วันสิ้นโลก ฐานของฉันเปิดให้เช่า - บทที่ 97 เฉินย่าจูบจิ่งเหมียนต่อหน้าสาธารณชน

บทที่ 97 เฉินย่าจูบจิ่งเหมียนต่อหน้าสาธารณชน

“มือหายแล้วก็ไปทำงานได้แล้ว คุณหนูหาน”

มองดูหานซินรุ่ยที่ตอนแรกโกรธมากแต่กลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำแล้วเดินจากไป จิ่งเหมียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ฮวาเล่อเหยา แกนี่ทำให้เธอตกใจกลัวจริง ๆ”

“หล่อนคิดร้ายกับคุณ คงไม่ยอมให้หล่อนลอยนวลหรอกจริงไหม”

จิ่งเหมียน “รอดูไปเถอะ ยัยนั่นกำลังเก็บไม้เด็ดไว้เล่นงานเราอยู่”

ฮวาเล่อเหยาประหลาดใจ “หล่อนยังกล้าสร้างเรื่องอีกเหรอ?”

จิ่งเหมียนนึกถึงคำพูดของเซี่ยงชุนหยวน “บางทีอาจจะไม่ได้หมายหัวพวกเรา”

ฮวาเล่อเหยา “หล่อนไม่กล้าทำอะไรหรอกน่า ถ้าหล่อนกล้าทำอะไรคุณในเขตคุ้มครองนี้ อย่าหวังว่าจะได้กลับฐานอวิ๋นชางแบบเป็น ๆ ทีมรักษาความปลอดภัยของเราน่ะเก่งกาจทุกคน!”

จิ่งเหมียนยิ้มน้อย ๆ บางทีอาจไม่ต้องพึ่งพาพลังของคนอื่นหรือระบบ พึ่งพาพลังของตัวเองก็เพียงพอแล้ว

เธอยังคงสัมผัสได้ถึงพลังพิเศษของเธอที่อยู่ในร่างของหานซินรุ่ย เธอสามารถดึงพลังนั้นกลับมาได้ทุกเมื่อ และตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นก็คงยากจะคาดเดา

ขณะนั้น หานซินรุ่ยกำลังขัดถูทำความสะอาดห้องรับรองอย่างขยันขันแข็ง การที่กลุ่มคนเหล่านี้ได้มาอยู่ในบ้านที่เธอทำความสะอาดนั้นช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!

วันนี้ เซี่ยงชุนหยวนไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วย

ตกบ่าย หานซินรุ่ยได้รับข้อความแจ้งเตือนในกลุ่มแชต ‘คืนนี้จะแจกเงินเดือน’

ภายในกลุ่มเต็มไปด้วยบรรยากาศครื้นเครง ทุกคนโห่ร้องแสดงความยินดี พร้อมกับเสนอให้จัดงานเลี้ยงฉลองกัน เนื่องจากมีเพื่อนใหม่เข้าร่วมทีมหลายคน

หานซินรุ่ยยิ้มมุมปาก เธอคิดว่าวันนี้เป็นวันดี จึงเลือกที่จะส่งข้อความหาอันหลิงอวี่

จากนั้น เธอก็ไม่กล้าเฉื่อยชา รีบทำความสะอาดอย่างรวดเร็วและทะมัดทะแมง ก่อนจะไปทำความสะอาดอาคารถัดไป เธอต้องทำงานบ้านให้เสร็จก่อน จึงจะไปทำธุระส่วนตัวได้

เมื่อเธอกลับไปถึงห้องพัก ยังคงมีความเย็นหลงเหลืออยู่บ้าง หานซินรุ่ยเปิดเครื่องปรับอากาศเป็นครั้งแรก และตั้งโหมดทำความร้อน

เธอเปิดกระเป๋าเดินทาง หยิบชุดชุดเดรสสีขาวตัวโปรดออกมา

ชาติที่แล้ว อันหลิงอวี่ชอบดูจิ่งเหมียนใส่ชุดเดรสสีขาวมากที่สุด เพราะรู้สึกว่าบริสุทธิ์และงดงาม หลังจากจิ่งเหมียนตายแล้ว ทุกครั้งที่เธอสวมชุดเดรสสีขาว เธอมักจะได้รับการตอบสนองจากอันหลิงอวี่ได้ง่ายกว่า

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด หานซินรุ่ยก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหล่าผู้เช่าที่เลิกงานเร็ว ต่างพากันทยอยกลับมายังฐานลวี่อิน

เวลาสามทุ่มคือเวลาที่พวกเขาในกลุ่มนัดหมายกันไว้ ก่อนเวลานั้นเธอจะไม่ลงมา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อม่านราตรีคืบคลาน รถของอันหลิงอวี่ก็มาจอดอยู่หน้าฐานลวี่อิน

เขามาคนเดียวโดยไม่ได้บอกจิ่งเหมียน เพราะคำพูดของหานซินรุ่ย

“นายอยากรู้ใจจริงของจิ่งเหมียนก็มาสิ! อย่าบอกเธอ ไม่งั้นนายไม่มีทางรู้ความจริงหรอก”

อันหลิงอวี่กำพวงมาลัยแน่น นับตั้งแต่จิ่งเหมียนปฏิเสธเขาอย่างชัดเจนอีกครั้ง เขาก็รู้สึกท้อแท้ใจ

คิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้ครองคู่กับจิ่งเหมียน แต่ข้อความของหานซินรุ่ยทำให้เขามีความหวังขึ้นมาอีกนิด

เขารู้ว่ามันอาจจะเป็นกับดัก แต่เขาก็อยากรู้ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

เขานั่งอยู่บนรถเป็นชั่วโมง ในที่สุดก็ลงจากรถแล้วส่งข้อความหาหานซินรุ่ย

ป้อมยามไม่มีคนเฝ้าแล้ว คงมีแต่หานซินรุ่ยเท่านั้นที่จะมาเปิดประตูให้เขาได้

“หลิงอวี่ คุณมาแล้ว” หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดเดรสสีขาวยาวพลิ้วไสวปรากฏกายราวกับนางฟ้า

มองเธอทีไรก็รู้สึกเหมือนจิ่งเหมียน แต่ก็ไม่เชิง

“ว่ามาสิ มีแผนอะไร” อันหลิงอวี่ถามพลางเดินเข้าไปข้างใน

หานซินรุ่ยพาเขาไปที่ฐาน เสียงจอแจจากโรงอาหารดังมาถึงหน้าประตู

“ตอนกลางคืนที่ฐานลวี่อินครึกครื้นแบบนี้เหรอ”

“ใช่ค่ะ คุณรออยู่ตรงนี้นะคะ ฉันจะไปหยิบเครื่องดื่มมาให้” พูดจบก็ไม่รอให้อันหลิงอวี่ยินยอมหรือปฏิเสธก็เดินออกไปก่อนแล้ว

ตอนนี้โครงสร้างของฐานลวี่อินเปลี่ยนไปจากตอนที่อันหลิงอวี่เคยมาเยี่ยมชม

เขาไม่ได้รออยู่ที่เดิม แต่เดินไปทางโรงอาหารที่เสียงดัง ผู้คนที่กำลังสนุกสนานกับการพูดคุยไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีเขามาอยู่ที่หน้าประตู

บังเอิญวันนี้จิ่งเหมียนก็สวมชุดเดรสสีขาวเช่นกัน นอกจากเพื่อนสนิทแล้ว ข้าง ๆ เธอก็ยังมีผู้ชายที่ทำให้เขาอิจฉาอย่างมากอยู่ด้วย

เฉินย่ารับรู้ถึงสายตาของอันหลิงอวี่ได้อย่างเฉียบแหลม ทั้งสองสบตากันชั่วขณะ เฉินย่าไม่ได้บอกทุกคนว่าอันหลิงอวี่มา

แต่กลับบีบคางจิ่งเหมียนแล้วจูบเธอต่อหน้าทุกคน

อันหลิงอวี่กัดฟันกรอด เฉินย่าจงใจ แถมยังให้เขาดูอีก!

เมื่อเห็นเฉินย่าจูบจิ่งเหมียนอย่างกะทันหัน ทำให้เกิดเสียงเชียร์และฮือฮาขึ้นมาทันที!

ฮวาเล่อเหยาที่กำลังกินเผือกอยู่ใกล้ ๆ แอบคิดในใจ เฉินย่านี่ก็ร้ายไม่เบานะ!

ในสายตาของคนที่ไม่รู้จักเฉินย่า เขาเป็นเสมือนหมาป่าหิมะที่เย็นชา

ดุร้าย เย็นชา เข้าถึงยาก มีเพียงอยู่ข้างกายจิ่งเหมียนเท่านั้นที่เขาจะพูดมากขึ้น และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

จิ่งเหมียนดูทำอะไรไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแสดงความรักต่อหน้าคนอื่น

เธอเคยคิดมาตลอดว่าในความสัมพันธ์นี้ เธอเป็นฝ่ายรุก ดังนั้นการกระทำของเฉินย่าจึงทำให้เธอตกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

แก้มของเธอแดงระเรื่อเหมือนเด็กสาววัยสิบแปดที่เขินอาย ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว เผยให้เห็นความหวานในใจที่ปิดไม่มิด

เฉินย่ามองรอยยิ้มของเธออย่างตะลึงงัน เหมียนเหมียนช่างงดงามเหลือเกิน ที่แท้เมื่อเขาจูบเธอ เธอจะยิ้มสวยได้ถึงเพียงนี้

เดิมที อันหลิงอวี่ตั้งใจจะแสดงความเป็นเจ้าของจิ่งเหมียน แต่ตอนนี้ เฉินย่ากลับลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท เขากอดจิ่งเหมียนเอาไว้พร้อมกับตอบคำถามทุกคน

“ใช่แล้ว เธอคือผู้หญิงของผม”

เขาพูดอย่างหนักแน่น ริมฝีปากยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับว่าในที่สุดเขาก็ได้ถอดเสื้อคลุมแห่งราตรีอันมืดมิดออก เผยให้เห็นด้านที่ร่าเริงสดใสอย่างวัยรุ่น

ใบหูทั้งสองข้างของจิ่งเหมียนแดงก่ำ นับตั้งแต่เกิดมาทั้งสองชาติ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกใครบางคนสารภาพรักต่อหน้าสาธารณชน

“แฮ่ม! ทุกคนอย่ามองฉันแบบนี้สิ!” จิ่งเหมียนทำเสียงออเซาะ ใบหน้าแดงระเรื่อ “รีบกินข้าวกันเถอะ!”

มีคนสังเกตเห็นแหวนบนนิ้วของจิ่งเหมียนและแหวนบนนิ้วของเฉินย่ามีความคล้ายคลึงกันมาก “โอ้พระเจ้า! พวกคุณแอบไปแต่งงานกันโดยไม่บอกพวกเรารึเปล่าเนี่ย!”

“จริงด้วย! แหวนคู่!”

ทุกคนต่างพุ่งความสนใจไปที่เรื่องของจิ่งเหมียนและเฉินย่า

“จะจัดงานแต่งงานย้อนหลังไหม?”

“พวกคุณกำลังวางแผนจะมีลูกกันอยู่หรือเปล่า?”

“เตรียมมีลูกแล้วเหรอ”

เฉินย่าโดนรุมถามจนหน้าแดง ถึงแม้เขาจะเป็นคนหน้านิ่งแค่ไหนก็ตาม

ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว ยุคนี้เขาสนับสนุนให้ชายหญิงอายุ 18-19 ปี รีบมีลูกเพื่อเพิ่มจำนวนประชากร

อาจารย์ก็เข้ามาร่วมวงด้วย ตะโกนว่า “ไอ้หนู พอมีลูกแล้วฉันขอเป็นพ่อทูนหัวนะ”

“ฉัน ๆ ๆ” ฮวาเล่อเหยารีบยกมือขึ้นทันที “ฉันเป็นแม่ทูนหัวเอง!”

จิ่งเหมียนอายจนทนไม่ไหว หน้าแดงก่ำ ตะโกนกลับไปว่า “ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องมีลูกกันเลย พวกคุณแย่งกันใหญ่แล้ว หยุดแซวกันได้แล้ว!”

ทุกคนพากันหัวเราะลั่น

จิ่งเหมียนหันไปสบตากับเฉินย่า เห็นแววตาเขาเป็นประกายเหมือนลูกแมวได้ปลาทู

“มอง…มองฉันทำไม” จิ่งเหมียนรู้สึกใจสั่นขึ้นมา “คือ…ฉันยังเด็กอยู่เลยนะ ยังไม่พร้อมมีลูก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบาลงเรื่อย ๆ

เฉินย่ายิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย” แววตาเขาดูเจ้าเล่ห์เหมือนกำลังคิดแผนอะไรบางอย่าง

ฉันไม่สามารถทนมองใบหน้านั้นได้อีกต่อไป มองอีกนิดเดียวฉันคงจะตกหลุมรักเขาเข้าจริง ๆ

ตู้รั่วรั่วเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางผู้คนเพื่อดูเจ้านายของเธอสวีตหวาน เธอจิบไวน์ผลไม้ด้วยความโล่งอก โชคดีจริง ๆ ที่ไม่ได้ไปตามจีบผู้ชายคนนั้น ไม่งั้นถ้าต้องแย่งสามีกับเจ้านาย คงโดนไล่ออกจากฐานลวี่อินตั้งแต่วันรุ่งขึ้นแน่

โชคยังดี ผู้ชายที่ไหนจะสู้ความสุขสบายในฐานลวี่อินได้