รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1358 กำราบไปทั่วเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้า

บทที่ 1358 กำราบไปทั่วเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้า

………………..

บทที่ 1358 กำราบไปทั่วเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้า

ง่ายดายปราศจากแรงกดดัน หลี่จิ่วเต้ากำราบได้ทั่วเขตศักราชล้างบางครั้งที่สาม

เขาใช้พลังไปไม่ถึงครึ่ง เป็นผลให้เขามั่นใจยิ่งขึ้น

“ไป”

ชายหนุ่มไม่รีรอ มายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ทันที

“พวกเราก็ตามไปด้วย!”

“นี่เรากำลังจะได้ประจักษ์ถึงเหตุการณ์ประวัติศาสตร์หรือ!”

พวกโม่ชิงตื่นเต้นมาก ตามหลี่จิ่วเต้ามายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่

ยามหลี่จิ่วเต้าออกปากท้าสู้ยอดฝีมือในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ ยอดฝีมือผู้นั้นหัวเราะจนตัวแทบงอ

“เจ้าตั้งใจมาเล่นตลกให้ข้าขำหรือ”

เขาอยากหัวเราะนัก หลี่จิ่วเต้าที่กำลังผ่านพ้นศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งยังกล้าท้าเขาสู้ หากรนหาที่ตายก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้

นี่เป็นเรื่องตลกที่สุดที่เขาเคยได้ยินมา

ทว่าไม่นานเขาก็ขำไม่ออก

หลี่จิ่วเต้าลงมือ กระบี่ฉุนจวินแหวกห้วงอากาศ ไวจนเหลือเชื่อ ในสถานการณ์ที่เขาไหวตัวไม่ทัน กระบี่ฉุนจวินฟาดฟันเข้ามา บั่นเส้นผมของเขา!

“เจ้าอยากตายหรือ!”

เขาเดือดดาล บุกไปหาหลี่จิ่วเต้าทันที ลงมืออย่างดุดัน

ในฐานะยอดฝีมือจากเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ เขากลับถูกอีกฝ่ายบั่นเส้นผม นับเป็นเรื่องอัปยศใหญ่หลวง เขาทนไม่ได้

อนิจจา เขาทนไม่ได้ก็ต้องทน ความแข็งแกร่งของหลี่จิ่วเต้าเกินกว่าเขาจะเทียบเคียง กระบี่ฉุนจวินเปล่งแสงเจิดจ้า กำราบเขาลงทันที!

เขาตกตะลึง เย็นเยียบไปทั้งตัว รู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิต ไม่สงสัยเลยว่าหากหลี่จิ่วเต้าต้องการก็สามารถสังหารเขาได้ทันที!

นี่เป็นไปได้อย่างไร?!

เขาเชื่อไม่ลง หลี่จิ่วเต้าที่กำลังผ่านพ้นศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งฝึกฝนจนอยู่ในระดับน่าพรั่นพรึงเช่นนี้ได้อย่างไร?!

“เก่งกาจจริง ๆ!”

“ให้ตายสิ เขาดุดันเกินไปแล้ว!”

พวกโม่ชิงคิดไม่ถึงว่า หลังหลี่จิ่วเต้ามาอยู่ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ยังกล้าแกร่งไร้เทียมทานได้เพียงนี้ มาถึงก็กำราบคู่ต่อสู้ได้ง่ายดาย

“ไปละ”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้รีรอ ออกเดินทางพิชิตต่อทันที

เหล่าของวิเศษนั้นยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง เขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ก็ไม่ได้สร้างแรงกดดันให้เขามากนัก เขาปราบยอดฝีมือทั้งหมดในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่ได้ง่ายดาย

จากนั้นเขามายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่ห้า

“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่”

เขาพึมพำกับตัวเอง มั่นใจยิ่งขึ้น สิ่งสำคัญคือเขารู้สึกว่าราบรื่นเป็นอย่างมากในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สี่

ตามคาด เป็นอย่างที่เขาคิด เขาไม่ได้พบเจอขวากหนามอันใดก็ปราบยอดฝีมือทั้งหมดในเขตศักราชล้างบางครั้งที่ห้าได้ง่ายดาย

เขามายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่หก

ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หกมีมิตินับล้านอยู่ไม่มากอย่างเห็นได้ชัด มิตินับล้านที่รอดมาถึงศักราชล้างบางครั้งที่หกน้อยจนน่าเวทนา อย่างไรเสียก็ยากเย็นเกินไป

ผลลัพธ์เหมือน ๆ กัน หลี่จิ่วเต้าพิชิตได้ง่ายดาย ไร้แรงกดดัน

“!!!”

พวกโม่ชิงตามมาทั้งทาง อึ้งมาทั้งทาง แม้แต่ยอดฝีมือในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หกยังถูกหลี่จิ่วเต้าปราบลงง่ายดาย เขาน่าประหวั่นพรั่นพรึงถึงขีดสุดจริง ๆ!

หลี่จิ่วเต้ามายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่เจ็ด

“พวกเจ้าเคยเห็นบรรพจารย์ฝูหรือไม่”

ขณะที่เขาท้าสู้กับยอดฝีมือจากเขตศักราชล้างบางครั้งที่เจ็ดได้เอ่ยถึงบรรพจารย์ฝู อยากรู้ว่ายอดฝีมือในนี้รู้จักบรรพจารย์ฝูหรือไม่

ยามนี้ เขายิ่งใคร่รู้ในตัวตนและภูมิหลังของบรรพจารย์ฝู

บรรพจารย์ฝูเป็นใครกันแน่ ทรงพลังเท่าใดกัน ของวิเศษที่ให้เขามาน่าสะพรึงถึงเพียงนี้ พิชิตยอดฝีมือในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หกได้ง่ายดายไร้แรงกดดัน!

น่าเสียดายที่ไม่ได้คำตอบ เขาพิชิตยอดฝีมือทั้งปวงในเขตศักราชล้างบางครั้งที่เจ็ดแล้วก็ยังไม่ได้คำตอบ ยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนไม่รู้ว่าบรรพจารย์ฝูเป็นใคร

ชายหนุ่มมายังเขตศักราชล้างบางครั้งที่แปด

เดิมคิดว่าต้องเผชิญกับแรงกดดันบ้าง ถึงอย่างไรก็เหลือเขตศักราชล้างบางอีกเพียงสองเขตสุดท้าย

เขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้าคือเขตศักราชล้างบางเขตสุดท้าย ไม่มีอีกแล้วหลังจากนั้น หากรอดจากศักราชล้างบางครั้งที่เก้า จะได้รับการยอมรับจากต้นกำเนิดการฝึกตน เข้าไปยังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

ที่นั่นไม่มีบรรทัดฐานอันใดอีก และไม่มีการล้างบาง

ทว่า ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่แปด เขายังไม่พบแรงกดดัน กำราบได้ง่ายดาย

“เช่นนี้แล้ว เขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้าก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่…”

หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าคร่ำเครียด ยิ่งใคร่รู้ในตัวตนของบรรพจารย์ฝู หรือบรรพจารย์ฝูคือยอดฝีมือที่ได้เข้าไปยังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

หาไม่แล้ว ของวิเศษทั้งหลายที่บรรพจารย์ฝูให้เขามาไม่มีทางทรงพลังปานนี้

“ใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตนหรือ”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยเสียงแผ่ว “เช่นนั้นก็ไปเจอกันในใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตนแล้วกัน”

เขามั่นใจว่าสามารถพิชิตเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้าและจะได้เข้าไปยังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

ไม่นานนักเขาก็กำราบไปทั่วเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้า ยอดฝีมือทั้งหมดถูกเขาพิชิตได้อย่างง่ายดายไร้แรงกดดัน

เขามายังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตน เตรียมตัวเข้าไป

ทว่า ขณะที่เขากำลังก้าวเท้า พลันขมวดคิ้วมุ่น

“เกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกถึงอันตรายใหญ่หลวง ทันทีที่ข้าเข้าไปยังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตนอาจต้องพานพบภยันตรายครั้งใหญ่ และอาจจบชีวิตลง!”

เขายกเท้าข้างหนึ่งขึ้นแล้ว สุดท้ายก็หดกลับไปที่เดิม

ลางสังหรณ์ของเขาไม่เคยผิดพลาด ทำให้ไม่กล้าเข้าไป ด้วยกลัวจากใจจริงว่าจะเกิดเรื่อง!

“กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

เขามีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่กล้าอยู่รอที่นี่นานนัก

ต่อให้เขาไม่เข้าไป เพียงแค่รออยู่ด้านนอกก็ยังรู้สึกถึงอันตรายครั้งใหญ่ รู้สึกว่ามีโอกาสเกิดเรื่องสูง

“ตามหลักแล้วไม่น่าเป็นอันใด หรือต้นกำเนิดการฝึกตนรู้ว่าข้าคิดจะเหยียบมันไว้ใต้เท้า”

ระหว่างทาง หลี่จิ่วเต้าขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเบา “แต่ยังไม่ถูก หากต้นกำเนิดการฝึกตนรู้เรื่องนี้ ไยต้องรอให้ข้าเข้าไปยังใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตนแล้วค่อยลงมือ ไม่สู้ลงมือกับข้าเสียตอนนี้ จะด้านในหรือด้านนอกก็หาได้แตกต่างไม่ ล้วนอยู่ในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน…”

กับเรื่องนี้เขาออกจะคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าความรู้สึกอันตรายนี้มาได้อย่างไร

เขากลับไปยังพื้นที่มิตินับล้านของพวกเขาในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

“พิชิตเขตศักราชล้างบางครั้งที่เก้าได้แล้วหรือ?!”

“นี่เป็นแค่การเริ่มต้น”

หลี่จิ่วเต้าคลี่ยิ้ม ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอันใดให้มากความ ยังขบคิดอยู่ว่าอันตรายนี้มาจากที่ใด

“ความทรงจำที่ทำท่าจะกลับมาก็เงียบหาย หรืออาจเกี่ยวข้องกับความทรงจำที่กำลังจะตื่นขึ้นนี้”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยเสียงเบา นึกถึงความทรงจำที่ทำท่าจะกลับมาก่อนหน้านี้ที่ยังเงียบจนบัดนี้

“ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงรอเท่านั้น”

หลี่จิ่วเต้าพึมพำกับตัวเอง

ใจกลางแดนต้นกำเนิดการฝึกตนให้ความรู้สึกอันตรายเกินไปสำหรับเขา เขาไม่อาจเข้าไปทั้งอย่างนี้ ทำได้เพียงรอดูว่ามีโอกาสเปลี่ยนแปลงหรือไม่