รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1356 ความทรงจำชาติก่อน

บทที่ 1356 ความทรงจำชาติก่อน

………………..

บทที่ 1356 ความทรงจำชาติก่อน

หลี่จิ่วเต้าช่างคิดและกล้าคิดเกินไปแล้ว สุยซินรู้สึกว่าไม่มีผู้ใดกล้าคิดอย่างเขา!

เหยียบต้นกำเนิดการฝึกตนไว้ใต้เท้า ให้ต้นกำเนิดการฝึกตนคอยรับใช้ สวรรค์! ลำพังแค่คิดนางยังอกสั่นขวัญแขวน หวาดกลัวอย่างหยุดไม่อยู่

“ไม่ใช่คิดเพ้อเจ้อ และไม่ใช่ฝันกลางวัน นี่เป็นเป้าหมายที่สามารถเป็นจริงได้!”

หลี่จิ่วเต้าตาลุกวาว รู้สึกเช่นนี้ในใจ แม้เขาจะรู้ว่านี่ดูไม่อยู่บนความเป็นจริง แต่ก็ยังมีความรู้สึกแรงกล้าเช่นนี้ ภายหน้าเขาต้องทำสำเร็จแน่ สามารถเหยียบต้นกำเนิดการฝึกตนไว้ใต้เท้า ให้ต้นกำเนิดการฝึกตนคอยรับใช้เขา

“อย่าพูดอีกเลย ข้ากลัว!”

สุยซินเอ่ยอย่างเสียขวัญ “นี่เราอยู่ในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนนะ เจ้าแน่ใจหรือว่าลั่นวาจาเช่นนี้แล้วจะไม่เป็นไร”

นางรู้สึกวิตกกังวลจริง ๆ กลัวว่าต้นกำเนิดการฝึกตนจะได้ยินวาจาของหลี่จิ่วเต้า แล้วอาจถูกต้นกำเนิดการฝึกตนกำจัด

ถึงอย่างไรต้นกำเนิดการฝึกตนก็อยู่ที่นี่!

“เช่นนั้นข้าไม่พูดแล้ว”

หลี่จิ่วเต้ายิ้มเล็กน้อย ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอันใดอีก ทว่าภายหน้าเขาจะลงมือเพื่อเป้าหมายนี้

เวลาต่อมา เขารอการมาถึงของพวกซีอย่างผ่อนคลาย ดื่มชาบ้าง เล่นหมากล้อมบ้าง ตัวเขาไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้มานานแล้ว

“หวังว่าทุกอย่างจะปิดฉากโดยเร็ว”

เขาบิดขี้เกียจ ไม่ได้มีปณิธานยิ่งใหญ่ ปรารถนาเพียงได้ใช้ชีวิตกับพวกซีอย่างมีความสุข

อนิจจา ความจริงมักสวนทางกับความต้องการ มักมีเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องสาละวน

หลายวันให้หลัง พวกซีมาถึงแดนต้นกำเนิดการฝึกตนกันหมด

“ความหวังของมิตินับล้านของเราอยู่ที่พวกเจ้าแล้ว”

หลี่จิ่วเต้าบอกพวกซียิ้ม ๆ

“วางใจได้ มีคุณชายอยู่ ทุกอย่างสำเร็จได้แน่นอน!”

พวกลั่วสุ่ยพากันตอบรับ เชื่อในความสามารถของหลี่จิ่วเต้า

ยอดฝีมือที่ไปรับพวกเขาได้บอกเล่าทุกอย่างกับพวกเขาแล้ว พวกเขารู้ว่าเหตุใดหลี่จิ่วเต้าถึงได้เรียกพวกเขามาที่แดนต้นกำเนิดการฝึกตน

พลังของหลี่จิ่วเต้าไม่เป็นที่ยอมรับ ชายหนุ่มจึงอยากยกระดับพลังให้พวกเขา ช่วยให้มิตินับล้านของพวกเขาประทับตราสำเร็จ คลายภัยพิบัติล้างบาง

“ดี”

หลี่จิ่วเต้าพยักหน้า “เช่นนั้นมาเริ่มกันเถิด”

เขาไม่ได้รีรอ นำโอสถวิเศษที่เตรียมไว้แต่แรกออกมาให้พวกซีสกัด เขาเชื่อว่าโอสถวิเศษเหล่านี้ช่วยยกระดับพวกซีได้อย่างรวดเร็ว

“ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าบรรพจารย์ฝูอัศจรรย์สูงส่งเพียงนี้ หากรู้แต่แรกข้าคงไม่ต้องวุ่นวายกลั่นลูกกลอน”

เขาส่ายหน้า บัดนี้เข้าใจหมดแล้ว

ในอดีต เขากลั่นลูกกลอนอย่างต่อเนื่อง ให้พวกซีใช้ลูกกลอนยกระดับพลัง เขาคิดว่าเป็นเพราะตำรับลูกกลอน บัดนี้ดูแล้ว ไม่น่าเกี่ยวข้องกับตำรับลูกกลอนเท่าใด น่าจะเป็นเพราะโอสถวิเศษที่ปลูกด้วยดินวิเศษที่บรรพจารย์ฝูให้เขามามากกว่า

หากไม่กลั่นลูกกลอน ให้พวกซีสกัดพลังจากโอสถวิเศษโดยตรง พลังของพวกซีต้องยกระดับได้อย่างรวดเร็วแน่นอน

หลังจากนั้นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ไม่มีมิตินับล้านใดในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งกล้ามาหาเรื่องที่นี่

น่าขัน หลี่จิ่วเต้าปราบปรามเขตศักราชล้างบางที่หนึ่งจนทั่ว ยังจะมีมิตินับล้านไหนกล้ามากำแหงที่นี่อีก

เวลาเลยผ่านอย่างรวดเร็ว พลังของพวกซียกระดับไม่หยุด ที่หลี่จิ่วเต้าคิดนั้นไม่ผิด โอสถวิเศษเหล่านี้มหัศจรรย์อย่างแท้จริง ต่อให้ไม่กลั่นเป็นลูกกลอนก็ช่วยให้พวกซียกระดับได้อย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้น บิดาสุยซินบรรลุสำเร็จเป็นคนแรก ก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

ยอดฝีมือในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนมีขอบเขตสูงส่งเป็นทุนเดิม ใกล้กับขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง หลี่จิ่วเต้าย่อมต้องช่วยให้ยอดฝีมือเหล่านี้ยกระดับขึ้น

หลี่จิ่วเต้านำโอสถวิเศษออกมาแต่แรก ให้บิดาสุยซินและยอดฝีมือตนอื่น รวมถึงสุยซินได้สกัด

หลังยอดฝีมือเหล่านี้สกัดพลังโอสถวิเศษแล้ว ขอบเขตต่างยกระดับอย่างบ้าคลั่ง ใกล้บ่อเกิดหยินหยางยิ่งขึ้น

“ทั้งที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปในทางที่ดี ไยช่วงนี้ข้าถึงใจคอไม่ดีอยู่เรื่อย”

หลี่จิ่วเต้าขมวดคิ้วมุ่น ไม่รู้เกิดอันใดขึ้น ช่วงที่ผ่านมาเขามักรู้สึกไม่ดี คล้ายกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่

ขณะเดียวกัน เขายังรู้สึกราง ๆ ว่าความทรงจำบางอย่างกำลังจะฟื้นกลับมา

“ความทรงจำอันใดกัน”

เขาขมวดคิ้วเป็นปมยิ่งขึ้น หรือเขามีความทรงจำที่ลืมเลือนไป?

ทว่า เขานึกไม่ออกสักนิดว่ามีความทรงจำที่ลืมเลือน

เวลาผ่านผัน มียอดฝีมือบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางอีกแล้ว

พวกซีและสุยซินก็ทยอยบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

โอสถวิเศษที่หลี่จิ่วเต้านำออกมาน่าทึ่งเกินไป!

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางได้ง่ายดายเช่นนี้!”

“ผู้ใดว่าไม่ใช่เล่า! ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกว่าบ่อเกิดหยินหยางเป็นฝันที่ไม่อาจเอื้อม บัดนี้ข้ากลับบรรลุสู่ขอบเขตนี้แล้วจริง ๆ!”

ยอดฝีมือเหล่านี้ต่างสะท้อนใจ

เป็นอย่างที่พวกเขาว่า ในอดีต การบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางเป็นฝันที่พวกเขาไม่อาจเอื้อม บัดนี้พวกเขาทำสำเร็จง่ายดาย สะท้อนใจเหลือเกิน

“ไปเถิด ไปประทับตราบนศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนกัน”

หลี่จิ่วเต้านำทัพออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังที่ตั้งของศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนอีกก้อน

พวกเขาไปถึงอย่างรวดเร็ว

ที่นี่มียอดฝีมือจากมิตินับล้านคอยล่าเหยื่อเช่นกัน ด้านศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนก็มีสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นพำนักอยู่ ทว่าสำหรับหลี่จิ่วเต้าล้วนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ชายหนุ่มกำราบได้สบาย ๆ

จากนั้น พวกเขาประทับตราสำเร็จ ลบล้างตราประทับมิตินับล้านที่ตนอยู่ได้ รอให้ศักราชล้างบางครั้งใหม่เริ่มขึ้น ตราประทับบนตัวพวกเขาถึงได้ปรากฏอีกรอบ

เดิมนี่ควรเป็นช่วงเวลาน่ายินดี แต่หลี่จิ่วเต้ากลับไม่รู้สึกดีใจ

ในช่วงที่ผ่านมา สังหรณ์ไม่ดีของเขาทวีความรุนแรง ขณะเดียวกัน ความทรงจำที่ใกล้ฟื้นกลับมาก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ไม่ได้เลือนรางอีก เขาหลงลืมความทรงจำไปจำนวนหนึ่งจริง ๆ บัดนี้ความทรงจำเหล่านั้นใกล้ฟื้นกลับมาแล้ว

“ตกลงว่าเป็นความทรงจำอะไร ข้ายังเป็นข้าอยู่หรือ”

หลี่จิ่วเต้าขมวดคิ้ว หรือเขายังมีชาติก่อน

เขาไม่รู้สึกว่าลืมเลือนความทรงจำในชาตินี้ไป รู้สึกราง ๆ ว่าความทรงจำที่กำลังจะฟื้นกลับมาเป็นของชาติก่อน

เป็นผลให้เขากังวลเล็กน้อย

หากมีชาติก่อนจริง รอจนความทรงจำชาติก่อนฟื้นคืนมาแล้วเขาจะเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่ จะถูกชาติก่อนครอบงำเฉกเช่นซีในอดีตหรือไม่

หากเป็นเช่นนั้นจริง เขายอมให้ความทรงจำเหล่านี้ไม่ฟื้นกลับมาอีกดีกว่า เขาไม่อยากสูญเสียทุกสิ่งในชาตินี้ เขาอยากใช้ชีวิตของชาตินี้เป็นหลัก!

“ดูท่าข้าก็มีภูมิหลังไม่ธรรมดาเช่นกัน”

หลี่จิ่วเต้าส่ายหัว เขาแค่อยากเป็นตัวเองจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าท้ายที่สุดเขากลับไม่ธรรมดา ชาติก่อนกำลังจะตื่นขึ้น

“ตื่นก็ตื่นเถิด หากตื่นจริง ๆ เราคงต้องเจอกันหน่อย!”

ดวงตาหลี่จิ่วเต้าวาวโรจน์ เขามีเหล่าของวิเศษในมือ หากชาติก่อนต้องการเป็นตัวหลัก เขาไม่มีทางยอม ต้องปะทะกับชาติก่อนสักตั้ง!