รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1349 เขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง

บทที่ 1349 เขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง

………………..

บทที่ 1349 เขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง

ผู้ใดจะไปประลองลับฝีมือกับสิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านอื่นกัน เช่นนั้นต่างอันใดจากเอาชีวิตไปทิ้ง

ยอดฝีมือผู้ลาดตระเวนมองหลี่จิ่วเต้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนบ้องตื้น จะหาข้ออ้างไม่รู้จักหาที่ดีกว่านี้หรือไร แดนต้นกำเนิดการฝึกตนไม่ใช่สถานที่สวยงามเปี่ยมเมตตาแต่อย่างใด การประลองลับฝีมือไม่มีทางปรากฏในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

“รีบไสหัวไปเสีย อย่าหาเรื่องใส่ตัว!”

เขาต่อว่าเสียงเย็น ไม่ได้ลงมือกับหลี่จิ่วเต้า

สิ่งสำคัญคือเขารู้สึกว่าหลี่จิ่วเต้าคงไม่ได้โง่งมเพียงนั้นกระมัง น่าจะมีอุบายบางอย่าง เขาจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ กลัวจะเกิดเรื่อง

นอกจากนี้ ยังเกี่ยวข้องกับที่พวกเขาถึงเกณฑ์แล้ว

พวกเขาถึงเกณฑ์แล้ว ไม่จำเป็นต้องประวิงเวลาด้วยการสังเวย หากพวกเขายังไม่ถึงเกณฑ์ ต่อให้มีกับดักซ่อนอยู่ เขาก็ไม่มีทางปล่อยหลี่จิ่วเต้าไปง่าย ๆ ต้องส่งข่าวให้ยอดฝีมือในมิติมานี่ หาทางกำราบหลี่จิ่วเต้า

“ก็ได้ เช่นนั้นข้าขอเปลี่ยนคำ”

หลี่จิ่วเต้ายื่นมือ กระบี่ฉุนจวินปรากฏในมือ เอ่ยว่า “ข้ามาคราวนี้ไม่มีเป้าหมายอื่น ไม่ใช่ข้าอัดพวกเจ้าให้ตาย ก็เป็นพวกเจ้าที่อัดข้าจนตาย!”

วาจาสุภาพอย่างประลองลับฝีมือไม่ได้ผลอย่างเห็นได้ชัด หลาย ๆ ครั้งก่อนหน้านี้ได้พิสูจน์ข้อนี้แล้ว เขาตัดสินใจว่าหลังจากนี้จะไม่ใช้วาจาสุภาพอย่างประลองลับฝีมืออีกแล้ว เตรียมใช้วิธี ‘ห้าวหาญ’

“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”

ยอดฝีมือผู้ลาดตระเวนตวาดเสียงเย็น ทว่าไม่ได้ลงมือ เขายิ่งระแวงในตัวหลี่จิ่วเต้าเข้าไปใหญ่ ลอบส่งข่าวแจ้งยอดฝีมือในมิติทันทีด้วยกลัวจะเกิดเรื่อง

หากหลี่จิ่วเต้าไม่มีความมั่นใจไฉนเลยจะกล้าทำเช่นนี้ ไม่มีทาง!

ไม่นานนักก็มียอดฝีมือออกมา ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางสามตนก็ออกมาด้วย

มีคนมาหาเรื่องถึงที่เชียวหรือ

เป็นผลให้บ่อเกิดหยินหยางทั้งสามตนมองว่าเรื่องนี้อาจไม่ธรรมดา ต่างให้ความสำคัญ

หลังมาถึงที่นี่ พวกเขาก็พินิจพิเคราะห์หลี่จิ่วเต้า และคล้อยตามการพินิจ สีหน้าพวกเขายิ่งเคร่งเครียดลง

“วันนี้ข้ามีเป้าหมายเดียว หวังว่าทุกท่านจะเล่นงานข้าให้ตาย!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้เอ่ยอันใดให้มากความ ตวัดกระบี่ฉุนจวินบุกเข้าไป

“โอหังยิ่งนัก!”

“ไม่เคยเห็นผู้ใดอวดดีเท่านี้มาก่อน!”

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางสามตนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเหิมเกริมปานนี้ต่อหน้าพวกเขา ทว่า ความเหิมเกริมของหลี่จิ่วเต้ากลับทำให้พวกเขาหวั่นเกรงเป็นหนักหนา ไม่กล้าผลีผลามแม้แต่น้อย

ต้องรู้ว่าที่นี่คือแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ไม่มีผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด มีเพียงที่ที่ทรงพลังกว่า สิ่งมีชีวิตกล้าแกร่งเกินจินตนาการมีอยู่ถมเถ ไม่มีผู้ใดกล้ากำเริบเสิบสานในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนง่าย ๆ โอหังตามอำเภอใจ ผู้ใดกล้ากำแหงอวดดี ย่อมมีความมั่นใจเต็มร้อย

พวกเขามองว่าหลี่จิ่วเต้าคงเป็นเช่นนี้ มีความมั่นใจในตัวเอง ถึงได้สามหาวอวดดีเพียงนี้

ม่านแสงป้องกันปรากฏขึ้น กีดขวางพื้นที่ด้านนอก พวกเขาไม่ต้องการสู้กับหลี่จิ่วเต้า อยากหลีกเลี่ยงศึกนี้

“พวกเจ้าไม่อาจเลี่ยง มีแต่ต้องสู้กับข้าเท่านั้น”

หลี่จิ่วเต้าตวัดกระบี่ฉุนจวินฟาดฟัน แสงกระบี่สยดสยองพวยพุ่งไม่หยุด โจมตีไปข้างหน้าอย่างดุดัน

พลังต้านทานของม่านแสงป้องกันน่าทึ่ง ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะสี่ยังทลายไม่ได้ ทว่าใต้แสงกระบี่สยดสยอง ม่านแสงป้องกันเปราะบางอย่างยิ่งยวดประหนึ่งก้อนเต้าหู้ ยามแสงกระบี่สยดสยองฟาดฟันลงมา ม่านแสงป้องกันพลันระเบิดแหลกเหลว

“หืม?!”

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในมิติกาลีภูมิต่างตกตะลึงถึงขีดสุด คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลี่จิ่วเต้าจะดุดันเพียงนี้

ยอดฝีมือผู้ลาดตระเวนเหงื่อเย็นผุดพรายไม่หยุด รู้สึกโชคดีเต็มประดา

โชคดีที่เขาระวังตัวมากพอ ไม่ได้ชะล่าใจ ไม่เคยออกไปต่อสู้กับหลี่จิ่วเต้า ขืนออกไปมีหรือจะรอด เขาเพิ่งอยู่ในขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะแปด หากเผชิญหน้ากับหลี่จิ่วเต้าย่อมไม่มีทางสู้ไหว เพียงหลี่จิ่วเต้ายกมือก็ปลิดชีพเขาได้สบาย

“พอได้แล้ว หากเจ้ายอมไปเสียตอนนี้ ข้าจะถือว่าไม่เคยมีเรื่องใดเกิดขึ้น!”

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางตนหนึ่งตวาดหลี่จิ่วเต้าเสียงเย็น “หากเจ้าไม่ยอมไป ยืนกรานจะลงมือต่ออย่างดึงดัน ข้าจะให้เจ้าได้เห็นดีแน่!”

แม้หลี่จิ่วเต้าจะแข็งแกร่ง กระนั้นยังไม่ถึงขั้นที่เขาต้องกลัว ขอบเขตของเขาสูงส่ง อยู่ในขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะห้า!

แน่นอนว่ามีเพียงเขาที่อยู่ในระดับสูง ยอดฝีมือขอบเขตหยินหยางอีกสองคนระดับไม่ได้สูงนัก ผู้หนึ่งอยู่ในวรรณะสาม อีกผู้หนึ่งอยู่ในวรรณะหนึ่ง

พวกเขาไม่มีทางอยู่ในระดับเดียวกัน หากอยู่ในระดับเดียวกันคงไปประทับตราที่ศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนนานแล้ว

ที่บัดนี้พวกเขายังมิได้ประทับตราบนศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนเพราะพวกเขารู้ว่าที่ศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนอันตรายเพียงใด พวกเขาตั้งใจรอให้ศักราชล้างบางคราวนี้ใกล้จบแล้วค่อยไป

ถึงอย่างไร ยิ่งพวกเขาไปช้าเท่าใดก็ยิ่งมีโอกาสสำเร็จสูงเท่านั้น ครานั้นต้องมีมิตินับล้านที่ถึงเกณฑ์เข้าร่วมมากขึ้น

ยามนี้พวกเขาอยู่ในพันธมิตรเดียวกัน ในนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือจากมิตินับล้านที่ถึงเกณฑ์ พวกเขาตกลงกันเรียบร้อย รอให้ศักราชล้างบางใกล้จบแล้วจะไปประทับตราบนศิลาต้นกำเนิดการฝึกตนด้วยกัน

ตู้ม!

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้เอ่ยอันใดไปมากกว่านี้ ตวัดกระบี่ฉุนจวินบุกเข้าไปทันที เขามาเพื่อตรวจสอบระดับพลัง ก่อนบรรลุเป้าหมาย เขาไม่มีทางยอมไปไหน

เขากวัดแกว่งกระบี่ฉุนจวินสำแดงเคล็ดกระบี่ไทเก๊ก เจตจำนงกระบี่สูงส่งกู่ร้อง สิ่งมีชีวิตในมิติกาลีภูมิหวาดผวาจนตัวสั่นเทา พวกเขาไม่เคยสัมผัสเจตจำนงกระบี่สูงส่งปานนี้มาก่อน!

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะห้าผู้นั้นก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เคล็ดกระบี่ไทเก๊กที่หลี่จิ่วเต้าสำแดงออกมาให้ความรู้สึกคุกคามต่อเขาอย่างมาก!

“ฆ่า!”

เขาคำรามลั่น ระเบิดพลังในกายเต็มพิกัด บุกออกไปอย่างดุดัน

“ฆ่า ๆๆ!”

“ฆ่า!”

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางอีกสองตนก็คำรามลั่นเช่นกัน ระเบิดพลังสุดชีวิต บุกไปหาหลี่จิ่วเต้า

แดนต้นกำเนิดการฝึกตนโหดร้ายเหลือแสน ไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่งต้องตาย แม้จุดประสงค์ของหลี่จิ่วเต้าไม่ชัดเจน กระนั้นพวกเขาก็แน่ใจได้ว่าหากพ่ายแพ้ให้กับหลี่จิ่วเต้า จุดจบเป็นต้องอนาถแน่นอน!

ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางยอมจำนน ต้องห้ำหั่นกับหลี่จิ่วเต้าให้ถึงที่สุด!

ตู้มมม!

เสียงระเบิดน่าพรั่นพรึงดังไม่หยุด พวกเขาปะทะกัน คลื่นพลังน่าครั่นคร้ามเกินจินตนาการปะทุ ทั้งพื้นที่พลันยับเยิน ไม่มีที่ใดรักษาสภาพไว้ได้

สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในมิติกาลีภูมิถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดกล้าอยู่ที่เดิม คลื่นพลังน่าพรั่นพรึงที่ซัดสาดออกมาน่ากลัวเกินไป ไม่ใช่ระดับที่พวกเขาต้านไหว หากพวกเขาไม่ถอย ยังอยู่ที่เดิม สิ่งที่รอพวกเขาอยู่มีเพียงความตายเท่านั้น!

และต่อให้พวกเขาเลือกถอยในทันที ก็ยังมีบางตนที่หลบไม่พ้น ถูกคลื่นพลังน่าพรั่นพรึงกระแทก พริบตาเดียวร่างกายก็ระเบิดออกกลายเป็นหมอกเลือด เกือบตายไปอย่างสิ้นเชิง!

การต่อสู้เปิดฉากไว ปิดฉากก็ไว เพียงพริบตาเดียว ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางก็ปราชัย บาดเจ็บสาหัสจากเคล็ดกระบี่ไทเก๊ก ไม่เหลือพลังต่อสู้อีก!

“จบแล้วหรือ”

หลี่จิ่วเต้าอึ้งไปเล็กน้อย เหล่าของวิเศษดุดันเหลือเกิน เขาเพิ่งสำแดงเคล็ดกระบี่ไทเก๊กได้ไม่กี่ท่าเท่านั้น อีกไกลกว่าจะสำแดงเสร็จ ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางทั้งสามก็ทนไม่ไหว พ่ายแพ้เสียก่อน

“ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะห้าหรือ”

เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบาหลังตรวจสอบความทรงจำวิญญาณของยอดฝีมือบ่อเกิดหยินหยางทั้งสาม จนล่วงรู้ขอบเขตพลังพวกเขา ผู้ที่ทรงพลังที่สุดอยู่ในบ่อเกิดหยินหยางวรรณะห้า

ยิ่งเป็นผลให้เขามั่นใจขึ้น

ดูแล้วพลังที่เหล่าของวิเศษระเบิดออกมาน่าจะอยู่เหนือขอบเขตบ่อเกิดชีวิต

ปัญหาคือ พลังของเหล่าของวิเศษถึงเกณฑ์แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าแดนต้นกำเนิดการฝึกตนจะยอมรับหรือไม่ ยอมให้มิตินับล้านที่เขาอยู่ถึงเกณฑ์หรือไม่

“ถึงครานั้นค่อยว่ากัน แน่ใจให้ได้ก่อนว่าพลังอยู่เหนือขอบเขตบ่อเกิดชีวิตจริงหรือไม่ หากไม่ได้อยู่เหนือขอบเขตบ่อเกิดชีวิต ทุกอย่างล้วนเปล่าประโยชน์”

หลี่จิ่วเต้าจากไป เหลือเพียงสิ่งมีชีวิตในมิติกาลีภูมิที่สับสนวุ่นวายกลางสายลม

พวกเขาเป็นเฉกเช่นสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านก่อนหน้านี้ ต่างคิดไม่ถึงว่าหลี่จิ่วเต้าจะไม่ได้ทำอะไรพวกเขา ยอมจากไปง่าย ๆ เช่นนี้

ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างคิดว่าหลี่จิ่วเต้ามุ่งหวังบางสิ่งจากพวกเขา!

ชายหนุ่มไปยังมิตินับล้านที่ถึงเกณฑ์แล้วทว่ายังไม่ได้ประทับตราอีกหลายแห่ง

เขากวาดล้างได้ตลอดทั้งทาง ไม่เคยพบเจออุปสรรคอันใด แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะเจ็ดยังไม่อาจสร้างแรงกดดันให้เขา ถูกกำราบลงง่ายดาย

“ไปตามพื้นที่ที่ผ่านศักราชล้างบางครั้งที่สองแล้วกัน”

หลี่จิ่วเต้าพึมพำเสียงเบา เตรียมมุ่งหน้าไปยังเขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง

มิตินับล้านในเขตนั้นย่อมดุดันน่าสะพรึงกลัวกว่านี้อย่างไม่ต้องสงสัย มียอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดชีวิตอยู่เกลื่อนกลาด ผู้ที่ทรงพลังกว่านั้นก็เช่นกัน

หากแข็งแกร่งไม่พอ พวกเขาคงผ่านศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งมาไม่ได้

ในไม่ช้า เขาก็มาถึงเขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง

ที่นี่ปรองดองกว่าเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งมาก ไม่ได้เป็นปฏิปักษ์ต่อกันนัก ไม่ใช่ว่าสิ่งมีชีวิตได้เจอกันเป็นต้องห้ำหั่น

ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่ง มิตินับล้านมากมายที่ไม่ถึงเกณฑ์ต้องหวังพึ่งการบูชายัญเพื่อประวิงเวลา ส่วนเขตศักราชล้างบางครั้งที่สองล้วนเป็นมิตินับล้านที่พบพานศักราชล้างบางเป็นครั้งที่สองแล้ว

ยามผ่านพ้นศักราชล้างบางครั้งที่สองมิอาจใช้การบูชายัญเพื่อประวิงเวลาอีก ด้วยเหตุนี้ สิ่งมีชีวิตทั้งหลายจึงไม่ได้เป็นปฏิปักษ์ต่อกันเท่าใด ไม่ต้องคิดล่าอีกฝ่ายตลอดเวลา

ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง ส่วนใหญ่แล้วเป็นการประลองฝีมือเพื่อแลกเปลี่ยนมากกว่า ทุกคนล้วนอยากบรรลุสู่ขอบเขตสูงขึ้นโดยไว บรรยากาศสมัครสมาน

ถึงอย่างไรก็มีเพียงถึงเกณฑ์จึงจะรอดจากศักราชล้างบางครั้งที่สอง และการที่มิตินับล้านทั้งหลายแลกเปลี่ยนประสบการณ์ฝึกฝนย่อมช่วยได้มากอย่างไม่ต้องสงสัย ช่วยให้พวกเขาบรรลุสู่ขอบเขตสูงกว่านี้ได้ดียิ่งขึ้น

“เช่นนี้จึงจะเป็นวงจรประเสริฐ!”

หลังหลี่จิ่วเต้ารับรู้ถึงบรรยากาศอันดีในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง ก็เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ที่จริง มิตินับล้านในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งก็ควรมีบรรยากาศเช่นนี้ ต่างฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนประสบการณ์ฝึกฝน ไม่ใช่เอาแต่คิดล่าอีกฝ่าย การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ฝึกตนของกันและกันต่างหากจึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!”

แน่นอนว่าเขาเพียงเอ่ยไปอย่างนั้น รู้ดีว่าบรรยากาศเช่นนี้ไม่มีทางปรากฏในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่ง

สิ่งมีชีวิตที่เข้ามายังแดนต้นกำเนิดการฝึกตนไม่มีผู้ใดธรรมดา ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านที่ยังไม่ถึงเกณฑ์ก็เช่นกัน

พวกเขาล้วนน่าทึ่ง ต่างเป็นผู้มีฝีมือโดดเด่นในมิตินับล้านของตน เป็นผู้มีฝีมือเป็นเลิศ พวกเขาย่อมรู้ดีว่าการแลกเปลี่ยนประสบการณ์การฝึกฝนกันจึงจะเป็นวงจรประเสริฐ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ทว่า พวกเขาไม่มีเวลาทำเช่นนั้น

ศักราชล้างบางทุกครั้งต่างมีระยะเวลาตามกำหนด หลังจากเลยระยะเวลาที่ว่า จะเริ่มศักราชล้างบางครั้งต่อไป รอดไปได้นับว่ารอด หากรอดไปไม่ได้จะถูกทอดทิ้ง ริบสสารฝึกฝนทั้งหมด

และศักราชล้างบางครั้งแรกไม่เหมือนกับศักราชล้างบางในครั้งถัด ๆ ไป

ในศักราชล้างบางครั้งแรก มิตินับล้านต่าง ๆ ยังมีระยะเวลาที่กำหนดที่ย่อยลงไปอีก ในระยะเวลาที่กำหนด ย่อย ๆ นี้หากยังไม่ถึงเกณฑ์ ไม่ต้องรอให้ถึงระยะเวลาที่กำหนดรวมก็ต้องถูกล้างบาง ริบสสารฝึกฝนทั้งหมด

ที่ว่าบูชายัญเพื่อประวิงเวลานั้น หมายถึงระยะเวลาย่อย ๆ ที่กำหนด

มิตินับล้านมหาศาลต่างไม่อาจบรรลุเป้าหมายในระยะเวลาย่อย ๆ ที่กำหนด จำต้องประวิงเวลาด้วยวิธีบูชายัญ

จึงลิขิตให้สิ่งมีชีวิตในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งไม่อาจประลองฝีมือแลกเปลี่ยนกันอย่างเป็นมิตร เพราะต้องมีผู้ไม่หวังดีอยู่เสมอ คิดลอบทำร้ายล่าสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านอื่นแล้วนำไปสังเวยประวิงเวลา

“พี่ชาย เจ้าได้ยินหรือยัง”

เวลานั้นเอง สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งเดินยิ้ม ๆ เข้ามาหาหลี่จิ่วเต้า

ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่ง ไม่มีทางมีสิ่งมีชีวิตตนใดเข้ามาชวนคุย ต่อให้มี ก็ต้องไม่หวังดีเป็นแน่ มีอุบายอื่นในใจ

ทว่า ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สอง การเข้ามาชวนคุยเช่นนี้เห็นได้ทั่วไป ถือเป็นเรื่องปกติ

นี่อย่างไร เวลานี้มีคนเข้ามาชวนหลี่จิ่วเต้าคุยแล้ว

“ได้ยินเรื่องอันใด” หลี่จิ่วเต้าถามอย่างเป็นมิตร ผู้ที่เข้ามาชวนคุยเป็นเด็กหนุ่มผมสั้น ท่าทางหล่อเหลาเอาการ

“ไม่ใช่กระมังพี่ชาย เจ้าไม่ได้ยินสักนิดเลยหรือ”

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางตะลึง “ข้านึกว่าข่าวนี้แพร่ไปทั่วแล้วเสียอีก!”

เพราะเขาคิดว่าแพร่ไปทั่วแล้วถึงได้เข้ามาชวนคุย อยากถกเรื่องนี้กับหลี่จิ่วเต้า เพราะเรื่องนี้น่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่เคยได้ยิน ก่อนหน้านี้ข้าฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่ได้ออกมาข้างนอกเลย เพิ่งได้ออกมานี่แหละ” หลี่จิ่วเต้าเอ่ย

“ข้าก็ว่า”

เด็กหนุ่มหัวเราะ “เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าเอง! ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่ง มีคนพิลึกฟั่นเฟือนผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่าตัวเองแข็งแกร่งเพียงใด ไล่ประลองลับฝีมือกับผู้อื่นไปทั่ว เจ้าว่าตลกหรือไม่ มีอย่างที่ไหนไม่รู้ว่าตนเองแข็งแกร่งเพียงใด ดูก็รู้ว่าฝึกฝนจนเสียสติไปแล้ว!”

หลี่จิ่วเต้าไล่หายอดฝีมือประลองลับฝีมือในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งอย่างเอิกเกริกจนรู้กันทั่ว แม้แต่ในเขตศักราชล้างบางครั้งที่สองยังแพร่สะพัดในวงกว้าง

ถึงอย่างไร ประวัติการรบของหลี่จิ่วเต้าในเขตศักราชล้างบางครั้งที่หนึ่งก็น่าตกใจเกินไป กวาดล้างไปได้ตลอดทั้งทาง ไม่มีสิ่งมีชีวิตตนใดสร้างความกดดันให้เขาได้เลย

คนพิลึกฟั่นเฟือน? ฝึกฝนจนเสียสติ?

หลี่จิ่วเต้าหน้าเสียในบัดดล พูดจาอะไรกัน!

“ได้ยินว่าหมอนั่นยังอัปลักษณ์เกินคน หน้าตาน่ากลัว ซ้ำร้ายสุ้มเสียงยังระคายหู!”

เด็กหนุ่มกล่าวต่อ ไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่าหลี่จิ่วเต้าตรงหน้าก็คือคนพิลึกฟั่นเฟือนที่เขากล่าวถึง

………………..