รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1347 ขอบเขตต่ำเกินไป ช่างเถิด

บทที่ 1347 ขอบเขตต่ำเกินไป ช่างเถิด

………………..

บทที่ 1347 ขอบเขตต่ำเกินไป ช่างเถิด

ขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะห้า คิดอยากตรึงก็ตรึงเอาไว้ได้ ยอดฝีมือลาดตระเวนหวาดผวา ไม่แปลกใจเลยที่หลี่จิ่วเต้าตรงเข้ามาแล้วเอ่ยปากอยากพบยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางของพวกเขา หลี่จิ่วเต้าครอบครองพลังแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวโดยแท้

เขาเกิดความรู้สึกอย่างหักห้ามมิได้ ว่าหลี่จิ่วเต้าอาจมาที่นี่เพื่อล่ายอดฝีมือฝั่งพวกเขาใช่หรือไม่!

“วางใจเถิด ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงต้องการพบยอดฝีมือขอบเขตหยินหยางของพวกเจ้าเท่านั้น”

หลี่จิ่วเต้าโบกมือ ปล่อยตัวยอดฝีมือลาดตระเวน “รบกวนส่งต่อข้อความข้าที”

หลังยอดฝีมือลาดตระเวนได้อิสรภาพกลับคืนมา เขาก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในส่วนลึกของเขตแดนอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็รีบบอกเรื่องราวทั้งหมดกับยอดฝีมือคนอื่น

ยอดฝืมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางเองก็อยู่ที่นั่นและได้ยินสิ่งที่ยอดฝีมือลาดตระเวนบอกเล่าด้วย

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “ได้ เช่นนั้นข้าจะไปดูว่าเขาต้องการเล่นลูกไม้ใด”

จากนั้นเขาก็มาหาหลี่จิ่วเต้า

ดวงตาของเขาเปล่งแสง มองสำรวจหลี่จิ่วเต้า แต่ยิ่งมองก็ยิ่งตื่นตะลึง เพราะเขามองหลี่จิ่วเต้าไม่ออกสักนิด อีกทั้งสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือการที่เขาไม่อาจสัมผัสได้ถึงพลังเล็ดลอดจากร่างกายหลี่จิ่วเต้าสักนิด ประหนึ่งหลี่จิ่วเต้าเป็นเพียงปุถุชนไม่มีผิด!

แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางเป็นปุถุชนไปได้ ไม่มีปุถุชนใดสามารถเข้ามายังต้นกำเนิดการฝึกตนได้ มิหนำซ้ำยิ่งไม่มีทางกักขังยอดฝีมือลาดตระเวนได้ด้วยการยกมือ

เขาตระหนักได้ทันทีว่าหลี่จิ่วเต้าไม่ธรรมดา และไม่ง่ายที่จะต่อกรด้วย

“ขอถามว่าสหายตามหาข้าด้วยธุระอันใด?”

เขาถามอย่างสุภาพ หากเป็นไปได้ เขาไม่ต้องการสู้กับหลี่จิ่วเต้าที่ล้ำลึกไม่อาจหยั่งถึง

“ไม่มีเรื่องอันใด ข้าเพียงไม่ทราบถึงความแข็งแกร่งของตนเอง จึงคิดอยากลองแลกเปลี่ยนวิชากับสหาย”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ใช่แล้ว สหายอยู่ขอบเขตใด? ข้าจะได้ใช้ประเมินความแข็งแกร่งตนเองได้”

ล้อเล่นอันใดกัน?

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางฟังแล้วสับสน ยังมีผู้ไม่รู้ความแข็งแกร่งของตนเองด้วยหรือ?

“ระยะนี้ข้าฝึกฝนขัดเกลาจิตใจ ไม่ต้องการใช้กำลัง สหายโปรดกลับไปเถิด!”

เขาปฏิเสธ ไม่ต้องการต่อสู้กับหลี่จิ่วเต้า

ใครจะรู้ว่าหลี่จิ่วเต้าต้องการทำสิ่งใด บอกว่าแลกเปลี่ยนวิชาก็จะแลกเปลี่ยนวิชาจริงหรือ หากเป็นเพียงคำกล่าวอ้างสำหรับการเข้ามาล่าเขาเล่า!

เขาคิดว่าอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในเขตแดนตนเองเสียดีกว่า!

ภายในเขตแดนมีค่ายกลอยู่ นับได้ว่าปลอดภัยกว่ามาก แต่หากออกไปด้านนอกก็เป็นเรื่องยากที่จะเอ่ยแล้ว

“สหายไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ เพียงต้องการแลกเปลี่ยนวิชาเท่านั้น”

หลี่จิ่วเต้ายิ้มสบาย ๆ พร้อมก้าวไปข้างหน้า

สีหน้ายอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางแปรเปลี่ยน หลี่จิ่วเต้าต้องการต่อสู้กับเขามาก!

“สหายหยุดเดินเถิด ไม่เช่นนั้นข้ามีเพียงแต่ต้องเสียมารยาทแล้ว!”

เขาตะโกนเสียงดัง เรียกใช้ค่ายกลขึ้นมาทันที ม่านแสงป้องกันปรากฏ ไหลเวียนด้วยพลังสูงสุด ปิดกั้นภายในและภายนอก ขวางกั้นหลี่จิ่วเต้าเอาไว้

“อันที่จริง ข้าหวังว่าสหายจะเสียมารยาทต่อข้า”

หลี่จิ่วเต้ายื่นมือหนึ่งออกมา วางลงบนม่านแสงป้องกัน ก่อนจะกดลงไปด้วยแรงเล็กน้อย

นี่เขาทำอันใด?

โอ้ ต้องการใช้แรงอันน้อยนิดทำลายม่านแสงป้องกันหรือ?

หลี่จิ่วเต้าต้องการทำอันใดกันแน่!

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางพูดไม่ออก หลี่จิ่วเต้าเสแสร้งเกินไป ม่านแสงป้องกันจะพังทลายง่าย ๆ ได้อย่างไร สิ่งนี้สามารถสกัดกั้นการโจมตีขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะหนึ่งได้แบบไม่มีปัญหา!

ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในพริบตาต่อมาทำให้เขาตื่นตะลึงในบัดดล!

หลี่จิ่วเต้าเพียงสัมผัสฝ่ามือลงไปอย่างแผ่วเบา กลับบังเกิดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้!

เสียง ‘ปัง’ ดังสั่นหวั่นไหว ทั้งม่านแสงป้องกันระเบิดออกสิ้น

“ม่านแสงนี้ป้องกันพลังได้มากเท่าใด?”

หลี่จิ่วเต้าถามยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

เหตุใดเขายังเสแสร้งเพียงนี้?

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางกัดฟันด้วยโทสะ อยากกล่าวเหลือเกินว่ามารดามันเถิด เจ้าใช้พลังมากเท่าใดก็ยังไม่กระจ่างแจ้งอีกหรือ? ยังต้องมาถามเขาอีก?!

เขานึกอยากสับหลี่จิ่วเต้าให้ตายจริง ๆ!

แต่เขาไม่กล้าลงมือ หลี่จิ่วเต้าเพียงแค่แตะเบา ๆ หนึ่งครั้ง ม่านแสงป้องกันทั้งหมดก็พังทลายลง ความแข็งแกร่งระดับนี้น่ากลัวเกินไป เขาไม่มีทางเป็นคู่ต่อกรของหลี่จิ่วเต้าได้

ตัวเขาเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะหนึ่งได้ไม่นาน ใช้ระยะเวลาจำนวนมากในการระเบิดพลังทั้งหมดออกมาเขียนม่านแสงป้องกัน

ทว่า หลี่จิ่วเต้าแตะครั้งเดียวด้วยพลังน้อยนิดนั่นก็ทำลายม่านแสงป้องกันลงได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลี่จิ่วเต้าแข็งแกร่งกว่าเขามาก

“แข็งแกร่งนัก…!”

ยอดฝีมือจำนวนมากอยู่ที่นี่ หลังได้เห็นฉากดังกล่าวก็พากันหนังศีรษะชาวาบ วิญญาณสั่นสะท้าน ม่านแสงป้องกันพังในทันทีเลยหรือ? สวรรค์ ความแข็งแกร่งนี้เหนือกว่าการคาดหมายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

ภายในใจพวกเขายิ่งไม่สงบ คิดว่าครั้งนี้พวกเขาอาจประสบเคราะห์ร้ายแล้ว

เนื่องจากในพื้นที่แห่งนี้ล้วนเป็นมิตินับล้านที่ไปไม่ถึงมาตรฐาน ต้องอาศัยการสังเวยประคับประคอง หลี่จิ่วเต้ามาหาพวกเขา ไม่มีทางเพื่อแลกเปลี่ยนวิชาธรรมดา แต่ต้องมาเพื่อล่าพวกเขาไปเป็นเครื่องสังเวย!

“สหาย เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลย”

หลี่จิ่วเต้ามองไปทางยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

ใบหน้ายอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางแปรเปลี่ยน สุดท้ายก็ตอบออกไปว่า “สิ่งมีชีวิตขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะหนึ่ง ต่อให้ก้าวถึงจุดสูงสุดก็ไม่มีทางทำลายม่านแสงป้องกันได้!”

“โอ้ ตามที่กล่าวมา อย่างน้อยพลังที่ข้าใช้ก็อยู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะสอง”

หลี่จิ่วเต้ามั่นใจขึ้นมาบ้าง

“เป็นเช่นนั้น!” ยอดฝีมือบ่อเกิดหยินหยางกล่าว

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “เช่นนั้นสหายเล่า? อยู่ในขอบเขตใด?”

เสแสร้งอีกแล้ว!

ด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้ กลับมองขอบเขตของเขาไม่ออกหรือ?

ตลกแล้ว!

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางเต็มไปด้วยความชิงชัง ไม่เคยถูกหยอกล้อเช่นนี้มาก่อน เขาคิดว่าหลี่จิ่วเต้าจงใจเสแสร้ง ทำให้เขาอับอายขายหน้า

แต่เขายังคงกล่าวว่า “ข้าอยู่ในขั้นต้นของขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะหนึ่ง”

“เพียงขั้นต้นของขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางวรรณะหนึ่งหรือ เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด”

หลี่จิ่วเต้าล้มเลิกความคิดที่จะต่อสู้กับยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง เนื่องจากสู้ไปก็ไม่มีความหมายอันใด

“ลาก่อนสหาย!”

เขากล่าวแล้วหันหลังจากไป ร่างกายอันตรธานลับ

“หือ นี่คือไปแล้ว?”

ยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางสับสน เกิดอันใดขึ้นกัน? เขาเตรียมพร้อมสำหรับการล่าของหลี่จิ่วเต้าแล้ว แต่หลี่จิ่วเต้ากลับจากไปเช่นนี้?

เหล่ายอดฝีมือต่างสับสนงุนงงไปตาม ๆ กัน ไม่เข้าใจว่าหลี่จิ่วเต้าต้องการทำสิ่งใด หรือว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้ความแข็งแกร่งของตนเองจริง ๆ และมาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนวิชาจริง ด้วยอยากรู้ว่าตนเองแข็งแกร่งแค่ไหน?

หลังเห็นว่ายอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางของพวกเขาไม่แข็งแกร่งพอ จึงไม่มีความคิดแลกเปลี่ยนวิชาแล้ว?

“ถึงกับมีคนประหลาดเช่นนี้ด้วย!”

“โลกหล้ากว้างใหญ่ เต็มไปด้วยความแปลกประหลาด ข้ามีชีวิตอยู่มานานจนไม่อาจนับ ได้เห็นเรื่องราวแปลกประหลาดมามากมาย แต่ก็ยังไม่เคยเห็นคนประหลาดที่ไม่รู้ว่าตนเองแข็งแกร่งเพียงใดจริง ๆ!”

พวกเขาเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย

………………..