รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1342 เหล่าของวิเศษแย่งกันออกโรง

บทที่ 1342 เหล่าของวิเศษแย่งกันออกโรง

………………..

บทที่ 1342 เหล่าของวิเศษแย่งกันออกโรง

ยุ่งเหยิงเหลือเกิน เขาฟังแล้วยังปวดหัว กู่เจียมีสีหน้าไม่ดีนัก วางถ้วยชาในมือลง เจ้าพวกเดนตาย ทำลายอารมณ์ระลึกถึงแดนเกิดของเขาจนสิ้น

“พวกเจ้าใจกล้ายิ่งนัก เดิมข้าคิดว่าพวกเจ้าไม่กล้ามา หารู้ไม่ พวกเจ้ามาไวปานนี้”

กู่เจียหันมองพวกซี “ดูท่าพวกเจ้าจะมั่นใจในตัวเองมาก!”

หากไร้ซึ่งความมั่นใจ พวกซีย่อมไม่มีทางมากันเช่นนี้ และไม่มีทางมาไวเช่นนี้

เห็นได้ชัดว่าพวกซีต่างมั่นใจในตัวเองเต็มร้อย ทันทีที่ทราบข่าวก็รุดหน้ามา

“โฮ่ง น่าขัน เจ้าก็มั่นใจในตัวเองมากไม่ใช่หรือ”

สุนัขดำเอ่ย “พวกเราโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับ ฆ่าทูต ย่างวัวเขียวที่ทูตขี่ กระนั้นเจ้ายังกล้ามาหาพวกเรา เจ้ามั่นใจกว่าพวกเราอีก!”

“โค่นล้มวิหารโบราณลึกลับ ฆ่าทูต ย่างวัวเขียว…”

กู่เจียขมวดคิ้ว อย่างที่คิด ฉินตงตายแล้ว ถูกคนกลุ่มตรงหน้านี้ฆ่า

เดี๋ยวก่อน ใช่คนกลุ่มตรงหน้านี้ฆ่าจริงหรือ

เขากังขาในใจ เพราะคนกลุ่มนี้ไม่ได้แข็งแกร่ง แม้หลุดพ้นจากขอบเขตมิติ ก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินแล้ว กระนั้นยังไม่มีผู้ใดบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยาง

ฉินตงไม่ได้อ่อนแอ อยู่ในขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะสาม ลำพังกลุ่มคนที่ไม่ได้บรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยาง ไม่มีทางสังหารฉินตงได้

ดูท่า เบื้องหลังคนกลุ่มนี้จะมีตัวตนทรงพลังกว่านี้อยู่

“เหอะ ข้าก็นึกว่าพวกเจ้ามีความมั่นใจจริง ๆ ที่แท้ข้าประเมินพวกเจ้าสูงไป ตัวการจริง ๆ ไม่กล้าโผล่หน้า ซ่อนตัวในมุมมืด เรียกว่ามั่นใจได้ที่ไหน”

เขาขำพรืด มองว่าผู้ที่สังหารฉินตงไม่กล้าปรากฏตัว กำลังลอบสังเกตการณ์ในมุมมืด

ศาสตราวิเศษหกชิ้นไม่เคยเผยประกายของตน ทำให้เขาไม่รู้ถึงความน่ากลัวของศาสตราวิเศษทั้งหก หากเขารับรู้ถึงความน่าครั่นคร้ามของศาสตราวิเศษทั้งหก ย่อมไม่มีทางมีท่าทีเช่นนี้แน่

“เลิกทำให้พวกเราขำทีเถิด ฆ่าเจ้าจำเป็นต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ด้วยหรือ”

ต้าเต๋อมองกู่เจีย “อามิ…ข้าต้าเต๋อฝอ ข้าต้าเต๋อฝอไร้เกศา ต้าเต๋อฝอขอเตือนให้เจ้ายอมรามือแต่โดยดี หาไม่แล้วเจ้าได้พบความทุกข์ทนไม่รู้จบแน่!”

“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร! บังอาจใช้วาจาเช่นนี้กับข้า!”

กู่เจียตวาดเสียงเย็น ไม่มีผู้ใดกล้าใช้วาจาเช่นนี้กับเขามาก่อน

“ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกเจ้าแอบมองจากนอกอาณาจักรหรือ ไม่ต้องแอบมองอีกแล้ว ข้าจะเชือดพวกเจ้าก่อน!”

ดวงตาเขาทอประกายดุดัน ยกมือผนึกอาณาจักรนี้

อาณาจักรนี้ถูกญาณสัมผัสของเขาปกคลุม เขาไม่เคยรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติแต่อย่างใด และไม่เคยรับรู้ว่ามีใครบางคนแอบมองจากมุมมืด เห็นได้ชัดว่าผู้ที่สังหารฉินตงแอบมองจากนอกอาณาจักร

มิติต้นกำเนิดฟื้นสภาพรุนแรง คนผู้นี้ลอบมองจากนอกอาณาจักร เป็นการยากที่เขาจะเจอตัวทันที เล็งเป้าไปยังตำแหน่งของคนผู้นี้

“ตัวเองไม่กล้าออกมาพบข้าจึงส่งพวกเจ้ามาตาย เช่นนั้นก็ดี ข้าจะให้เขาได้เห็นกับตาว่าพวกเจ้าต้องถูกข้าสังหารทั้งหมด!”

กู่เจียปลดปล่อยพลังปราณสยดสยองในตัว พลังน่าครั่นคร้ามซัดสาด มีกฎวิถีสูงส่งโลดแล่นอยู่รอบกาย เขาแข็งแกร่งไร้ใดเปรียบ เหนือกว่าฉินตงมาก อยู่ในขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะหก!

อีกอย่าง เขาบำเพ็ญจนถึงตอนปลายขั้นสูงสุดของขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะหก ห่างจากบ่อเกิดหยางวรรณะเจ็ดไม่ไกลแล้ว

นี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่กู่เจียมั่นใจได้เพียงนี้!

มีพลังระดับบ่อเกิดหยางวรรณะหกตอนปลายขั้นสูงสุด เขาไม่เคยเกรงกลัวศัตรูตนใด มั่นใจว่าเข่นฆ่าได้ทั้งปวง!

“ตาย!”

กู่เจียจ้องเขม็งมองพลางชี้ไปทางต้าเต๋อ ชั่วขณะนั้น นิ้วที่ชี้ออกไปพลันมีลำแสงน่าพรั่นพรึงพุ่งไปหาต้าเต๋อ

พลังระดับขอบเขตบ่อเกิดหยิน เขากระดิกนิ้วก็ฆ่าได้

เขาสามารถสังหารพวกต้าเต๋อทุกคนในฝ่ามือเดียว ทว่าเขาไม่ต้องการทำเช่นนั้น หากทำเช่นนั้นคงเร็วเกินไป ไม่สาแก่ใจสักนิด เขาบอกแล้วว่าจะให้ผู้ที่ปลิดชีพฉินตงได้เห็นเขาเชือดพวกต้าเต๋อทีละคน

ลำแสงสยดสยองพุ่งออกไป ทะลุผ่านห้วงอากาศ ทะลุผ่านกาลเวลา ไวจนไม่อาจตั้งตัวได้ทัน!

ซีและพวกต้าเต๋อก็ตั้งตัวไม่ทันเช่นกัน

ทว่า ศาสตราวิเศษทั้งหกกลับเคลื่อนไหวหยุดยั้งได้ง่ายดาย หอกเหล็กเหินออกมา ปลายหอกทะลุผ่านลำแสงที่พุ่งไปหาต้าเต๋อได้ทันที!

“หืม?!”

ม่านตากู่เจียหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองหอกเหล็กอยู่อย่างนั้น “มิน่าเล่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกเจ้าถึงกล้าให้พวกเจ้ามาทั้งอย่างนี้ ที่แท้ก็มอบของวิเศษให้แล้ว!”

แม้ลำแสงที่พุ่งออกจากนิ้วที่เขาชี้ต้าเต๋อจะไม่ได้ทรงพลังนัก กระนั้นก็ไม่มีทางสกัดได้ง่าย ๆ หอกเหล็กกลับทะลวงได้ง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าหอกเหล็กไม่ธรรมดา

“อาวุธโบราณที่ปราชญ์อาวุโสทิ้งไว้ให้หรือ”

หลังปราชญ์อาวุโสตายไป ศพและอาวุธต่างถูกขนกลับมายังมิติต้นกำเนิด เขามองว่าหอกเหล็กเป็นหนึ่งในอาวุธโบราณที่ปราชญ์อาวุโสทิ้งไว้

ทว่า เขามีข้อกังขาในใจ เพราะจำไม่ได้ว่ามีปราชญ์อาวุโสที่ใช้หอกเหล็กเช่นนี้

“ถามมากขนาดนั้นไปไย!”

หอกเหล็กตวาด ทำท่าจะปราดไปหากู่เจีย

ทว่า ทันทีที่มันขยับตัว ศาสตราวิเศษอีกห้าชิ้นก็ไม่ยอม ขวางทางไปของเขา

“เจ้าได้หน้าอยู่ผู้เดียวเรื่อยมา อย่างไรก็ถึงตาพวกเราได้แล้วกระมัง!”

“ใช่แล้ว หนนี้เจ้าพักหน่อยเถิด ให้พวกเราออกโรงแทน!”

ศาสตราวิเศษทั้งห้าชิ้นพากันเอ่ย อยากออกโรงสู้กับกู่เจีย

บัดซบ!

นี่มันเรื่องอะไรกัน

กู่เจียมีสีหน้าอึมครึม โทสะเดือดพล่านในใจ บัดซบ! นี่เขากลายเป็นตัวอะไร พวกปวกเปียกที่ถูกจัดการได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ อาวุธเหล่านี้ถึงได้แย่งกันออกโรง!

เขาทนไม่ได้ รู้สึกถูกหยามเกียรติ อาวุธเหล่านี้ไม่เห็นเขาในสายตาอย่างเห็นได้ชัด!

“ก็ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าไปเถิด”

หอกเหล็กระงับประกายของตน เลือกถอยให้ศาสตราวิเศษทั้งห้าออกโรง

ศาสตราวิเศษทั้งห้าพลันเกิดการโต้เถียง อยากออกโรงกันทั้งหมด

“พอได้แล้ว!”

กู่เจียตวาดเสียงกราดเกรี้ยว ทนไม่ไหวอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือใส่!

เขาลงมือด้วยความเดือดดาล มือขยายใหญ่ตามลม พลังเหลือล้นทะลักออกมา กฎวิถีสูงส่งน่าครั่นคร้ามโลดแล่นไม่หยุด ฝ่ามือเช่นนี้สามารถฟาดกำลังรบระดับบ่อเกิดหยางวรรณะห้าจนตายได้!

“ข้าเอง!”

ดาบใหญ่เล่มหนึ่งพุ่งออกไปพร้อมด้วยประกายเยือกเย็น ฟาดฟันใส่ฝ่ามือที่ถล่มเข้ามา

มันเป็นดาบหินเล่มหนึ่ง ก่อนออกโจมตีดูธรรมดาไม่มีจุดพิเศษ ทว่าหลังโจมตี พลันแสดงด้านน่าหวาดหวั่นออกมา!

แสงดาบสะท้อนสู่ฟ้าดิน เจตจำนงดาบน่าสะพรึงโถมทับ พลังที่กู่เจียใช้ผนึกอาณาจักรนี้พลันทลายลง!

ขณะเดียวกัน ดาบหินฟาดฟันเข้าไป ฝ่ามือที่กู่เจียถล่มมาถูกตัดสะบั้นในบัดดล!

“หืม?!”

ม่านตากู่เจียหดลงรุนแรง ไม่เหลือท่าทีผ่อนคลายดังเดิม

ฝ่ามือนี้ของเขาน่าพรั่นพรึงเพียงใด กระนั้นยังถูกฟันสะบั้นในดาบเดียว เขาตระหนักถึงความน่ากลัวของดาบหิน ไม่เหลือความสบประมาท ไม่เหลือความเลินเล่อ

พริบตาที่ม่านแสงอาบไล้ ฝ่ามือข้างที่ขาดไปของเขาก็งอกออกมาใหม่

“พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?!”

เขาถามเสียงเข้ม สีหน้าคร่ำเครียดเป็นหนักหนา

พวกซีไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคิดอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แค่ได้รับการสืบสานมาจากปราชญ์อาวุโสแน่นอน ยังมีตัวตนอื่นเป็นแน่!

………………..