รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1339 บิดาสุยซิน ‘นี่เป็นข้าจินตนาการลูกเขยไร้เทียมทานออกมา!’

บทที่ 1339 บิดาสุยซิน ‘นี่เป็นข้าจินตนาการลูกเขยไร้เทียมทานออกมา!’

………………..

บทที่ 1339 บิดาสุยซิน ‘นี่เป็นข้าจินตนาการลูกเขยไร้เทียมทานออกมา!’

หลี่จิ่วเต้าอับจนคำพูด แม้เขาไม่กล้าเอ่ยว่าตนเองหล่อเหลา แต่ก็ไม่นับว่าอัปลักษณ์ บิดาสุยซินคิดเช่นใดกัน เหตุใดจึงบรรยายเขาออกมาเช่นนี้

“ท่านพ่อพูดอันใด!”

สุยซินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก บิดานางคิดไปถึงที่ใดกัน ลูกเขยอันใดล้วนเอ่ยออกมาหมด!

“พี่ถาน นี่ไม่ใช่ภาพหลอนของท่าน! พวกข้าเองก็เห็นสุยซินด้วย!”

ยอดฝีมือที่อยู่ด้านข้างเอ่ย

เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ลมหายใจอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด การสลัดพวกอวี้กู่และยอดฝีมือจากมิติสังหารฟ้าไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แต่ละคนต้องจ่ายราคาหนักหนา เฉียดใกล้ความตาย!

หากไม่ใช่บิดาสุยซิน สุยถาน มีศิลาประหลาดบนร่าง สามารถปกปิดลมหายใจเอาไว้ได้ พวกเขาคงหนีไม่พ้น ถูกจัดการไปนานแล้ว

“ฮ่า ๆ พวกเจ้าพูดเช่นนี้ แน่นอนว่าพวกเจ้าเองก็เป็นภาพหลอนของข้า”

สุยถานไม่เชื่อ ยังคงคิดว่าเป็นเพียงภาพหลอนก่อนตาย

อย่างไรเสียหากทั้งหมดเป็นความจริง เช่นนั้นคงน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

สถานที่แห่งนี้ถูกอวี้กู่กับยอดฝีมือจากมิติสังหารฟ้าปิดกั้นเอาไว้ สุยซินและหลี่จิ่วเต้าจะบุกเข้ามาได้อย่างไร?

อีกทั้งแม้ว่าสุยซินกับหลี่จิ่วเต้าบุกเข้ามาได้สำเร็จ แต่ก็ไม่มีทางที่จะพบพวกเขาได้โดยตรงเช่นนี้

บนร่างเขามีศิลาประหลาดก้อนหนึ่งอยู่ มันมาจากด้านในต้นกำเนิดการฝึกตน สามารถปิดบังสัมผัสทุกอย่างได้ กระทั่งอวี้กู่กับยอดฝีมือจากมิติสังหารฟ้ายังไม่อาจหาตัวพวกเขาพบ

ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่อาจซ่อนตัวได้จนถึงตอนนี้แน่นอน

“ท่านลุงหยุดพูดก่อนเถิด พวกท่านบาดเจ็บหนักเกินไป รักษาแผลเสียก่อน!”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย หยิบโอสถล้ำค่าออกมาจำนวนหนึ่งมอบให้บิดาสุยซินและยอดฝีมือคนอื่น

หลังพวกบิดาสุยซินได้รับโอสถล้ำค่าล้วนตกตะลึง พวกเขาสัมผัสได้ถึงความพิเศษของโอสถล้ำค่าเหล่านี้ได้อย่างล้ำลึก กระทั่งโอสถที่มาจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนยังไม่อาจเทียบได้ ต่างชั้นมากเกินไป!

“นี่ไม่ใช่ภาพหลอนแล้วเป็นสิ่งใด?”

สุยถานหัวเราะ ยิ่งคิดว่าเป็นภาพหลอนของตนเอง

“ตอนนี้ข้าเองก็เริ่มรู้สึกว่าเป็นภาพหลอนแล้ว ไฉนจะมีคนนำโอสถล้ำค่าออกมาตามใจชอบมากมายเพียงนี้ในคราวเดียว!”

ยอดฝีมือบางคนพึมพำ เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา

สุยซินหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ภาพหลอนไยจึงแพร่ติดต่อกันได้ ยอดฝีมือคนอื่นยังสงสัยว่าเป็นภาพหลอนอีก

ทว่านางเองก็ตื่นตะลึงยิ่ง หลี่จิ่วเต้ามีความเป็นมาเช่นใดกันแน่ เหตุใดจึงนำโอสถล้ำค่ามากมายออกมาได้?!

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าความแข็งแกร่งของหลี่จิ่วเต้ามาจากการสืบทอดจำนวนมาก

แต่ตอนนี้ นางไม่คิดเช่นนั้นแล้ว

โอสถล้ำค่ามากมายเพียงนี้ กระทั่งเหล่าปราชญ์อาวุโสทั้งหมดรวมกันก็ไม่เพียงพอ ไม่ต้องกล่าวถึงการสืบทอดเลย!

ไม่มีแล้วจะส่งต่อได้อย่างไร?

อีกทั้งสิ่งที่ทำให้นางตื่นตะลึงยิ่งกว่าก็คือการที่หลี่จิ่วเต้านำโอสถล้ำค่าจำนวนมากออกมาคราวเดียวอย่างหน้าตาเฉย นี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าในมือหลี่จิ่วเต้ายังคงมีมากกว่านี้ ทั้งยังเป็นโอสถที่ดีกว่า ไม่เช่นนั้นหลี่จิ่วเต้าคงไม่หยิบโอสถเหล่านี้ออกมาโดยง่าย

ชั่วขณะนั้น นางสงสัยในตัวตนของหลี่จิ่วเต้ามากถึงที่สุด

ภูมิหลังหลี่จิ่วเต้าต้องพิเศษเกินกว่าที่นางจินตนาการ!

“ภาพหลอนหรือไม่ก็ไม่สำคัญ รักษาอาการบาดเจ็บก่อนค่อยว่ากัน!”

หลี่จิ่วเต้ากล่าว ให้สุยถานและยอดฝีมือคนอื่นขัดเกลาโอสถเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

“ได้”

สุยถานกลืนโอสถลงไป เริ่มรักษาอาการบาดเจ็บ ยอดฝีมือคนอื่นก็ทำเช่นเดียวกัน

ผ่านไปไม่นาน ร่างกายของพวกเขาก็เปล่งประกายเรืองรอง อาการบาดเจ็บบนร่างหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ใช้เวลาเพียงครู่เดียว บาดแผลบนร่างพวกเขาก็หายเป็นปลิดทิ้ง อีกทั้งสุยถานยังประสบความก้าวหน้า จากขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะเจ็ด ทะลวงขึ้นไปขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะแปด

เดิมทีเขาอยู่ในขั้นสูงสุดขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะเจ็ด ห่างจากวรรณะแปดไปไม่ไกล หลังได้โอสถพลันประสบความสำเร็จในการทะลวงขั้น

โอสถเหล่านี้ไม่ใช่โอสถทั่วไป แต่เป็นโอสถที่หลี่จิ่วเต้าใส่ใจปลูกขึ้นมา ประสิทธิภาพเหนือกว่าโอสถอื่นมาก ที่หลี่จิ่วเต้าหยิบออกมาก็เพราะเห็นว่าพวกบิดาสุยซินได้รับบาดเจ็บสาหัสมากเกินไป

ส่วนยอดฝีมือคนอื่นไม่ได้ทะลวงขั้น แต่ความแข็งแกร่งล้วนก้าวหน้าขึ้น พวกเขาต่างอดทอดถอนใจไม่ได้ แยกแยะความจริงและความฝันไม่ออกแล้ว โอสถชั้นยอดเช่นนี้พวกเขายังกล้าคิดถึงในฝันด้วย!

“ไม่ได้ หลี่จิ่วเต้า เจ้ารีบให้โอสถข้าเร็ว ข้ารู้สึกไม่สบายกายอย่างยิ่ง อาจได้รับบาดเจ็บบางอย่างมาก่อน ในร่างกายเหมือนจะระเบิดแล้ว!”

สุยซินรีบพูดกับหลี่จิ่วเต้า

ประสิทธิภาพอันน่าตื่นตะลึงของโอสถทำให้นางคิดอยากได้บ้าง

“เสแสร้งให้น้อยกว่านี้หน่อยเถิด!”

หลี่จิ่วเต้ายกมือเขกหัวสุยซิน เหตุใดเขาจะมองลูกไม้สุยซินไม่ออก

“ขี้เหนียว!”

สุยซินกัดฟันด้วยความเจ็บปวด เอ่ยกับหลี่จิ่วเต้าอย่างชิงชัง

“สร้างภาพหลอนเช่นนี้ออกมาก่อนตายได้ นับว่าสมบูรณ์แล้ว”

สุยถานหัวเราะยกใหญ่ ยังคงคิดว่าเป็นภาพหลอนของเขา อย่างไรเสียทุกอย่างก็น่าเหลือเชื่อเกินไป ไม่สมจริงเอามาก ๆ!

ขณะนั้นเอง มียอดฝีมือมิติสังหารฟ้าทะยานผ่านมายังสถานที่แห่งนี้

ศิลาประหลาดบนร่างสุยถานไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง พิเศษเหนือชั้น ยอดฝีมือผู้นี้ทะยานไปในระยะใกล้ แต่กลับไม่พบพวกสุยถาน!

“เจ้าสุนัขลอบกัดอย่าได้หนี หยุดเสียเดี๋ยวนี้!”

เรื่องที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดเกิดขึ้น สุยถานวิ่งตรงออกไปตะโกนใส่ยอดฝีมือจากมิติสังหารฟ้า

“บัดซบ!”

สีหน้ายอดฝีมือคนอื่นแปรเปลี่ยนไปในพริบตา ตกตะลึงยิ่ง เหตุใดสุยถานต้องเปิดเผยตำแหน่งตนเองด้วย!

หลังยอดฝีมือมิติสังหารฟ้าได้ยินก็พลันหันหลังกลับมามองทันที

“สุยถาน!”

เขาตกตะลึง ไม่เคยคิดมาก่อนว่าสุยถานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงนั้นจะฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว!

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เขาสัมผัสได้ว่าลมหายใจสุยถานแข็งแกร่งขึ้น ดูเหมือนทะลวงขั้นสำเร็จแล้ว!

“มารดามันเถิด นี่คือภาพหลอนก่อนตายของข้า เช่นนั้นยังจะถูกพวกเจ้ารังแกได้อีกหรือ? ข้าจะสังหารพวกเจ้าให้หมด!”

สุยถานตะโกน ยังคิดว่าเขากำลังอยู่ในภาพหลอน พุ่งตรงไปเบื้องหน้าทันที

เพราะคิดว่านี่เป็นเพียงภาพหลอนของตน ไม่ว่าสิ่งใดก็ทำได้ตามต้องการ เขาจึงไม่มีความเกรงกลัวสักนิด

ตู้ม!

เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น ยอดฝีมือมิติสังหารฟ้าเข้าปะทะสุยถาน

ขอบเขตเขาไม่ต่ำ อยู่ขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะหก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสุยถานที่ทะลวงขั้นแล้ว เขาก็ไม่อาจต่อกรได้โดยสิ้นเชิง เพิ่งเริ่มสู้ก็ตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบ ถูกทุบตีอย่างบ้าคลั่งจนกระอักเลือดซ้ำไปมา บาดเจ็บสาหัส!

“พี่ถาน พวกเราไปเถิด!”

“รอจนอวี้กู่กับพวกยอดฝีมือมิติสังหารฟ้ามาจะเป็นเรื่องยุ่งยาก!”

ยอดฝีมือพากันวิ่งออกไปเอ่ยกับสุยถานด้วยความร้อนใจ ดึงสุยถานให้ออกไปจากที่นี่

“กลัวอันใด!”

สุยถานไม่ไป “ในภาพหลอนของข้า ข้าต้องกลัวสิ่งใด? ไม่มีเรื่องอันใด ให้พวกเขาทั้งหมดเข้ามา ข้าจะสังหารพวกเขาให้สิ้น สักคนก็ไม่เหลือ!”

นี่ยังคิดว่าเป็นภาพหลอนอีกหรือ?

สุยซินมองสภาพบิดาตนเองในยามนี้ออก รีบกล่าวว่า “ท่านพ่อ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนของท่าน พวกเราไปเถิด!”

นางเองก็รีบตรงไปดึงตัวท่านพ่อด้วย

“ซินเอ๋อร์ เจ้าทำสิ่งใดอยู่! ด้วยฐานะพ่อ คิดว่ากระทั่งเป็นภาพหลอนหรือเปล่ายังแยกไม่ออกหรือ?”

สุยถานยังไม่ไป “อย่าดึงข้า ข้าอยากเติมเต็มจินตนาการครั้งสุดท้าย สังหารพวกสมควรตายนั่นให้สิ้น เช่นนี้ข้าจะได้ตายอย่างไม่ค้างคาใจ!”

ตู้ม!

ตอนนั้นเอง ความว่างเปล่าระเบิดออก ร่างจำนวนมากปรากฏขึ้นจากทุกทิศทุกทาง

พวกอวี้กู่และเหล่ายอดฝีมือมิติสังหารฟ้าต่างสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่นี่ จึงรีบตรงมาทันที

ยอดฝีมือคนอื่นสีหน้าแปรเปลี่ยนทันควัน สิ่งที่พวกเขากังวลมากที่สุดเกิดขึ้นแล้ว！

แม้สุยถานจะทะลวงขั้นได้สำเร็จ แต่ก็ไม่อาจจัดการยอดฝีมือจำนวนมากเพียงนี้ได้ อย่างไรเสียในมิติสังหารฟ้าก็มียอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินวรรณะแปดอยู่ สุยถานที่ทะลวงขั้นในภายหลังย่อมอ่อนแอกว่าผู้อยู่มาก่อน

“มาแล้ว?”

สุยถานฉีกยิ้มร่า ท่าทางแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับยอดฝีมือคนอื่น เอ่ยออกมาอย่างไร้ความเกรงกลัวโดยสิ้นเชิง “ในภาพหลอนของข้า ข้าเป็นตัวตนไร้เทียมทาน มาเลย ให้ข้าสังหารพวกเจ้าทั้งหมดเพียงลำพัง!”

“ภาพหลอน? ตัวตนไร้เทียมทาน?”

อวี้กู่ถลึงตามอง สุยถานพูดไร้สาระอันใด? นี่เป็นบ้าไปแล้วหรือ!

ยอดฝีมือฝั่งพวกเขาเองก็นิ่งค้างไปโดยสมบูรณ์ สุยถานเสียสติไปแล้ว!

“ขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะแปด ขอบเขตนี้ต่ำเกินไปแล้ว ไม่รู้สึกสุขสมสักนิด! นี่เป็นภาพหลอนของข้า เช่นนั้นก็ทำให้ยิ่งใหญ่ขึ้น มา ให้ข้าพัฒนาขึ้นไปยังขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง!”

เขาคิดจริงว่านี่เป็นภาพหลอนของเขา คิดสิ่งใดก็ปรากฏสิ่งนั้น จึงตะโกนว่าต้องการก้าวหน้าขึ้นไปถึงขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

จากนั้นเขาหลับตาลง รอให้พลังในร่างแข็งแกร่งขึ้น ก้าวเข้าสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

“บ้าไปแล้วจริงด้วย!”

เมื่อพวกอวี้กู่เห็นฉากนี้พลันไร้ข้อสงสัยใด นี่บ้าไปแล้วจริง ๆ!

“ท่านพ่อ รีบกลับมาเร็วเข้า!”

สุยซินรีบตรงไปคว้าตัวผู้เป็นพ่อ นี่ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่เรื่องน่าขบขัน!

“อย่าวุ่นวาย เจ้าขัดขวางจินตนาการของข้า ไม่เช่นนั้นยามนี้ข้าคงถึงขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางแล้ว!”

สุยถานกล่าว สัมผัสไม่ได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้น พลังของเขาไม่ได้ก้าวหน้าเข้าสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง นี่ต้องเป็นเพราะสุยซินมาขัดจังหวะเขา

“รีบจัดการพวกเขา จากนั้นก็สังเวยเสีย พวกเราเสียเวลาที่นี่ไปไม่น้อยแล้ว!”

ยอดฝีมือมิติสังหารฟ้ายิ้มหยัน พุ่งนำหน้าไปสังหารสุยถาน

เขาคือผู้แข็งแกร่งนามว่า เวยเทียน เป็นยอดฝีมือมิติสังหารฟ้าที่มาถึงขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะแปดแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาประมาทอยู่บ้าง คิดว่าการซุ่มโจมตีของพวกเขาสามารถจัดการพวกสุยถานได้อย่างง่ายดายทำให้สุยถานสลัดพวกเขาออกไปหลบซ่อนตัวได้จนถึงตอนนี้

ยามนี้เขาจะไม่ให้เกิดความผิดพลาดเช่นเดิมอีก จึงลงมือสุดกำลังไม่มีเก็บออม!

“เจ้าอยากจัดการข้าหรือ? เจ้ามีอันใดคู่ควร! มารดามันเถิด ข้าจะพูดอีกครั้ง ในจินตนาการของข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้ารังแกหรือ?”

สุยถานตวาด “มาเลย ข้าไม่ขยับ ดูเสียว่าเจ้าจะทำให้ผมข้าร่วงสักเส้นได้หรือไม่!”

“อย่า!”

ยอดฝีมือคนอื่นสีหน้าแปรเปลี่ยนยกใหญ่ บัดซบ สุยถานถลำลึกเกินไปแล้ว จนถึงตอนนี้ยังคิดว่าเป็นภาพหลอน ไม่คิดสู้กลับเสียด้วยซ้ำ ยืนนิ่งให้เวยเทียนโจมตี!

ย่อมไม่ได้!

สุยถานไม่ใช่คู่มือของเวยเทียน ไม่ต้องพูดถึงการยืนนิ่งให้โจมตีตามใจชอบ ผลลัพธ์ถูกกำหนดให้เลวร้ายอย่างยิ่ง!

สีหน้าสุยซินเองก็เปลี่ยนไปอย่างมาก คาดไม่ถึงว่าตอนนี้ท่านพ่อยังคงจมอยู่ในความคิดว่านี่คือภาพหลอน!

นางวิตกกังวล หากเป็นเช่นนี้ต่อไปต้องเกิดเรื่องแน่นอน!

หลี่จิ่วเต้าถอนหายใจ เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้ สุยถานตกอยู่ในห้วงมายาโดยสมบูรณ์ ถลำลึกจนไม่อาจแก้ไข ปักใจเชื่อว่านี่เป็นภาพหลอน กระทั่งมือยังไม่ขยับ!

“เช่นนั้นให้ข้าเอง!”

หลี่จิ่วเต้าก้าวเดิน พริบตาเดียวก็มาโผล่เบื้องหน้าเวยเทียนเรียบร้อย!

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหลี่จิ่วเต้าทำให้เวยเทียนตื่นตะลึง เขาไม่อาจสัมผัสล่วงหน้าได้โดยสิ้นเชิง ประหนึ่งหลี่จิ่วเต้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ!

แต่เขาก็เหนือชั้นยิ่ง ปรับสภาพอารมณ์ตนเองในพริบตา ถีบตัวด้วยพลังอันแข็งแกร่ง โจมตีใส่หลี่จิ่วเต้าอย่างรวดเร็ว!

ร่างหลี่จิ่วเต้าไร้แสง ดูไม่เหมือนยอดฝีมือแต่อย่างใด ทว่าเขากลับน่าหวาดหวั่นถึงขีดสุด เพียงยกมือขึ้นก็สกัดการโจมตีของเวยเทียนเอาไว้ได้

“เขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”

เสียงสูดหายใจเย็นเยียบดังขึ้น ใครก็ไม่คาดคิดว่าหลี่จิ่วเต้าจะแข็งแกร่งเพียงนี้ สกัดกั้นการโจมตีของเวยเทียนได้อย่างง่ายดาย!

เวยเทียนเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน รีบถีบตัวออกห่างหลี่จิ่วเต้าอย่างรวดเร็ว หลี่จิ่วเต้านำพาความรู้สึกอันตรายมาให้เขา สีหน้าเวยเทียนเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างถึงที่สุด

“ฮ่า ๆ ภาพหลอนของข้าไม่ได้ให้ตัวข้าไร้เทียมทาน แต่กลับให้ลูกเขยไร้เทียมทาน!”

สุยถานหัวเราะยกใหญ่ จากนั้นก็ตบไหล่สุยซิน “ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วว่าข้าต้องการลูกเขยผู้นี้มากเพียงใด”

“ท่านพ่อ นี่ไม่ใช่ความฝัน และเขาก็ไม่ใช่ลูกเขยของท่าน!”

สุยซินย้ำอีกครั้ง!

“เจ้าเป็นใคร?!”

เวยเทียนมองหลี่จิ่วเต้า ถามด้วยเสียงลุ่มลึก เนื่องจากไม่รู้จักหรือเคยเห็นหลี่จิ่วเต้ามาก่อน

อวี้กู่และยอดฝีมือคนอื่นต่างก็มองไปทางหลี่จิ่วเต้าด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นบุรุษผู้นี้มาก่อน

“เขาคือลูกเขยของข้า!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ทันตอบกลับ สุยถานก็ตะโกนเสียงดัง ไม่ได้สนใจคำพูดสุยซินสักนิด เอ่ยว่าหลี่จิ่วเต้าเป็นลูกเขยของเขา

ซ้ำยังกล่าวออกมาอีกว่า “ข้าจินตนาการว่าลูกเขยไร้เทียมทาน พวกเจ้าหยุดดิ้นรนได้แล้ว พวกเจ้าถูกกำหนดให้ไม่อาจต่อกรกับลูกเขยของข้า ยอมจำนนแต่โดยดีเสีย รอลูกเขยของข้าสังหารพวกเจ้าทีละคน!”

เขาไม่อาจออกมาได้อย่างแท้จริง ดำดิ่งลึกยิ่ง กระทั่งตอนนี้ยังคิดว่าทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเป็นภาพหลอนของเขา

คนผู้นี้บ้าไปแล้วจริง ๆ!

พวกเวยเทียนต่างเมินเฉยต่อคำพูดสุยถาน

จินตนาการว่าไร้เทียมทาน?

นี่มันไม่อาจบ้าไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

“เจ้ามาจากมิตินับล้านใด?”

เวยเทียนถามหลี่จิ่วเต้าอีกครั้ง

เขาตระหนักชัดถึงสถานการณ์มิตินับล้านของสุยถาน ด้านในไม่มีตัวตนดุร้ายเช่นหลี่จิ่วเต้าอยู่ จึงคิดว่าหลี่จิ่วเต้าอาจมาจากมิตินับล้านอื่น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกอวี้กู่เลย พวกเขายิ่งรู้ดีว่ามิตินับล้านของพวกเขาไม่มีหลี่จิ่วเต้าอยู่ เชื่อเหมือนกันว่าหลี่จิ่วเต้ามาจากมิตินับล้านอื่น

พวกเขาสงสัยมาก เหตุใดหลี่จิ่วเต้าจึงได้เข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้?

………………..