รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1337 กลับไปอีกครั้ง

บทที่ 1337 กลับไปอีกครั้ง

………………..

บทที่ 1337 กลับไปอีกครั้ง

จักรพรรดิเหิงเสนอให้ไปยังมิติแรมร้างห่างไกล แมงมุมขาวเองก็เห็นด้วย

“ที่พวกเราทำให้พวกเขาโกรธเพราะเราไปยุ่งกับคนของพวกเขา หากไม่ได้ยุ่งกับคนของพวกเขา พวกเขาก็คงไม่มาหาเรา ถึงอย่างไร เจ้าของศาสตราต้องห้ามสองชิ้นนี้ก็มิใช่สิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านแห่งนี้”

แมงมุมขาวเอ่ย “โดยเฉพาะความสนใจของพวกเขาในยามนี้ล้วนอยู่กับอาวุธโบราณ พวกเราลงมือในมิติแรมร้างห่างไกลต้องปลอดภัยขึ้นมากแน่นอน”

“อืม!”

จักรพรรดิเหิงพยักหน้า “เจ้าของศาสตราต้องห้ามทั้งสองชิ้นต้องประสบปัญหาไม่น้อยแน่ พวกเขาอยากได้อาวุธโบราณถึงเพียงนี้ คงเพราะเจ้าของศาสตราต้องห้ามทั้งสองต้องการดูดกลืนพลังของอาวุธโบราณ เพื่อแก้ปัญหาตนเอง”

พวกเจ้าหลวงออกสั่งสมอาวุธโบราณ ย่อมต้องเป็นคำสั่งจากเจ้าของศาสตราต้องห้ามทั้งสอง

แม้ว่าอาวุธโบราณที่ปรากฏออกมาจะไม่ธรรมดา แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใด สำหรับเจ้าของศาสตราต้องห้ามทั้งสอง อาวุธโบราณที่ปรากฏออกมาไม่นับว่ายิ่งใหญ่สักนิด

เพราะเหตุนี้ เขาถึงมองว่าเจ้าของศาสตราต้องห้ามทั้งสองประสบปัญหาร้ายแรง ไม่ยอมปล่อยแม้กระทั่งพลังเล็กน้อยของอาวุธโบราณ ต้องการกลืนกิน

“ไม่ว่าอย่างไร ก็อยู่ในมิติต้นกำเนิดต่อไม่ได้แล้ว โอกาสเกิดเรื่องไม่คาดคิดสูงเกินไป”

ยามแมงมุมขาวเอ่ยมาถึงนี่ ได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เดิมพวกเรายังคิดหา ‘ผู้ร่วมอุดมการณ์’ ร่วมกันลิดรอนสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ยามนี้พวกเราไม่อาจออกตามหาอีกแล้ว อีกทั้งไม่มีหนทางส่งข่าวให้พวกมัน หวังเพียงพวกมันจะอยู่ให้ห่าง ไม่ต้องพบเจอกับคนกลุ่มนี้!”

สถานการณ์อย่างตอนนี้ พวกมันไม่กล้าอยู่ในมิติต้นกำเนิดต่อไปแม้แต่น้อย และไม่กล้าไปให้ ‘ผู้ร่วมอุดมการณ์’ ของพวกมันช่วย มีแต่ขอให้ ‘ผู้ร่วมอุดมการณ์’ ของพวกมันเอาตัวรอดให้ดี

“ไปเถิด อย่าเอ่ยอันใดไปมากกว่านี้เลย ข้าไม่อยากอยู่ต่ออีกแม้เพียงนาทีเดียว!”

จักรพรรดิเหิงเอ่ย

“ข้าก็ด้วย!”

แมงมุมขาวกล่าว รีบไปจากมิติต้นกำเนิดพร้อมจักรพรรดิเหิง และพยายามออกห่างให้มากที่สุด มุ่งหน้าไปยังมิติแรมร้างห่างไกลอื่น ๆ

วิหารโบราณลึกลับเคลื่อนย้ายมิติมากมายมายังมิติต้นกำเนิด กระนั้นยังมีมิติอีกไม่น้อยที่ไม่เคยย้ายไปที่ใด ถึงอย่างไรก็มีมิติมากเกินไป วิหารโบราณลึกลับไม่มีทางย้ายมิติทั้งหมดมาได้

แดนต้นกำเนิดการฝึกตน

หลี่จิ่วเต้าพาสุยซินออกห่างอย่างรวดเร็ว หลังแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดตามมาจึงหยุดลงที่หนึ่ง

“ท่านพ่อเผชิญเคราะห์ร้ายแล้วใช่หรือไม่?!”

ทันทีที่หยุดลง สุยซินก็เอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

บิดาของนางไม่อยู่ในนี้ นางไม่อาจสงบใจได้ลง รู้สึกว่าบิดาของนางอาจเกิดเรื่องแล้ว

“อย่าได้คิดฟุ้งซ่าน”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยเสียงสุขุม “บิดาของเจ้าไม่อยู่ในนี้ไม่ได้หมายความว่าเกิดเรื่อง เจ้าก็รู้ ปกติบิดาของเจ้าก็ออกล่าสิ่งมีชีวิตในแดนต้นกำเนิดบ่อย ๆ หรือต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านอื่น

สิ่งมีชีวิตท้องถิ่นในแดนต้นกำเนิดใช้สังเวยได้เหมือนกัน อีกทั้งได้ผลดีกว่าด้วย ทว่าสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นมักต่อกรด้วยยาก

“เจ้าพูดถูก ข้าฟุ้งซ่านเกินไป”

สุยซินเอ่ยตอบ แต่ก็ยังมิอาจสงบใจ เต็มไปด้วยความวิตก ถึงอย่างไรในนาทีนี้ โอกาสที่จะเกิดเรื่องกับบิดาของนางก็สูงลิ่ว

หลี่จิ่วเต้าครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “พวกเราต้องกลับไป”

เขากล่าวต่อ “ยามพวกเราจากมา ญาณสัมผัสของข้าเล็งยอดฝีมือในนั้นอยู่ตลอด พวกเขาไม่มีท่าทีว่าจะไล่ตามออกมา เรื่องนี้ทำให้ข้ารู้สึกแปลกใจ!”

แล้วเขาก็บอกการคาดเดาของตนเอง

“เรื่องที่พวกเขาตั้งใจจัดการบิดาของเจ้าถูกเปิดโปงแล้ว เจ้าว่าพวกเขากลัวอะไรมากที่สุด ย่อมต้องกลัวเจ้าได้พบบิดาของเจ้า!”

เขาเอ่ย “ทันทีที่เจ้าได้พบบิดาของเจ้า อุบายทั้งหมดของพวกเขาจะถูกเปิดโปง! ในสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าไม่คิดว่าพวกเขาควรต้องทำทุกวิถีทางเพื่อจับตัวเจ้าไว้หรือ แต่นี่พวกเขากลับไม่มีวี่แววจะทำเช่นนั้น อย่างน้อยก็ไม่ได้แรงกล้า!”

“ก่อนหน้านี้เจ้าไปล่อเย่จินออกมา เย่จินก็ไม่ได้ออกมา อีกทั้งไม่สะทกสะท้านข้าก็รู้สึกแปลกยิ่ง”

เขาเอ่ยต่อ “ตามหลักแล้ว เย่จินต้องไล่ตามออกมาแน่นอน ถึงอย่างไรพวกเขาก็กลัวเจ้าได้พบบิดาของเจ้า นอกจากนี้ อย่างเลวร้ายที่สุดพวกเขาก็ต้องคิดใช้เจ้าจัดการบิดาของเจ้า ยามนี้เวลาบีบคั้น พวกเขาต้องปรารถนาลงมือโดยไว หลังเห็นเจ้าแล้วควรจับกุมเจ้าในทันที!”

“ใช่แล้ว!”

สุยซินเอ่ย “ครานั้นข้าก็รู้สึกแปลกใจ ต่อให้เย่จินระมัดระวังมากพอ หลังพบข้าแล้วก็ไม่มีทางไม่รู้สึกรู้สาสักนิด ทว่าเขากลับเยือกเย็นเพียงนั้น ไม่มีท่าทีอยากไล่ตามออกมาสักนิด!”

เมื่อคราวพวกเขาวางแผนนี้ ก็เพราะรู้สึกว่าต้องหลอกล่อเย่จินออกมาได้แน่ถึงได้ลงมือ หากไม่ใช่ว่าพวกเขามั่นใจมากพอ ย่อมไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่

ทว่าแผนของพวกเขากลับล้มเหลวไม่เป็นท่า เย่จินไม่มีท่าทีอยากไล่ตามออกมาสักนิด

ยามนี้ได้ยินที่หลี่จิ่วเต้ากล่าวแล้ว สุยซินก็ตระหนักถึงความทะแม่ง

“เรื่องนี้บ่งบอกถึงสิ่งใด บ่งบอกว่าพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญเจ้าเช่นนั้นแล้ว…”

หลี่จิ่วเต้าบอกความคิดของเขา “พวกเขาไม่กลัวเจ้าได้พบบิดาของเจ้า และไม่คิดใช้เจ้าจัดการบิดาของเจ้าอีกแล้ว”

“เจ้าหมายความว่า?!” สุยซินเคร่งเครียดขึ้นมา ความคิดไม่ดีผุดในใจ

“ไม่แน่”

หลี่จิ่วเต้าส่ายหัว ไม่ได้เอ่ยอย่างละเอียด ด้วยกลัวสุยซินจะวิตกเกินไป

“มีเพียงพวกเรากลับไปถึงจะแน่ใจได้ว่าเกิดอันใดขึ้น!”

เขาเอ่ยเสียงเข้ม

การคาดเดาก่อนหน้านี้ทำให้เขาสังหรณ์ไม่ดี โอกาสที่เกิดเรื่องกับบิดาสุยซินสูงมาก เขาอยากกลับไปตรวจสอบให้แน่ชัด ดูว่าบิดาสุยซินเกิดเรื่องแล้วหรือไม่

สุยซินอยากกลับไปมาก อยากรู้สถานการณ์ของบิดา ทว่านางก็ไม่ได้สูญเสียสติสัมปชัญญะเพราะเหตุนี้ ยังไตร่ตรองได้

ก่อนจะเอ่ยว่า “ได้หรือ ข้ากลัวเกิดเรื่องกับเจ้า กลัวต่อกรกับพวกเขาไม่ไหว!”

หากกลับไปต้องลงไม้ลงมือเป็นแน่ และทันทีที่ลงมือ อาจต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือทั้งหมดในนั้น นางกลัวเกิดเรื่องกับหลี่จิ่วเต้า

“ปัญหาไม่น่าใหญ่มาก”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “ก่อนหน้านี้ข้าไม่แน่ใจว่ารับมือพวกเขาได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าพอมั่นใจแล้ว น่าจะไม่เป็นไร สามารถกำราบพวกเขาได้ ถึงอย่างไรญาณสัมผัสของข้าก็เล็งเป้าพวกเขาได้ ทว่าพวกเขาเล็งพวกเราไม่ได้ โดยเฉพาะยามนี้พวกเขายังไม่รู้สึกถึงญาณสัมผัสที่ข้าคลี่แผ่ออกไป”

หากยอดฝีมือเหล่านี้รับรู้ถึงญาณสัมผัสของเขา เขาต้องรู้ตัว

แน่นอนว่ามีโอกาสที่ยอดฝีมือเหล่านี้ทรงพลังเกินไป หลังรับรู้ญาณสัมผัสของเขาแล้วไม่ได้ทำให้เขารู้ตัว

เรื่องนี้ก็เป็นไปได้

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น หลี่จิ่วเต้าก็ตั้งใจกลับไปลองดูสักตั้ง โอกาสที่บิดาสุยซินเกิดเรื่องมีสูงมาก เขาต้องกลับไปลองดู

เขาไม่ได้บอกเรื่องเหล่านี้ให้สุยซินรู้ เพียงแต่ปัญหาไม่ใหญ่ ทำไปก็เพื่อให้สุยซินสบายใจ ไม่ต้องกังวลเกินไปนัก

“เรื่องนี้ไม่อาจบ่งบอกสิ่งใด ไม่อาจแสดงถึงความแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ”

สุยซินรู้ความเป็นไปได้นอกเหนือจากนี้อย่างเห็นได้ชัด และรู้ว่าอีกฝ่ายทำเพื่อให้นางสบายใจ นางกัดฟันเอ่ย “พวกเราหาหนทางอื่นเถิด อย่าใช้ไม้แข็งเลย!”

“ไม่ทันแล้ว เวลาบีบคั้นเกินไป”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงข้า ข้าทิ้งไม้ตายไว้ ไม่มีทางตายแน่ เรื่องนี้ข้ารับประกันกับเจ้าได้ ข้าเตรียมการไว้ในมิติต้นกำเนิดแล้ว”

เขาทิ้งศิลาคืนชีพไว้ในลานเล็กที่เมืองชิงซาน เป็นศิลาคืนชีพที่ได้มาจากบรรพจารย์ฝู เขาทิ้งพลังปราณของตนบนศิลาคืนชีพ ต่อให้สิ้นใจ ก็สามารถเกิดใหม่อีกครั้งด้วยศิลาคืนชีพ

และเพราะเหตุนี้ เขาจึงอยากกลับไปลองดูสักตั้ง

“เอาละ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ข้าจะกลับไปลองดู ส่วนเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่”

หลี่จิ่วเต้าไม่รอให้สุยซินเอื้อนเอ่ยอันใดก็ไปจากที่นี่

โอกาสที่เกิดเรื่องกับบิดาสุยซินสูงมากจริง ๆ เวลาบีบคั้น ยิ่งรู้ความจริงเร็วขึ้นก็ยิ่งดี เขาไม่ต้องการชักช้าไปกว่านี้แล้ว

ไม่นานนักเขาก็กลับไปถึงที่นั่น

“เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ!”

เย่จินมีหน้าที่ลาดตระเวน ทันทีที่หลี่จิ่วเต้ามาถึงที่นี่เขาก็รู้ตัว

เขาไม่ได้ลังเล ส่งข่าวแจ้งยอดฝีมือตนอื่นทันที หลี่จิ่วเต้าลึกล้ำเกินหยั่ง เขามองไม่ออกสักนิด มิหนำซ้ำหลี่จิ่วเต้ายังฝ่าฟันผ่านเส้นทางพิฆาตจากมิตินับล้าน ยิ่งสร้างความหวั่นเกรงแก่เขา

หนนี้ต่างจากหนก่อน ยอดฝีมือในนี้ต่างเตรียมพร้อมออกรบ พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าคราวก่อน พริบตาเดียวก็มาถึงที่นี่

หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าสงบ ญาณสัมผัสเล็งเป้ายอดฝีมือในนี้ไว้แต่แรก รู้ว่าเย่จินส่งข่าวบอกยอดฝีมืออื่น ๆ

ช่างปะไร เขาเตรียมพร้อมไว้แล้วถึงได้กลับมา ไม่ใช่เรื่องใหญ่

“เจ้าคือผู้ที่กลับมาพร้อมสุยซินหรือ”

เฟิงข่งมองหลี่จิ่วเต้าขึ้นลง เอ่ยเสียงเข้ม

เย่จินพูดไม่ผิด หลี่จิ่วเต้าไม่ธรรมดาจริง ๆ ลึกล้ำเกินหยั่ง เขาเองก็มองหลี่จิ่วเต้าไม่ออก รับรู้ถึงภัยคุกคามจากอีกฝ่ายได้ไม่น้อย

ลี่ชิงและยอดฝีมือตนอื่นก็กำลังพินิจมองหลี่จิ่วเต้าเช่นกัน พวกเขามีสีหน้าเคร่งเครียด มองบุรุษผู้นี้ไม่ออกเช่นกัน และรับรู้ถึงภัยคุกคามจากอีกฝ่ายได้ไม่น้อย

ชั่วขณะนั้น พวกเขาต่างไม่กล้าออกไป ทำได้เพียงรออยู่ด้านใน คอยระแวดระวัง

“ปัญหาไม่น่าใหญ่มาก”

หลี่จิ่วเต้าเห็นความประหม่าของเฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่นว่าหวั่นเกรงต่อเขาเป็นหนักหนา บ่งบอกว่าที่เขาคาดเดาก่อนหน้านี้ผิด

เฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่นไม่ได้ทรงพลังเท่าใด ใช่ว่ารับรู้ถึงญาณสัมผัสของเขาแล้วแต่ไม่ให้เขารู้ หากเฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่นทำได้ขนาดนี้จริง ก็คงไม่ต้องประหม่าปานนี้ หวั่นเกรงเขาปานนี้

เขาพลันมั่นใจยิ่งขึ้น

“บิดาสุยซินอยู่ที่ใด”

เขาถาม

พวกเฟิงข่งไม่ตอบ เฟิงข่งกำลังลังเลว่าควรบอกสถานการณ์ของบิดาสุยซินให้หลี่จิ่วเต้ารู้ดีหรือไม่

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะต้องการสงเคราะห์หลี่จิ่วเต้า แต่เขาคิดล่อหลอกหลี่จิ่วเต้าไปที่นั่น!

ที่นั่นมียอดฝีมือมากกว่า อีกทั้งมียอดฝีมือจากมิติสังหารฟ้าอยู่ หากล่อหลี่จิ่วเต้าไปได้ย่อมจัดการได้ง่ายขึ้น

ทว่าสุดท้ายเขาก็ปัดความคิดนั้นตก

แต่เดิมยอดฝีมืออย่างพวกบิดาสุยซินก็จัดการยากอยู่แล้ว หาไม่แล้วคงไม่ต้องรอจนป่านนี้ยังจัดการไม่ได้ หลี่จิ่วเต้าลึกล้ำเกินหยั่ง หากหลอกเขาไปที่นั่นได้จริง ไม่แน่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น พวกเขาปลอดภัยไว้ก่อน ปิดปากเงียบไว้ดีกว่า

“พวกเจ้าเข้ามายังแดนต้นกำเนิดการฝึกตนด้วยเส้นทางใด มีเส้นทางปลอดภัยอื่นด้วยหรือ”

เฟิงข่งมองหลี่จิ่วเต้าพลางเอ่ยถาม

นี่ตั้งใจให้เขาฝ่าเข้าไปสิท่า!

หลี่จิ่วเต้าทอดถอนใจ ไม่ได้อยากใช้กำลังบุกเข้าไปนัก ถึงอย่างไรภายในก็มีด่านป้องกันนานัปการ เขาเสียเปรียบอย่างยิ่ง

ทว่าเขาไม่ใช้กำลังบุกเข้าไปคงไม่ได้ เฟิงข่งไม่คิดบอกสถานการณ์ของบิดาสุยซินให้เขารู้อย่างเห็นได้ชัด

“เช่นนั้นก็ฝ่าเข้าไปแล้วกัน”

หลี่จิ่วเต้าตัดสินใจ เรียกกระบี่ฉุนจวินออกมา

หลังหลี่จิ่วเต้าเรียกกระบี่ฉุนจวินออกมา เฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่นเคร่งเครียดยิ่งขึ้นในบัดดล ต่างเรียกศัสตราวุธของตนออกมาในทันทีโดยไม่ลังเล รีดเร้นกำลังจนถึงขีดสุด

“ข้าเป็นคนโอบอ้อมอารี ไม่อยากใช้กำลัง พวกเจ้าไม่คิดจะบอกสถานการณ์ของบิดาสุยซินกับข้าจริงหรือ”

หลี่จิ่วเต้าย่างกรายออกไปทีละก้าวพร้อมกระบี่ฉุนจวินในมือ

“เจ้าอยากรู้ก็เข้ามา!”

เฟิงข่งแค่นหัวเราะ

หลี่จิ่วเต้าลึกล้ำเกินหยั่ง ให้ความรู้สึกอันตรายเหลือแสนต่อพวกเขาก็จริง กระนั้นเขาก็ไม่เชื่อว่าในถิ่นของพวกเขาที่มีด่านป้องกันคณานับจะยังจัดการหลี่จิ่วเต้าไม่ได้!

ขอเพียงหลี่จิ่วเต้ากล้าเข้ามา พวกเขาจะให้อีกฝ่ายได้เห็นดี!

หลี่จิ่วเต้าเดินเข้าไป พลังจากของวิเศษทั้งหลายหลั่งไหลสู่ตัวเขาทั้งหมด กระบี่ฉุนจวินเปล่งแสงนับล้านสาย ส่องสะท้อนฟ้าดินผืนนี้จนคล้ายอาณาจักรแห่งกระบี่

เขารอบคอบระมัดระวัง ป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด

ตู้ม!

ห้วงมิติระเบิด พลังน่าพรั่นพรึงซัดสาด ทันทีที่หลี่จิ่วเต้าเข้ามา เฟิงข่งก็ปลุกพลังด่านป้องกันในนี้ คลื่นริ้วค่ายกลสยดสยองโลดแล่น ชวนให้ประหวั่นพรั่นพรึง!

กฎวิถีสูงส่งปรากฏ หลอมรวมเป็นตราประทับกฎวิถี ถล่มใส่หลี่จิ่วเต้า

“ฆ่า!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้เกรงกลัว กระบี่ฉุนจวินชี้ไปยังตราประทับกฎวิถี แสงกระบี่นับล้านพลันทิ่มแทงใส่ตราประทับกฎวิถี

โฮก!

เสือทองคำขาวแหงนหน้าคำรามเสียงยาว เสียงคำรามนั้นสะเทือนเลื่อนลั่น คลื่นเสียงน่าพรั่นพรึงเล็งไปที่หลี่จิ่วเต้า โถมทับไปหาหลี่จิ่วเต้าอย่างรวดเร็ว!

มันไม่คิดให้โอกาสหลี่จิ่วเต้า ทันทีที่หลี่จิ่วเต้าลงมือจัดการตราประทับกฎวิถี มันก็โจมตีทันที

“ฆ่า!”

เฟิงข่งคำรามเสียงเย็น สำแดงมหาวิชาน่าสะพรึงกลัว นี่เป็นมหาวิชาที่ร่วงหล่นจากต้นกำเนิดการฝึกตน พลานุภาพน่าหวาดหวั่นเป็นที่สุด

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่มหาวิชาอันสมบูรณ์ ขาดไปหลายส่วน เขาได้มาเพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น

หากมหาวิชาที่ร่วงหล่นจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนสมบูรณ์ เขาไม่มีทางได้มา ทันทีที่มีมหาวิชาเช่นนี้ปรากฏ สิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านของแดนต้นกำเนิดการฝึกตนเป็นต้องแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้เป็นมิตินับล้านที่ผ่านศักราชล้างบางมาหลายคราวแล้วก็เช่นกัน

มหาวิชาเช่นนี้หายากเลอค่าเกินไป ไม่มีสิ่งมีชีวิตตนใดอยากพลาด!

ตู้มมม!

เสียงระเบิดน่าครั่นคร้ามดังต่อเนื่อง ลี่ชิงและยอดฝีมือตนอื่นพากันลงมือเช่นกัน คิดจะฉวยโอกาสที่หลี่จิ่วเต้ารับมือตราประทับกฎวิถีจัดการหลี่จิ่วเต้า

พวกเขาลงมือได้น่ากลัวอย่างยิ่ง มหาวิชาที่สำแดงออกมาล้วนไม่ธรรมดา พลานุภาพน่าพรั่นพรึง ที่แห่งนี้พลันอลหม่าน พลังสยดสยองซัดสาดไปทั่ว

“มั่นใจยิ่งขึ้นไปอีก”

หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าราบเรียบ เมื่อเจอกับการลงมือของเฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่น เขาไม่เพียงแต่ไม่กลัว ตรงกันข้าม เขายิ่งมั่นใจมากกว่าเดิม

เพราะในสถานการณ์ที่มีพลังจากเหล่าของวิเศษผสานร่าง เขารับรู้ได้ถึงภยันตราย ทว่ามหาวิชาและพลังที่พวกเฟิงข่งสำแดงออกมากลับไม่เคยสร้างความรู้สึกคุกคามต่อเขา

หากไม่ผิดจากที่คาด เขาน่าจะกำราบเฟิงข่งและยอดฝีมือตนอื่นได้

………………..