รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1329 เจ้าหลวง ‘ท่านคงไม่ได้หมายตาข้าอีกแล้วกระมัง!’

บทที่ 1329 เจ้าหลวง ‘ท่านคงไม่ได้หมายตาข้าอีกแล้วกระมัง!’

………………..

บทที่ 1329 เจ้าหลวง ‘ท่านคงไม่ได้หมายตาข้าอีกแล้วกระมัง!’

ทูตขี่วัวรออยู่ในอาณาจักรแห่งหนึ่งเงียบ ๆ

เขาเชื่อว่าเหล่าผู้ที่ได้รับการสืบสานต้องมาหาแน่

ต่อให้ผู้ที่ได้รับการสืบสานเหล่านี้ไม่มาก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

มิติต้นกำเนิดฟื้นตัวรุนแรง เขาไม่มีหนทางยอดเยี่ยมอันใดให้ตามตัวผู้ที่ได้รับการสืบสาน ทว่านี่ไม่ใช่ปัญหา

เพราะผู้ที่ได้รับการสืบสาน ท้ายที่สุดก็ต้องเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน!

เส้นทางเข้าแดนต้นกำเนิดการฝึกตนมีพวกเขาคอยดูแล โดยเฉพาะในยามที่บิดาสุยซินและยอดฝีมือตนอื่นล้วนหมดความเป็นภัย ไม่อาจขวางทางพวกเขาได้อีก พวกเขาสามารถรอคอยผู้ที่ได้รับการสืบสานไปแล้วในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนได้สบาย ๆ

ขอเพียงเหล่าผู้ที่ได้รับการสืบสานแล้วเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน พวกเขาจะจับกุมคนเหล่านี้ไว้ทันที แล้วนำไปสังเวย

เพราะอย่างนั้น เขาจึงไม่นึกร้อนใจ ซ้ำยังขี่วัวเขียววนเล่นอยู่ในอาณาจักรแห่งนี้

“เวลาผ่านมานานเกินไป ความทรงจำเกี่ยวกับมาตุภูมิเลือนรางหมดแล้ว…” เขาเอ่ยเบา ๆ

ก่อนกาลเวลาอันยาวนานเริ่มขึ้น เขาก็ตามยอดฝีมือชั้นสูงทั้งหลายเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน บัดนี้ความทรงจำที่เขามีต่อแดนมาตุภูมิเลือนรางหมดแล้ว ลืมแม้กระทั่งว่าเขามาจากมิติใด บ้านเกิดอยู่ที่ใด

“สหายและศัตรูในอดีต ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาก็เลือนรางแล้วเช่นกัน…”

ก่อนเข้ามายังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน เขาเองก็มีประสบการณ์โชกโชน มีทั้งมิตรและศัตรู อนิจจา ความทรงจำเหล่านี้ล้วนถูกกาลเวลากลบฝังในตอนท้าย

ก้าวเดินมาถึงตอนนี้ ข้างกายเขาเหลือเพียงเขาคนเดียว สหายและศัตรูของเขาล้วนตายกันหมด

กาลเวลาผ่านมานานเกินไปแล้วจริง ๆ เขาพยายามรำลึกความอยู่นานก็คิดไม่ออกว่ามิตรและศัตรูทั้งหลายของเขาตายได้อย่างไร เขาถอนหายใจ สะท้อนใจเหลือแสน

“ดิ้นรนมาทั้งชีวิตเพื่ออันใด สุดท้ายก็เหลือเพียงตนเอง ทั้งหมดนี้มีความหมายจริงหรือ”

เขาส่ายศีรษะรัว ลืมแม้กระทั่งเป้าหมายการฝึกฝนในตอนแรก นึกแล้วเป้าหมายการฝึกฝนในตอนแรกของเขาคงคิดอยากมีอายุขัยอันไม่มีที่สิ้นสุด ไม่แตกไม่ดับ ได้อยู่กับคนรักและญาติมิตรสหายไปตลอดกาลกระมัง

อายุขัยไร้ที่สิ้นสุด ไม่แตกไม่ดับ เรื่องนี้เขาทำได้นานแล้ว แต่เขาก็สูญเสียคนรักและสหายไปแล้วเช่นกัน

“หมดความหมาย กระนั้นยังไม่อยากตาย มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนยิ่งนัก!”

เขาหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง รู้สึกว่าชีวิตปราศจากความหมาย ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น ก็ยังไม่เต็มใจตายไปทั้งอย่างนี้ อยากมีชีวิตต่อไป

“แดนต้นกำเนิดการฝึกตนยิ่งโหดร้ายไปใหญ่ มิตินับล้านทั้งหลายที่ไม่ถึงเกณฑ์ต่างเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ต่างฝ่ายต่างอยากล่ากันและกัน หากไม่ทันระวังต้องตกเป็นเป้าที่ถูกล่า…”

เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “บางที หลังผ่านพ้นศักราชล้างบางไปครั้งหนึ่งแล้ว สถานการณ์อาจดีขึ้นมาก”

หลังผ่านพ้นศักราชล้างบางคราแรก มิตินับล้านทั้งหลายก็ไม่ต้องคิดถึงมิตินับล้านอื่นอีก เพราะล่าต่อไปก็ไร้ความหมาย ต่อให้ล่าสิ่งมีชีวิตนับล้านอื่นมาได้ก็ไม่อาจบูชายัญ

แดนต้นกำเนิดการฝึกตนรับสิ่งสังเวยศักราชล้างบางครั้งแรกเท่านั้น ถือเป็นโอกาสพิเศษแก่มิตินับล้านที่เพิ่งผ่านศักราชล้างบางครั้งแรก

“ถึงดีก็ไม่ได้ดีเท่าใด…”

หลังผ่านศักราชล้างบางคราแรก เงื่อนไขจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนจะสูงขึ้นอีกครั้ง ถึงเมื่อนั้น พวกเขาต้องพยายามบากบั่นต่อไป หาไม่แล้วสิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือการล้างบางอันโหดร้าย

“คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ พยายามก้าวเดินแต่ละก้าวหลังจากนี้ให้ดีเถิด”

เขาสงบจิตใจ ไม่ไปคิดเรื่องพวกนี้อีก เพราะคิดไปก็ไม่มีความหมาย ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้ รังแต่จะยิ่งเพิ่มความตระหนก

ขณะเดียวกัน สมาชิกวิหารโบราณลึกลับถ่ายทอดวาจาของทูตออกไปอย่างรวดเร็ว

พวกเขาไม่เพียงแต่ให้สมาชิกที่อยู่ที่นี่ช่วยกันกระจายออกไป อีกทั้งให้สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นถ่ายทอดออกไปด้วย ยามนี้สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นยังอยู่ในการควบคุมของพวกเขา ไม่กล้าขัดคำสั่งพวกเขา

ในสถานการณ์เช่นนี้ จึงกระจายออกไปได้ว่องไว

ถึงอย่างไร เวลานี้มิติต้นกำเนิดก็เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น อยากกระจายเสียงนี้ออกไปให้ช้ายังยาก

“พวกเราต้องเจอกับการถูกล้างบางหรือ?!”

“หลังถูกล้างบางต้องตายหรือไม่?!”

มิติต้นกำเนิดหวาดหวั่นกันถ้วนหน้า วาจาของทูตสร้างความตระหนกให้พวกเขารุนแรง และทำให้พวกเขารู้เรื่องล้างบางครั้งแรก!

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้เรื่องการล้างบางสักนิด พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีต้นกำเนิดการฝึกตนและแดนต้นกำเนิดการฝึกตนอยู่

พวกเขาอกสั่นขวัญแขวนกันหมด เพราะฟังจากน้ำเสียงของทูต ดูเหมือนมิตินับล้านที่พวกเขาอยู่ยากจะหนีจากการล้างบางนี้!

ผลของการถูกล้างบางคืออะไร ทูตไม่ได้แถลงไข กระนั้นพวกเขาต่างรู้ดี ทันทีที่ถูกล้างบาง ย่อมต้องมีจุดจบที่ไม่ดีแน่!

พวกเขาถอนหายใจ ร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง กระนั้นก็อับจนหนทาง พวกเขาไร้ซึ่งน้ำยา เป็นเหมือนแมลงตัวน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าวิหารโบราณลึกลับ มีแต่ต้องยอมให้วิหารโบราณลึกลับบงการตามอำเภอใจ

…

“มีคนจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนมาหรือ”

จักรพรรดิเหิงขมวดคิ้ว ได้ยินวาจาที่ทูตสั่งให้ถ่ายทอด มันหันมองแมงมุมขาว “พวกเราสังหารเขาดีหรือไม่ หมอนี่คงต้องการแย่งชิงอาวุธโบราณกับเรา!”

“อย่าดีกว่า” แมงมุมขาวเอ่ย “หากสังหารเขา ผลที่ตามมาคงเป็นเรื่องยุ่งยากแน่ เบื้องหลังเขาคือยอดฝีมือในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน หากพวกเราสังหารเขา วันหน้าเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน น่ากลัวว่าจะถูกพวกเขารุมโจมตี! แม้พวกเขาจะเป็นเพียงคนรุ่นหลัง กระนั้นก็มิอาจมองข้าม โดยเฉพาะพลังของพวกเราไม่เท่ากับตอนรุ่งโรจน์ หากประจันหน้ากับพวกเขาอาจต้องเสียเปรียบในภายหลัง”

นางเอ่ยต่อ “นอกจากนี้ พวกเราคิดจะกอบกู้มิตินับล้านยังต้องใช้พวกเขาอยู่ ลำพังพวกเรา ต่อให้เราดูดกลืนชีวิตส่วนใหญ่ในมิตินับล้านไปก็ยากจะถึงเกณฑ์ หากต้องการถึงเกณฑ์จริง ๆ จนบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง สุดท้ายก็ต้องบำเพ็ญในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนจึงจะทำได้”

ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางไม่ได้บรรลุง่าย ๆ ต่อให้พวกมันดูดกลืนชีวิตในมิตินับล้านทั้งหมดก็ยากจะก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง

หากง่ายเช่นนั้นจริง บรรดายอดฝีมือในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนคงไม่ต้องคิดใช้สิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านสังเวย ชะล้างตราบนตัวเองแล้ว ดูดกลืนชีวิตในมิตินับล้านแล้วก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง ถึงเกณฑ์ที่ต้นกำเนิดการฝึกตนกำหนดไม่ดีกว่าหรือ

“เจ้าพูดถูก พวกเราไม่ควรเป็นศัตรูกับพวกเขา รักษาไมตรีไว้ดีกว่า” จักรพรรดิเหิงกล่าว “เช่นนี้แล้ว พวกเราจึงจะสามารถร่วมมือกับพวกเขา ร่วมค้นหาโอกาสบรรลุขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน”

กล่าวจบ เขาก็เบนสายตาไปมองเจ้าหลวง

“มองอะไร ท่านคงไม่ได้อยากทำอย่างว่าอีกกระมัง!”

เจ้าหลวงเห็นจักรพรรดิเหิงมองมา จึงขมิบก้นโดยไม่รู้ตัว จนป่านนี้ก้นเขายังเจ็บปวดไม่หาย ก่อนหน้านี้จักรพรรดิเหิง ‘ออกกำลังกาย’ กับเขารุนแรงเกินไป!

เขากลัวแล้วจริง ๆ กลัวจักรพรรดิเหิงจะเปลี่ยนรสนิยมเพราะเรื่องก่อนหน้านี้แล้วเริ่มชอบบุรุษเพศ หากเป็นเช่นนั้นเขาคงรับไม่ไหว!

จักรพรรดิเหิงมิได้พูดจา สายตามองเจ้าหลวงขึ้นลงอย่างล่วงล้ำ เจ้าหลวงยิ่งหวั่นใจเข้าไปใหญ่ ขมิบก้นแน่นเป็นหนักหนา

“คิดออกแล้ว!”

แมงมุมขาวหันมองจักรพรรดิเหิง หัวเราะอย่างเข้าใจ “ท่านพี่เหิงอยากทำอันใดก็ทำเถิด วางใจได้ ข้าจะสนับสนุนท่านพี่เหิงเต็มที่! ชอบคนผู้หนึ่งต้องชอบทั้งหมดของเขา ข้าเคารพความชอบของท่านพี่เหิง!”

นางก็เข้าใจว่าจักรพรรดิเหิงหมายตาเจ้าหลวงเช่นกัน คงอยาก ‘ออกกำลังกาย’ กับเจ้าหลวงอีกครา

………………..