รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1326 ผิดทางแล้ว

บทที่ 1326 ผิดทางแล้ว

………………..

บทที่ 1326 ผิดทางแล้ว

ร่างแปลงเจ้าวิหารหลักแปลกใจยิ่งนัก ไม่เข้าใจว่าลั่วสุ่ยต้องการทำสิ่งใด เขาไม่เชื่อว่านางจะไม่ได้รับการสืบทอดเรื่องข้อมูลแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ลั่วสุ่ยต้องรู้เรื่องแดนต้นกำเนิดการฝึกตน แต่แกล้งโง่ใส่เขา แสร้งทำตัวไม่รู้เรื่องราว

“สืบทอดปราชญ์อาวุโสผู้อันใด? เอาละ ข้าจะบอกความจริง ข้าเพียงเห็นเจ้าหน้าตาน่าเกลียด จึงไม่คิดพูดอันใดกับเจ้าให้มาก”

ลั่วสุ่ยเพิ่มพลังตนเอง พุ่งตรงไปเบื้องหน้า

หน้าตาน่าเกลียด?!

ข้ออ้างห่วยแตกอันใดกันนี่!

สีหน้าของร่างแปลงเจ้าวิหารหลักมืดมน เห็นได้ชัดว่าลั่วสุ่ยจงใจทำให้เขาอับอาย

“เจ้ากำลังโทษที่พวกข้าส่งเจ้าจากมิติเดิมมายังมิติต้นกำเนิดหรือ?”

เขากล่าว คิดว่าลั่วสุ่ยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกวิหารโบราณลึกลับส่งมามิติต้นกำเนิด จึงเป็นเหตุให้ลั่วสุ่ยเป็นปฏิปักษ์กับเขา

“การบังคับส่งเจ้ามามิติต้นกำเนิดเป็นความผิดของพวกเราจริง แต่เจ้าเองก็ควรคิดให้ดี หากพวกข้าไม่ได้ส่งเจ้ามามิติต้นกำเนิด เหตุใดเจ้าจะทรงพลังเช่นนี้ได้ ไยจะได้รับการสืบทอดจากปราชญ์อาวุโส?

เขากล่าวต่อ “นอกจากนี้ พวกข้าบังคับส่งเจ้ามายังมิติต้นกำเนิดก็เพราะไม่มีทางเลือกนัก จุดมุ่งหมายคือการบ่มเพาะยอดฝีมือขึ้นมา เพื่อไปต่อสู้ในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน”

นี่หมายความว่านางถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่วิหารโบราณลึกลับส่งมาหรือ?

ลั่วสุ่ยไม่ได้ปฏิเสธ กลับเอ่ยตามน้ำอีกฝ่ายไปว่า “ถูกต้อง เจ้าคิดไม่ผิด นั่นเป็นสาเหตุที่ข้าชิงชังเจ้า! อย่าแม้แต่จะคิดใช้เหตุผลยิ่งใหญ่อันใดกับข้า ขออภัย กับคนเห็นแก่ตัวเช่นเจ้า หากไม่จัดการเสียก่อน เหตุผลใดข้าก็ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น!”

กล่าวจบนางก็เพิ่มความแข็งแกร่งอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่ร่างแปลงเจ้าวิหารหลักประหนึ่งสายอสนีบาต

ร่างแปลงเจ้าวิหารหลักกระอักเลือดออกมา ได้รับบาดเจ็บจากลั่วสุ่ย แสงที่หอกยาวสีทองเปล่งออกมาสลัวลง

เห็นแก่ตัว?!

นี่มันข้ออ้างบ้าอันใดกัน!

ร่างแปลงเจ้าวิหารหลักโกรธจนอดทนไม่ได้ ลั่วสุ่ยเล่นเล่ห์กับเขา ไม่มีความจริงใดออกมาจากปาก!

“ตาย!”

เขาไม่พูดอันใดให้มากความอีก รู้ดีว่าเอ่ยอันใดไปก็ไร้ค่า ลั่วสุ่ยไม่มีทางรับฟัง

พริบตานั้นเอง หอกยาวสีทองเปล่งประกายเจิดจ้าอีกครั้ง พลังในร่างเขาปะทุออก รีดเร้นพลังหอกยาวสีทองสุดขีด ห้ำหั่นกับลั่วสุ่ยอย่างดุเดือด

ร่างลั่วสุ่ยเรืองรอง แข็งแกร่งขึ้นอีกอย่างเห็นได้ชัด ต่อยร่างแปลงเจ้าวิหารหลักจนกระอักเลือดอีกหน สุดท้ายนางคว้าจับหอกยาวสีทองเอาไว้ก่อนทำลายร่างแปลงเจ้าวิหารหลัก!

จากนั้นนางก็จัดการเหิงจวี้และลี่ซิน เก็บดาบโลหิตและเจดีย์สัมฤทธิ์โบราณเก้าชั้นไป

เหิงจวี้และลี่ซินได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป แม้ต้องการแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะหนี ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงหนีไปนานแล้ว ไม่มัวรั้งอยู่ที่นี่

“ร่างแปลงเจ้าวิหารหลัก…ถูกทำลายแล้ว!”

“สตรีหาญ นางแข็งแกร่งทรงพลังอย่างแท้จริง!”

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เห็นฉากนี้ล้วนตกตะลึงอย่างหนัก ลั่วสุ่ยทรงพลังมากพอทำให้คนตกใจตายได้!

จากนั้นลั่วสุ่ยก็เก็บป้ายศิลาโบราณออกจากสถานที่แห่งนี้ไป

ที่ป้ายศิลาโบราณไม่มีร่างศพปราชญ์อาวุโสคืนชีพ ร่างศพปราชญ์อาวุโสสลายไปนานแล้ว พลังอันยิ่งใหญ่ย้อนกลับไปยังมิติต้นกำเนิด

นางไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่ามีศพปราชญ์อาวุโสคืนชีพอยู่ เนื่องจากไม่เคยพานพบมาก่อน

พวกต้นหลิวเองก็เช่นกัน ต่างไม่รู้เรื่องร่างศพปราชญ์อาวุโสคืนชีพ ทว่าเจ้าหลวงช่างโชคร้ายอย่างแท้จริง เป็นคนแรกที่ได้พบร่างศพปราชญ์อาวุโสคืนชีพ

…

เวลาเดียวกัน หลี่จิ่วเต้าก้าวไปด้านหน้ากวาดล้างทั้งเส้นทาง สุดท้ายก็พาสุยซินไปถึงปลายแดนอลหม่าน มองเห็นแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

“ระวังให้ดี!”

สีหน้าของชายหนุ่มจริงจัง ไม่ให้สุยซินเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตนทันที เนื่องจากปลายทางสุดท้ายทำให้เขาเกิดความรู้สึกไม่ดีอย่างมากขึ้นมาในใจ อาจมีอันตรายบางอย่างที่ไม่เคยพบพานอยู่ด้านหน้า!

“ตกลง!”

สุยซินพยักหน้า ตอนนี้นางเชื่อมั่นในตัวหลี่จิ่วเต้าอย่างถึงที่สุด ความแข็งแกร่งของเขาไม่อาจหยั่งถึงได้อย่างแท้จริง แต่นางก็ยังคงไม่ละทิ้งความต้องการสยบอีกฝ่าย

บิดานางได้ก้าวไปถึงขอบเขตบ่อเกิดหยางวรรณะเจ็ดแล้ว นางไม่เชื่อว่าหลี่จิ่วเต้าจะต่อกรกับบิดานางได้ ยามไปถึงแดนต้นกำเนิดการฝึกตนและได้พบบิดาแล้ว นางจะขอให้ท่านพ่อลงมือสยบหลี่จิ่วเต้า จากนั้นนางก็จะได้ทุบตีเขาได้!

โค้งสุดท้ายของเส้นทางไม่สงบจริง ๆ สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ามีเพียงไฟกองหนึ่ง ครั้งนี้เป็นฉากทะเลเพลิง!

ในทะเลเพลิงมีนิมิตปรากฏขึ้นต่อเนื่อง ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเหน็บ ภายในใจสั่นสะท้าน

ในนิมิตเหล่านั้นเป็นภาพหลังมิตินับล้านถูกทอดทิ้ง สสารฝึกตนทั้งหมดถูกเรียกเก็บคืน ยอดฝีมือไร้เทียมทานร่วงหล่นลงมาสู่โลกาเพียงชั่วข้ามคืน กลายเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา

“นั่นคือ…มิติมหาราตรี เคยผ่านศักราชล้างบางมาห้าครั้ง กล่าวได้ว่าน่าสะพรึงกลัวเหนือล้ำ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจรอดพ้นไปได้อีก สสารฝึกตนทั้งหมดถูกเรียกคืนจากมิติมหาราตรี ยอดฝีมือไร้เทียมทาน…จักรพรรดิราตรี ศีรษะของเขากลายเป็นผมหงอกขาว สูญสิ้นพลังทั้งหมด กลายเป็นชายชราและตายลงในที่สุด!”

สุยซินเห็นแล้วเต็มไปด้วยความหลากหลายอารมณ์ในใจ จดจำยอดฝีมือไร้เทียมทานผู้นั้นได้

นั่นคือจักรพรรดิราตรี ผู้แข็งแกร่งที่สุดในมิติมหาราตรี จักรพรรดิแห่งราชวงศ์มหาราตรีที่เป็นกองกำลังแข็งแกร่งที่สุดในมิตินับล้านนั่น ชื่อเรียกรวมของมิตินับล้านแห่งนั้นก็ถูกเรียกขานกลายเป็นมิติมหาราตรี

จักรพรรดิราตรีทรงพลังน่าตื่นตะลึง พามิติมหาราตรีผ่านศักราชล้างบางถึงห้าครั้ง น่าเสียดายที่มาตรฐานของต้นกำเนิดการฝึกตนสูงขึ้นตามจำนวนศักราชที่ผ่านไป สุดท้ายเขาก็ล้มเหลวในการเลื่อนขั้นถัดไป ไม่ผ่านมาตรฐานศักราชล้างบางครั้งที่หกจนถูกคัดออก!

“เฮ้อ การฝึกตนยากเย็นอย่างแท้จริง ไม่มีทางหยุดพักได้ตลอดการ หลังผ่านศักราชล้างบางครั้งนี้ก็ยังต้องคิดถึงศักราชล้างบางครั้งต่อไป อีกทั้งมาตรฐานยังสูงขึ้นทุกครั้ง!”

สุยซินถอนหายใจ “การฝึกตนก็ประหนึ่งว่ายทวนกระแสน้ำ ประโยคนี้ไม่ผิดสักนิด พวกเราเดินไปเบื้องหน้าภายใต้ความกดดัน ยิ่งขอบเขตสูงเท่าใดก็ยิ่งกดดันมากขึ้นเท่านั้น!”

ทะเลเพลิงลุกโหม เปลวไฟรุนแรงยิ่งขึ้นกลายเป็นคลื่นสูงลิ่ว นิมิตปรากฏออกมาเรื่อย ๆ ยอดฝีมือไร้เทียมทานอีกคนศีรษะกลายเป็นสีขาวโพลนก่อนฉากจะหายไป

“นั่นคือจ้าวมังกรสวรรค์ ผู้แข็งแกร่งที่สุดในมิติมังกรสวรรค์ ผ่านศักราชล้างบ้างได้ถึงหกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่รอดพ้นจากครั้งที่เจ็ด ร่วงหล่นสู่สามัญก่อนมอดม้วย!”

หลังกลับคืนสามัญ ยิ่งสิ่งมีชีวิตอยู่มานานเพียงใดก็ยิ่งตายง่ายมากขึ้น ดั่งเช่นจักรพรรดิราตรีและจ้าวมังกรสวรรค์ หลังกลับสู่สามัญก็ตายลงในทันที

ภาพฉากแล้วฉากเล่าล้วนเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน ต่างเป็นยอดคนในทุกมิตินับล้าน เปล่งประกายรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดในช่วงเวลานั้น!

หัวใจเต๋าสุยซินพังทลายลงไปบางส่วน เอ่ยออกมาเสียงแผ่ว “ทุกสิ่งล้วนไร้ค่า สุดท้ายก็ต้องถูกคัดออก แทนที่จะทำเช่นนี้ ไม่สู้เพลิดเพลินไปกับเวลาและโอกาสที่เหลือจะดีกว่า เสพสุขไปกับชีวิตที่เหลือดีกว่า!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงถามสุยซินหนึ่งประโยค

“เช่นนั้นพวกเรายังจะไปหาบิดาเจ้าหรือไม่?”

หลังได้ยินคำพูดหลี่จิ่วเต้า ดวงดาสุยชินก็สว่างขึ้นมาทันที ไม่ได้จมดิ่งอีกต่อไป “แน่นอนย่อมต้องไป!”

“ต้องการไปหา เช่นนั้นก็อย่าได้คิดวุ่นวาย จดจำสิ่งเดียวไว้พอ นั่นคือพวกเราไปแดนต้นกำเนิดการฝึกตนเพื่อหาบิดาเจ้า ป้องกันไม่ให้บิดาเจ้าถูกเหล่ายอดฝีมือลอบทำร้าย” หลี่จิ่วเต้าเอ่ย

เขาไม่สนใจสุยซินอีก ด้านทะเลเพลิงปรากฏสิ่งแปลกประหลาด เหล่ายอดฝีมือไร้เทียมทานที่เคยปรากฏกายในนิมิตเดินออกมาจากภาพ

จักรพรรดิราตรี จ้าวมังกรสวรรค์ และคนอื่นรวมแล้วแปดคน ต่างล้วนมีลมหายใจน่าสะพรึงกลัวชวนตื่นตะลึงถึงที่สุด ต้นกำเนิดการฝึกตนไม่ต้องการให้ผู้ใดเข้าแดนต้นกำเนิดโดยง่าย เหล่ายอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งหมดที่ตายลงไปได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

“ตาย!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้กล่าวสิ่งใด ชักกระบี่ฉุนจวินขึ้นมาพุ่งไปข้างหน้า

ไม่มีอันใดจะพูด เขาไม่มีความรู้สึกมากมายเท่าสุยซิน เพียงต้องการไปดินแดนต้นกำเนิดการฝึกตนเพื่อตรวจสอบว่าทุกเรื่องเป็นความจริงหรือไม่ หากเป็นความจริง เขาก็หมายมั่นหาวิธีปกป้องมิตินับล้านจากการคัดออก

หากร่วงหล่นสู่สามัญ เวลาที่มีย่อมแปรเปลี่ยนเป็นจำกัด เขาไม่ต้องการให้คืนวันสั้นนัก อยากอยู่กับพวกซีไปแสนนาน

เป็นเพราะพวกซี…ทำให้ตัวเขาในตอนนี้เกิดความปรารถนาในเวลาอย่างยิ่ง ไม่ต้องการให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว!

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว หลี่จิ่วเต้ายังคงสง่างามไม่แปดเปื้อนธุลี กระบี่ฉุนจวินในมือปรากฏแสงกระบี่นับร้อยล้านพุ่งออกมา ต่อกรกับยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปด!

การต่อสู้ครั้งนี้น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ทว่าชายหนุ่มยังคงรักษาความสง่างามเอาไว้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปดจะดุร้าย แต่หลี่จิ่วเต้าก็ไม่ได้อ่อนแอ ต่อกรได้อย่างง่ายดายไม่มีแรงกดดันอันใด!

“ตอนนี้ยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปดไม่ได้อยู่ในจุดสูงสุดแน่นอน แต่ถึงเป็นเช่นนี้ หลี่จิ่วเต้ายังต่อกรกับยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปดได้ นี่นับว่าน่ากลัวเพียงพอแล้ว!”

สุยซินเอ่ยอย่างตกตะลึง “หลี่จิ่วเต้าไปถึงขอบเขตใดกันแน่!”

สำหรับการต่อสู้นี้ นางมองไม่ออกจริง ๆ ว่าอยู่ระดับใด เนื่องจากพลังอันน่าสะพรึงปกคลุมทุกสิ่ง ขอบเขตนางต่ำเกินไปจนไม่อาจตัดสินได้

การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น ยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปดสำแดงพลังและวิชาอันไร้ขีดจำกัดออกมา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่จิ่วเต้า ทุกสิ่งล้วนไร้ประโยชน์!

กระบี่ฉุนจวินเปล่งประกายเจิดจ้า กวาดล้างทุกสิ่ง ศึกครั้งนี้ดำเนินไปได้ไม่นาน ยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งแปดก็ถูกกวาดล้าง ทะเลเพลิงลุกโชติช่วงดับลงเนื่องจากยอดฝีมือไร้เทียมทานทั้งหมดสลายหายไป

“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางแล้วหรอกนะ!”

สุยซินอดถามหลี่จิ่วเต้าไม่ได้

การต่อสู้ครั้งนี้น่าหวาดหวั่นเกินไป นางรู้สึกอย่างคลุมเครือว่าเขาอาจเข้าสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางแล้ว!

“ไม่มีทาง!”

ทว่าหลี่จิ่วเต้ายังไม่ทันตอบ นางก็ปฏิเสธความคิดนี้ด้วยตนเอง รู้สึกว่าคิดฟุ้งซ่านมากเกินไปแล้ว

ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง มิตินับล้านของพวกเขาเคยปรากฏขึ้นเพียงผู้เดียวในประวัติศาสตร์ ขอบเขตดังกล่าวยากเกินกว่าจะบรรลุ นางไม่เชื่อว่าหลี่จิ่วเต้าจะบรรลุถึง!

แม้หลี่จิ่วเต้าจะได้รับการสืบทอดจากปราชญ์อาวุโสมาหลายคนก็เป็นเช่นนั้น หากอาศัยเพียงการสืบทอดจากปราชญ์อาวุโสแล้วไปถึงขอบเขตดังกล่าวได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาคงไม่จำเป็นต้องทนเผชิญความยากลำบากเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว

สามขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางจึงจะไม่ถูกคัดออก ตอนนี้มีเพียงหนึ่งยอดฝีมือขอบเขตบ่อเกิดหยินหยาง ขอเพียงมีอีกสองคนเท่านั้น

หากพึ่งพาเพียงการสืบทอด ปราชญ์อาวุโสที่มีจำนวนมากมาย ไฉนจึงไม่อาจช่วยให้สิ่งมีชีวิตสองตนก้าวเข้าสู่ขอบเขตบ่อเกิดหยินหยางได้ พวกเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องทนทุกข์สังเวยมานานเพียงนี้

“เจ้ากำลังพูดเองเออเองอันใดอีก!”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าให้เจ้ารู้สึกน้อยลง จดจำเพียงจุดหมายเดียว! ไป นั่นคือพวกเราต้องเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน!”

จากนั้นเขาพาสุยซินเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน

แต่เพิ่งก้าวเข้าไปแดนต้นกำเนิดการฝึกตน สีหน้าสุยซินก็พลันแปรเปลี่ยน

“จบแล้ว ไฉนพวกเราเข้ามาในอาณาเขตมิติเผาเวหาเล่า!”

มิติเผาเวหา นี่คือมิตินับล้านที่กำลังเผชิญกับศักราชล้างบางครั้งแรกเหมือนมิตินับล้านที่พวกเขาอยู่

สาเหตุที่สีหน้าสุยซินแปรเปลี่ยนเพราะมิติเผาเวหาแห่งนี้เองก็ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ไม่อาจไปถึงมาตรฐาน พึ่งพาการสังเวยเพื่อประคองตนให้รอดอย่างยากลำบาก

การสังเวยนี้ไม่เพียงใช้สิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านตนเองเท่านั้น ยังใช้สิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านอื่นเพื่อสังเวยด้วย

การสังเวยใช้ได้เพียงศักราชล้างบางครั้งแรกเท่านั้น หลังจากนี้จะไม่ได้ผลแล้ว ไม่มีการซื้อเวลาอีกต่อไป หากไม่ผ่านมาตรฐานก็จำต้องถูกกำจัดทันที

นี่นับเป็นโอกาสที่ต้นกำเนิดการฝึกตนมอบให้มิตินับล้านที่เผชิญหน้ากับศักราชล้างบางครั้งแรก

“หากพวกเราถูกค้นพบ ต้องโดนคนมิติเผาเวหาจับไปสังเวยให้กับต้นกำเนิดการฝึกตนแน่!” สุยซินเต็มไปด้วยความกังวล

นี่เป็นข้อเสียของการผ่านเส้นทางไม่ปลอดภัย ไร้หนทางระบุได้ว่าพวกเขาจะปรากฏที่ดินแดนของมิตินับล้านใด หากใช้เส้นทางปลอดภัยย่อมไม่มีวันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเขาจะตรงไปถึงอาณาเขตของมิตินับล้านของพวกเขาโดยตรง

“ใจเย็น อย่าได้ตื่นตูมไป ไม่มีอันใดเกิดขึ้นหรอกน่า!”

หลี่จิ่วเต้าไม่ได้ตื่นตระหนก เอ่ยอย่างใจเย็นว่า “กระทั่งแดนอลหม่านพวกเรายังผ่านมาแล้ว ย่อมไม่มีทางหยุดลงที่นี่!”

คำพูดของสุยซิน เขาเองก็ตระหนักชัด มิตินับล้านที่กำลังอยู่ในศักราชล้างบางครั้งแรกล้วนต้องการล่าสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านอื่นเพื่อนำมาสังเวย

แน่นอน นี่เป็นสถานการณ์ที่ไปไม่ถึงมาตรฐาน

มีมิตินับล้านบางแห่งแข็งแกร่งกว่า ไม่เพียงถึงมาตรฐาน แต่ยังเกินมาตรฐานอีกด้วย ภายในมิตินับล้านมียอดฝีมือบรรลุถึงขอบเขตหยินหยางมากกว่าสามคน

มิตินับล้านเหล่านี้ไม่ได้ล่าสิ่งมีชีวิตอื่นอย่างเร่งร้อน ภายใต้สถานการณ์ปกติ น้อยครั้งยิ่งนักที่จะไปขัดแย้งกับมิตินับล้านอื่น ๆ

“ไป!”

หลี่จิ่วเต้าแผ่พลังสมบัติมาปกป้องสุยซิน พานางออกจากอาณาเขตมิติเผาเวหา

แต่ปัญหาคือทั้งสองไม่รู้อันใดเกี่ยวกับมิติเผาเวหาเลย พวกเขา…จึงไปผิดทาง!

ทั้งสองเห็นอาคารโบราณเรียงรายเป็นทิวแถว ยอดฝีมือเข้าออกไปมา ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไปผิดทาง ไม่ได้ออกจากอาณาเขตมิติเผาเวหา แต่กลับเดินมาถึงฐานของมิติเผาเวหา!

“ไม่นะ เจ้าเลือกเส้นทางอย่างไรกัน!”

สีหน้าสุยซินแปรเปลี่ยน “ข้ากลัวว่าจะพบสิ่งมีชีวิตจากมิติเผาเวหา แต่เจ้ากลับยอดเยี่ยมยิ่งนัก เดินตรงมาถึงฐานมิติเผาเวหา ส่งตัวเองถึงหน้าประตู!”

“นี่ไม่อาจโทษข้าได้ ข้าไม่อาจแผ่สัมผัสตรวจสอบเส้นทางก็ด้วยเรื่องความปลอดภัย เกรงจะดึงดูดความสนใจยอดฝีมือมิติเผาเวหา ใครจะรู้ว่ามาผิดทางกัน!”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยอย่างอับจนหนทาง