รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1322 ศพขยับ

บทที่ 1322 ศพขยับ

บทที่ 1322 ศพขยับ

แม้เจ้าหลวงบาดเจ็บหนัก กระนั้นขอบเขตก็สูงกว่าบุรุษร่างท้วมและสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติตนอื่นมาก เจ้าของกระบองเขี้ยวหมาป่าและทวนยาวรวมบุรุษร่างท้วมรุมโจมตีเจ้าหลวงไม่หยุด ทว่าสุดท้ายก็ฆ่าเจ้าหลวงไม่ตาย

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”

“เหตุใดจึงฆ่าไม่ตาย!”

พวกบุรุษร่างท้วมสามคนเหนื่อยจนหายใจหอบ ใกล้หมดพละกำลังเต็มที ทุกการโจมตีของพวกเขาล้วนทุ่มหมดหน้าตัก แต่กลับสังหารเจ้าหลวงไม่ได้เสียที

ทั้งที่เจ้าหลวงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว เห็น ๆ ว่าจะปลิดชีพได้อย่างสมบูรณ์ แต่เจ้าหลวงกลับคืนชีพได้ทุกครั้งไป

“ไปเถิด!”

“หมอนี่พิลึกเกินไป รีบไปเถิด!”

พวกบุรุษร่างท้วมสามคนก็ตระหนักได้ว่าเจ้าหลวงไม่ธรรมดา พวกเขาต่างเด็ดขาดไม่รีรอ รีบหนีไปจากที่นี่

เจ้าหลวงโมโหแทบตาย ยังคิดจะแก้แค้นหลังคืนสภาพ!

หารู้ไม่ พวกบุรุษร่างท้วมสามคนกลับหนีไปทั้งอย่างนี้ ถึงเวลาให้เขาไปหาพวกบุรุษร่างท้วมที่ไหน

“โชคร้ายจริงโว้ย!”

น้ำตาเขาไหลนองหน้า คิดแก้แค้นยังไร้ซึ่งโอกาสอีกหรือ เขาช่างโชคร้าย อนาถเกินไปแล้ว!

ตู้ม!

ในเวลานั้น ด้านคทาระเบิดครั้งใหญ่ ประกายสยดสยองพวยพุ่ง พสุธาแยกออกจากกัน ต่อมาทั้งอาณาจักรแหลกลาญแตกสลาย!

มือใหญ่เน่าเฟะรวมถึงร่างกายทะลุดินออกมา และเพราะร่างกายทะลุดินออกมา ผืนดินและอาณาจักรถึงแยกออกจากกัน แหลกลาญป่นปี้

นี่เป็นสิ่งมีชีวิตในรูปมนุษย์ เนื้อตัวเน่าเปื่อยดูไม่ได้ อวัยวะต่าง ๆ ล้วนมีควันดำโขมง มันไม่ใช่มนุษย์ มีหางมหึมาเส้นหนึ่ง บนนั้นเต็มไปด้วยรูเลือดซึ่งเปื้อนโลหิตสีดำโสมม

ดวงตาสองข้างของมันโตเป็นอย่างยิ่ง ใหญ่กว่าอวัยวะอื่นบนหน้าหลายเท่าตัว ดูไม่เข้ากันอย่างยิ่ง ปราศจากลูกตา เป็นสีดำทะมึนทั้งหมด ไม่รู้เพราะถูกควักลูกตาหรือแต่เดิมก็เป็นเช่นนี้ที่ไม่มีลูกตา

มันไม่มีริมฝีปาก ฟันเผยให้เห็นอยู่ด้านนอก เต็มไปด้วยเขี้ยวคม จมูกบี้แบนไร้ซึ่งกระดูก หูสองข้างยาวแหลม ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีขนสักเส้น

บนตัวมีอาภรณ์ยาวรุ่งริ่งรูพรุนคลุมไว้ อักขระประหลาด และอักขระทรงกลมน่าครั่นคร้ามถูกปักอยู่ทั่วชุดคลุม

มันไม่มีพลังชีวิตแต่อย่างใด มีเพียงกลิ่นอายความตายไร้ที่สิ้นสุด อุณหภูมิรอบตัวหนาวเหน็บเสียดกระดูก ต่อให้เจ้าหลวงห่างออกมาไกลแล้วก็ยังหนาวจนทนไม่ไหว ตัวสั่นระริก ราวกับปุถุชนที่ไม่มีอาภรณ์คลุมตัว ยืนอยู่ในแดนเหมันต์

“ศพ…ศพขยับได้!”

เจ้าหลวงขนลุกขนพอง สถานการณ์เช่นนี้ทำให้เขานึกไปถึงศพขยับ!

สิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ตนนี้คงเป็นศพเจ้าของคทา ปราชญ์อาวุโสท่านหนึ่งผู้ถือกำเนิดในมิติต้นกำเนิด!

“แต่เช่นนี้ไม่ถูก ปราชญ์อาวุโสสิ้นชีพในสงคราม หวนคืนสู่มิติต้นกำเนิด ไม่ใช่เพื่อหล่อเลี้ยงมิติต้นกำเนิดหรือ”

หัวใจเจ้าหลวงเต้นรัวเร็ว ‘ตึกตัก’ ดูเหมือนสถานการณ์ไม่ถูกต้องเท่าใด ศพรูปมนุษย์นี้คล้ายว่าไม่ได้หล่อเลี้ยงมิติต้นกำเนิด ศพไม่ได้สลาย พลังยิ่งใหญ่ในตัวไม่เคยหลั่งไหลเข้าสู่มิติต้นกำเนิด!

เวลานั้น คลื่นพลังสยดสยองซัดสาดรุนแรงในอวกาศ ร่างแยกทั้งสองของเหิงจวี้และลี่ซินมาถึง

หลังพวกเขาได้เห็นสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ผู้มีคทาในมือแล้วต่างตกตะลึง คิดไม่ถึงสักนิด

“ศพนี่มีจิตวิญญาณกำเนิดออกมา ไม่ได้ทำตามเจตนารมณ์ของปราชญ์อาวุโสหรอกหรือ?!”

ร่างแยกเหิงจวี้มีสีหน้าคร่ำเครียดถึงขีดสุด

ในสถานการณ์ปกติ ไม่มีทางได้เห็นศพของปราชญ์อาวุโส ศพของปราชญ์อาวุโสจะถูกแยกส่วน แล้วละลายกลืนไปกับผืนดินมิติต้นกำเนิด พลังยิ่งใหญ่ในตัวก็จะหลั่งไหลเข้าไปในมิติต้นกำเนิดเพื่อหล่อเลี้ยง

ยามนี้กลับมีศพของปราชญ์อาวุโสปรากฏ บ่งบอกถึงปัญหา ทุกอย่างไม่ได้ดำเนินไปตามที่ปราชญ์อาวุโสตั้งใจ

“ข้าไปรายงานร่างต้นก่อน!”

ร่างแยกลี่ซินตั้งใจจะไปจากที่นี่

บัดนี้มิติต้นกำเนิดมีพลังน่าครั่นคร้ามปะทุไม่หยุด แม้แต่การเชื่อมต่อระหว่างร่างแยกกับร่างต้นยังถูกตัดขาด นางติดต่อร่างต้นไม่ได้ จำต้องไปหาร่างต้นด้วยตนเอง

ศพของปราชญ์อาวุโสไม่เคยถูกแยกส่วนและหลอมละลาย เรื่องนี้ร้ายแรงเป็นที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะรับมือได้ไหว ต้องให้ร่างต้นเป็นผู้ตัดสินใจ

ทว่าขณะที่นางกำลังจะไป ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ก็สะบัดคทา ชั่วขณะนั้นร่างนางระเบิดออก หายไปอย่างสิ้นเชิง!

ร่างแยกเหิงจวี้เห็นดังนั้นรีบแหวกมิติหนี ทว่าหาได้มีประโยชน์ไม่ คทาในมือสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์เปล่งประกาย ร่างแยกเหิงจวี้ระเบิดหายไปเช่นกัน

อีกด้าน เจ้าหลวงตั้งท่าจะจากไปอย่างเงียบเชียบ

สุดท้าย ศพของสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ปรากฏเบื้องหน้าเขา กีดขวางทางไป

“อย่าฆ่าข้า เจ้าถือเสียว่าข้าเป็นแมลงกระจ้อยร่อย เมินข้าไปเถิด!”

แม้ก่อนนี้เจ้าหลวงจะโวยวายว่าอยากตาย ทว่าเมื่อต้องเผชิญความตายจริง ๆ เขากลับหวาดกลัวเหลือแสน ไม่ต้องการตายไปทั้งอย่างนี้

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่ยอมไป ยังคงขวางอยู่เบื้องหน้าเจ้าหลวง

“บัดซบ จะฆ่าก็ฆ่า อย่ามัวชักช้า ให้ข้าได้ไปรวดเดียวก็พอ!”

เจ้าหลวงกัดฟันเอ่ย รู้ดีว่าศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่ต้องการปล่อยเขาไป

เขาบาดเจ็บสาหัสเกินไป นอกจากนี้ ต่อให้เขาไม่บาดเจ็บก็ไม่ใช่คู่มือของศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์นี้

เมื่อครู่มีเพียงมือใหญ่เน่าเฟะสองข้างเขายังรับมือไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงศพทั้งร่าง

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์หวดคทาใส่ศีรษะเจ้าหลวง เจ้าหลวงระเบิดฉับพลัน พลังน่าสะพรึงกลัวบดขยี้วิญญาณของเขาและร่องรอยทั้งหมด

จากนั้นศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์หมุนกายเตรียมไปจากที่นี่

“หืม?”

ทันใดนั้น ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์หยุดชะงัก หันกลับมามองเจ้าหลวงอีกครั้ง

เจ้าหลวงยังไม่ตาย ถือกำเนิดขึ้นอีกครา

“สาเหตุจากลูกกลอนหรือคำสาปกัน”

ในสถานการณ์ปกติ เขาควรตายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางฟื้นกลับมาอีก

แต่เขากลับคืนชีพ เป็นผลให้เขาพลันนึกไปถึงลูกกลอนและคำสาป

ลูกกลอนและคำสาปล้วนปกป้องชีวิตเขาได้ ให้เขาคืนชีพอีกครา

ทว่าเป็นอย่างไหนกันแน่ เขายังไม่แน่ใจ

ตู้ม!

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์หวดคทาอีกครั้ง กระแทกใส่หัวเจ้าหลวงอย่างแรง เจ้าหลวงระเบิด ร่องรอยทั้งหมดหายไป

จากนั้นมันหมุนกายก้าวเท้าเตรียมไปจากที่นี่

ทว่าพริบตาที่มันก้าวเท้า เจ้าหลวงก็คืนชีพอีกครา

“บ้าจริง อย่าล้อเล่นกันสิ ว่ากันตามเนื้อผ้า รอให้มันไปแล้วค่อยคืนชีพไม่ได้หรือ”

เจ้าหลวงน้ำตานองหน้า นี่เขาคืนชีพไวเกินไปแล้ว หากช้ากว่านี้อีกหน่อยเขาคงปลอดภัย ศพของสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์คงไปไกลแล้ว

“เจ้าฆ่าข้าไม่ตายหรอก เอาอย่างนี้ เจ้าออมแรงไว้ อย่าฆ่าข้าอีกเลยดีหรือไม่”

เจ้าหลวงบอกกับศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ ไม่อยากถูกฆ่าอีกแล้วจริง ๆ แม้เขาจะคืนชีพได้อีก ทว่าทุกครั้งที่ตายก็ทรมานเหลือกำลัง

เสียงดังตู้ม ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ลงมืออีกครา คทาในมือเปล่งประกายเจิดจ้า กฎระเบียบมหาเต๋าเกินจินตนาการถักทอ บดขยี้เจ้าหลวงอย่างสิ้นเชิง

หนนี้ ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่ได้ไป รอดูว่าเจ้าหลวงจะคืนชีพอีกหรือไม่

“ฆ่าไม่ตายหรือ”

เสียงของศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์แหบแห้ง เจือไว้ซึ่งความอึ้งงัน เจ้าหลวงฟื้นกลับมาอีกครั้ง!

เรื่องนี้สร้างความตะลึงปนใคร่รู้แก่มัน คิดไม่ถึงจริง ๆ

มันสำแดงอานุภาพสูงสุดของคทา ในสถานการณ์ปกติ เจ้าหลวงต้องตายอย่างแน่แท้ ไม่มีทางฟื้นกลับมาอีกถึงจะถูก ทว่าสุดท้ายเจ้าหลวงกลับคืนชีพอีกครา

คราวนี้ มันไม่ได้ปลิดชีพเจ้าหลวงอีก หากแต่หิ้วคอเจ้าหลวงขึ้นมาศึกษาอย่างละเอียด

“มีพลังเกินหยั่งสองมวลในตัว นี่เป็นสาเหตุที่ไม่ตาย”

มันเอ่ยเสียงเบา “หนึ่งในพลังสองมวลนี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ทว่าอีกมวลเป็นปัญหาใหญ่หลวง เป็นพลังคำสาป มองแวบแรกไม่เท่าไหร่ เมื่อลองสืบลึกลงไปจะพบว่าคำสาปนี้น่าหวาดหวั่นเป็นอย่างยิ่ง!”

มันมองคำสาปบนตัวเจ้าหลวงออกในปราดเดียว ทว่าไม่ได้เห็นเป็นเรื่องใหญ่ คำสาปเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสำหรับมัน ไม่อาจคุกคามมันได้สักนิด

ทว่าหลังมันได้วิเคราะห์ลึกลงไปก็ตกตะลึงอย่างยิ่งยวด ต้นกำเนิดของคำสาปนี้น่าสะพรึงเหลือแสน แม้แต่มันยังไล่ย้อนกลับไปไม่ได้ ตระหนกกับความครั่นคร้ามของมัน

“ผู้อาวุโส ท่านมองคำสาปในตัวข้าออกหรือ”

เจ้าหลวงปลื้มปีติ “เช่นนี้แล้วผู้อาวุโสรีบปล่อยผู้น้อยไปเถิด คำสาปบนตัวผู้น้อยข่มดวงผู้คนรอบข้าง หากผู้น้อยอยู่ข้างกายผู้อาวุโสต่อไป มันจะเป็นอันตรายต่อผู้อาวุโสอย่างใหญ่หลวง!”

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ตะลึงกับความน่ากลัวของคำสาปบนตัวเขา บ่งบอกว่าศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ก็คงแผ้วพานคำสาปบนตัวเขาไม่ได้ หากศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่ต้องการถูกเขาข่มดวงต้องปล่อยเขาไปแน่ เขาก็จะได้หนีห่างจากศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์เสียที

ทว่าเพียงไม่นานเขาก็ดีใจไม่ออก

เพราะคำสาปบนตัวเขาสยดสยองเกินไป แม้แต่ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ยังตะลึง แล้ววันหน้าเขายังมีหวังถอนคำสาปบนตัวอีกหรือ

นอกจากนี้ เขานึกถึงชาติก่อนอันไม่เข้าท่าของตนเอง

ชาติก่อนไม่เข้าท่านั่นไปยุ่งกับตัวตนน่าสะพรึงกลัวระดับใดกัน ถึงได้ถูกสาปรุนแรงเช่นนี้!

“ให้เจ้าอยู่ข้างกาย ถือเป็นการขัดเกลาตนเองเช่นกัน บางทีข้าอาจแข็งแกร่งกว่านี้เพราะเหตุนี้ก็ได้”

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์กล่าว “อีกอย่าง ข้ารู้สึกว่าพาเจ้าเข้าไปในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน เจ้าอาจเป็นประโยชน์มหาศาล”

“อย่านะ!”

สีหน้าเจ้าหลวงเปลี่ยนไปมหันต์ คิดไม่ถึงเลยว่าศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่คิดจะปล่อยเขาไป ตั้งใจรั้งเขาไว้ข้างกาย

เขาไม่อยากอยู่กับศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์เช่นนี้!

“เป็นบิดาบุญธรรมของเจ้าจะถูกพลังคำสาปรุนแรงที่สุดข่มดวงหรือ”

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์ไม่ธรรมดา ล่วงรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นคำสาปอย่างไร มันบอกเจ้าหลวง “นับแต่นี้ไป ข้าคือบิดาบุญธรรมของเจ้า เอาสิ เรียกข้าว่าท่านพ่อบุญธรรม”

ท่านพ่อบุญธรรม…

คำนี้ไม่ได้เขาเรียกมานานแล้ว

เจ้าหลวงใจลอยนิดหน่อย

“ท่านพ่อบุญธรรม!”

เขามีสีหน้าประหลาด ขณะร้องเรียกศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์

“เด็กดี”

ศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์เอ่ย “ไปเถิด ไปหาท่านแม่บุญธรรมของเจ้ากัน”

ท่านแม่บุญธรรม?

เจ้าหลวงสะดุ้งโหยง นี่ยังมีศพเหมือนกับศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์อยู่อีกหรือ?!

จากนั้นเขาก็ถูกศพสิ่งมีชีวิตรูปมนุษย์พาตัวไป

…

อีกด้าน หลี่จิ่วเต้าและสุยซินมุ่งหน้าไปในแดนอลหม่าน เปลวเพลิงกองหนึ่งปรากฏเบื้องหน้าพวกเขา

ไฟลุกโหม ประกายน่าครั่นคร้ามหลั่งไหลออกมา ภาพหนึ่งถูกสะท้อน ก่อนจะเป็นรูปธรรมในความเป็นจริง

นั่นเป็นกระจกทรงขนมเปียกปูนหลายด้าน ทุกด้านของกระจกทรงขนมเปียกปูนมีมิติกระจกพิเศษแห่งหนึ่ง ทันทีที่ถลำลึกลงไป ยากจะกลับออกมา

สุยซินประหม่าเหลือกำลัง นี่เป็นกองกำลังสูงส่งน่าหวาดหวั่นเฉกเช่นอารามมไหศวรรย์ มาจากมิตินับล้านแห่งอื่น

นี่คือ…ตำหนักกระจก เลื่องชื่อในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนระดับหนึ่ง สมาชิกในกองกำลังนี้ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตในหน้ากระจก พิลึกและตึงมือ

มิตินับล้านที่ว่าก็ผ่านศักราชล้างบางมาสองคราวเช่นกัน!

“นักเดินทาง หากพวกเจ้ากลับออกจากมิติหน้ากระจกได้ พวกเจ้าจะได้เดินทางต่อ”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งส่งเสียงออกจากกระจก

“พวกเจ้าเป็นภาพสะท้อนจากแดนอลหม่านหรือมีตัวตนอยู่จริง ถูกแดนอลหม่านส่งมาขัดขวางพวกเราที่นี่”

สุยซินถามอย่างอดไม่ได้

ภาพสะท้อนหรือ นางรู้สึกว่าไม่เหมือน เพราะสมจริงเกินไป นางรู้สึกว่าถูกส่งมาจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนด้วยพลังของแดนอลหม่านมากกว่า

เสียงในหน้ากระจกไม่เคยตอบสุยซิน หากแต่เอ่ยว่า “ย้อนกลับหรือเดินหน้าต่อ โปรดรีบตอบมา!”

“เดินหน้าต่อ!”

หลี่จิ่วเต้าเรียกค้อนหินออกมากำไว้ในมือ มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เขาย้อนกลับไปได้อย่างไร ไม่มีทาง!

ลมหายใจต่อมา มีคลื่นพลังพิเศษบางอย่างซัดสาด หลี่จิ่วเต้าและสุยซินเข้ามายังมิติหน้ากระจก

ทุกอย่างในที่แห่งนี้เป็นขั้วตรงข้าม เฉกเช่นภาพสะท้อนจากกระจก หลี่จิ่วเต้าเป็นฝ่ายบุก หวดค้อนหินทุบไปเบื้องหน้า

เขาต้องการทลายมิติหน้ากระจกและเดินทางต่อ ไม่มีอันใดต้องพูดกันอีก

ตู้ม!

หลี่จิ่วเต้าหวดค้อนหินทุบออกไปอย่างแรง ภาพพิศวงปรากฏ ผู้ที่เหมือนหลี่จิ่วเต้าทุกประการปรากฏ หวดค้อนหินทุบออกไปเช่นกัน!

ค้อนหินสองเล่มปะทะ คลื่นพลังสยดสยองซัดสาดออกมา เสียงระเบิดกัมปนาทดังไม่หยุด แสงอันเจิดจ้าบดบังทุกสิ่ง!

“นี่คือข้าในกระจกหรือ”

หลี่จิ่วเต้าหวดค้อนหินมองผู้ที่เหมือนเขาเปี๊ยบ หากเขาเดาไม่ผิด นี่คงเป็นเขาอีกคนที่สะท้อนออกจากกระจกทรงขนมเปียกปูน

อันที่จริง ที่เขาคาดการณ์นั้นไม่ผิด นี่เป็น ‘หลี่จิ่วเต้า’ อีกคนที่สะท้อนออกจากกระจกทรงขนมเปียกปูนจริง ๆ!

จุดที่น่ากลัวที่สุดของมิติหน้ากระจกคือต้องเป็นปรปักษ์กับตนเอง มิติหน้ากระจกจะสะท้อนผู้ที่เหมือนกับผู้มาเยือนทุกประการ

“เจ้าสะท้อนพลังได้เท่าใดกัน”

หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้แตกตื่น สิ่งที่กระจกสะท้อนออกมาเป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น เขาไม่เชื่อว่ากระจกสามารถสะท้อนเขาและพลังจากเหล่าของวิเศษได้หมด

จากนั้นเขาบุกไปข้างหน้าอีกครา

และ ‘หลี่จิ่วเต้า’ ที่สะท้อนออกจากกระจกก็บุกไปข้างหน้าเช่นกัน

พวกเขาต่อสู้อย่างดุเดือด ฝีมือและพลังที่ใช้ล้วนเหมือนกันหมด ไม่ต่างจากสู้กับตนเองสักนิด!

ขณะเดียวกัน มี ‘สุยซิน’ อีกคนก้าวออกมา มิติหน้ากระจกสะท้อนภาพสุยซินออกมาเช่นกัน

“มีข้าด้วยหรือ”

สุยซินหัวเราะ “ดีเหมือนกัน ตลอดทั้งทางข้าแทบไม่ได้ลงมือ หนนี้ขอข้าต่อสู้ให้หนำใจแล้วกัน หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ!”

เป็นดังที่นางว่า ตลอดทั้งทางที่ผ่านมา หลี่จิ่วเต้าเป็นผู้ปัดกวาดอุปสรรคภยันตรายอยู่ข้างหน้าเรื่อยมา นางแทบไม่ได้ลงมือ และนางเองก็คันไม้คันมือเกินทน อยากต่อสู้เป็นอย่างมาก

เวลานี้นางมีโอกาสแล้ว อย่าให้เอ่ยเลยว่าตื่นเต้นดีใจเพียงใด นางรีดเร้นพลังตนเองถึงระดับสูงสุดทันที ประกายน่าพรั่นพรึงห้อมล้อมทั่วร่าง บุกออกไปข้างหน้า!

‘สุยซิน’ อีกคนก็บุกไปข้างหน้าเหมือนกันทุกท่วงท่า!

พวกนางสองคนปะทะกันดุเดือดในบัดดล!