รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1321 เจ้าหลวง ‘อย่าทรมานข้าอีกเลย ข้าขอแค่ได้ตายเท่านั้น!’
บทที่ 1321 เจ้าหลวง ‘อย่าทรมานข้าอีกเลย ข้าขอแค่ได้ตายเท่านั้น!’
เจ้าหลวงปีติระคนเต็มตื้น ในที่สุดคำสาปที่แบกรับก็หายไปแล้ว จากนี้ไปเขาสามารถดื่มด่ำไปกับสายใยครอบครัว มิตรภาพ ความรัก และความผูกพันอีกสารพันได้เต็มที่!
เขาแหวกมิติหมายจะเหินจากไป
ทว่าเวลานั้นเอง จุดที่คทาผุดขึ้นมาพลันมีเสียงระเบิดดังกัมปนาท มือใหญ่เน่าเฟะข้างหนึ่งทลายดินออกมา จับเจ้าหลวงไว้ฉับพลัน
“บัดซบ!”
เจ้าหลวงตกตะลึง มึนงงนิดหน่อย เพิ่งเอ่ยว่าเขาไม่อับโชคแล้ว นี่เขาต้องดวงกุดอีกแล้วหรือ?!
“ไสหัวไป!”
เขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ตวาดเสียงเข้ม ประกายสยดสยองสาดส่องออกจากทั่วร่าง พลังมหาศาลซัดสาด ยันมือใหญ่ข้างที่จับเขาไว้ออก!
นอกจากนี้ เขายังเตะออกไปหนึ่งที จนมือใหญ่ข้างนี้แหลกเหลว
“บ้าจริง ข้าตกใจแทบแย่ นึกว่าคำสาปบนตัวยังไม่คลาย กำลังจะโชคร้ายอีกครั้ง!”
เจ้าหลวงด่ากราดไม่พอใจ พรูลมหายใจเฮือกใหญ่ มือใหญ่เน่าเฟะข้างนี้แค่ดูน่ากลัวเท่านั้น แท้จริงก็ไม่ได้เก่งกาจเท่าใด นี่อย่างไร เขาเตะไปครั้งเดียวมือใหญ่ข้างนี้ก็แหลกเหลว
ดวงเขาขึ้นแล้ว ปราศจากคำสาปติดตัว ไม่มีทางโชคร้ายอีก
แต่ในเวลานั้นเอง มือเน่าเฟะอีกข้างทลายดินออกมา พร้อมด้วยเงาค้างมากมาย ไวจนจับต้องไม่ได้ ฟาดกระแทกตัวเจ้าหลวงทันที!
เสียงดังตู้ม ร่างกายเจ้าหลวงระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด เศษเนื้อเศษกระดูกปลิวว่อน!
แน่นอนว่าเจ้าหลวงยังไม่ตาย หลอมร่างใหม่ออกมาอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ!”
เขามีสีหน้าอึมครึม ก่อนหน้านี้รีบดีใจไปหน่อย เห็นได้ชัดว่าเจอตอเข้าแล้ว!
“ข้าไม่สนว่าเจ้าดุดันปานใด! ดวงข้าพลิกแล้ว ไม่มีคำสาปใด ๆ อีก ไม่มีทางโชคร้ายต่อไป วันนี้ขอใช้เจ้าเป็นบทพิสูจน์!”
เจ้าหลวงคำราม ระเบิดพลังในกายทั้งหมด ชั่วขณะนั้น ตัวเขาราวกับถูกแผดเผา ประกายแสงคล้ายเปลวเพลิงน่าหวาดหวั่นโถมทับออกไปในอวกาศ
“ฆ่า!”
เขาเรียกไม้เท้าออกมา ถ่ายทอดพลังเข้าไปในไม้เท้าอย่างบ้าคลั่ง เร่งกำลังไม้เท้าถึงขีดสุด
เวลานั้น คทาเจิดจ้าแยงตาเหลือแสน ทั้งยังมีจังหวะแห่งเต๋าสูงส่งไหลเวียน กฎระเบียบยิ่งใหญ่โลดแล่น ลำแสงสยดสยองที่พุ่งออกจากคทาแฝงไว้ด้วยรัศมีไม่อาจต้านทาน น่าสะพรึงถึงขีดสุด!
เจ้าหลวงพึงพอใจในอานุภาพของคทามาก สมเป็นอาวุธโบราณ น่าพรั่นพรึงอย่างแท้จริง ลำแสงสยดสยองที่พุ่งออกจากคทาแม้แต่เขายังไม่มั่นใจว่าต้านไหว
ทว่าลมหายใจต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป!
“บัดซบ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
เขาก่นด่าไม่หยุด ลำแสงน่าพรั่นพรึงที่พวยพุ่งออกจากคทาเบนทิศก่อนถล่มใส่มือใหญ่เน่าเฟะ หวนกลับมาโจมตีเขา!
เขาไหวตัวได้ทัน เคลื่อนตัวออกไปทันทีเพื่อหลบการโจมตีจากลำแสงน่าพรั่นพรึง กระนั้นก็ยังช้าไป ลำแสงน่าพรั่นพรึงถล่มใส่ตัวเขา!
เสียงดังพรวด ตัวเขาระเบิดอีกครา กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย!
เขาสร้างร่างกายออกมาใหม่ ทว่าพลังปราณอ่อนบางลงไม่น้อยอย่างเห็นได้ชัด กำลังรบลดฮวบ
“ไปดีกว่า!”
เขาหวั่นใจ สังหรณ์ไม่ดี คำสาปบนตัวเขาอาจยังไม่คลาย ยังอยู่กับเขา บางทีเขาอาจโชคร้ายต่อไป!
เรื่องนี้เป็นผลให้เขาไม่กล้าอยู่ที่นี่ต่อ ต้องการนำคทาไปจากที่นี่โดยด่วน
ทว่ามือใหญ่เน่าเฟะไม่ต้องการปล่อยเขาไปอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เขาไม่รู้ตัว มือใหญ่เน่าเฟะทั้งสองข้างก็ฟาดกระทบตัวเขาจนแบน!
“ให้ตาย! ข้าไม่ต้องการคทานี้แล้ว ยกให้เจ้าก็ได้!”
เจ้าหลวงโยนคทาออกไป นึกในใจว่าเท่านี้คงพอแล้วกระมัง!
จากนั้น เขาหนีตายอย่างบ้าคลั่ง
จะว่าไปก็ได้ผลจริง ๆ มือใหญ่เน่าเฟะทั้งสองไม่ได้มีวี่แววจะไล่ตามมา
“เอ๋ เหตุใดเจ้าถึงตามมา อาวรณ์ในตัวข้า รู้สึกต้องชะตากับข้า อยากไปกับข้าหรือ”
เขาโยนคทาออกไป ทว่ามันกลับไล่ตามมาลอยอยู่ข้างกายเขา เป็นผลให้เจ้าหลวงอึ้งงัน มองว่าคทา ‘ต้องตา’ เขาแล้ว
เจ้าหลวงเอ่ยอย่างลำพอง เตรียมพาคทาหนีไปด้วยกัน
แน่นอนว่าหากท้ายที่สุดหนีไม่พ้น เขาค่อยโยนคทาทิ้งยังไม่สาย
มือหนึ่งของเขาคว้าคทาหมายจะหนีด้วยกัน หารู้ไม่ เขากลับคว้าพลาด คทาเบี่ยงออกจากฝ่ามือของเขา!
หมายความว่าอย่างไร?!
เจ้าหลวงคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าคทา ‘ต้องตา’ เขา อยากไปกับเขาหรือ
ตึง!
เวลานั้น จู่ ๆ คทาก็ทุบศีรษะเจ้าหลวงอย่างแรง เจ้าหลวงตั้งตัวไม่ทันสักนิด หัวถูกทุบจนบวมไปหมด!
“บัดซบ!”
เจ้าหลวงสบถ ไยจึงยังไม่เข้าใจอีก คทาไล่ตามมาไม่ใช่เพราะ ‘ต้องตา’ เขา อยากไปกับเขา แต่ตามมาจัดการเขา!
เขาอยากจะบ้านัก นี่มันอะไรกัน เขาไม่คิดจะนำคทาไปด้วยแล้ว ยังไม่ยอมปล่อยเขาไปอีกหรือ!
ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาได้พบต้นหลิวและซี ต้นหลิวและซีต่างครอบครองอาวุธโบราณสำเร็จ ขั้นตอนแสนราบรื่น ไม่ได้พานพบปัญหาอันใด ซ้ำอาวุธโบราณที่ได้มายังเข้ามืออย่างยิ่ง เปล่งแสนยานุภาพได้อย่างหมดจดในมือพวกเขา
เหตุใดพอเป็นเขา ทุกอย่างถึงไม่ราบรื่นได้ปานนี้?!
มือใหญ่เน่าเฟะที่บุกออกมาฉับพลัน อาวุธโบราณคทาที่ไล่ฆ่าเขาไม่หยุด บัดซบ ไยเขาถึงโชคร้ายเช่นนี้!
“โชค…โชคร้าย?!”
เมื่อนึกถึงคำว่าโชคร้าย เขาหน้าเสียทันที ยามนี้ไม่ต้องสงสัยแล้ว คำสาปบนตัวเขายังอยู่!
พรวด!
เลือดสาดกระเซ็น คทาน่าพรั่นพรึงเหลือแสน เจ้าหลวงถูกเล่นงานจนแหลกเหลวไปหลายต่อหลายครา ร่างใหม่ที่หลอมออกมาได้อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ หัวเขาหนักอึ้ง คงไม่ใช่ว่าต้องถูกคทาฆ่าแล้วกระมัง?!
“เป็นไปไม่ได้!”
เขาระเบิดพลังอย่างบ้าคลั่งเพื่อหนีไปจากที่นี่ สำแดงทุกความสามารถ เรียกได้ว่าสยดสยองไร้ใดเปรียบ แม้แต่กำลังรบขอบเขตมิติขั้นร้อยก็ถูกสังหารได้ง่ายดาย
ทว่าเมื่ออยู่เบื้องหน้าคทาเล่มนี้ พลังวิชาที่เขาระเบิดออกมาสู้ไม่ได้ คทาทลายทั้งหมดลงได้ง่ายดาย!
ท่ามกลางการโจมตีไม่หยุดจากคทา เขาถูกเล่นงานจนแหลกเหลวอีกหลายต่อหลายครั้ง
“บัดซบ คงไม่ใช่ว่าข้าต้องถูกทุบตายอยู่ที่นี่กระมัง! อย่าให้ข้าต้องโชคร้ายปานนั้นเลย การตายเช่นนี้อัปยศเกินไป!”
เจ้าหลวงร่ำไห้ตะโกน “หากข้าต้องตายจริง ๆ ขอเปลี่ยนเป็นวิธีอื่นได้หรือไม่ ข้าไม่อยากถูกเจ้าทุบตาย ข่าวแพร่ออกไปข้าคงขายขี้หน้าแย่!”
ฟึ่บ!
เวลานั้น เรื่องที่เจ้าหลวงคิดไม่ถึงพลันเกิดขึ้น คทาเหินออกไป ไม่ได้ไล่ฆ่าเขาอีก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
เจ้าหลวงตาค้าง จู่ ๆ คทาก็ยอมปล่อยเขา เรื่องนี้ผิดจากที่เขาคิดอย่างสิ้นเชิง
เป็นผลให้เขาไขว้เขวอย่างอดไม่ได้ รู้สึกอีกครั้งว่าคำสาปบนตัวอาจหายไปแล้ว มิฉะนั้น เขาต้องโชคร้ายจนถึงที่สุด คทาไม่มีทางยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ
“ไยต้องสนเล่า รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง!”
เขาทำท่าจะแหวกมิติไปทันที
ทว่าเขาไม่ทันได้แหวกมิติ กระบองเขี้ยวหมาป่าเล่มหนึ่งพลันบุกออกมากลางอากาศ กระแทกหัวเขาอย่างจัง!
เขากระเด็นออกไปทันที หน้าเป็นรอยโหว่ชุ่มโลหิต ทว่า เขาไม่ทันได้จรดกายลงพื้นก็ถูกโจมตีอีกครั้ง!
เขารู้สึกเจ็บจี๊ดที่ก้น พบว่าทวนยาวเล่มหนึ่งแทบเข้ามาในก้นเขา!
“บัดซบ!”
เขาแทบคลั่ง เจ็บจนร้องโหยหวน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เริ่มจากถูกกระบองเขี้ยวหมาป่าทุบหน้า ต่อมาถูกทวนยาวแทงก้น!
ไม่สู้ให้คทาฟาดเขาให้ตายเสีย!
หืม?!
จู่ ๆ เขาก็พบว่าส่งเสียงไม่ได้ เมื่อมองลงไป พับผ่าสิ เขาโมโหแทบตาย คลื่นเหียนแทบตาย!
เท้าเหม็นหึ่งโสโครกข้างหนึ่งเตะเข้ามาในปากเขา!
เขามองไปข้างหน้า เห็นว่าเจ้าของเท้าเหม็นข้างนี้เป็นบุรุษร่างท้วมตัวมโหฬาร เขาพลันสะอิดสะเอียนถึงขีดสุด มวลท้องรุนแรงอยากอาเจียน
“น่ารังเกียจชะมัด เหตุใดถึงเตะเข้าไปในปากเสียได้ เท้าข้าไม่แปดเปื้อนหรือ ข้าอยากเตะหัวเขาให้ระเบิดจริงเชียว!”
บุรุษร่างท้วมด่ากราด หน้าตาขยะแขยง
บ้าจริง เขายังไม่ทันได้ด่าว่าน่ารังเกียจ เจ้าอ้วนนี่ชิงด่าขึ้นมาเสียก่อน?!
นอกจากนี้ ทำให้เท้าแปดเปื้อนนี่หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าปากเขาน่าคลื่นเหียนกว่าอย่างนั้นหรือ
เจ้าหลวงจิตสังหารพลุ่งพล่าน เจ้าพวกนี้สมควรตายนัก!
“ไปตายเสีย!”
เขาคำรามกราดเกรี้ยว ความพยาบาทพุ่งทะยาน หมายมั่นว่าจะปลิดชีพเจ้าพวกนี้ให้ได้
“โหวกเหวกอะไร!”
บุรุษร่างท้วมซัดออกไปหนึ่งฝ่ามือ ฟาดเจ้าหลวงจนแหลกลาญทันที
พยัคฆ์ตกอับถูกสุนัขรังแก เจ้าหลวงเดือดดาล ก่อนหน้านี้เขาบาดเจ็บหนักเกินไป กำลังรบลดฮวบ หาไม่แล้วอย่างบุรุษร่างท้วมผู้นี้ เขาตบตายได้ในฝ่ามือเดียว!
เขาสัมผัสได้ถึงพลังของบุรุษร่างท้วม เพิ่งอยู่ในขอบเขตมิติขั้นเก้าสิบหกเท่านั้น หากเขาไม่ได้บาดเจ็บ พลังอยู่ในภาวะสูงสุด ย่อมสังหารบุรุษร่างท้วมได้ง่ายดาย
หากไม่ผิดจากที่คิด บุรุษร่างท้วมคงเป็นสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติที่อยู่ละแวกนี้
เจ้าของกระบองเขี้ยวหมาป่าและทวนยาว เป็นสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นที่มายังที่นี่
สมาชิกวิหารโบราณลึกลับเก่งกาจกว่าบุรุษร่างท้วมมากนัก บุรุษร่างท้วมไม่มีทางเป็นสมาชิกวิหารโบราณลึกลับ
“ข้าช่าง…โชคร้ายเหลือเกิน!”
เจ้าหลวงร่ำไห้ อย่าให้เอ่ยเลยว่าเสียงคร่ำครวญปวดร้าวเพียงใด ไม่ใช่สมาชิกวิหารโบราณลึกลับด้วยซ้ำ เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น เขาก็ถูกปราบปรามเสียแล้ว ไม่มีผู้ใดโชคร้ายน่าเวทนากว่าเขาอีกแล้ว!
ตู้ม!
เวลานั้นเอง เงาร่างน่าพรั่นพรึงปรากฏออกมามากมาย ผนึกฟ้าดิน ถล่มไปหาคทา!
พวกเขาคือสมาชิกวิหารโบราณลึกลับตัวจริง อยู่ใกล้ ๆ นี้พอดี ห่างออกไปไม่ไกล หลังรับรู้คลื่นพลังที่นี่ก็รุดหน้ามาทันที
ขณะเดียวกัน พวกเขากลัวเกิดเรื่องไม่คาดคิด จึงแยกร่างออกไปรายงานร่างแยกของเหิงจวี้และลี่ซิน
เหิงจวี้และลวี่ซินเป็นสองธรรมบาลใหญ่ข้างกายเจ้าวิหารหลัก ก่อนหน้านี้ถูกเจ้าวิหารหลักส่งมารับผิดชอบเรื่องตามจับสุยซิน จัดการผู้ที่ช่วงชิงอาวุธโบราณ
มิติต้นกำเนิดฟื้นสภาพได้รุนแรงยิ่งนัก พลังน่าพรั่นพรึงปรากฏออกมาไม่หยุด แม้แต่ยอดฝีมือระดับเหิงจวี้และลี่ซินยังถูกกระทบญาณสัมผัส ไม่อาจปกคลุมไปทั่วทั้งมิติ
ขณะเดียวกัน ศาสตราสื่อสารต่าง ๆ ก็สูญเสียประสิทธิภาพ พวกเขาไม่อาจส่งข่าวหากันได้ทันทีทันใด
และเพราะเหตุนี้ เหิงจวี้และลี่ซินจึงแยกร่างออกไปมากมาย คอยพิทักษ์ตามเขตต่าง ๆ ในมิติต้นกำเนิด หากเกิดสถานการณ์จะได้ช่วยเหลือได้ทัน
สมาชิกวิหารโบราณลึกลับเหล่านี้บุกโจมตีไปหาคทา แต่ละคนล้วนมีพลังน่าครั่นคร้าม อยู่เหนือมิติขั้นร้อยทั้งสิ้น!
กระทั่งสมาชิกหนึ่งในนั้นยังมีระดับสูงถึงขอบเขตมิติขั้นหนึ่งร้อยสิบ!
ทว่าล้วนไม่มีความหมาย คทาเปล่งแสงเจิดจ้าไร้ใดเปรียบ ชั่วขณะนั้น สมาชิกวิหารโบราณลึกลับถูกสังหารลงอย่างสิ้นเชิงทั้งหมด ร่องรอยที่มีอันตรธาน!
“เจ้าปลิดชีพข้าง่าย ๆ เช่นนี้ยังดีเสียกว่า!”
เจ้าหลวงได้เห็นภาพนี้แล้วเคียดแค้นเหลือคณา คทาชั่วร้ายเกินไปแล้ว มีพลังสังหารกันได้ทันทีทันใดเช่นนี้ กลับไม่ยอมใช้กับเขา เอาแต่ทุบหัวเขาตลอด หมายจะทุบจนกว่าจะตาย!
ทว่า ปัญหาคือ คทามิได้ทุบเขาถึงตาย เป็นผลให้ต่อมาเขาถูกกระบองเขี้ยวหมาป่าทุบจนใบหน้าเต็มไปด้วยรูเลือด ถูกทวนยาวแทงทะลุก้น ที่น่าแค้นใจกว่านั้นคือบุรุษร่างท้วมยังเตะเท้าเหม็น ๆ เข้ามาในปากเขา!
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าตาย ไม่สู้เป็นอย่างบรรดาสมาชิกวิหารโบราณลึกลับนั่น ถูกกวาดล้างในบัดดล!
อย่างน้อยสมาชิกวิหารโบราณลึกลับก็ไม่ทรมานยามสิ้นใจ!
ตู้ม!
เวลานั้นเอง เงาร่างสยดสยองยิ่งขึ้นปรากฏ เจ้าวิหารย่อยของวิหารโบราณลึกลับมาแล้ว!
เขาก็อยู่ละแวกนี้พอดี รับรู้ถึงสถานการณ์ที่นี่ และรุดหน้ามาทันที!
เขาแข็งแกร่งกว่าบรรดาสมาชิกวิหารโบราณลึกลับอย่างเห็นได้ชัด ประกายที่พวยพุ่งออกจากคทาถูกเขายับยั้งไว้ได้!
อันที่จริง เขาทรงพลังกว่าสมาชิกวิหารโบราณลึกลับจริง ๆ หาไม่แล้วเขาคงไม่ได้เป็นเจ้าวิหารย่อย เขามีกำลังรบขอบเขตมิติขั้นหนึ่งร้อยสามสิบ
เมื่อคราวอยู่ในขอบเขตมิติขั้นเก้าสิบเก้า เขาไม่อาจบรรลุเหนือขึ้นไปถึงขอบเขตบ่อเกิดซึ่งอยู่เหนือขอบเขตมิติ ต่อมาจึงได้แต่วนเวียนอยู่ในขอบเขตมิติ บำเพ็ญมานานนับกาลเป็นหลายล้านล้านปี จวบจนอยู่ในขอบเขตมิติขั้นหนึ่งร้อยสามสิบ ก็ยังไม่เห็นวี่แววจะเหนือขึ้นไปกว่าขอบเขตมิติ!
หากคิดจะก้าวสู่ขอบเขตบ่อเกิด โอกาสมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จำต้องบรรลุยามอยู่ในขอบเขตมิติขั้นเก้าสิบเก้า หากล้มเหลว เช่นนั้นจะไม่สามารถก้าวสู้ขอบเขตบ่อเกิดตลอดชีวิต ได้แต่อยู่ในขอบเขตมิติตลอดกาล!
คลื่นแสงที่ซัดสาดออกจากคทาถูกเจ้าวิหารย่อยผู้นี้ยับยั้ง ทว่าก็ได้เพียงเท่านี้
มือใหญ่เน่าเปื่อยข้างหนึ่งยื่นออกไปคว้าคทา ก่อนจะฟาดเจ้าวิหารย่อยผู้นั้นอย่างหนัก
สีหน้าเจ้าวิหารย่อยผู้นี้เปลี่ยนไปมหันต์ รับรู้ได้อย่างลึกซึ้งว่าการโจมตีนี้น่ากลัวเพียงใด รู้ดีว่าเขาไม่มีทางต้านทานไหว พยายามสุดชีวิตเพื่อหนี
ทว่าทั้งหมดล้วนเปล่าประโยชน์ เขาหนีสุดชีวิต แต่กลับไม่ได้ขยับไปไหน วนเวียนอยู่ที่เดิม มีพลังน่าพรั่นพรึงพันธนาการเขาไว้!
เสียงดังพรวด คทาฟาดกระแทกร่างเขา กายเนื้อและวิญญาณของเขาระเบิดทันควัน การโจมตีนี้น่าหวาดหวั่นเกินไป เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะถือกำเนิดขึ้นใหม่ พลังชีวิตและร่องรอยทั้งหมดถูกลบล้างจนสิ้น!
“ฟาดข้าเช่นนี้บ้างก็ได้!”
เจ้าหลวงอิจฉาขึ้นมาอีกครั้ง
บุรุษร่างท้วมและสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติตนอื่นได้ยินคำกล่าวของเจ้าหลวงแล้วต่างมีสีหน้าชอบกล มีผู้ที่อยากตายให้ได้ด้วยหรือ?!
“ได้ ข้าจะสนองเจ้าเอง คอยดูลูกเตะต่อเนื่องไร้เทียมทานของข้า!”
บุรุษร่างท้วมยกเท้า เตะหน้าเจ้าหลวงไม่หยุด
ใบหน้าเจ้าหลวงถูกเตะจนดูไม่ได้ เต็มไปด้วยรอยเท้า เจ้าหลวงด่ากราด “หากเจ้าเตะข้าไม่ตายก็เลิกเตะได้แล้ว! เจ้าอยากให้ข้าเหม็นตาย สะอิดสะเอียนตายชัด ๆ!”
สุดท้ายบุรุษร่างท้วมก็ไม่ไหว ไม่อาจปลิดชีพเจ้าหลวง สำหรับเจ้าหลวงเป็นการทารุณกรรมโดยแท้ เท้าสกปรกเหม็นหึ่งของบุรุษร่างท้วมเตะหน้าไม่หยุด เจ้าหลวงคลื่นไส้จนอาเจียนอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่น้ำดียังถูกขย้อนออกมาด้วย!
“เจ้านี่โอหังยิ่งนัก! ข้าทนพวกโอหังไม่ได้จริง ๆ!”
“ข้าก็ด้วย! สหาย ข้าจะช่วยเจ้าฆ่าเขาเอง!”
เจ้าของกระบองเขี้ยวหมาป่าและทวนยาวตะโกน เดือดดาลกับวาจาของเจ้าหลวง พากันลงมือเช่นกัน
อย่าให้เอ่ยเลยว่าเจ้าหลวงอนาถปานใด ถูกกระบองเขี้ยวหมาป่าทุบจนเป็นรูพรุนชุ่มโลหิตไปหมด แล้วยังถูกทวนยาวแทงจนร่างกายเต็มไปด้วยรูโหว่ ที่สำคัญเจ้าพวกนี้ฝีมือไม่ถึง ไม่อาจเอาชีวิตเขาได้!
“อย่าทรมานข้าอีกเลย ให้ข้าตายเถิด ข้าขอแค่ได้ตาย!”
เจ้าหลวงมองฟ้าอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาไหลไม่หยุด ร่ำไห้แสนโศกา
Comments for chapter "บทที่ 1321 เจ้าหลวง ‘อย่าทรมานข้าอีกเลย ข้าขอแค่ได้ตายเท่านั้น!’"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
