รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1320 เจ้าหลวง ‘ในที่สุดข้าก็โชคดีขึ้นมาแล้วหรือ’
บทที่ 1320 เจ้าหลวง ‘ในที่สุดข้าก็โชคดีขึ้นมาแล้วหรือ’
………………..
บทที่ 1320 เจ้าหลวง ‘ในที่สุดข้าก็โชคดีขึ้นมาแล้วหรือ’
รูปปั้นสองข้างอุโบสถมีทั้งหมดยี่สิบกว่ารูป มีทั้งมนุษย์และอสูร รวมถึงรูปปั้นลักษณะพิลึกกึกกือต่าง ๆ นานา พวกมันบุกเข้ามา สยดสยองเหลือแสน แม้ว่าสุยซินอาศัยอยู่ในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนก็ยังหวาดหวั่นขวัญผวา
สิ่งมีชีวิตที่ผ่านศักราชล้างบางมาสองครั้ง น่าประหวั่นพรั่นพรึงอย่างแท้จริง สุยซินถอนหายใจ แม้นางพำนักในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน แต่อย่างไรก็ข้องแวะกับสิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านน้อยเกินไป
นี่ไม่ใช่เพราะบิดาของนางต้องการปกป้องนาง แต่เพราะมิตินับล้านที่พวกนางอยู่อ่อนแอเกินไป ไม่อาจเทียบกับมิตินับล้านอื่น ๆ ได้เลย
คิดแล้วก็รู้ว่าทัดเทียมไม่ได้ ต้องห่างชั้นจนจินตนาการไม่ออกแน่นอน
มิตินับล้านที่พวกเขาอยู่กำลังต้อนรับศักราชล้างบางครั้งแรก สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเขายังอยู่ในสภาวะไม่ถึงเกณฑ์ ต้องบูชายัญแดนต้นกำเนิดการฝึกตนต่อไปจึงจะพอยื้อต่อไปได้บ้าง
จะให้เทียบกับมิตินับล้านที่ผ่านศักราชล้างบางมาแล้วได้อย่างไร ไม่อาจเทียบได้เลย!
ต่อให้เป็นผู้ทรงพลังที่สุดในมิตินับล้านของบิดานาง เมื่อไปอยู่ในมิตินับล้านที่ผ่านศักราชล้างบางมาแล้วก็ไร้น้ำยา สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งกว่าบิดาของนางมีอยู่ถมเถ!
นางไม่ได้ข้องแวะกับสิ่งมีชีวิตจากมิตินับล้านในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนมากนักก็เพราะเหตุนี้ พลังห่างชั้นกันเกินไป ข้องแวะเมื่อใดเป็นต้องตาย!
ตู้ม!
เสียงระเบิดน่าพรั่นพรึงดังกึกก้อง หลี่จิ่วเต้าหวดค้อนหินบุกไปข้างหน้า
เขาไม่ได้ส่องแสงทั่วกาย ดูไม่ต่างจากปุถุชนสักนิด ทว่ากลับน่าสยดสยองถึงขีดสุด เมื่อค้อนนี้ทุบลงไป ก็ทุบรูปปั้นรูปหนึ่งแตกทันที
รูปปั้นรูปนั้นมีจังหวะแห่งเต๋าสูงส่งไหลเวียนอยู่รอบ ๆ เป็นจังหวะแห่งเต๋าที่ดึกดำบรรพ์และสำคัญที่สุด กำลังรบขอบเขตบ่อเกิดขั้นต่ำจะถูกมันกำจัดในทันที ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลี่จิ่วเต้า มันกลับไม่ต่างจากลูกแกะรอเชือด อ่อนปวกเปียกจนดูไม่ได้
“ดุดันยิ่งนัก!”
สุยซินอุทานออกมาอย่างตะลึง หลี่จิ่วเต้าได้รับสืบสานจากปราชญ์อาวุโสมากี่ท่านกัน ขณะเดียวกัน การสืบสานที่ได้มาสมบูรณ์ขนาดไหนกัน
นางแน่ใจว่าหลี่จิ่วเต้าต้องได้รับการสืบสานจากปราชญ์อาวุโสหลายท่านแน่ และการสืบสานเหล่านี้ล้วนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ถูกหลี่จิ่วเต้าประสานเข้าด้วยกันสำเร็จ หาไม่แล้วหลี่จิ่วเต้าไม่มีทางกล้าแกร่งปานนี้!
“หมอนี่ขี้ตืดแถมยังปากหนัก ไม่เคยกล่าวอันใดกับข้า มิฉะนั้นให้เขาถ่ายทอดการสืบสานให้ข้าบ้าง ใช่ว่าข้าจะไม่อาจพิชิตไปทั่วทุกทิศ!”
ต้องรู้ว่านางเพิ่งอายุยี่สิบปีก็บรรลุขอบเขตได้สูงเพียงนี้ แม้จะเกี่ยวกับที่นางเกิดในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดีจากบิดาของนาง กระนั้นก็เกี่ยวข้องกับพลังแฝงมหาศาลที่นางมีด้วย
หากตัวนางเองไร้น้ำยา ย่อมไม่มีทางมาได้สูงขนาดนี้ในวัยยี่สิบขวบปี
แน่นอนว่าบิดาของนางช่วยปรับเปลี่ยนสมรรถภาพร่างกายนางได้ กระนั้นจะให้บรรลุสูงส่งเช่นนี้ในวัยยี่สิบปีก็ไม่ใช่ง่าย ๆ บิดาของนางทำไม่ได้ สิ่งสำคัญคือตัวนางน่าทึ่งมากพอ!
ตู้ม!
หลี่จิ่วเต้าหวดค้อนหิน อาละวาดอยู่ท่ามกลางฝูงรูปปั้น ทุกครั้งที่ทุบจะกำจัดรูปปั้นได้หนึ่งรูป ไม่มีรูปปั้นใดต้านไหว ไม่ว่ารูปปั้นเหล่านั้นระเบิดพลังออกมารุนแรงเพียงใดก็ไม่ไหว ล้วนแตกสลายแหลกลาญใต้ค้อนหิน!
ฟึ่บ!
แสงกระบี่ฟาดฟันเข้ามา ตัดสะบั้นทุกสิ่ง รูปปั้นถือกระบี่ในอุโบสถใหญ่ลงมือ!
มันน่าสะพรึงยิ่งกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย เหนือว่ารูปปั้นสองข้างมากโข แสงกระบี่นั้นมันเพียงตวัดมาอย่างไม่ใน่ใจก็แฝงไว้ด้วยพลังเกินจินตนาการ แม้แต่ค้อนหินยังไม่อาจลบล้างได้ทันที หลี่จิ่วเต้าต้องหวดออกไปสองทีถึงลบล้างแสงกระบี่นี้ได้!
พรวด!
เลือดสาดกระเซ็น ที่คิดไม่ถึงคือ หลี่จิ่วเต้าบาดเจ็บในลมหายใจต่อมา!
รูปปั้นในอุโบสถใหญ่ฝั่งตรงข้ามทั้งที่อยู่เบื้องหน้าหลี่จิ่วเต้าแท้ ๆ กลับไปโผล่อยู่ด้านหลังกะทันหัน ตวัดกระบี่ฟันโดนไหล่เขา!
“หลี่จิ่วเต้า!”
สุยซินร้องเสียงหลงระคนตกใจ เป็นครั้งแรกที่นางเห็นหลี่จิ่วเต้าหลั่งเลือด ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเห็นมาก่อน!
สุยซินไม่ลังเล พุ่งเข้าไปทันทีหมายจะช่วยหลี่จิ่วเต้า กลัวเขาสู้ไม่ไหว ถูกรูปปั้นในอุโบสถใหญ่สังหาร
อนิจจา นางไปไม่ถึง ทันทีที่ปราดออกไปก็ถูกคลื่นหลงจากพลังอันน่าพรั่นพรึงซัดกระเด็น นางห่างชั้นเกินไป ไม่อาจเข้าร่วมการต่อสู้ระดับนี้ได้เลย!
ตัวนางโชกไปด้วยโลหิต ร่างกายแทบแหลกเหลว การต่อสู้ระดับนั้นน่ากลัวจริง ๆ!
รูปปั้นในอุโบสถใหญ่มีสีหน้าเย็นชา กระบี่ยาวออกแรงฟันลงมา หมายจะตัดไหล่หลี่จิ่วเต้าให้ขาด
ทว่าเวลานั้นเอง ภาพอันน่าหวาดหวั่นก็บังเกิดขึ้น!
ไม่ว่ามันออกแรงเพียงใด กระบี่ยาวก็ไม่อาจฟาดฟันลงไป ซ้ำมันยังดึงกระบี่ยาวกลับไม่ได้ กระบี่ยาวติดชะงักอยู่ในเลือดเนื้อของหลี่จิ่วเต้า!
เป็นไปได้อย่างไร?!
มันแทบเชื่อไม่ลง ประกายประหลาดวาววับอยู่ในดวงตา คิดไม่ถึงเลย!
“เลือดไหลรึ”
หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าสงบ ไม่ได้สะเทือนอารมณ์แต่อย่างใด เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “เลือดของข้า ชีวิตของเจ้า ง่ายเท่านี้แหละ”
สิ้นเสียงเขา กระบี่ยาวพลันแหลกเหลวในพริบตา รูปปั้นอุโบสถใหญ่ไหวตัวเร็วมากแล้ว พริบตาที่กระบี่ยาวฟันไม่ลง มันก็รู้ว่าอาจต้องเจอกับการโจมตีรุนแรงจากหลี่จิ่วเต้า จึงปล่อยมือจากกระบี่ยาว เคลื่อนตัวออกไปอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นก็หาได้มีประโยชน์ไม่ พลังไร้ลักษณ์ไล่ตามมันทันในอึดใจเดียว!
จากนั้นตัวมันก็ระเบิด สูญสลายอย่างสิ้นเชิง!
โลหิตที่หลั่งรินออกจากไหล่หลี่จิ่วเต้าลอยย้อนกลับมา บาดแผลสมานในบัดดล
“พลังจากของวิเศษทั้งหลายยังคงดุดันเช่นเดิม!”
เขาสะท้อนใจ
หนนี้เขาถูกกระบี่ยาวทำร้ายล้วนเป็นการทดสอบของเขา กำลังประเมินว่าเขาต้องใช้พลังเท่าใดจัดการรูปปั้นอุโบสถหลัก
หากจัดการรูปปั้นอุโบสถหลักยังต้องใช้พลังทั้งหมด เขาควรกลับไปเสียเดี๋ยวนี้
เพราะหากเป็นเช่นนั้น เขาย่อมไปไม่ถึงแดนต้นกำเนิดการฝึกตน
ทว่าความจริงได้พิสูจน์ว่าพลังของเหล่าของวิเศษยังคงดุดัน เขาเพิ่มพลังเพียงเล็กน้อย ไม่ถึงหนึ่งในร้อยด้วยซ้ำก็กำจัดรูปปั้นอุโบสถใหญ่ได้อย่างสมบูรณ์
เรื่องนี้เป็นผลให้เขามั่นใจยิ่งขึ้นที่จะก้าวต่อไป
“เจ้าแข็งแกร่งเพียงใดกันแน่ ถ่ายทอดการสืบสานให้ข้าบ้างได้หรือไม่”
สุยซินเหินเข้ามา เอ่ยด้วยท่าทางน่าสงสาร “ข้าไม่อยากเอาแต่มองดูอยู่ด้านข้างแล้ว ข้าก็อยากเข่นฆ่าศัตรู รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า ร่วมกันบุกเข้าไปในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน เจ้าถ่ายทอดการสืบสานให้ข้าบ้างเถิด!”
“อยากได้การสืบสานหรือ ลองเรียกท่านอาจารย์ดู”
หลี่จิ่วเต้าว่าหยอก
หารู้ไม่ สุยซินยอมเรียกโดยไม่ลังเล “ท่านอาจารย์ที่เคารพ โปรดรับการคำนับจากศิษย์!”
นางไม่ใช่แค่เรียก ซ้ำยังตั้งใจคุกเข่าคำนับหลี่จิ่วเต้า!
หลี่จิ่วเต้าตะลึง ไม่คิดจริง ๆ ว่าสุยซินจะเรียกเขาอาจารย์ ซ้ำยังจะคุกเข่าคำนับเขาด้วย
เขารีบใช้พลังรั้งสุยซินไว้ไม่ให้คุกเข่าลงไป ทั้งยังกล่าวว่า “ข้าล้อเล่น!”
“ข้าไม่สน อย่างไรเจ้าก็ลั่นวาจาแล้ว ต้องทำให้ได้!”
สุยซินเอ่ย “นับแต่นี้ไปเจ้าก็คืออาจารย์ของข้า เจ้าต้องถ่ายทอดการสืบสานให้ข้า!”
หลี่จิ่วเต้าพูดไม่ออก นี่เขาได้ลูกศิษย์คนหนึ่งง่าย ๆ เช่นนี้เชียวหรือ
อย่าล้อเล่นหน่อยเลย เขาไม่มีความสนใจเป็นอาจารย์ผู้อื่น โดยเฉพาะหลังเป็นอาจารย์เขายังต้องรับภาระเช่นอาจารย์ ถึงเมื่อนั้นคงมีแต่เรื่องยุ่ง
“ข้าถ่ายทอดการสืบสานให้เจ้าได้ ทว่าเจ้าต้องรับปากข้าหนึ่งเรื่อง ห้ามเรียกข้าว่าท่านอาจารย์อีก!”
หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “ขอเพียงเจ้าตอบตกลง ข้าจะถ่ายทอดการสืบสานให้เจ้าทันที”
“ไม่มีปัญหา!”
สุยซินไม่ลังเล อาจารย์ลูกศิษย์อะไรนั้นล้วนเป็นของปลอม นางเพียงอยากได้การสืบสานเท่านั้น
“รับปากไวเช่นนี้ ข้าหรือก็นึกว่าเจ้าอยากเป็นลูกศิษย์ข้าจากใจจริง!” หลี่จิ่วเต้าปรายตามองสุยซิน
เขารึอุตส่าห์คิดว่าหลังเป็นอาจารย์แล้วต้องมีความรับผิดชอบอย่างอาจารย์ หารู้ไม่ สุยซินไม่ได้แยแสเรื่องนี้เลย
“เช่นนั้นเจ้าถามข้าอีกรอบ หนนี้ข้าจะลังเลครู่หนึ่งค่อยรับปากเจ้า”
“…”
หลี่จิ่วเต้ารู้ดีว่าหากไม่ถ่ายทอดการสืบสานให้สุยซินบ้าง สุยซินย่อมไม่ยอมเลิกรา เขาหยิบภาพม้วนหนึ่งออกมาโยนให้นาง
“โบราณว่าไว้ อาจารย์พาเข้าสำนึก ผลการฝึกฝนอยู่ที่ปัจเจกบุคคล การสืบสานอยู่ในม้วนภาพวาดนี้ เจ้าเรียนรู้เอาเองเถิด”
“อาจารย์พาเข้าสำนึก ผลการฝึกฝนอยู่ที่ปัจเจกบุคคล เช่นนี้หมายความว่าเจ้ายังอยากเป็นอาจารย์ของข้าหรือ” สุยซินเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม
“นี่เป็นการเปรียบเปรย เข้าใจหรือไม่!”
หลี่จิ่วเต้าหมดคำพูด ดูท่าไม่อาจสนทนากับสุยซินเรื่อยเปื่อย มิฉะนั้นไม่แน่ว่าประโยคใดอาจถูกสุยซินจับผิด
สุยซินคลี่ม้วนภาพออก พลันรู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง
นี่เป็นม้วนภาพที่ต้นหลิวเรียกออกมาเมื่อคราวสู้กับนางไม่ใช่หรือ
บนม้วนภาพวาดนั้นเป็นภาพทิวเขาทะเล หาได้มีความวิจิตรไม่ ประหนึ่งเด็กน้อยขีดเขียนมั่ว ๆ
“เจ้าหลอกข้าหรือ?!”
สุยซินจ้องมองหลี่จิ่วเต้า รู้สึกว่าหลี่จิ่วเต้าหลอกนาง
นางเคยประมือกับม้วนภาพวาดนี้มาก่อน ฝีมือดาษดื่น หาได้วิเศษวิโส ในนี้มีการสืบสานสูงส่งอยู่จริงหรือ
กับเรื่องนี้ นางเคลือบแคลงอย่างยิ่ง!
“ข้าไม่ได้ไม่มีอะไรทำปานนั้น ในภาพวาดนี้มีการสืบสานอยู่ไม่ผิดแน่”
หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “นอกจากนี้ ม้วนภาพวาดนี้ข้าเพียงให้เจ้ายืมชั่วคราวเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าเป็นของเจ้า รอจนเจ้ารู้แจ้งถึงการสืบสานแล้วเจ้าต้องคืนข้า”
ม้วนภาพวาดนี้มาจากบรรพจารย์ฝู เป็นยอดศาสตราอย่างแท้จริง เขารู้ว่าสุยซินคิดอะไรอยู่
ก่อนหน้านี้เขามอบม้วนภาพวาดนี้แก่ต้นหลิว ต้นหลิวไม่อาจกำราบสุยซินด้วยม้วนภาพวาดนี้ สุยซินจึงคิดว่าม้วนภาพวาดไร้น้ำยา ปราศจากการสืบสาน
“นี่ดูแล้วเหมือนเด็กเขี่ยไปเขี่ยมาอย่างไม่ใส่ใจ จะมีการสืบสานอยู่ภายในจริงหรือ” สุยซินสงสัย ยังไม่ยอมเชื่อว่าในม้วนภาพวาดมีการสืบสารสูงส่งแฝงอยู่
มิหนำซ้ำนางยังตรวจสอบม้วนภาพวาดตั้งหลายรอบก็ไม่พบสิ่งใด เป็นผลให้นางคิดว่าหลี่จิ่วเต้ากำลังหลอกนาง
“มหาเต๋าสูงส่งล้วนคืนสู่สามัญ เข้าใจหรือไม่!”
หลี่จิ่วเต้าเหลือบมองสุยซิน “เจ้าเอาม้วนภาพวาดให้ข้า ข้าจะให้เจ้าได้เห็นว่าม้วนภาพวาดนี้มีการสืบสานอยู่หรือไม่”
“ได้!”
สุยซินคืนม้วนภาพวาดให้หลี่จิ่วเต้า
หลี่จิ่วเต้ารับภาพวาดมาแล้วโยนออกไป ชั่วขณะนั้น ม้วนภาพวาดเปล่งประกายเจิดจ้า จังหวะแห่งเต๋าสูงส่งไม่รู้ที่มาไหลเวียน สุยซินอึ้งงัน สัมผัสถึงเจตจำนงเต๋าสูงส่งจากม้วนภาพวาด!
นางไม่นึกกังขาเลยว่า หากนางรู้แจ้งม้วนภาพวาดนี้ได้ ขอบเขตพลังของนางต้องพุ่งพรวดแน่นอน!
“มหาเต๋าสูงส่งล้วนคืนสู่สามัญ!”
นางพึมพำกับตัวเอง สะท้อนใจเหลือแสน คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าภาพวาดที่ไม่ต่างจากการวาดเล่นของเด็กน้อยจะเจือไว้ซึ่งการสืบสานสูงส่ง!
หลี่จิ่วเต้าโบกมือ ม้วนภาพลอยไปหาสุยซิน เขาบอกกับสุยซิน “ตั้งใจเรียนรู้เข้า!”
สุยซินรับม้วนภาพวาดมา เอ่ยขอบคุณหลี่จิ่วเต้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณ!”
“ไม่ต้องขอบคุณ หลังรู้แจ้งการสืบสานแล้วอย่าลืมคืนข้าด้วย”
หลี่จิ่วเต้าเดินอยู่ข้างหน้า กรุยทางต่อ ส่วนสุยซินตามอยู่ด้านหลัง เรียนรู้จังหวะแห่งเต๋าและการสืบสานบนม้วนภาพวาด
สำหรับสุยซิน การเดินทางไปด้วยศึกษาไปด้วยไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อกันและกัน หาได้มีผลกระทบไม่
…
มิติต้นกำเนิด ในอาณาจักรแห่งหนึ่ง
ที่นี่มีอาวุธโบราณปรากฏ เป็นคทาเก่าแก่เล่มหนึ่ง ส่วนหัวของคทาโผล่ออกมาแล้ว บนนั้นมีอัญมณีไม่ทราบวัสดุฝังอยู่ เจิดจ้าแยงตา เปล่งประกายน่าเกรงขาม
“ให้ตาย ข้าโชคดีปานนี้เชียวหรือ”
เจ้าหลวงตาโต รู้สึกไม่อยากเชื่อ คทาที่ปรากฏออกมาอยู่ไม่ไกลจากเขา!
อาวุธโบราณโผล่ออกมาข้างกายเขา เขาโชคดีเกินไปแล้ว!
“หลังสกัดพลังลูกกลอนแล้ว ข้าพลิกโชคชะตา ลบล้างคำสาปบนตัวได้แล้วหรือ”
หัวใจเขาเต้นโครมคราม เอ่ยอย่างอดไม่ได้
ใช่แล้ว เขาเองก็ผสานพลังลูกกลอนแล้วเช่นกัน ยามนี้มีพลังกล้าแกร่ง
หลังเขามีพลังกล้าแกร่งเช่นนี้แล้ว เขารู้สึกว่าคำสาปบนตัวอาจถูกลบล้างแล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็เก่งกล้าเหลือแสน เขาไม่คิดว่าจะมีคำสาปอันใดติดตัวเขาอีก
บัดนี้ เขาไม่เหลือข้อสงสัยอีก คำสาปถูกลบล้าง ไปจากเขาแล้ว!
หากเขายังมีคำสาปติดตัว ไม่มีทางโชคดีถึงเพียงนี้ที่อาวุธโบราณจะโผล่มาข้างกายเขา
หลังเขาติดตามอยู่ข้างกายหลี่จิ่วเต้าก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ข่มดวงผู้อื่นอีก ทว่าเขาก็ไม่เคยพานพบเรื่องโชคดีแต่อย่างใด แม้เขาไม่อับโชคแล้ว ไม่ข่มดวงผู้อื่นแล้ว กระนั้นความโชคดีก็ยังห่างไกลจากเขา
“รอบข้างปราศจากสิ่งมีชีวิตตนอื่น มีเพียงตัวข้าเอง หนนี้ข้าพลิกชะตาได้แล้วจริง ๆ ลบล้างคำสาปบนตัวได้แล้ว!”
เขาหัวเราะร่วน รู้สึกดวงหนุนขึ้นมาแล้วจริง ๆ
แม้ว่ารอบ ๆ คทาด้ามนั้นจะมีคลื่นพลังสยดสยองแผ่ซ่าน กระนั้นก็ทำอะไรเขาไม่ได้ นอกจากนี้ รอบ ๆ ก็ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตตนอื่น คทาด้ามนี้ต้องตกเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
จากนั้น เขากางพลังคุ้มกาย กีดขวางพลังสยดสยองจากคทาไว้ด้านนอก ก้าวไปหาคทาแล้วดึงออกมา
“ไม่เป็นไร!”
เขาคลี่ยิ้มกว้างจนปากแทบเบี้ยว
ก่อนดึงคทาออกมา เขายังรู้สึกว่าคราวนี้อาจเป็นโชคดีปลอม ๆ แท้จริงแล้วยังเป็นกับดัก ทว่าเห็นได้ชัดว่าหนนี้ไม่ใช่
เขาดึงคทาออกมาแล้วก็ไม่มีผู้ใดเผยตัว ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตตนใดเข้ามาแย่งชิงคทา และไม่เคยเกิดเรื่องอื่นใด สะท้อนให้เห็นว่าไม่ได้โชคดีปลอม ๆ หากแต่โชคดีจริง ๆ เขาไม่ได้พบเจอกับดักอันใด
เป็นผลให้เขาปีติเหลือแสน
แบกรับมาเนิ่นนาน เขาที่ข่มดวงผู้อื่นจนถึงชีวิตมาตั้งมากมาย ในที่สุดก็ปลดระวาง บอกลาคำสาปได้อย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องกังวลเรื่องข่มดวงผู้อื่นเรื่องความอับโชคอีก!
“ข้ารู้สึกว่าข้าสามารถมีเมียและมีเด็กอ้วน ๆ สักฝูงได้แล้ว!”
เขาเอ่ยยิ้มซื่อ ๆ เริ่มวาดฝันถึงอนาคตอันงดงาม
ก่อนหน้านี้เขาต้องแบกรับคำสาป ผู้ที่อยู่ข้างกายหรือสนิทกับเขาล้วนถูกเขาข่มดวง การแต่งงานมีครอบครัวนับเป็นความฝันฟุ่มเฟือยที่สุดสำหรับเขา
บัดนี้ เขาไม่ต้องกังวลอีกแล้ว สามารถแต่งงานมีครอบครัวอย่างสบายใจ มีความสุขไปกับสายใยครอบครัว
“ไปเถิด”
เขาเก็บคทา หันหลังหมายจะไปจากที่นี่
หนนี้ดูเหมือนว่าดวงหนุนเขาจริง ๆ ไม่มีสมาชิกวิหารโบราณลึกลับตนใดอยู่ใกล้ ๆ และไม่มีสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นอยู่ใกล้ ๆ ทุกอย่างล้วนราบรื่น
Comments for chapter "บทที่ 1320 เจ้าหลวง ‘ในที่สุดข้าก็โชคดีขึ้นมาแล้วหรือ’"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
