รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1318 เข้าไปยังรังวิหารโบราณลึกลับ

บทที่ 1318 เข้าไปยังรังวิหารโบราณลึกลับ

………………..

บทที่ 1318 เข้าไปยังรังวิหารโบราณลึกลับ

การรับรู้ได้รับผลกระทบ สถานการณ์เช่นนี้นับว่าย่ำแย่ยิ่ง พวกเขาสัมผัสไม่ได้ว่าศาสตราโบราณปรากฏขึ้นที่ใด ย่อมไม่มีทางเร่งรุดไปถึงในทันทีได้

ขณะเดียวกัน การคิดจัดการผู้ที่ชิงศาสตราโบราณไปก่อนหน้าได้แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องยุ่งยากเสียแล้ว

มิติต้นกำเนิดฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง พลังอันน่าสะพรึงกลัวต่างปะทุขึ้นไม่หยุด รบกวนการรับรู้ของพวกเขา กระทั่งที่ใดเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น พวกเขายังยากจะรู้ได้ในทันที

“ไม่เป็นไร พวกเขาหนีไม่พ้นหรอก จะต้องปรากฏร่องรอยออกมาให้พวกเราจับได้แน่!”

บุรุษวัยกลางคน เหิงจวี้ กล่าวอย่างเย็นชา “ทั่วทั้งมิติล้วนมีคนของพวกเรา พวกเขาจะหลบหนีได้เช่นไร? ย่อมไม่มีทางหนีพ้น!”

เขากล่าวต่อ “แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่พวกเขา ทว่าเป็นศาสตราโบราณที่ปรากฏออกมา พวกเราต้องแน่ใจว่าได้รับศาสตราโบราณทั้งหมดมา!”

“ถูกต้อง สิ่งสำคัญสุดคือการได้รับศาสตราโบราณก่อน!”

สตรีวัยกลางคน ลี่ซิน เอ่ยเสริม “สถานการณ์มิติต้นกำเนิดในยามนี้ซับซ้อนนัก พลังอันน่าสะพรึงกลัวทั้งหลายฟื้นฟูขึ้นอย่างต่อเนื่อง การติดต่อระหว่างพวกเราก็ได้รับผลกระทบ ไม่อาจติดต่อได้อย่างทันท่วงที”

คนแข็งแกร่งเช่นพวกเขายังได้รับผลกระทบอย่างนัก ไม่ต้องเอ่ยถึงพวกศาสตราสื่อสารเลย ต้องได้รับผลกระทบรุนแรงยิ่งกว่า

จุดนี้เหล่าเจ้าวิหารย่อยตระหนักชัดเจนอย่างถึงที่สุด ยามพวกเขาติดต่อกับเจ้าวิหารหลักก็เคยประสบความล้มเหลว ถูกแทรกแซงและได้รับผลกระทบอย่างนัก

หลังพวกเขาออกจากมิติต้นกำเนิด ถึงติดต่อเจ้าตำหนักหลักได้

การส่งข้อความระหว่างเจ้าวิหารย่อยก่อนหน้านี้เองก็เป็นการส่งข่าวผ่านสิ่งมีชีวิต หลังได้รับข้อมูลแล้วจึงค่อยมารวมตัวกัน การติดต่อระหว่างพวกเขาเองก็ประสบความล้มเหลว

“พวกเขาไม่เคลื่อนไหว ประจำการอยู่ที่นี่ มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นก็ส่งคนมาแจ้งให้พวกข้าทราบทันที!”

ลี่ซินกล่าวต่อ “ถ่ายทอดคำสั่งนี้ลงไป ให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดปฏิบัติตาม เมื่อเกิดเรื่องอันใดขึ้นต้องมาแจ้งให้พวกข้าทราบ!”

ไม่อาจแผ่ขยายญาณสัมผัส ศาสตราสื่อสารก็ไม่อาจใช้การได้ มีเพียงแต่ต้องพึ่งพาการใช้คนส่งข่าวให้พวกเขาที่ประจำการอยู่ที่นี่ไม่เคลื่อนไหว นับเป็นวิธีที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

หากพวกเขาเคลื่อนไหววุ่นวาย ไม่มีตำแหน่งแน่นอน คนอื่นต้องยากแก่การตามหาและส่งข้อมูลให้พวกเขาแน่

“ไม่ใช่แค่ที่นี่ พวกข้าจะแบ่งร่างแปลงออกไปประจำการที่อื่น เพื่อให้สะดวกและเป็นหลักประกันว่าจะเคลื่อนไหวได้ทันที”

ลี่ซินกล่าวเพิ่มเติม

นางเอ่ยว่าหลังจากร่างแปลงออกไปประจำการแล้ว นางจะประกาศตำแหน่งร่างแปลงอื่น ๆ ให้พวกเขารู้

“ตกลง!”

จากนั้นเหล่าเจ้าตำหนักย่อยจึงเริ่มลงมือ กระจายตัวออกไป แจ้งข่าวให้สมาชิกวิหารโบราณลึกลับและสิ่งมีชีวิตทุกมิติทราบ

สิ่งมีชีวิตมิติทั้งหลายได้กลายมาเป็นกำลังพลของพวกเขาแล้ว ก่อนหน้านี้ที่เหล่าเจ้าวิหารย่อยมารวมตัวกันได้อย่างรวดเร็วก็อาศัยสิ่งมีชีวิตมิติทั้งหลาย

สิ่งมีชีวิตนับล้านมิติ ส่วนใหญ่ล้วนถูกพวกเขาพามายังมิติต้นกำเนิด เมื่อพวกเขาแจ้งสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ความเร็วและความสะดวกในการสื่อสารยอมพุ่งถึงขีดสุด

ก่อนหน้านี้ พวกเขารวมถึงเหล่าเจ้าวิหารย่อยสามารถรวมตัวกันได้ในเวลาชั่วครู่ นับเป็นข้อพิสูจน์อย่างดี!

เหิงจวี้และลี่ซินเริ่มเคลื่อนไหว ร่างแปลงจำนวนมากกระจายไปประจำการอยู่ ณ ที่ต่าง ๆ ทั่วมิติต้นกำเนิด

หลังร่างแปลงประจำตำแหน่งเรียบร้อย พวกเขาก็ถ่ายทอดตำแหน่งออกไปทันที

“เช่นนี้ที่ใดมีศาสตราโบราณปรากฏขึ้น พวกเราก็จะทราบได้อย่างรวดเร็ว!”

เหิงจวี้กล่าว “หากผู้ที่แย่งชิงศาสตราโบราณปรากฏขึ้นอีกครั้ง พวกเราก็สามารถรับรู้ได้โดยเร็ว!”

…

อีกด้านหนึ่ง สุนัขดำและนักพรตอู๋เหลียง รวมทั้งราชันทมิฬกับนักพรตอัษฎสมบูรณ์ต่างก็ออกจากมิติต้นกำเนิด ไปถึงยังวิหารหลักของวิหารโบราณลึกลับ

พวกเขาต้อนวิญญาณสมาชิกวิหารโบราณลึกลับ จนทราบถึงตำแหน่งกบดาน หากไม่ใช่เช่นนั้นคงไม่มีทางมาถึงได้อย่างง่ายดายเพียงนี้

ตำแหน่งกบดานของวิหารโบราณลึกลับถูกซ่อนเอาไว้ลึกล้ำยิ่ง ทั่วบริเวณรายล้อมไปด้วยมหาค่ายกลที่สลักเอาไว้ หากไม่ทราบตำแหน่งที่แน่ชัด แม้พลิกฟ้าดินหาก็ไม่มีทางเจอ

ด้านหน้าพวกเขาไม่มีสิ่งใดอยู่ มีเพียงจักรวาลดวงดาราฉากหนึ่งไร้สิ่งผิดปกติ

แต่พวกเขาล้วนรู้ดีว่ารังของวิหารโบราณลึกลับอยู่เบื้องหน้าพวกเขาแล้ว

“โฮ่ง มืออาชีพทั้งสอง เริ่มสำแดงฝีมือได้เลย!”

สุนัขดำกล่าว

เรื่องนี้ต้องยกหน้าที่ให้เป็นของราชันทมิฬกับนักพรตอัษฎสมบูรณ์แล้ว หากมีเพียงมันและนักพรตอู๋เหลียงคงไม่อาจทำได้ ต่อให้ได้ขัดเกลาโอสถจนขอบเขตแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวแล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังไม่อาจแสดงฝีมือจัดการมหาค่ายกลที่ถูกสลักเอาไว้ได้

ไม่ใช่พวกเขาไม่เข้าใจการทำลายค่ายกล กลับกันเสียด้วยซ้ำ พวกเขาเข้าใจเรื่องการทำลายค่ายกลอย่างลึกซึ้ง

แต่มหาค่ายกลที่ถูกสลักไว้ที่นี่ห่างไกลเกินกว่าความเข้าใจของพวกเขา มหาค่ายกลเหล่านี้น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด ไม่ง่ายแก่การทำลายอย่างแท้จริง!

อีกทั้งพวกเขายังต้องการเข้าไปโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว นั่นยิ่งทำให้ยากเย็นขึ้นไปอีก!

“มาเถิดราชันทมิฬ ถึงเวลาพวกเราออกโรงแล้ว!”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ให้พวกเขาสองคนเห็นว่าศิลปะการปล้นสุสานเป็นอย่างไร”

“ตกลง!”

ราชันทมิฬพยักหน้า เดินออกไปพร้อมนักพรตอัษฎสมบูรณ์เพื่อหาวิธีทำลายค่ายกล

มหาค่ายกลที่นี่ยากแก่การทำลายอย่างแท้จริง ยิ่งเป็นการทำที่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวด้วยแล้ว ราชันทมิฬกับนักพรตอัษฎสมบูรณ์ต้องใช้เวลาทำลายนานนัก

“โฮ่ง พวกเจ้าทำได้หรือไม่!”

สุนัขดำเอ่ย “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าบอกว่าตนเองแข็งแกร่งยิ่ง ข้ายังคิดว่ามาถึงก็ทำลายค่ายกลได้อย่างง่ายดาย แต่กลับนิ่งเงียบไป ไม่มีการเคลื่อนไหวแสนนาน!”

“หุบปาก อย่าได้แหกปากวุ่นวาย! เจ้าคิดว่าเป็นผู้ฝึกตนตัวน้อยที่วางค่ายกลนี้ขึ้นมาหรือ? นี่คือรังของวิหารโบราณลึกลับ ไฉนจะทำลายได้โดยง่าย โดยเฉพาะเมื่อไม่ต้องการให้เกิดการเคลื่อนไหวดึงดูดอีกฝ่าย!”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์ตวาด

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ผู้ฝึกตนตัวน้อยที่วางค่ายกล ไม่เช่นนั้นจะเรียกพวกเจ้ามาด้วยเหตุใด!” สุนัขดำเอ่ย “เร็วเข้า แสดงความเป็นมืออาชีพของพวกเจ้าออกมาให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตา อย่าได้มัวโอ้เอ้!”

“นี่คือศิลปะการปล้นสุสานหรือ? แค่ช่วงเวลาสำคัญพวกเจ้ายังทำได้ไม่ดีเลย!” นักพรตอู๋เหลียงกล่าวเสริม

ราชันทมิฬกับนักพรตอัษฎสมบูรณ์คุยโวเก่งกาจยิ่ง พวกเขามองออกชัดเจนว่าทั้งสองกำลังประสบปัญหา ไม่อาจทำลายเข้าไปได้ง่าย ๆ

“ได้ พวกข้าจะแสดงความแข็งแกร่งให้รุ่นน้องสองคนตามที่เรียกร้อง ให้ได้ประจักษ์ว่าสิ่งใดเรียกศิลปะการปล้นสุสาน!”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์กล่าวจบก็เรียกค้อนออกมา ทำให้ทั้งสุนัขดำและนักพรตอู๋เหลียงตื่นตะลึง

“นักพรตเฒ่า เจ้ากำลังจะทำสิ่งใด? สิ่งที่เรียกว่าศิลปะการปล้นสุสานเป็นการนำค้อนมาทุบหรือ? อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นว่าย หากพวกเราแหวกหญ้าให้งูตื่น แผนการทั้งหมดก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิงแล้ว!”

สุนัขดำรีบเอ่ยออกมา กลัวว่านักพรตอัษฎสมบูรณ์จะใช้ค้อนทุบเข้าไปจริง หากเป็นเช่นนั้นก็เหมือนที่มันกล่าวไว้ แผนการทุกอย่างล้วนพังทลายสิ้นแล้ว

“หยอกพวกเจ้าเล่นน่ะ”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์หัวเราะ เก็บค้อนกลับไป จากนั้นจึงเริ่มลงมือทำลายค่ายกลกับราชันทมิฬต่อ

พวกเขาทั้งสองต่างมีความสามารถอย่างแท้จริง การพิจารณาศึกษาก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาพบหนทางในการทำลาย เมื่อพวกเขาลงมือ อักขระต่าง ๆ ก็ขยับไหวเปิดเป็นช่องให้เข้าไปได้

ช่องดังกล่าวที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเชื่อมโยงเข้ากับอักขระของมหาค่ายกล แทนที่ตำแหน่งเดิม เมื่อเป็นเช่นนี้ช่องว่างที่พวกเขาเปิดออกจึงไม่ได้กระตุ้นการทำงานของค่ายกลให้เกิดการเคลื่อนไหวอันใด

“ไปเถิด แต่ต้องเร็วหน่อย ค่ายกลที่พวกข้าวาดเอาไว้อยู่ได้ไม่นานนัก”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์เอ่ย

“ตกลง!”

พวกเขาตรงเข้าไป จากนั้นก็แยกย้ายออกไปปล้น

รังของวิหารโบราณลึกลับน่าตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก แต่ละสิ่งก่อสร้างประหนึ่งทะลุออกมาจากยุคโบราณ ขณะเดียวกันวิหารโบราณลึกลับก็ครอบครองสิ่งล้ำค่ามากมาย กระทั่งอิฐก้อนหนึ่งชี้แบบสุ่มยังไม่ใช่ของธรรมดา เพียงแค่โยนออกไปก็สังหารสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติขั้นต่ำได้อย่างง่ายดาย

ตู้ม!

ระหว่างที่พวกเขาออกปล้นทุกหนแห่ง พลันเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น ศาสตราโบราณบางส่วนที่อยู่ภายในขยับขึ้นเอง เริ่มเปิดฉากโจมตีพวกสุนัขดำ

ขณะเดียวกัน รูปปั้นทั้งหมดในที่แห่งนี้พลันมีชีวิตขึ้นมา

รูปปั้นเหล่านี้พิเศษอย่างยิ่ง เป็นรูปปั้นของพวกบิดาสุยซินที่แดนต้นกำเนิดการฝึกตน ครอบครองพลังอันไม่อาจจินตนาการไว้อยู่

“ปล่อยรูปปั้นให้เป็นหน้าที่ข้า!”

ขณะนั้นเองมีเสียงเรียบเฉยดังขึ้น จักรพรรดิสวรรค์เย่ก้าวออกมาจากหนังสือ

ร่างของเขาเปล่งประกายเรืองรอง เกิดเป็นม่านแสงมหึมาครอบทั้งวิหารโบราณลึกลับเอาไว้ ป้องกันไม่ให้ความผันผวนจากการต่อสู้กระตุ้นมหาค่ายกล

“พวกเจ้าต่อสู้ได้เต็มที่ ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะกระตุ้นมหาค่ายกลให้ทำงาน”

จักรพรรดิสวรรค์เย่เอ่ย เขามั่นใจอย่างถึงที่สุด

หลังหนังสือถูกเขียนจนเสร็จ พลังของเขาก็มาถึงจุดสูงสุด มีความมั่นใจในการปราบปรามศัตรูทั้งหมด

“เหล่าเย่ลงมือแล้ว ทุกอย่างล้วนเรียบร้อยดี!”

นักพรตอัษฎสมบูรณ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “เอาละ พวกเราก็ต่อสู้เต็มที่ จัดการอาวุธโบราณเหล่านี้เถิด!”

พวกเขาลงมือต่อสู้กับศาสตราโบราณที่พุ่งเข้ามาอย่างดุเดือด

อีกด้านหนึ่ง จักรพรรดิสวรรค์เย่ไร้เทียมทาน อาศัยเขาเพียงผู้เดียวก็สกัดกั้นรูปปั้นทั้งหมดเอาไว้ได้แล้ว

การต่อสู้ครั้งใหญ่ปะทุขึ้นทันที ไม่ว่าจะศาสตราโบราณหรือรูปปั้นต่างน่าสะพรึงกลัวยิ่ง กระทั่งสิ่งมีชีวิตขั้นเก้าสิบเก้าขอบเขตมิติยังไม่มีคุณสมบัติจะเข้าร่วม

เหล่าศาสตราโบราณ แม้จะเป็นชิ้นที่อ่อนแอสุดก็ยังน่าสะพรึงกลัวยิ่ง สังหารสิ่งมีชีวิตขั้นเก้าสิบเก้าขอบเขตมิติได้ในพริบตา

ทว่ารูปปั้นเหล่านั้นน่าสะพรึงเสียยิ่งกว่า!

พึงรู้เอาไว้ว่ารูปปั้นเหล่านั้นไม่ได้ธรรมดา แต่เป็นรูปปั้นของพวกบิดาสุยซิน ที่ครอบครองอยู่ไม่ใช่สิ่งที่ขอบเขตมิติสามารถต่อกรได้โดยสิ้นเชิง!

ถูกต้อง ไม่ใช่สิ่งที่ขอบเขตมิติต่อกรได้โดยสิ้นเชิง!

ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติที่อยู่เหนือขั้นหนึ่งร้อยขึ้นไปก็ทำไม่ได้ หากอยู่ในขอบเขตมิติ ไม่ว่าเป็นขั้นใดก็ทำไม่ได้

พลังที่รูปปั้นเหล่านี้ปะทุออกมาอยู่ในขอบเขตบ่อเกิดที่เหนือขอบเขตมิติขึ้นไปอีก เมื่อพลังมาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติใดก็ไม่อาจต้านทานได้

นี่ไม่ใช่ช่องว่างที่ก้าวข้ามได้ ไร้สิ่งมีชีวิตใดเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ได้!

ศาสตราโบราณชิ้นหนึ่งพุ่งเข้ามา เกือบตัดหางสุนัขดำออก ทำให้สุนัขดำบันดาลโทสะสบถสาปแช่งทันที

“โฮ่ง ข้ามีหางเพียงครึ่งเดียว เจ้ายังต้องการตัดออกอีก เจ้าเป็นบ้าอันใดกัน!”

สุนัขดำสบถ ลงมือโจมตีด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำให้ศาสตราโบราณสั่นสะท้านล่าถอยออกไป

ร่างของมันยังคงมีครึ่งเดียว แต่แน่นอนว่าด้วยความแข็งแกร่งของมันย่อมฟื้นฟูหางกลับมาได้ตั้งนานแล้ว

ทว่ามันไม่ได้ทำเช่นนั้น ยังคงชื่นชอบแบบเดิม ไม่คิดปรับเปลี่ยนอันใด

สุดท้ายศาสตราโบราณชิ้นนั้นก็ถูกมันจัดการก่อนเก็บไป

“ข้าไม่สำแดงฤทธิ์ ก็คิดว่าเป็นแมวป่วยอย่างนั้นหรือ?”

นักพรตอู๋เหลียงเริ่มลงมือ พลังอันน่าพรั่นพรึงปะทุออก มือข้างหนึ่งคว้าศาสตราโบราณแล้วสยบลงในพริบตา ก่อนเก็บเข้าไป

หลังขัดเกลาโอสถแล้ว พวกเขาต่างทรงพลังอย่างถึงขีดสุด กระทั่งตัวพวกเขาเองยังไม่รู้ว่าตนแข็งแกร่งเพียงใด รู้สึกแค่ว่าน่าจะอยู่ในขอบเขตที่เหนือขอบเขตมิติขึ้นไปแล้ว

การสยบศาสตราโบราณง่าย ๆ เช่นนี้แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่เหนือขอบเขตมิติขึ้นไปแล้ว

ราชันทมิฬกับนักพรตอัษฎสมบูรณ์ก็เต็มไปด้วยความน่าสะพรึง หลังจากหนังสือเขียนจบ พลังของพวกเขาก็น่าพรั่นพรึงอย่างไม่อาจจินตนาการได้ เพียงแค่ยกมือก็ปราบปรามศาสตราโบราณทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาได้แล้ว

ไม่ต้องเอ่ยถึงจักรพรรดิสวรรค์เย่เลย ทรงพลังเสียยิ่งกว่าทั้งสอง เขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหนังสือ เหนือกว่าราชันทมิฬและนักพรตอัษฎสมบูรณ์มากโข

เหล่ารูปปั้นที่เต็มไปด้วยพลังน่าหวาดกลัวเป็นพิเศษ ต่างทรงพลังยิ่งนัก ลงมือคราหนึ่งสะเทือนโลกา การทำลายสิ่งมีชีวิตในมิตินับร้อยเป็นเรื่องง่ายด่ายยิ่งนัก

แต่จักรพรรดิสวรรค์เย่นั้นทรงพลังเสียยิ่งกว่ารูปปั้นเหล่านั้น

ร่างกายเขาเปล่งประกายเจิดจ้า สำแดงความไร้เทียมทาน กำราบศัตรูทุกตน ระเบิดรูปปั้นรูปแล้วรูปเล่า ทำลายให้สลายหายไปโดยสิ้นเชิง

สุดท้าย เขาก็กวาดล้างรูปปั้นจนหมด

“จักรพรรดิสวรรค์เย่ไร้เทียมทาน!”

สุนัขดำยกย่องจักรพรรดิสวรรค์เย่ “เหนือฟ้าใต้หล้า ทั่วทุกหนแห่งกระทั่งแดนต้นกำเนิดการฝึกตน จักรพรรดิสวรรค์เย่ล้วนไร้คู่ต่อกร เอาชนะศัตรูทั้งปวง!”

“เจ้าสุนัขอย่าได้เอ่ยวาจาไร้สาระ เช่นนี้อาจแปดเปื้อนด้วยผลกรรมใหญ่!”

จักรพรรดิสวรรค์เย่กล่าว “แดนต้นกำเนิดการฝึกตนไม่อาจหยั่งถึง ภายในคือต้นกำเนิดการฝึกตน เจ้าเอ่ยวาจาไร้สาระเช่นนี้ อาจทำให้ข้าถูกต้นกำเนิดการฝึกตนจดจำได้”

“จักรพรรดิสวรรค์เย่ยังหวาดกลัวเรื่องเหล่านี้ด้วยหรือ?”

สุนัขดำเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถูกจดจำแล้วอย่างไร? แปดเปื้อนผลกรรมใหญ่แล้วอย่างไร? จักรพรรดิสวรรค์เย่ย่อมจัดการได้ทุกสิ่ง!”

“นี่ไม่ใช่คำพูดของข้า เป็นสุนัขตนนี้ที่เอ่ย หากตามหาก็มาที่สุนัขตนนี้เสีย!”

จักรพรรดิสวรรค์เย่หายตัวกลับเข้าไปในหนังสือ ต้นกำเนิดการฝึกตนไม่อาจคาดเดา คำพูดของสุนัขดำก่อเกิดปัญหาได้อย่างง่ายดาย

“จักรพรรดิสวรรค์เย่!”

สุนัขดำแยกเขี้ยวด้วยความโกรธ มันยกย่องจักรพรรดิสวรรค์เย่ ทว่าจักรพรรดิสสวรรค์เย่กลับผลักผลกรรมให้ มันอดชิงชังขึ้นมาไม่ได้!

“เจ้าสุนัข เจ้ายังอ่านหนังสือไม่จบเล่ม! จักรพรรดิสวรรค์เย่ถูกเรียกขานอีกชื่อว่าเย่เฮย เจ้าก็ใจเย็นลงเสียบ้าง อย่าได้คิดวางแผนการกับจักรพรรดิสวรรค์เย่ เช่นนั้นมีแต่จะทำร้ายตัวเจ้าเองเท่านั้น” นักพรตอัษฎสมบูรณ์ว่า

“เย่เฮยหรือ?”

สุนัขดำตัวสั่นสะท้าน หวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย แท้จริงแล้วมันไม่ได้ชื่นชมจักรพรรดิสวรรค์เย่จากใจจริง แต่ต้องการให้อีกฝ่ายเป็นผู้นำเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ตามน้ำสักนิด

“เก็บหางเอาไว้แล้วทำตัวเป็นผู้คน โอ๊ะ ผิดแล้ว ต้องเป็นสุนัข อย่าได้วางแผนตุกติกอันใด!”

นักพรตอู๋เหลียงที่อยู่ด้านข้างหัวเราะไม่หยุด เยาะเย้ยสุนัขดำ

………………..