รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1313 ไม่ต้องแตกตื่น หลี่เทียนซือออกโรงอีกครา
บทที่ 1313 ไม่ต้องแตกตื่น หลี่เทียนซือออกโรงอีกครา
………………..
บทที่ 1313 ไม่ต้องแตกตื่น หลี่เทียนซือออกโรงอีกครา
นี่เป็นเส้นทางอันอลหม่าน ทุกอย่างล้วนโกลาหล พลังสยดสยองต่าง ๆ ซัดสาด มีเรื่องราวเกิดขึ้นทุกรูปแบบ
หลี่จิ่วเต้ากับสุยซินยังเดินได้ไม่ไกล ถือว่าเพิ่งออกเดินทางเท่านั้น แต่แล้วก็พานพบภยันตรายน่าพรั่นพรึง!
จู่ ๆ ก็มีหมอกหนาปรากฏ ปกคลุมหลี่จิ่วเต้าและสุยซิน สายตาพวกเขาถูกบดบัง ประสาทสัมผัสก็ได้รับผลกระทบ ไม่อาจคลี่แผ่ออกไป รับรู้ได้เพียงบริเวณรอบ ๆ
สุยซินตึงเครียดเหลือแสน นางมีกระบี่โบราณเล่มหนึ่งในมือ มือที่กำกระบี่สั่นระริก ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
นางรู้ดีว่าเส้นทางนี้ยากเข็ญเพียงใด พลังโกลาหลนี้มาจากต้นกำเนิดการฝึกตน น่าสะพรึงเป็นหนักหนา เคยมีปราชญ์อาวุโสตายในเส้นทางนี้ด้วย
และเพราะเส้นทางนี้อันตรายน่ากลัวเกินไป บรรดาปราชญ์อาวุโสจึงรวมพลังบุกเบิกเส้นทางปลอดภัย ให้ทุกคนได้ก้าวเดินโดยไร้อันตราย
และต่อให้ปราชญ์อาวุโสร่วมมือกันมากมาย กระนั้นยังมีเหตุการณ์นองเลือด มีปราชญ์อาวุโสตายลงโดยไม่ทราบสาเหตุ
ฟู่ว ๆ…
เสียงอึมครึมพิศวงดังขึ้น ประดุจผีร้ายโหยหวน สุยซินยิ่งวิตก หลัก ๆ ก็เพราะหมอกหนาบดบังสายตาของนาง นางไม่อาจคลี่แผ่ประสาทสัมผัส ไม่รู้ต้องรับมือสิ่งมีชีวิตที่น่าสยดสยองปานใด
หากสายตาไม่ถูกบดบัง ประสาทสัมผัสไม่ได้รับผลกระทบ สามารถมองเห็นศัตรูแจ่มแจ้ง นางคงไม่หวาดกลัวเช่นนี้
นี่เป็นความหวาดหวั่นต่อสิ่งที่ไม่รู้
“นั่นมัน…อะไร!”
ม่านตาสุยซินหรี่ลงฉับพลัน มองเห็นเงาสีแดงลอยผ่านหมอกหนาเลือนราง แดงฉานประดุจโลหิต นางอดหวีดร้องเสียงหลงไม่ได้
“เจ้าอย่าร้อง ข้าเกือบตกใจตายเพราะเจ้า!”
ในใจหลี่จิ่วเต้าเองก็คร่ำเครียดยิ่ง เสียงร้องกะทันหันของสุยซินทำเขาตกใจจริง ๆ
“ข้ากลัวอย่างไรเล่า เจ้าคิดว่าข้าอยากร้องหรือ!”
สุยซินค้อนใส่หลี่จิ่วเต้า ความรู้สึกวิตกทุเลาลงได้บ้าง
“เป็นดังที่ข้าสดับ…”
เขาต้องใจเย็นลง
หลังจากบริกรรมบทสวดจบ ความรู้สึกตึงเครียดของเขาค่อย ๆ หายไป สงบเยือกเย็น
“คล้ายผีร้ายโหยหวน? ที่นี่มีผีร้ายหรือ”
หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าสงบ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าไม่ขอปิดบังอีก หลี่เทียนซือในอดีตออกโรงอีกครา!”
ในอดีตเขาเคยเป็นเทียนซืออยู่ระยะหนึ่ง สังหารมารร้าย บัดนี้ดูจากสถานการณ์ คงมีผีร้ายบางอย่างกำแหงแผลงฤทธิ์
มือโบกสะบัด ชุดนักพรตสีเหลืองและรัดเกล้านักพรตสีเหลือง รวมถึงกระบี่ไม้ท้อลอยออกจากกายเขา
สิ่งเหล่านี้ล้วนได้มาจากบรรพจารย์ฝู
ที่เขาไม่รู้คือ ครานั้นบรรพจารย์ฝูเห็นคนผู้หนึ่งสวมชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลือง มือถือกระบี่ไม้ท้อร่ายรำหลอกเจ้า ตบตาปุถุชน บรรพจารย์ฝูจึงสั่งสอนคนผู้นั้นอย่างหนัก ชิงชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลืองมา ต่อมายามแลกเปลี่ยนกับหลี่จิ่วเต้าโกหกว่าเป็นชุดอาภรณ์เทียนซือไร้เทียมทาน
หลี่จิ่วเต้าในอาภรณ์นักพรตสีเหลือง สวมรัดเกล้านักพรตสีเหลือง หยิบกระบี่ไม้ท้อขึ้นมา เตรียมเข่นฆ่ามารร้าย กำราบผีร้าย
“หลี่เทียนซืออยู่นี่แล้ว ปีศาจวายร้ายทั้งหมดจงหลีกทางไปเสีย!”
ชายหนุ่มตวาดลั่น
“เจ้าแกล้งให้ข้าขำหรือไร?!”
สุยซินตาค้าง “เจ้าทำอะไรอยู่ สวมชุดนักพรตสีเหลืองอ๋อย มีกระบี่ไม้ท้อเส็งเคร็งในมือแล้วจะไร้เทียมทานหรือ”
ในสายตาของนาง ชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลืองที่หลี่จิ่วเต้าสวมใส่ รวมถึงกระบี่ไม้ท้อล้วนไร้น้ำยา หาได้ทรงพลังไม่ มิใช่ของวิเศษแต่อย่างใด
แน่นอนว่านี่ก็เพราะชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลืองกับกระบี่ไม้ท้อไม่เคยสำแดงฤทธิ์เดช ทันทีที่สำแดงฤทธิ์เดช ย่อมต้องสะเทือนเลื่อนลั่น สะท้านโลกันตร์!
“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากำลังทำให้ข้าขำ เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดในจิตใจข้าใช่หรือไม่ ข้ายอมรับว่าเจ้าประสบความสำเร็จ อาภรณ์ของเจ้าตลกจริง ๆ น่าขันสุด ๆ!”
สุยซินเอ่ยพลางยิ้ม “ทำได้ไม่เลว ข้าไม่ได้กังวลเท่าใดแล้ว! เอาละ เจ้ารีบถอดออกมาเถิด เจ้าแต่งกายเช่นนี้ออกจะเกินไปหน่อย ข้าเห็นแล้วอยากหัวเราะนัก ไม่อาจมีสมาธิต่อสู้ได้เลย”
“…”
หลี่จิ่วเต้าหมดคำพูด นึกในใจว่าสายตาอะไรของสุยซิน ชุดอาภรณ์เทียนซือกำราบมารร้ายอันล้ำเลิศที่สุดกลับถูกสุยซินหาว่าเป็นชุดเล่นตลก
เข้าใจอะไรผิดหรือไม่!
“กำราบมารร้ายจริง ๆ ต้องดูข้าเป็นตัวอย่าง เจ้าคอยตามหลังข้าไว้”
สุยซินไม่รู้สึกกังวลแล้วจริง ๆ จิตใจไม่ได้หวาดหวั่นอีก ซ้ำยังกล้าเป็นฝ่ายบุกโจมตีแล้ว
“เปลี่ยนอาวุธ!”
สุยซินเก็บกระบี่โบราณในมือ เรียกค้อนยาวโบราณมโหฬารเล่มหนึ่งออกมาพลางเอ่ยว่า “กำราบมารร้ายต้องใช้อาวุธโหดกว่านี้หน่อย ใช้ค้อนนั้นนับว่าถูกต้อง”
นางหิ้วค้อนยาวโบราณพลางเดินไปข้างหน้า ตะเบ็งเสียง “ผีร้ายทั้งหลาย ไสหัวออกมาหาพ่อเดี๋ยวนี้!”
“พ่อ?”
หลี่จิ่วเต้าชะงัก มีอย่างที่ไหนสตรีแทนตนว่าพ่อ มิใช่ว่าต้องแทนตนว่า…แม่หรือ
“อะไรกัน เจ้าเหยียดเพศหรือ!”
สุยซินหันกลับไปถลึงตาใส่หลี่จิ่วเต้า “บุรุษแทนตนว่าพ่อได้ เหตุใดสตรีถึงแทนตนว่าพ่อไม่ได้ แค่อักษรหนึ่งเท่านั้น บุรุษใช้ได้ สตรีก็ต้องใช้ได้!”
“เจ้า…ร้ายกาจยิ่ง!”
หลี่จิ่วเต้าเถียงไม่ออก เหตุใดเรื่องนี้ถึงโยงไปถึงเหยียดเพศเสียได้
“ไม่ได้การ เจ้ารีบเปลี่ยนอาภรณ์เสีย ข้าเห็นแวบเดียวก็นึกขำ ไม่อาจตั้งสมาธิกำจัดมารร้ายได้เลย”
สุยซินหัวเราะไม่หยุด รีบหันกลับไป ไม่อาจทนมองอาภรณ์ชุดนี้ของหลี่จิ่วเต้า
เมื่อนางหันกลับ หน้าผีอเนจอนาถหน้าหนึ่งพลันปรากฏสู่สายตานาง
“ผี…กรี๊ด!”
นางร้องเสียงแหลม ควงค้อนยาวโบราณทุบออกไปอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางประกายสยดสยอง หน้าผีถูกเล่นงานจนดูไม่ได้
“สตรีห้าวหาญไม่ต้องมีคำอธิบาย”
หลี่จิ่วเต้ายกนิ้วโป้งให้สุยซิน สตรีนางอื่นยามกลัวเป็นต้องวิ่งพล่าน แต่สุยซินเล่า ยามกลัวกลับลงมือทุบอย่างบ้าคลั่ง!
“ขู่ข้ารึ พ่อไม่กลัวโว้ย!”
สุยซินคำราม ตวัดค้อนยาวโบราณบุกสังหารไปข้างหน้า
คราวความแดงฉานดั่งโลหิตนั่นปรากกฏอีกครั้ง ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ท่ามกลางหมอกหนา สุยซินก็ไล่ตามไปทันที
“อย่าเคลื่อนไหวโดยพลการ!”
หลี่จิ่วเต้าตะโกน ทว่าช้าไป สุยซินหายไปจากการมองเห็นของเขาแล้ว
สิ่งสำคัญคือหมอกนี้หนาเกินไป สายตาของเขาได้รับผลกระทบรุนแรง สุยซินกระโจนคราเดียวก็ถูกหมอกหนาปกคลุม จนเขามองไม่เห็น
“เทียนซือมีทักษะอะไรบ้าง เนตรที่สามนั้นเป็นปัจจัยที่ขาดไม่ได้! ชุดอาภรณ์เทียนซือไร้เทียมทาน มาเถิด เบิกเนตรที่สามให้ข้า!”
ดวงตาหลี่จิ่วเต้าเป็นประกาย เคยเบิกเนตรที่สามแล้วตั้งแต่เมื่อคราวกำราบมารร้าย รู้ว่าชุดอาภรณ์เทียนซือช่วยเบิกเนตรที่สามให้เขาได้
จากนั้นดวงตาของเขาลุกวาว กฎระเบียบสูงส่งพิเศษไหลเวียนอยู่ในดวงตาของเขา ประกายสีทองลำแล้วลำเล่าวาบออกจากดวงตาของเขา
หมอกหนาอะไรกัน ยามนี้ล้วนอันตรธานหายไปสิ้น สายตาของเขาไม่ถูกบดบังอีกต่อไป กระทั่งเขายังเห็นสิ่งน่าสนใจบางอย่าง
ก่อนนี้เขามองไม่เห็นสุยซินเพราะถูกหมอกหนาบังตาจริง ๆ สุยซินไม่ได้ไปไกล ห่างจากเขาเพียงนิดเดียว
“สตรีห้าวหาญไม่ต้องมีคำอธิบาย!”
หลังเขาเห็นสุยซินก็ย้ำประโยคนี้อีกคราอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้สุยซิน
สุยซินดุดันเหลือเกิน กำลังควงค้อนยาวโบราณทุบผีร้ายชุดแดง!
สีแดงชาดดุจโลหิตนั้นมาจากอาภรณ์สีแดงที่ผีร้ายสวมใส่ ผีร้ายหน้าตาเหี้ยมเกรียม เลือดเนื้อผสมกันเป็นเนื้อเดียว ทั้งยังมีโลหิตโสมมสีดำหยดลงมาไม่หยุด ผิวที่เผยอยู่นอกอาภรณ์สีแดงเน่าเปื่อยทั้งหมด กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง
“มีปัญญาแค่นี้ริอ่านขู่พ่อ พ่อก็นึกว่าเจ้าเก่งกาจสักเพียงใด!”
สุยซินดุดันเป็นอย่างยิ่ง ตวัดค้อนยาวโบราณทุบสะเปะสะปะ ผีร้ายอาภรณ์แดงถูกนางอัดระเบิดไปหลายครา “คิดจะขู่พ่อ อย่างน้อยก็ต้องดุดันกว่านี้จึงจะถูก รูปร่างอรชรเช่นเจ้าพอให้พ่อเล่นงานที่ไหน!”
ท่ามกลางประกายน่าครั่นคร้าม ผีร้ายอาภรณ์แดงถูกสุยซินเล่นงานจนแหลกเหลว
“เห็นหรือยัง กำราบผีร้ายต้องเอาอย่างข้า!”
สุยซินยกค้อนยาวโบราณขึ้น ตบหน้าอกพลางเอ่ยด้วยสีหน้าภาคภูมิ
“หือ เจ้าทำหน้าอะไร อ้อ ตกใจกับความดุดันของข้าใช่หรือไม่”
สุยซินเห็นหลี่จิ่วเต้าอ้าปากกว้าง นึกว่าหลี่จิ่วเต้าตะลึงกับความดุร้ายของนาง
“ไม่ใช่ ดูด้านหลังเจ้า เป็นอย่างที่เจ้าต้องการ มีผู้ที่ดุดันมาเยือนจริง ๆ!”
หลี่จิ่วเต้าบอกอย่างรวดเร็ว
ด้านหลังสุยซินมีผีแมงมุมหน้ามนุษย์มหึมาตัวหนึ่ง ศีรษะที่มีใบหน้ามนุษย์ของมันใหญ่เสียยิ่งกว่าดวงดาว นัยย์ตากลวงโบ๋ ดูเหมือนถูกควักลูกตาออกไปทั้งเป็น โลหิตแดงชาดหยดลงมาไม่หยุด
มันนั้นน่าประหวั่นพรั่นพรึง เลือดที่หยดลงมากลายเป็นลำธารโลหิตหลายสาย กลิ่นเหม็นคาวทิ่มแทงจมูก เห็นแล้วชาไปทั้งหนังศีรษะ
“ผี!”
สุยซินหันไปมอง แล้วกรีดร้องด้วยความตกใจอีกครา จากนั้นนางตวัดค้อนยาวโบราณเข้าทุบ
สุยซินส่องแสงทั่วกาย เจิดจ้าแยงตา พลังปราณในตัวพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ปะทุเต็มกำลัง ค้อนยาวโบราณทลายห้วงอากาศ กระแทกผีแมงมุมหน้ามนุษย์อย่างดุดัน
แต่ผีแมงมุมหน้ามนุษย์นั้นก็น่าสะพรึงเหลือคณา ขาแมงมุมของมันฟาดลงมา ค้อนยาวโบราณแตกร้าวทันที!
“นี่เป็นค้อนยาวที่ท่านพ่อข้าหลอมด้วยวัตถุดิบฝึกฝนคณานับเชียวนะ!”
สุยซินชะงักกึก ตกตะลึงในใจ ไม่คาดคิดเลยว่าผีแมงมุมหน้ามนุษย์จะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้!
นี่เป็นค้อนวิเศษที่สร้างจากวัตถุดิบที่ได้จากต้นกำเนิดการฝึกตนเชียวนะ กลับถูกผีแมงมุมหน้ามนุษย์ฟาดจนแตกสลายง่าย ๆ เช่นนี้หรือ?!
“หนี!”
นางได้สติอย่างรวดเร็ว วิ่งไวจี๋ ยามผ่านหลี่จิ่วเต้ายังลากเขาให้หนีไปด้วยกัน
“บุรุษจอมตลก รีบวิ่งเข้า นี่ไม่ใช่ผู้ที่พวกเราต่อกรไหว!”
นางบอกหลี่จิ่วเต้า ซ้ำยังตั้งฉายา ‘บุรุษจอมตลก’ ให้เขา
บุรุษจอมตลก?
หลี่จิ่วเต้าได้ยินสรรพนามเช่นนี้ อย่าให้เอ่ยเลยว่าระอาเพียงใด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกเรียกขานเช่นนี้
“ไม่ต้องวิ่ง ข้าจะสังหารผีแมงมุมหน้ามนุษย์ตนนี้เอง”
หลี่จิ่วเต้าไม่หนี หันไปหาผีแมงมุมหน้ามนุษย์หมายจะปลิดชีพ
“ลูกไม้ตื้น ๆ บังอาจสอนจระเข้ว่ายน้ำ เจ้าเดรัจฉานชั้นต่ำ คอยดูมังกรสวรรค์มหาบารมีของข้า ท่านบรมกษิติครรภ ท่านบรมกษิติครรภ ปาเยปมาหุม”
หลี่จิ่วเต้ามีกระบี่ไม้ท้อในมือ ตะโกนใส่ผีแมงมุมหน้ามนุษย์
“เอ่อ ไม่สิ พูดผิด! นี่เป็นคาถาที่พุทธศาสนาใช้ยามกำราบมารร้าย! บัดนี้ข้าสวมอาภรณ์นักพรต เป็นเทียนซือแห่งศาสนาเต๋า ไม่ควรตะโกนคำนี้”
ไม่นานนักเขาก็ได้สติ ประดักประเดิดนิดหน่อย เมื่อครู่จู่ ๆ ก็นึกถึงบทหลวงจีนกำจัดมารจากภาพยนตร์ชื่อดังของดาวเคราะห์สีฟ้า จึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
“เจ้ายังว่าเจ้าไม่ใช่บุรุษจอมตลกอีกหรือ”
สุยซินขำพรืดออกมา นางรู้จักพุทธศาสนาและศาสนาเต๋า เป็นสองศาสนาที่แตกต่างกันลิบลับ
มิติมีอยู่นับล้าน ทว่าสิ่งใดที่เชื่อมโยงกับวิชาบำเพ็ญ นางล้วนแตกฉานหมด เคยอ่านบันทึกที่เกี่ยวข้อง นี่เป็นสิ่งที่บิดาของนางสั่ง ให้นางอ่านสรรพวิชา ตรัสรู้สรรพภูมิ รู้แจ้งถึงสรรพวิถี
“เหนือญาณสามบริสุทธิ์ ใต้สนองจิตตา ฟ้าดินศักดิ์สิทธิ์ ปีศาจเอ๋ย วันนี้ข้าหลี่เทียนซือจักสังหารมารร้าย กำราบเจ้าเสีย!”
หลี่จิ่วเต้าไม่ได้สนใจสุยซิน หนนี้ไม่ได้กล่าวผิด กวัดแกว่งกระบี่ไม้ท้อบุกสังหารผีแมงมุมหน้ามนุษย์
กระบี่ไม้ท้อเปล่งแสง กฎระเบียบพลังพิเศษไหลเวียน ขาแมงมุมของผีแมงมุมหน้ามนุษย์ฟาดลงมา ถูกกระบี่ไม้ท้อตัดขาดในบัดดล!
“กระบี่ไม้ท้อเส็งเคร็งนี่ดุดันเช่นนี้เชียวหรือ?!”
สุยซินเห็นแล้วตาโตอ้าปากค้าง ท่าทางไม่อยากเชื่อ
ค้อนยาวที่บิดาของนางสร้างด้วยวัตถุดิบบำเพ็ญนานัปการถูกขาแมงมุมบดขยี้ในทันที แต่กระบี่ไม้ท้อที่หลี่จิ่วเต้าเรียกออกมากลับตัดขาแมงมุมขาดในฉับพลัน กระบี่ไม้ท้อเล่มนี้นับเป็นยอดศาสตราอย่างไม่ต้องสงสัย!
“หนนี้ข้ามีตาหามีแววไม่จริง ๆ!”
นางเอ่ยอย่างอดไม่ได้
“กระบี่ไม้ท้อเล่มนี้คงเป็นสิ่งที่ปราชญ์อาวุโสสักท่านทิ้งไว้!”
นางคาดการณ์ “หลี่จิ่วเต้าเอ่ยว่าเป็นชุด หรือชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลืองน่าขบขันของหลี่จิ่วเต้าก็เป็นยอดศาสตรา?!”
เอ่ยจบ สีหน้านางพลันแปลกไป เอ่ยอย่างหวาดหวั่นเหลือแสน “ปราชญ์อาวุโสโปรดอย่าถือสาข้า ทั้งหมดเป็นเพราะข้ามีตาหามีแววไม่ ไม่รู้จักแยกแยะของล้ำค่า!”
นางเอ่ยเสียงระรัว กล่าวว่าวาจาก่อนหน้านี้ที่หาว่ากระบี่ไม้ท้อเส็งเคร็ง ชุดนักพรตและรัดเกล้านักพรตตลกล้วนไม่ได้ตั้งใจ ไม่ใช่ใจจริงของนาง
พรวด!
เลือดสาดกระเซ็น ครั้นมีกระบี่ไม้ท้อในมือ หลี่จิ่วเต้าก็ดุดันไร้เทียมทาน ขาแมงมุมของผีแมงมุมหน้ามนุษย์ถูกกระบี่ไม้ท้อตัดทิ้งทั้งหมด
จากนั้นเขาถอดชุดนักพรตสีเหลืองออกและโยนออกไป
ชั่วขณะนั้น ชุดนักพรตสีเหลืองขยายใหญ่เหลือแสน ตกลงบนผีแมงมุมหน้ามนุษย์ ชุดนักพรตสีเหลืองมีประกายทองอร่ามส่องสะท้อน ร่องรอยของผีแมงมุมหน้ามนุษย์ค่อย ๆ เลือนหาย สุดท้าย ผีแมงมุมหน้ามนุษย์ก็ถูกกำจัดอย่างสิ้นเชิง!
“เป็นยอดศาสตราทั้งหมดจริงด้วย!”
สุยซินตาโต ไม่เหลือข้อกังขาอีก นี่เป็นชุดยอดศาสตราจริง ๆ ทุกชิ้นล้วนเป็นยอดศาสตราเกินจินตนาการ
“ใช้ได้”
หลี่จิ่วเต้าเรียกชุดนักพรตสีเหลืองกลับและสวมใส่อีกครา พึงพอใจในอานุภาพของชุดอาภรณ์เทียนซือนี้มาก
ที่เขาต่อสู้กับผีแมงมุมหน้ามนุษย์ หลัก ๆ เพราะอยากดูว่าของวิเศษในมือยังดีอยู่หรือไม่ หากไม่ดีแล้วเขาก็ไม่ต้องเดินทางต่อกับสุยซินอีก เพราะไม่มีทางผ่านไปได้สำเร็จ
ทว่าบัดนี้ดูแล้ว ทุกอย่างยังดีอยู่ ชุดอาภรณ์เทียนซือเปี่ยมด้วยพละกำลัง เขายังไม่ได้สำแดงพลานุภาพที่แท้จริงของชุดอาภรณ์เทียนซือก็กำจัดผีแมงมุมหน้ามนุษย์ได้แล้ว
“หลี่เทียนซือ เจ้าหล่อมากจริง ๆ ข้าต้องมองเจ้าเสียใหม่ ภาพไม่ดีของเจ้าก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้วในยามนี้!”
สุยซินเป็นคนพูดตามที่คิด ไม่เคยปิดบัง คราวนี้รู้สึกจากใจจริงว่าหลี่จิ่วเต้าหล่อเหลาเอาการ ความไม่พอใจในตัวเขาก่อนหน้านี้ล้วนมลาย
“เลิกประจบได้แล้ว ไปกันเถิด”
หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “เจ้าตามหลังข้าไว้ ข้ากรุยทางอยู่ด้านหน้าเอง”
“ได้เลย!”
สุยซินเอ่ยยิ้ม ๆ “เจ้าแข็งแกร่ง เอาตามที่เจ้าว่า”
พวกเขาเดินทางกันต่อ หลี่จิ่วเต้าสวมอาภรณ์นักพรตและรัดเกล้านักพรตสีเหลือง มือถือกระบี่ไม้ท้อ เดินกรุยทางอยู่ข้างหน้า
เส้นทางอลหม่านมีทุกอย่างจริง ๆ ผีร้ายอาภรณ์แดงและผีแมงมุมหน้ามนุษย์ที่โผล่มาก่อนหน้านี้เป็นเพียงจานย่อย พวกเขาเดินต่อไปได้ไม่ไกล ก็มีสิ่งน่าประหวั่นพรั่นพรึงโผล่มาอีกครา!
“เส้นทางอลหม่านนี่ก้าวเดินได้ลำบากยิ่งนัก!”
สุยซินถอนหายใจ อันตรายบนเส้นทางอลหม่านจะมากเกินไปแล้ว ขืนเป็นเช่นนี้ต่อ พวกเขายังจะผ่านไปได้หรือ
………………..
Comments for chapter "บทที่ 1313 ไม่ต้องแตกตื่น หลี่เทียนซือออกโรงอีกครา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
