รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1306 เสียท่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

บทที่ 1306 เสียท่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

………………..

บทที่ 1306 เสียท่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผมยาวสีเงินพลิ้วไหวร่ายรำ ลานเล็กบุกไปหาสุยซินอย่างดุดัน

มันรู้ซึ้งถึงความน่าพรั่นพรึงของสุยซิน ไม่ได้ชะล่าใจแม้แต่น้อย ทันทีที่ลงมือก็ชักนำพลังมหาศาลจากพลังอันมองไม่เห็น จากนั้นพลังมากมายพลันโถมทับสุยซิน ทุกสิ่งทุกอย่างภายในล้วนแตกสลาย ระเบิดแหลกลาญ ถูกพลังมหาศาลนั่นลบล้าง

ทว่าสุยซินน่าสยดสยองจนจินตนาการไม่ออก ถึงขั้นก้าวพ้นจากพลังมหาศาลได้อย่างไร้รอยขีดข่วน ใบหน้านางเปื้อนรอยยิ้มอันเจิดจ้าเฉิดฉัน ทว่าในสายตาลานเล็ก กลับน่าประหวั่นพรั่นพรึงเหลือคณา

ฟิ้ว!

ต้นหลิวเห็นดังนั้นก็เรียกกระบี่ฉุนจวินออกมา กระบี่ฉุนจวินเปล่งแสงนับล้านออกมาในเสี้ยวลมหายใจ ฟาดฟันออกมาอย่างเกินจินตนาการ ราวกับจะผ่าทั้งมิติเป็นสองท่อน

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต่างตกตะลึงพรึงเพริด ล่าถอยอย่างรวดเร็ว พลังระดับนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว พวกเขาไม่กังขาเลยว่าหากพวกเขาถูกร่างแหไปด้วยต้องถูกปลิดชีพในชั่วพริบตาแน่นอน!

ในนั้นรวมถึงสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตมิติขั้นเจ็ดสิบด้วย พวกเขาก็รู้สึกอย่างนี้เช่นกัน!

สุยซินอัศจรรย์สูงส่ง กลิ่นอายแห่งความวัยเยาว์แผ่ซ่าน นางสุขุมเหลือแสน ยื่นมือเรียวขาวผ่องออกไป คว้ากระบี่ฉุนจวินมาไว้ในมือ!

“หืม?!”

คลื่นพลังจิตสะท้านเหลือแสนถูกส่งออกจากกระบี่ฉุนจวิน ไม่เคยคิดเลยว่ากระบี่ที่มันฟาดเข้าไปจะถูกหยุดยั้งได้ง่ายดายปานนั้น

ขณะเดียวกัน มันยิ่งคิดไม่ถึงว่าไม่ว่าอย่างไรมันก็ดิ้นไม่หลุดจากมือของสุยซิน!

เป็นไปได้อย่างไร?!

สุยซินน่าสยดสยองถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?!

ม่านตาต้นหลิวหรี่ลงฉับพลัน แม้เขาจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าสุยซินนั่นน่าสยดสยองเหลือแสน กระนั้นก็คิดไม่ถึงเลยว่าสุยซินจะน่าสยดสยองเพียงนี้!

แต่ไหนแต่ไรกระบี่ฉุนจวินไม่เคยเสียท่า สังหารเหล่าศัตรูได้ง่ายดายเรื่อยมา บัดนี้กระบี่ฉุนจวินกลับเสียท่า ถูกสุยซินกำไว้แน่น สลัดไม่หลุด

เขาไม่ลังเล เรียกหอกยาวเล่มหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว นี่ก็เป็นศาสตราวิเศษที่คุณชายประทานเช่นกัน

หอกยาวมีลักษณะพิลึก หัวหอกคล้ายถูกตีด้วยเศษเหล็ก ซ้ำบนนั้นยังเต็มไปด้วยสนิม ส่วนก้านหอกดูเหมือนกิ่งไม้ที่หักออกจากต้นแบบส่ง ๆ ปราศจากความประณีตและความวิเศษวิโส

ทว่าหอกยาวที่สภาพดูไม่จืดเช่นนี้กลับแฝงไว้ซึ่งพลังน่าครั่นคร้าม!

หอกยาวตวัดเป็นประกายแยงตา พร้อมด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหวราวกับผู้ใดกำลังไถนภา กึกก้องไปทั่วมิติ ถล่มใส่สุยซิน

ทว่าสุยซินน่ากลัวเกินไป ยื่นอีกมือหนึ่งออกไป คว้าหอกยาวสัมฤทธิ์มาไว้ในมือได้ง่ายดาย!

จากนั้นหอกยาวก็ถูกสุยซินกำราบ ไม่อาจสลัดหลุดออกไปได้

ฟึ่บ!

ต้นหลิวไม่ลังเล เรียกศาสตราวิเศษสองชิ้นที่เหลือออกมาทั้งหมด คุณชายประทานศาสตราให้เขาทั้งหมดสี่ชิ้น

ม้วนภาพวาดที่ดูคล้ายเด็กเขี่ยเล่นคลี่ออก ปกคลุมไปทั่วเอกภพในพริบตา พลังเกินจินตนาการปะทุจากภายใน หมายจะดึงสุยซินเข้าไปในม้วนภาพ

ขณะเดียวกันยังมีกรรไกรหินอีกเล่ม สภาพหยาบกร้านเป็นที่สุด ราวกับถูกตีด้วยหินที่เก็บได้ตามข้างทาง กระนั้นยังน่าพรั่นพรึงเหลือคณา กรรไกรหินอ้าออก ทุกอย่างล้วนถูกตัดเป็นสองท่อน ตัดฉับไปหาสุยซิน

“ฆ่า!”

ลานเล็กผมเงินชักนำพลังกล้าแกร่งยิ่งขึ้นจากพลังอันมองไม่เห็น องอาจสยดสยองบีบคั้น บุกเข้าไปหาสุยซินอีกครั้ง

สุยซินแข็งแกร่งจนตกใจตายได้ ประกายแวววาวห้อมล้อมอยู่รอบกาย พลังซึ่งน่ากลัวเป็นพิเศษหลั่งไหล ชั่วขณะนั้น ม้วนภาพวาดพลันนิ่งสงบ พลังทั้งหมดถูกสะกด

กรรไกรหินก็เช่นกัน ถูกสกัดไว้ระหว่างทาง กระดิกไม่ได้สักนิด

ลานเล็กโจมตีรุนแรงกล้าแกร่ง สุดท้ายการโจมตีนั้นก็สลายในพริบตาเมื่อไปถึงสุยซิน แตะต้องนางไม่ได้แม้แต่น้อย

“ที่จริง พวกเจ้าก็ไม่ได้เก่งกาจเท่าใด พลังทั้งหมดยืมมาทั้งนั้น…”

สุยซินมีสีหน้าสงบ “พวกเจ้ายืมพลังจากหลี่จิ่วเต้ามาหรือ”

นัยน์ตานางลึกล้ำ เมื่อเปิดตาอีกครั้ง อักขระสูงส่งลอยออกมาผนึกพื้นที่นี้ไว้ ลานเล็กค้นพบด้วยความหวาดหวั่นว่ามันถูกตัดการเชื่อมต่อจากพลังอันมองไม่เห็นของคุณชาย!

กระบี่ฉุนจวิน หอกยาว ม้วนภาพวาด และกรรไกรหินสูญเสียพลังในเสี้ยวลมหายใจ ไม่เหลือพลังมหัศจรรย์อันใดอีก

“บ้าเอ๊ย!”

มัจฉาสัตมายาตาโตอ้าปากค้าง ตกตะลึงในบัดดล นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญกับศัตรูทรงพลังเช่นนี้ ต้องรู้ว่าศาสตราวิเศษที่คุณชายประทานไม่เคยเสียท่ามาก่อน กำราบศัตรูทั้งหลายได้ง่ายดายมาตลอด

ต้าเต๋อกังวลอย่างยิ่งยวด เริ่มเคาะมู่อวี๋ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญกับศัตรูทรงพลังเช่นนี้เช่นกัน

“พี่ชาย เลิกเคาะเถิด ท่านหยิบผิดอีกแล้ว!”

มารกระดูกในมือต้าเต๋อร้องลั่นเสียงสะอื้น มันช่างอับโชคน่าสงสารเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ต้าเต๋อเคยหยิบผิดมาแล้ว ตั้งใจหยิบมู่อวี๋ออกไป สุดท้ายกลับหยิบโดนมัน แล้วเคาะด้วยไม้เคาะมู่อวี๋ยกใหญ่

เวลานี้ต้าเต๋อหยิบผิดอีกครา คิดจะหยิบมู่อวี๋แต่หยิบมันออกมาแทน!

“ไม่เป็นไร ใช้ได้เหมือนกัน!”

ต้าเต๋อมีสีหน้าเคร่งเครียด หาได้แยแสมารกระดูก และไม่คิดสับเปลี่ยน

คนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นกัน คิดไม่ถึงว่าสุยซินผู้ละอ่อนดั่งเด็กสาวแรกแย้มผู้นี้จะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

“เอ๋ น่าสนใจนี่ ข้าปิดกั้นได้ไม่นานหรือ”

สุยซินมีสีหน้าอึ้งงัน เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึง

นางใช้พลังแสนน่าสะพรึงปิดกั้นพวกลานเล็ก ไม่ให้พวกเขายืมพลังได้อีก ทว่านางกลับพบว่าตนมิอาจปิดกั้นได้อย่างสิ้นเชิง พลังสยดสยองเกินจินตนาการกำลังกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง หมายจะทลายม่านกั้นจากนาง!

เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของนางจริง ๆ!

“ดูท่าหลี่จิ่วเต้าผู้นี้จะมีความสามารถใช้ได้!”

นางหรี่ตาลง ยิ่งสนใจในตัวหลี่จิ่วเต้า

เขาล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้แล้วหรือ

นางคิดในใจอย่างอดมิได้

ก่อนหน้านี้ นางไม่คิดว่าหลี่จิ่วเต้าจะล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้ได้ เพราะมิตินี้น่าสยดสยองไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง ความลับใหญ่หลวงจำนวนหนึ่งมิอาจแตะต้องได้โดยง่าย

ต่อให้เป็นนางที่จุติมายังมิตินี้ด้วยตนเอง ยังจับร่องรอยของความลับใหญ่หลวงเหล่านั้นไม่ได้ เพราะเหตุนี้ ยามสิ่งมีชีวิตมิติอื่นเอาแต่บอกว่าหลี่จิ่วเต้าล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้แล้วนางถึงไม่เคยยี่หระ ดูแคลนเหลือคณา มองว่าหลี่จิ่วเต้าไม่มีทางล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้ได้

ทว่าบัดนี้ นางเริ่มเชื่อขึ้นมาแล้ว

เพราะหากหลี่จิ่วเต้าไม่ได้ล่วงรู้ถึงความลับใหญ่หลวงในมิตินี้ เขาไม่มีทางกล้าแกร่งน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้ นางรู้ดีว่าพลังที่คอยกระแทกการสกัดกั้นมาจากหลี่จิ่วเต้า

“น่าสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว!”

ใบหน้านางระบายด้วยรอยยิ้มสดใส ความสนใจในตัวหลี่จิ่วเต้ายิ่งทวีคูณ

หากหลี่จิ่วเต้าล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้จริง เช่นนั้นนางก็ต้องพบเขาให้ได้ นางรู้ดีว่ามิตินี้วิเศษเพียงใด ความลับใหญ่หลวงในนี้น่าทึ่งเป็นอย่างมาก

นางถอนพลังที่คอยสกัดกั้น พลังที่พวกลานเล็กมีพลันฟื้นกลับมา

“พวกเจ้าไปเถิด ข้าหาได้ประสงค์ร้าย เพียงแต่อยากพบหลี่จิ่วเต้าเท่านั้น พวกเจ้าให้เขามาพบข้า”

นางเอ่ยเสียงเบา วางมาดอย่างผู้เหนือกว่า

นางจะตามพวกลานเล็กไปพบหลี่จิ่วเต้าก็ได้ ทว่านางไม่ต้องการทำเช่นนั้น แต่ต้องการให้หลี่จิ่วเต้ามาหานาง เพราะหากนางเป็นฝ่ายไปพบเขาก็ออกจะเป็นรองไปหน่อย และตัวนางก็ไม่อยากเป็นรอง จึงต้องการให้หลี่จิ่วเต้ามาหานาง

“ไป”

ลานเล็กไม่ลังเล พาพวกต้นหลิวไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

สุยซินน่าพรั่นพรึงเกินไป ปิดกั้นพลังพวกเขาได้ นี่ไม่ใช่ผู้ที่พวกเขาต่อกรไหว หากสุยซินตั้งใจเอาชีวิตพวกเขา ย่อมทำได้ง่ายดาย

ทว่าคนผู้หนึ่งยังไม่ไป เขาอยากลองดูว่าจัดการสุยซินได้หรือไม่

“พี่สาว ท่านทรงพลังเหลือเกิน ข้าขอติดตามข้างกายท่านได้หรือไม่”

เขาเอ่ยกับสุยซินด้วยสีหน้าสอพลอ

สุดท้ายเขาถูกหวด ถูกสุยซินตบเข้าที่ศีรษะ กระเด็นออกไปทันที

“เจ้าอายุเท่าใด ยังกล้ามาเรียกข้าว่าพี่สาว อย่ามาเรียกข้าว่าพี่สาว ข้าหาได้แก่ปานนั้น!” สุยซินกล่าว

“ไม่ให้เรียกพี่สาวแล้วให้เรียกอะไรหรือ”

คนผู้นั้นเอ่ยเสียงน้อยใจ

“บ้าจริง เจ้าหลวงเสียสติไปแล้วจริง ๆ หรือ ขนาดนี้แล้วยังกล้าอยู่ต่ออีก!”

อีกด้าน จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงพลันรู้ตัวว่าเจ้าหลวงไม่ได้อยู่ข้างกาย แล้วถึงเห็นว่าเจ้าหลวงไม่ได้ตามพวกเขามา ยังอยู่ที่เดิม

ใช่แล้ว ผู้ที่เรียกสุยซินว่าพี่สาวก็คือเจ้าหลวง

เจ้าหลวงอยากเป็นหนึ่งกำลัง ดูว่าพอข่มดวงสุยซินได้หรือไม่ ขณะเดียวกัน เขาสัมผัสจิตสังหารจากสุยซินไม่ได้ สุยซินไม่ได้อยากฆ่าพวกเขา เขาถึงกล้าอยู่ต่อ

หากสุยซินอยากฆ่าพวกเขา ย่อมไม่มีทางปล่อยพวกลานเล็กกลับไป

“เรียกอะไร? เรียกนายหญิงก็พอ”

สุยซินกล่าว “ผู้ที่ติดตามข้างกายข้าล้วนเป็นบ่าวรับใช้ ไม่มีข้อยกเว้น”

“นายหญิง?” เจ้าหลวงเอ่ย “ขอกระชับสัมพันธ์ขึ้นมาอีกก้าวได้หรือไม่ ข้าอยากให้ท่านเป็นมารดาบุญธรรม!”

พลังข่มดวงบิดาบุญธรรมและมารดาบุญธรรมนั้นทวีคูณ เขาอยากให้สุยซินเป็นมารดาบุญธรรม

“เจ้าอยากตายรึ ไม่ได้ยินที่ข้าบอกเมื่อครู่หรือไร ข้าไม่ได้แก่ปานนั้น!”

สุยซินต่อว่า

“นายหญิงโปรดอย่ากริ้ว เป็นข้าที่ผิดเอง!” เจ้าหลวงรีบบอก ไม่กล้าเอ่ยเรื่องมารดาบุญธรรมอีก

สิ่งสำคัญคือสุยซินน่าพรั่นพรึงเกินไป เขากลัวพลังข่มดวงของเขาสู้ไม่ไหว แล้วตายอย่างสิ้นเชิงในมือสุยซิน

“เจ้าก็เป็นคนน่าสนใจยิ่ง…”

สุยซินมองเจ้าหลวง สายตาทอประกายสงสัยใคร่รู้ “เจ้ามีคำสาปสยดสยองในตัว ถูกสาปให้เดียวดายจนแก่เฒ่า ไร้ซึ่งคนสนิทข้างกาย กระทั่งผู้ใดที่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้าจะต้องติดร่างแห ถูกเจ้าข่มดวง แล้วตายลงอย่างสิ้นเชิงในที่สุด”

เจ้าหลวงตระหนก คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสุยซินจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ มองปัญหาในตัวเขาออกทันที

ขณะเดียวกัน เขาคิดไม่ถึงเช่นกันว่าจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงเดาถูกทุกอย่าง เขาถูกสาปแช่งจริง ๆ!

ชั่วขณะนั้น เหงื่อเย็นผุดพรายบนหน้าผากเขา รู้สึกว่าหนนี้วู่วามเกินไปจริง ๆ เขาไม่ควรอยู่ต่อ!

“น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ข้าไม่เห็นต้นตอคำสาป แหม ๆๆ สมกับเป็นมิติต้นกำเนิด สร้างความแปลกใจให้ข้าได้ไม่เว้นแต่ละวัน” สุยซินเอ่ย

นางคิดจะไล่ย้อนต้นตอของคำสาปบนตัวเจ้าหลวง ดูว่าผู้ใดกันที่สาปแช่งเจ้าหลวง ทว่านางทำไม่สำเร็จ ต้นตอคำสาปเจ้าหลวงมีหมอกหนาปกคลุม แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างนางยังไร้วิธีปัดเป่าหมอกหนาออกไปให้เห็นต้นตออย่างแจ่มแจ้ง

“เจ้าอยากอยู่ข้างกายข้าเพื่อข่มดวงหรือ”

นางมองเจ้าหลวง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“หามิได้ ข้าไม่รู้เรื่องคำสาปสักนิด เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก!”

เจ้าหลวงรีบบอก “ข้าเพียงแต่รู้สึกว่านายหญิงเก่งกาจ หากได้ติดตามข้างกายนายหญิงคงมีอนาคตรุ่งโรจน์ ถึงได้เลือกอยู่ข้างกายนายหญิง!”

เขากล้ายอมรับที่ไหน ขืนยอมรับ ผู้ใดจะรู้ว่าสุยซินจะจัดการเขาอย่างไร

“ถุย เจ้าคนหยาบช้าไร้ยางอาย บังอาจทรยศคุณชาย!”

“ข้ามองออกแต่แรกว่าเจ้ามันนกสองหัว เข้าพวกกับผู้ใดก็ได้ที่แข็งแกร่ง อย่างที่คิด ข้ามองไม่ผิด เจ้าคือนกสองหัว!”

กระโถนและถังขยะตะโกนลั่น

สุยซินไม่ได้ปล่อยพวกมันไป รวมถึงเหล่าของวิเศษก็ด้วย ที่ปล่อยมีเพียงลานเล็กและพวกต้นหลิวเท่านั้น

กระโถนและถังขยะรู้ดีว่าเจ้าหลวงคิดทำสิ่งใด เป็นดังที่สุยซินว่า เจ้าหลวงตั้งใจไปข่มดวงสุยซิน

ความสามารถในการข่มดวงผู้อื่นของเจ้าหลวงแกร่งกล้ายิ่งนัก พวกมันได้ยินมานาน

พวกมันพากันก่นด่าเจ้าหลวงว่าเป็นนกสองหัวก็เพื่อช่วยเจ้าหลวงปกปิด ให้สุยซินมองว่าเจ้าหลวงเป็นนกสองหัวไร้ศักดิ์ศรี ไม่ได้ต้องการไปข่มดวงนาง

“เป็นเช่นนี้จริงหรือ”

สุยซินหัวเราะ “เอาเถิด พวกเจ้าไม่ต้องช่วยเขาปิดบัง เขาอยากข่มดวงข้าก็มา ข้าหาได้กลัวไม่ เขาข่มดวงข้าไม่ได้หรอก”

นางมีอภิญญาหยั่งรู้จิตใจ สามารถรับรู้ความคิดความอ่านของผู้อื่น

ทว่านางไม่อาจหยั่งรู้ความคิดในใจเจ้าหลวงและเหล่าของวิเศษ

เจ้าหลวงนั้นคงเป็นเพราะต้นตอคำสาป ส่วนเหล่าของวิเศษคงเกี่ยวข้องกับหลี่จิ่วเต้า

นอกจากนี้ ความคิดในใจลานเล็กและพวกต้นหลิว นางก็สัมผัสไม่ได้เช่นกัน

แม้แต่ในยามนางปิดกั้นก็เช่นกัน

นี่ต้องเกี่ยวข้องกับหลี่จิ่วเต้าแน่นอน และเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่นางรู้สึกว่าเขาล่วงรู้ความลับใหญ่หลวงในมิตินี้แล้ว

แม้นางไม่อาจรับรู้ความคิดในใจเหล่าของวิเศษและเจ้าหลวง กระนั้นนางก็ฉลาดหลักแหลม พอเดาได้ราง ๆ ว่ากระโถนและถังขยะกำลังช่วยเจ้าหลวงปกปิด

นางไม่คิดว่าเจ้าหลวงจะทรยศหลี่จิ่วเต้าง่าย ๆ

หลี่จิ่วเต้านั้นไม่ธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด ไฉนเลยจะยอมเก็บผู้ที่ทรยศเขาได้ง่าย ๆ ไว้ข้างกาย

เป็นไปไม่ได้

ขณะเดียวกัน พวกลานเล็กก็กลับไปถึงเมืองชิงซานแล้ว

“กลับมาพร้อมชัยชนะแล้ว!”

หลังเซี่ยเหยียนซึ่งอยู่ที่นี่เห็นพวกลานเล็กกลับมาก็เอ่ยยิ้ม ๆ “เป็นอย่างไร ริอ่านฝ่าฝืนคำสั่งคุณชาย สิ่งมีชีวิตจากสองมิติที่เข้ามายังมิตินี้ถูกสังหารเรียบแล้วใช่หรือไม่!”

นางไม่ได้สนใจสถานการณ์ด้านนั้น รวมถึงซี ลั่วสุ่ย และเซี่ยเหยียนก็เช่นกัน ไม่ได้เฝ้าสังเกต

เพราะพวกนางรู้สึกว่าไม่จำเป็น

มีของวิเศษที่หลี่จิ่วเต้าประทาน ย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้

“เปล่า!”

ลานเล็กมีสีหน้าหลากหลายอารมณ์ “สถานการณ์ผิดคาด พวกเราทำไม่สำเร็จ ซ้ำร้ายยังพ่ายแพ้ทั้งหมด ถูกนางสยบไว้!”

“อะไรนะ!”

เซี่ยเหยียนตะลึง คิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

“เป็นไปได้อย่างไร” นางยังเชื่อไม่ลง รีบถามรายละเอียดจากลานเล็ก

ด้านข้าง ซี ลั่วสุ่ย และหลิงอินต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ พ่ายแพ้หรือ ผิดคาดพวกนางยิ่งนัก!

ก่อนหน้านี้ไม่เคยล้มเหลวมาก่อนเลย!

พวกนางต่างมองลานเล็กเป็นตาเดียว อยากทราบรายละเอียด

ลานเล็กรีบเล่าทุกอย่าง พวกซีต่างเงียบไป ไม่คิดไม่ฝันว่าจะเผชิญกับศัตรูน่าประหวั่นพรั่นพรึงปานนี้ แม้แต่ของวิเศษที่หลี่จิ่วเต้าประทานยังไม่ไหว ไม่อาจสังหารศัตรูได้สำเร็จ

กระทั่งเหล่าของวิเศษยังถูกจองจำที่นั่น ไม่อาจหวนกลับมา

“ข้าจะไปหาบุรุษตัวน้อย!” ซีรีบเดินไปยังห้องอักษรเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้หลี่จิ่วเต้าทราบ

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!