รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1305 ไม่มีทางเลือก ได้แต่ต่อสู้
บทที่ 1305 ไม่มีทางเลือก ได้แต่ต่อสู้
………………..
บทที่ 1305 ไม่มีทางเลือก ได้แต่ต่อสู้
เมื่อเห็นกระโถนและถังขยะออกมา สุยซินก็เริ่มสนใจในตัวหลี่จิ่วเต้า เขาต้องเป็นบุรุษเช่นใดกันถึงส่งกระโถนและถังขยะออกมา?
ทว่านางรังเกียจกระโถนและถังขยะอย่างแท้จริง แม้จะไม่ได้กลิ่นแล้ว แต่ทุกครั้งที่หวนนึกถึง กลิ่นนั้นก็ยังคงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
“ทำความสะอาดพวกมันเสีย!”
สุยซินออกคำสั่ง เวิ่นเทียนพุ่งออกไปทันที ความแข็งแกร่งประหนึ่งกำราบฟ้า ตบฝ่ามือไปทางกระโถนและถังขยะ
ด้วยพลังขั้นเจ็ดสิบสามขอบเขตมิติ ความแข็งแกร่งที่เขาครอบครองนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด ฝ่ามือใหญ่ผนึกผืนฟ้า กฎเกณฑ์ทั้งหลายถูกควบคุมเอาไว้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ อีกฝ่ายไม่อาจระเบิดพลังอันใดออกมาได้ ฝ่ามือของเขาสยบได้ทุกสรรพสิ่ง!
แต่กระโถนและถังขยะไม่ได้มีความสามารถเพียงปล่อยกลิ่นเหม็นเท่านั้น พวกมันกล้าเป็นคนนำขบวน ทั้งยังไม่เอาสมบัติของหลี่จิ่วเต้ามาด้วย ย่อมต้องครอบครองความแข็งแกร่งเอาไว้ ไม่เช่นนั้นพวกมันคงไม่ทำอย่างนี้
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว กระโถนระเบิดผืนฟ้าที่เวิ่นเทียนปิดผนึกเอาไว้ แสงสว่างเจิดจ้าแผ่กระจาย ก่อนมันจะพุ่งออกไปด้านหน้า
“บัดซบ!”
เวิ่นเทียนสบถ รีบดึงมือกลับทันที ไม่ต้องการสัมผัสกระโถนแต่อย่างใด
ร่างกายเขาเปล่งแสงเจิดจ้า ดวงตาเบิกกว้างปรากฏแสงทำลายล้างพุ่งออกมา ขณะเดียวกันหอกอันน่าสะพรึงกลัวเล่มหนึ่งก็ถูกเขาเรียกออกมาพร้อมเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อนเขาจะถือหอกตรงไปด้านหน้า
กระโถนและถังขยะพุ่งไปเบื้องหน้า โจมตีจากสองทิศ พลังที่ปะทุออกมาน่าตื่นตะลึงยิ่ง!
ตู้ม!
ด้านนอกอาณาจักรเดือดพล่าน ดาราดวงแล้วดวงเล่าระเบิดออก กระโถนและถังขยะทรงพลังอย่างแท้จริง ภายใต้การปะทุอันน่าสะพรึงกลัว เวิ่นเทียนค่อย ๆ ถูกสยบ ไม่อาจสำแดงความดุร้ายออกมาได้อีก
“เป็นไปไม่ได้!” เวิ่นเทียนคำราม
เขาแพ้ให้กับกระโถนและถังขยะจริง ๆ หรือ? นี่ทำให้เขาไม่อาจทนได้!
เสียงดังตู้ม เวิ่นเทียนระเบิดพลังแข็งแกร่งกว่าเดิมออกมา พลังอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วฟ้า หอกยาวทะลวงสิ้น ไร้ซึ่งสิ่งใดต้านทานได้ กระทั่งปริภูมิเวลายังถูกแทงทะลุ
“เด็กน้อย ข้าคิดว่าเจ้าควรสงบเสงี่ยมเสียบ้าง”
มันเอนตัวลง ของเหลวสีเหลืองไหลออกมา เวิ่นเทียนที่เงยหน้าขึ้นมองจิตใจแทบพังทลาย ไม่ยินยอมถูกของเหลวสีเหลืองราดใส่อย่างแน่นอน
เวิ่นเทียนเคลื่อนตัวผ่านความว่างเปล่า เงาร่างหายวับไปทันที ทว่าเมื่อร่างของเขาโผล่ขึ้นมาอีกที ถังขยะก็พุ่งเข้าใส่เขา!
เขาถูกกระแทกกลับไปจุดเดิม ของเหลวสีเหลืองราดใส่เต็มตัว!
“อี๋…”
สุยซินเห็นฉากดังกล่าวอดรังเกียจไม่ได้ ของเหลวด้านในกระโถนจะเป็นสิ่งใดได้กัน? โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มันมีสีเหลือง!
ชั่วขณะนั้นเอง นางตัดสินใจแล้ว เวิ่นเทียนผู้นี้ไม่อาจเก็บไว้ข้างกายได้อีกต่อไป
“อ๊ากกก!”
เวิ่นเทียนที่ถูกของเหลวสีเหลืองราดทั้งตัวใกล้เป็นบ้าโดยสมบูรณ์แล้ว ดวงตาแดงก่ำ ไม่เคยคิดอยากฆ่าคนเช่นนี้มาก่อน เขาพุ่งใส่กระโถนอย่างบ้าคลั่ง ต้องการทำลายกระโถนให้แหลกเป็นชิ้น ๆ
ทว่าพริบตาต่อมา ทุกอย่างเบื้องหน้าเขาพลันมืดมิด เขาสับสนทันที เกิดเรื่องอันใดขึ้น?
เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็ว ความโกรธภายในใจทบทวี บนหัวเขาถูกคลุมด้วยถังขยะ!
กลิ่นของเน่ากระทบถึงส่วนลึกจิตวิญญาณ เขาสาบานว่าไม่เคยน่ารังเกียจเพียงนี้มาก่อน!
โอ๊ะ ไม่สิ เขาไม่เคยน่ารังเกียจมาก่อนจนกระทั่งถึงเมื่อครู่!
เขาถูกของเหลวสีเหลืองราดจนเปียกโชกไปทั้งตัว ได้กลิ่นเหม็นยิ่ง ตอนนี้เขาน่าขยะแขยงนัก!
“ไม่อาจมากไปกว่านี้แล้ว”
สีหน้าสุยซินเต็มไปด้วยความรังเกียจ ตอนแรกก็ถูกราดด้วยของเหลวสีเหลือง หลังจากนั้นยังถูกถังขยะครอบหัว เวิ่นเทียนถือว่าบอกลานางแล้ว นางไม่เพียงแต่ไม่ให้เวิ่นเทียนติดตามข้างกายอีก กระทั่งเห็นหน้ายังไม่อยาก
“ยอดเยี่ยม สุดยอด!”
“กลิ่นไร้เทียมทานที่สุดในใต้หล้า!”
ทางด้านต้นหลิว เหล่าสมบัติต่างส่งเสียงให้กำลังใจกระโถนและถังขยะ เห็นสถานการณ์ได้อย่างชัดเจนแล้ว เวิ่นเทียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกระโถนและถังขยะ
“ยังมีการสู้อีกหรือไม่? หากมีข้าต้องการไป!”
เลือดของจอบเซียนเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้น ต้องการออกไปสู้ แต่ดูจากความดุร้ายของกระโถนและถังขยะ ทั้งสองสังหารสิ้นทั้งหมดได้เอง
“เจ้าไปเถิด ทำความสะอาดพวกเขาเสีย”
สุยซินมองไปยังสิ่งมีชีวิตอีกตน เอ่ยให้สิ่งมีชีวิตนนั้นจัดการกระโถนและถังขยะ
“เอ๋?”
สิ่งมีชีวิตตนนั้นตื่นตะลึงทันที รีบคุกเข่าลงให้สุยซิน เอ่ยทั้งน้ำตาว่า “นายหญิงสุยซิน ปล่อยข้าไปเถิด หากข้าไปมีเพียงแต่ต้องตายเท่านั้น!”
เขาอยู่ในขั้นสามสิบแปดขอบเขตมิติเท่านั้น อีกทั้งยังมาจากสองมิติ เช่นนั้นจะต่อกรกับกระโถนและถังขยะได้อย่างไร ไม่เห็นหรือว่ากระทั่งเวิ่นเทียนที่อยู่ขั้นเจ็ดสิบสามขอบเขตมิติยังถูกกระโถนและถังขยะจัดการได้อย่างง่ายดาย?
เขาตื่นตกใจกลัว คุกเข่าคำนับสุยซินขอความเมตตา หวังให้อีกฝ่ายปล่อยเขาไปไม่ต้องเข้าต่อสู้ เปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นไปแทน
“วางใจได้ เจ้าไม่ตายหรอก”
สีหน้าสุยซินสงบนิ่ง มือเรียวหยกชี้ไปทางสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปด ทันใดนั้นเอง พลังอันไร้ที่สิ้นสุดก็พุ่งตามทิศทางมือสุยซิน เข้าไปในร่างสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดขอบเขตมิติ
จากนั้นลมหายใจของสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใช้เวลาไม่ถึงชั่วอึดใจก็แซงหน้าเวิ่นเทียนเรียบร้อย!
เมื่อสิ่งมีชีวิตอื่นเห็นฉากนี้พลันอ้าปากค้าง หนังศีรษะชาวาบ ภายในใจตื่นตะลึงยิ่ง
สุยซินน่ากลัวเกินไปแล้ว เพียงแค่อึดใจเดียวสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดพลันทรงพลังยิ่งกว่าเวิ่นเทียน นี่น่าตื่นตะลึงอย่างแท้จริง!
“ตอนนี้มั่นใจหรือยัง?”
สุยซินดึงมือกลับพร้อมหัวเราะแผ่วเบา
“มั่นใจแล้ว!”
สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดลุกขึ้น บนร่างเต็มไปด้วยท่าทีมั่นใจ พลังในร่างเขาน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ทำให้เขามีความมั่นใจในการสยบกระโถนและถังขยะ
“นายหญิงสุยซินโปรดวางใจ ข้าสาบานว่าจะทำให้สำเร็จ!”
เขาตบหน้าอกตนเองเอ่ยออกมา หาได้มีความขลาดกลัวดังก่อนหน้า
“จำไว้ อย่าได้ทำลายพวกมัน เพียงทำความสะอาดก็พอ” สุยซินกล่าว
“รับทราบ!”
ยามเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ก็อยู่ด้านหน้าประชิดถังขยะแล้ว!
กระโถนสัมผัสล่วงหน้าไม่ได้สักนิด ถูกสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดตบไปทางถังขยะจนปลิวกระเด็นออกไปทันที
กระโถนตื่นตะลึง พุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดโดยพลัน
สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดหายตัวไปอีกครั้ง เมื่อปรากฏออกมาก็อยู่เหนือกระโถน และตบมันอย่างดุร้าย
กระโถนยังคงไม่อาจสัมผัสได้ล่วงหน้า จึงไม่อาจตอบสนอง ถูกตบอย่างแรงจนเกือบแตก ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยร้าว
“สยบ!”
สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดตวาดเสียงเย็นชา พลังอันไร้ที่สิ้นสุดเคลื่อนไหวพุ่งเป้าไปทางกระโถนและถังขยะในพริบตา กักขังทั้งสองเอาไว้โดยสมบูรณ์
กระโถนกับถังขยะพยายามต่อต้าน แต่กลับไม่ได้ผลสักนิด
“ทำความสะอาด!”
สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดลงมือ พิรุณโปรยปรายลงมาราวน้ำหลาก ตกกระทบกระโถนและถังขยะเพื่อทำความสะอาด
“ทำความสะอาดดี ๆ ต้องแน่ใจว่าไม่มีกลิ่น” สุยซินหัวเราะแผ่วเบา
“รับทราบ!”
สิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดล้างกระโถนและถังขยะครั้งแล้วครั้งเล่าจนกลิ่นค่อย ๆ จางหายไป
“มารดามันเถิด ข้าไม่ทำความสะอาดแล้ว! อ๊าก ไม่ ข้าสะอาดเกินไปแล้ว!” กระโถนสบถ
“ข้าก็เหมือนกัน! สะอาดเกินไปแล้ว!”
ถังขยะร้องไห้ อัดอั้นเป็นอย่างมาก มันไม่บริสุทธิ์แล้ว ไม่ใช่ถังขยะบริสุทธิ์อีกต่อไป
อีกด้านหนึ่ง เวิ่นเทียนทะยานกลับไป แต่ถูกสุยซินหยุดเอาไว้
สุยซินไล่เวิ่นเทียนออกไป
เวิ่นเทียนอยากร้องไห้ ไม่ง่ายเลยที่เขาจะกอดขาสุยซินไว้ได้ แต่กลับหายไปเช่นนี้!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสุยซินต้องมีภูมิหลังยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดาแน่นอน ขอเพียงติดตามสุยซินได้ตลอดทาง เขาก็ไม่ต้องกังวลกับความปลอดภัยในชีวิตตนเองอีกต่อไป
น่าเสียดาย เขาถูกสุยซินรังเกียจและทอดทิ้ง
เขาไม่ต้องการแยกจากสุยซิน แต่ก็ไม่กล้าขัดความต้องการของนาง ได้แต่หันหลังจากไป
“มารดามันเถิด เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?”
“ไป ไปช่วยกระโถนกับถังขยะ!”
อีกด้านหนึ่ง เมื่อเหล่าสมบัติเห็นว่ากระโถนกับถังขยะถูกสยบ ต่างพากันพุ่งเข้าไป
“อย่า!”
เหล่าสมบัติต่างทรงพลังยิ่ง ต่างจัดการเวิ่นเทียนได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตขั้นสามสิบแปดขอบเขตมิติกลับถูกสยบในพริบตา!
“หม้อ ชาม กระทะ ตะหลิวก็มาหรือ?”
สุยซินเบิกตากว้าง ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นฉากดังกล่าวอย่างแท้จริง
นางระเบิดเสียงหัวเราะ เอ่ยด้วยความขบขันว่า “หลี่จิ่วเต้าส่งพวกเจ้ามาที่นี่ อยากย้ายบ้านมาอาศัยอยู่กับข้าหรือ?”
หม้อชามกระทะตะหลิว โต๊ะเก้าอี้ รวมเหล่าสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน นางสนใจหลี่จิ่วเต้านัก เขาถึงกับหลอมสมบัติให้เป็นชุดเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน
หากเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นคงไม่อาจจัดการได้ ทั้งยังถูกเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันเหล่านี้สยบลงอย่างง่ายดาย
“โฮ่ง ไม่ใช่แล้ว เหล่าสมบัติถูกสยบลงหรือ?”
ใบหน้าสุนัขดำมืดครึ้ม นี่พวกเขากำลังพบเจอกับศัตรูเช่นใดกัน? เหล่าสมบัติมีพลังเหนือเกินกว่าจินตนาการได้ แต่กลับถูกสยบทันทีที่เข้าไป
อีกทั้งสุยซินยังไม่ได้ลงมือเองแต่อย่างใด!
‘ศัตรูที่แข็งแกร่งมาถึงแล้ว!’
ขณะเดียวกันลานเล็กรำพึง ให้ความสนใจกับสถานการณ์ฝั่งนั้นด้วย
มันตระหนักชัดว่าสุยซินน่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด เหนือกว่าศัตรูทั้งหมดก่อนหน้านี้มาก
มันฉีกความว่างเปล่า ไปถึงฝั่งต้นหลิวในพริบตา “อย่าเพิ่งรีบใช้สมบัติที่คุณชายมอบมา ให้ข้าทดสอบความแข็งแกร่งนางก่อน”
กล่าวจบมันก็ตรงไปหาสุยซิน
ร่างมนุษย์ของมันในตอนนี้เป็นเด็กหนุ่มผมสีเงินไสวตามสายลม หล่อเหลาสง่างาม ดึงดูดสายตาผู้คนนัก
“ไม่ใช่แล้ว นี่ตั้งใจย้ายบ้านมาอยู่กับข้าจริงหรือ? กระทั่งลานเองก็มา”
สีหน้าสุยซินแปลกประหลาด มองปราดเดียวก็รู้ถึงร่างต้นของลานเล็ก หลี่จิ่วเต้าช่างน่าสนใจเกินไปแล้ว ไม่เพียงเหล่าเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน กระทั่งลานยังเป็นสมบัติล้ำค่าไม่ธรรมดา ทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง
“กล่าวตามตรง ข้าเริ่มสนใจหลี่จิ่วเต้ามากขึ้นเรื่อย ๆ”
นางมองลานเล็กแล้วเอ่ยว่า “ลาน เจ้ากลับไปเสีย บอกให้หลี่จิ่วเต้ามาเอง ข้าจะดูว่าเขาน่าพึงพอใจหรือไม่ หากรื่นหูรื่นตา ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะอยู่กับเขา ข้าชื่นชอบคนที่น่าสนใจเช่นนี้”
เส้นผมสีเงินของลานเล็กปลิวสยาย สีหน้าจริงจังอย่างถึงที่สุด มันสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามมหาศาลจากร่างสุยซิน
เป็นไปได้อย่างไรกัน?
มันเชื่อมต่อกับพลังลึกลับของคุณชาย สามารถดึงขุมกำลังนั้นออกมาใช้งานได้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้มันสมควรกวาดล้างศัตรูทั้งปวงได้ และไม่ควรสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามเช่นนี้!
ทว่ามันกลับสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามครั้งใหญ่ ทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก คนเบื้องหน้าดูเหมือนเป็นเพียงแม่นางตัวน้อย ไม่ใช่ศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวแต่อย่างใด!
“เจ้าเป็นใคร?”
มันมองสุยซิน ไม่ได้ลงมือเคลื่อนไหว ต้องการทราบที่มาของสุยซิน มันรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่ถูกวิหารโบราณลึกลับส่งไปยังมิติต่าง ๆ แต่มีโอกาสมากที่จะเป็นสมาชิกคนสำคัญของวิหารโบราณลึกลับ
นี่ทำให้มันปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่งขึ้น
มันรู้ชัดแจ้งว่าคุณชายไม่ต้องการปะทะกับวิหารโบราณลึกลับในตอนนี้ ดังนั้นจึงยอมให้สิ่งมีชีวิตจากมิติต่าง ๆ เข้ามาด้านในมิติแห่งนี้ ทว่าผู้ที่อาจเป็นสมาชิกสำคัญของวิหารโบราณลึกลับกลับปรากฏตัวขึ้น ทำให้มันรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหลายเริ่มยุ่งยากขึ้นมาแล้ว
“ข้าหรือ? สุยซิน” สุยซินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าไม่ได้ถามชื่อของเจ้า” ลานเล็กเอ่ย
สุยซินหัวเราะ “ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการถามสิ่งใด แต่ข้าไม่อยากบอกเจ้า เจ้าไปเรียกให้หลี่จิ่วเต้ามาเสีย”
“เจ้าเป็นสมาชิกวิหารโบราณลึกลับหรือ?”
ลานเล็กยังคงถามต่อ ไม่ได้จากไป
ตอนนี้คุณชายกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการค้นคว้าสูตรโอสถใหม่ ไม่อาจไปรบกวนได้ มันต้องการทราบสถานะสุยซินเสียก่อน แล้วจึงค่อยไปรายงานคุณชาย
“พี่ลาน พวกเราหยุดคุยเถิด มาช่วยพวกข้าก่อน!”
กระโถนตะโกน “ข้าไม่อยากถูกทำความสะอาดแล้ว กลิ่นอันล้ำค่าใกล้หายไปเต็มที!”
“ข้าด้วย!” ถังขยะที่กำลังโดนทำความสะอาดตะโกนเสริม
ลานเล็กไม่สนใจกระโถนและถังขยะ จับจ้องไปทางสุยซินด้วยต้องการฟังคำตอบ
“สมาชิกวิหารโบราณลึกลับ? ไม่ ๆๆ ข้าไม่ได้เข้าร่วมวิหารโบราณนั่น” สุยซินเอ่ย
ลานเล็กขมวดคิ้ว สุยซินไม่ใช่สมาชิกวิหารโบราณลึกลับ เช่นนี้มีความเป็นมาอย่างไรกัน?
ฟิ้ว!
ในตอนนั้นเอง พวกต้นหลิวก็มาถึงพร้อมสมบัติที่หลี่จิ่วเต้ามอบให้ เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับลานเล็ก แม้โอกาสแทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม แต่ยามเห็นท่าทางลานเล็กไม่ปกติจึงรีบตรงเข้ามา
“สถานการณ์ยุ่งยากมากหรือ?”
ต้นหลิวถามลานเล็ก
“ยุ่งยากนัก”
ลานเล็กพยักหน้า มันไม่อาจมองผ่านสุยซิน ความรู้สึกที่อีกฝ่ายมอบให้นั้นน่าสะพรึงกลัวนัก
“มีมาเพิ่มเรื่อย ๆ น่าเสียดายที่หลี่จิ่วเต้าไม่ได้มา”
สุยซินส่ายศีรษะ “เหตุใดหลี่จิ่วเต้าไม่มา? เขาคิดว่าพวกเจ้าเพียงพอต่อการรับมือข้าหรือ? ช่างเถิด ข้าจะสำแดงความแข็งแกร่งออกมาให้หลี่จิ่วเต้าได้เข้าใจ หากเขาไม่มาด้วยตนเองก็ไม่มีทางไหว”
นางก้าวออกมาหนึ่งก้าว เตรียมเคลื่อนไหวด้วยตนเอง
“ลงมือ!”
ลานเล็กเป็นผู้นำในการโจมตีสุยซิน มาถึงจุดนี้แล้วไม่มีทางเลือกอื่นอีก ได้แต่ต่อสู้เท่านั้น
“ตาย!”
พวกต้นหลิวเองก็เรียกสมบัติที่หลี่จิ่วเต้ามอบให้ออกมาช่วยเหลือลานเล็กต่อสู้
………………..
Comments for chapter "บทที่ 1305 ไม่มีทางเลือก ได้แต่ต่อสู้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
