รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1300 ข้ามีนามว่าสุยซิน

บทที่ 1300 ข้ามีนามว่าสุยซิน

………………..

บทที่ 1300 ข้ามีนามว่าสุยซิน

“ความเล็กน้อยนี้ไม่อาจก้าวข้ามได้จริงหรือ ข้าไม่เชื่อ!”

สิ่งมีชีวิตตนอื่นเอ่ย ไม่ยอมปักใจเชื่อ ปราดออกไปนอกอาณาจักร ท้าหลี่จิ่วเต้าประลอง

เขามีขอบเขตสูงส่ง ถือเป็นหนึ่งในกำลังรบกล้าแกร่งที่สุดในมิติต่าง ๆ มีพลังขอบเขตมิติขั้นเจ็ดสิบ น่าประหวั่นพรั่นพรึงถึงขีดสุด!

อวกาศนอกเอกภพสั่นไหวตามแรงหายใจของเขา ทุกอิริยาบถของเขาล้วนแฝงไว้ซึ่งพลังทำลายล้าง พริบตาที่ดวงตาลืมเปิด ลำแสงสยดสยองพวยพุ่ง ทะลวงได้แม้กระทั่งห้วงปริภูมิและกาลเวลา

“มาสิ”

หลี่จิ่วเต้าตอบตกลง ต่อสู้อย่างดุเดือดกับสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติขั้นเจ็ดสิบผู้นี้

ผ่านไประยะหนึ่ง สิ่งมีชีวิตตนนี้จำต้องเชื่อว่าความเล็กน้อยที่ว่าไม่อาจก้าวข้ามจริง ๆ ไม่ว่าเขาระเบิดพลังอย่างไรก็ไม่ไหว หลี่จิ่วเต้ายังคงแข็งแกร่งกว่าเขาหน่อย ๆ

สุดท้ายเขาจำต้องยอมแพ้ จบการต่อสู้

และคล้อยหลังการยอมแพ้ของสิ่งมีชีวิตตนนี้ สิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติทุกตนล้วนล้มเลิกความตั้งใจใช้ไม้แข็งกับหลี่จิ่วเต้า บุรุษผู้นี้ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเพียงน้อยนิดอย่างที่แสดงออกมา เห็นได้ชัดว่าเก่งกาจกว่าพวกเขามากนัก!

ต่อมาจึงไม่มีผู้ใดขอท้าประลองหลี่จิ่วเต้าอีก ชายหนุ่มกลับไปนั่งที่ ดื่มสุราอย่างสบายอารมณ์

ได้ยืดเส้นยืดสายนับว่าไม่เลวจริง ๆ หลี่จิ่วเต้าอารมณ์เบิกบาน รู้สึกว่าคิดถูกที่มางานเลี้ยงครานี้ เขาผ่อนคลายลงไม่น้อย

งานเลี้ยงดำเนินต่อ หนนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตตนใดไม่ยอมรับหลี่จิ่วเต้าอีก ทุกวาจาล้วนเปี่ยมด้วยความนอบน้อมนับถือต่อหลี่จิ่วเต้า

ตู้ม!

เวลานั้นเอง กรงเล็บอสูรข้างหนึ่งพลันร่วงหล่นจากห้วงมิติ พลังน่าครั่นคร้ามซัดสาด อาณาจักรนี้ถูกทะลวงในชั่วพริบตา ป่นปี้อย่างสิ้นเชิง!

เลือดสาดกระเซ็นราวกับฝนโลหิต สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเกิดอันใดขึ้นก็ถูกสังหาร กลายเป็นหมอกเลือด ตายไปอย่างสิ้นเชิง ร่องรอยทั้งหมดมลายสิ้น

เหมยเทียนและสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติกล้าแกร่งตนอื่นแม้ยังไม่ตาย กระนั้นก็บาดเจ็บสาหัส ชีวิตถูกกัดกร่อนไปกว่าครึ่ง แต่ละคนอนาถกันถ้วนหน้า

“อ๊ากกก!”

เสียงครวญครางรวดร้าวดังไม่หยุด สิ่งมีชีวิตจากมิติต่าง ๆ ไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ มีมิติใหม่มาเยือนอีกแล้วหรือ ถึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตปานนี้!

ด้านหลี่จิ่วเต้ามีร่มกระดาษมหึมาปกคลุม สกัดพลังที่ถล่มลงมาได้ทั้งหมด ทำให้ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ

“มันนั่นเอง!”

หลีชิ่งสั่นเทิ้มไปทั้งตัว จำภูมิหลังกรงเล็บอสูรข้างนั้นได้ “มันคือสิ่งมีชีวิตน่าครั่นคร้ามที่ข้าพบในครานั้น ฉีกกระชากม่านกั้นมิติจนเป็นรอยแหว่ง!”

เขาคือสิ่งมีชีวิตจากสามมิติแรกที่มาเยือน ต่อมาถูกหลี่จิ่วเต้ากำราบรับเป็นพรรคพวก จึงติดตามหลี่จิ่วเต้าเรื่อยมา

“มันต้องกล้าแกร่งเพียงใดกัน มิติที่มันอยู่ไม่ทันมา มันก็ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว!”

เหมยเทียนเอ่ยเสียงสั่น ไม่รู้สึกถึงการปรากฏตัวของมิติแห่งใหม่ หมายความว่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวตนนี้ล่วงหน้ามาก่อนมิติที่อยู่

หลี่จิ่วเต้าขมวดคิ้ว นี่มันตัวอะไรกัน บังอาจมาก่อกรรมทำเข็ญต่อหน้าเขา

กรงเล็บอสูรโผล่มากะทันหันเกินไป กว่าเขาจะรู้ตัวก็ช้าไปนิดหน่อย ร่มกระดาษที่เขากางปกคลุมเพียงด้านเขาเท่านั้น มิอาจปกคลุมไปทั่วอาณาจักร

สิ่งสำคัญคือเขาคาดไม่ถึงสถานการณ์เช่นนี้ กำลังสนทนาอยู่กับเหมยเทียนและสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติอื่น ๆ สมาธิไม่จดจ่อ หาไม่แล้วไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้!

หากไม่วอกแวก ย่อมไม่มีเรื่องใดกะทันหันเกินไป เขาสามารถรับรู้การโจมตีทั้งหมดได้ล่วงหน้า!

เขาซึ่งมีพลังจากเหล่าของวิเศษกับตัวสูงส่งมหัศจรรย์ถึงขีดสุด!

ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตน่าครั่นคร้ามตนนั้นก็ปรากฏ เป็นหมาป่าขาวมโหฬารตัวหนึ่ง แหงนหน้ายืดอก ราวกับจะอัดแน่นมิติผืนนี้ให้ระเบิด คล้ายว่ามิตินี้มิอาจรองรับมันไว้ได้

ดวงตาของมันโตเสียยิ่งกว่าดวงดาว ลึกล้ำกว้างใหญ่ ทอดมองไปทางหลี่จิ่วเต้า

“เจ้าน่ะหรือหลี่จิ่วเต้า”

มันเอ่ย สุ้มเสียงกัมปนาทดั่งสายฟ้า ก้องกังวานไปทั่วมิติ มันมาเพื่อหลี่จิ่วเต้าโดยเฉพาะ

ก่อนเข้ามายังมิตินี้ มันรู้เรื่องมิตินี้จากสองมิติด้านนอก หลี่จิ่วเต้าคือผู้ที่ทรงพลังที่สุดในมิตินี้ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในมิตินี้ล้วนเชื่อฟังคำสั่งเขา

หลี่จิ่วเต้าอาจสัมผัสกับความลับใหญ่หลวงในมิตินี้แล้ว

มันลงมือแข็งกร้าว เป้าหมายเพื่อข่มขวัญหลี่จิ่วเต้าให้ยำเกรง แล้วเค้นถามว่าความลับใหญ่หลวงในมิตินี้คืออะไร

ชายหนุ่มหาได้เกรงกลัว ก้าวเดียวก็มาถึงอวกาศนอกอาณาจักร สบตาหมาป่าขาว

“เจ้ามาหาข้าหรือ”

เสียงของเขาเย็นเยียบ ตั้งใจปลิดชีพหมาป่าขาว

หากมาหาเขาก็พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง ทว่าหมาป่าขาวกลับโหดเหี้ยมอำมหิต มาถึงก็สังหารสิ่งมีชีวิตไปมหาศาล คิดจะทำอะไร ข่มขู่เขาหรือ

ยังดีที่สุดท้ายเขาไหวตัวทัน เรียกร่มกระดาษออกมาปกป้องคนข้างกาย หากไหวตัวไม่ทัน คนข้างกายเขาก็อาจถูกสังหารเช่นกัน!

เป็นผลให้จิตสังหารชายหนุ่มพลุ่งพล่าน

“เจ้าเด็กอมมือ ระวังมารยาทด้วย!”

หมาป่าขาวต่อว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าอยู่รู้บ้างหรือไม่ อย่าได้รนหาที่ตาย!”

มันไม่พอใจอย่างมาก หลี่จิ่วเต้าทำอะไร คิดจริงหรือว่าต่อกรกับมันได้ น่าขันนัก มันมีกำลังรบขอบเขตมิติขั้นแปดสิบ ฉีกกระชากได้แม้แต่ม่านกั้นมิติ หลี่จิ่วเต้าเทียบได้ที่ไหน

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร ทว่าสีหน้าเย็นเยียบ เสียงดังเคร้ง กระบี่ฉุนจวินเหินออกไปฟาดฟันหมาป่าขาว

เขาคร้านจะพล่ามกับหมาป่าขาวอีก ในสายตาเขา หมาป่าขาวถือเป็นศพไปแล้ว

“สามหาว!”

หมาป่าขาวตวาดเสียงกร้าว “ข้าให้โอกาสเจ้าไม่รู้จักถนอม เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าลงมือไร้เมตตาแล้วกัน!”

ขนหมาป่ามันลุกชันทั้งตัว เปล่งประกายเจิดจ้าทั่วร่าง ส่องสว่างจนสิ่งมีชีวิตทั้งมิติลืมตาไม่ขึ้น ลำแสงสยดสยองพุ่งออกจากดวงตาของมัน ประหนึ่งประทีปล่มโลกา ทะลุทะลวงไปทั้งมิติ!

มันคิดใช้ลำแสงจากเนตรทั้งสองทำลายกระบี่ฉุนจวิน!

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังกัมปนาท กระบี่ฉุนจวินเจิดจ้าไร้ใดเปรียบ ยามลำแสงจากเนตรทั้งสองกระแทกตัวกระบี่ของมันมิอาจทิ้งร่องรอยแม้สักเล็กน้อย ฟาดฟันต่อไปหาหมาป่าขาวอย่างรวดเร็ว!

หมาป่าขาวไม่ธรรมดา หลังลำแสงจากเนตรทั้งสองพุ่งออกไปมันก็สังหรณ์ใจ รับรู้ได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

มันเชื่อสัญชาตญาณของตน เคลื่อนตัวออกไปโดยไม่ลังเล ผละออกจากที่เดิม!

กระบี่ฉุนจวินพุ่งเข้าไป ฟันไม่โดนมัน

“น่าสนใจ มิน่าทุกคนถึงเอาแต่เอ่ยว่าเจ้าได้สัมผัสความลับใหญ่หลวงในมิตินี้แล้ว ดูท่าคงจริง”

หมาป่าขาวยิ้มเย็น อ้าปากพ่นอสนีบาตออกมาคณานับ ฟาดผ่ากระบี่ฉุนจวิน!

กระบี่ฉุนจวินไร้รอยขีดข่วน ฝ่าออกจากอสนีบาต ตัวกระบี่ส่องประกายขาวหิมะคมกล้าเย็นยะเยือก เสียงดังฟิ้ว ฟาดฟันใส่หมาป่าขาว

หมาป่าขาวไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง จับสัมผัสล่วงได้หน้าเยี่ยมยอด หนนี้ก็หลบหลีกการตวัดของกระบี่ฉุนจวินได้ก่อนอีกครา

โฮก!

มันคำรามตามแบบฉบับหมาป่า คลื่นเสียงสยดสยองถล่มใส่กระบี่ฉุนจวิน

เสียงหมาป่าคำรามนี้น่ากลัวเกินไป สิ่งมีชีวิตทั้งมิติรู้สึกเหมือนถูกกระแทกศีรษะรุนแรง กระอักเลือดไม่หยุด บาดเจ็บสาหัสกันถ้วนหน้า!

ทุกการโจมตีของหมาป่าขาวล้วนน่าประหวั่นพรั่นพรึง กระเทือนไปทั้งมิติ

กระบี่ฉุนจวินอาละวาดไร้เทียมทาน ฝ่าออกจากคลื่นเสียงอย่างแข็งกร้าว ฟาดฟันลงบนตัวหมาป่าขาว!

ทว่าภาพที่คาดการณ์ไว้ไม่ได้ปรากฏ กระบี่ฉุนจวินฟันลงบนตัวหมาป่าขาว ผ่าหมาป่าขาวออกเป็นสองท่อน แต่กลับปราศจากโลหิตแม้สักหยด

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ในตัวหมาป่าขาวไม่มีเลือดหรือไร?

พวกเหมยเทียนเห็นแล้วฉงนสนเท่ห์ สีหน้าประหลาด รู้สึกว่าหมาป่าขาวพิสดารยิ่งนัก

ทว่าไม่นานพวกเขาก็ได้คำตอบ ใช่ว่าหมาป่าขาวไม่มีเลือดในตัว หากแต่สิ่งที่ถูกฟันเป็นเพียงเงา ไม่ใช่ร่างต้น ร่างต้นของหมาป่าขาวหายจากตรงนั้นไปนานแล้ว!

“มันบุกไปหาหลี่จิ่วเต้าแล้ว!”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งร้องเสียงหลง เห็นหมาป่าขาวเผยตัวอยู่ด้านหลังหลี่จิ่วเต้า อ้าปากกว้างกัดลงไป

กระบี่ฉุนจวินอยู่ในการควบคุมของหลี่จิ่วเต้า หมาป่าขาวตั้งใจจบการต่อสู้จากต้นตอ มันแสร้งว่าต่อสู้ดุเดือดกับกระบี่ฉุนจวิน แท้จริงเล็งเป้าไปที่หลี่จิ่วเต้าแต่แรก

ฟึ่บ!

ขณะที่หมาป่าขาวกำลังจะกัดหลี่จิ่วเต้า ร่างของเขาพลันอันตรธาน

เมื่อคราวชายหนุ่มปรากฏตัวอีกครั้ง ก็มาอยู่เหนือปากหมาป่าขาวแล้ว

เสียงดังตู้ม หลี่จิ่วเต้ากระแทกหมัดบนปากหมาป่าขาว ชั่วขณะนั้น ปากของหมาป่าขาวระเบิด เจ็บจนโหยหวนออกมา

ตอนนี้เองที่หมาป่าขาวตระหนักได้ถึงความน่าครั่นคร้ามของหลี่จิ่วเต้า ลางสังหรณ์ของมันสิ้นประสิทธิผล มิอาจหลบหลีกล่วงหน้า!

หลี่จิ่วเต้ามีสีหน้าเย็นชา ลงมือเด็ดขาดว่องไว รัวหมัดใส่ศีรษะหมาป่าขาวหมัดแล้วหมัดเล่า

เขาต่างจากยอดฝีมือเหล่านั้น ร่างกายปราศจากประกายวาววาม และไร้ซึ่งคลื่นพลังที่ไหลเวียนตามตัว ดูไม่ต่างจากปุถุชนสักนิด

ทว่าเขาที่เป็นเช่นนี้กลับน่ากลัวเหลือแสน หมัดที่อัดกระแทกใส่ศีรษะหมาป่าขาวยิ่งทวีความน่ากลัว!

ศีรษะหมาป่าขาวระเบิดครั้งแล้วครั้งเล่า ลงท้ายก็แหลกเหลวอย่างสิ้นเชิง มันสมองผสมด้วยโลหิตกระเด็นไปทั่ว คราวนี้หาใช่เงาแต่อย่างใด หากแต่เป็นร่างต้นที่ถูกเล่นงานจนสมองระเบิด

“พอได้แล้ว!”

หมาป่าขาวยังไม่ตาย วิญญาณส่งเสียงคำรามกราดเกรี้ยว กระบี่ยาวเล่มหนึ่งลอยออกจากตัวมันด้วยความเร็วทะลุขีดจำกัด เหนือกว่าอัตราเคลื่อนที่ของปริภูมิเวลา ฟาดฟันใส่หลี่จิ่วเต้า

นี่คือกระบี่ยาวที่มันฟูมฟักในกายมานานแสนนาน เป็นไม้ตายของมัน มันไม่เคยใช้มาก่อน ตั้งใจโจมตีให้ศัตรูของมันตั้งตัวไม่ทัน

เดิมมันอยากเก็บไว้จนถึงช่วงสุดท้าย ใช้รับมือสิ่งมีชีวิตจากมิติที่มาทีหลัง ทว่าบัดนี้มันถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง ต้องใช้เสียเดี๋ยวนี้

สีหน้าหลี่จิ่วเต้าราบเรียบ ร่างกายยังไร้ซึ่งความผิดปกติแต่อย่างใด ทว่าในสายตาของมัน ทุกอย่างล้วนเชื่องช้าลงเหลือคณา

เขายื่นมือหนึ่งออกไป คว้ากระบี่ยาวที่จู่โจมเข้ามาไว้ในมือ

จากนั้นดูเหมือนเขาจะไม่ได้ออกแรงนัก เพียงแต่บีบเบา ๆ กระบี่ยาวซึ่งหมาป่าขาวฟูมฟักมายาวนานและเห็นเป็นไม้ตายก็ระเบิดแตกสลายอย่างสมบูรณ์!

“อะไรกัน!”

หมาป่าขาวตกตะลึงพรึงเพริด แทบไม่เชื่อสายตาตนเอง ภาพนี้ราวกับความฝัน มิได้ตั้งอยู่บนความเป็นจริง!

“หนี!”

มันเผ่นอุตลุด ไม่กล้าสู้กับหลี่จิ่วเต้าอีกต่อไป

อย่าล้อเล่นหน่อยเลย หลี่จิ่วเต้าบดขยี้กระบี่ยาวได้ง่ายดาย นี่ใช่ผู้ที่มันต่อกรไหวที่ไหน หลี่จิ่วเต้าแข็งแกร่งกว่ามันมากนัก!

ทว่าลมหายใจต่อมา มันก็วิ่งหนีไปไหนไม่ได้อีก หางหมาป่าของมันถูกมือข้างหนึ่งของหลี่จิ่วเต้ากำไว้แน่น

มันเด็ดขาดอย่างยิ่ง ตัดหางเอาตัวรอดโดยไม่ลังเล ทว่าหาได้มีประโยชน์ไม่!

หลี่จิ่วเต้าโผล่มาอยู่เบื้องหน้ามัน มือหนึ่งกดอยู่บนศีรษะของมัน จากนั้นพลังบางอย่างก็ปรากฏขึ้น ลบล้างวิญญาณและพลังชีวิตทั้งหมดของมันจนสูญสิ้น!

หมาป่าขาวตายสนิท!

“น่า…น่าพรั่นพรึงเหลือเกิน!”

“นี่เขาแข็งแกร่งเพียงใดกัน?!”

เหมยเทียนและสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติตนอื่นต่างตื่นกลัวกับความทรงพลังของหลี่จิ่วเต้าจนวิญญาณแทบออกจากร่าง ร่างกายสั่นเทา

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกโชคดีเป็นอย่างมาก!

ยังดีที่หมาป่าขาวได้บาดหมางกับหลี่จิ่วเต้าแทน หากเป็นพวกเขา มีหรือจะได้อยู่อย่างสุขสบาย จุดจบของพวกเขาก็ต้องเป็นเฉกเช่นหมาป่าขาวแน่!

“กลับไปกินเนื้อย่าง”

หลี่จิ่วเต้ายกมือเก็บศพหมาป่าขาว เขามิใช่คนสิ้นเปลือง โดยเฉพาะกับหมาป่าขาวที่แข็งแกร่งเช่นนี้ หลังพวกซีได้กินต้องได้รับประโยชน์มหาศาลแน่

จากนั้น เขาเหินกลับมา กลับเมืองชิงซานพร้อมพวกซี

“เวลานี้สถานการณ์วุ่นวาย ไม่ว่าเรื่องใดล้วนมีโอกาสเกิดขึ้น ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตน่าสยดสยองเพียงใดล้วนมีโอกาสปรากฏ พวกเจ้าอย่าเพิ่งออกไปเพ่นพ่านจะดีกว่า อยู่ในละแวกเมืองชิงซานเข้าไว้”

หลี่จิ่วเต้าบอกกับพวกต้นหลิว

เขากางม่านพลังในเมืองชิงซานไว้แล้ว ที่ใดเกิดเรื่อง แต่ที่นี่ไม่มีทางเกิดเรื่อง

การปรากฏตัวของหมาป่าขาวสร้างความกังวลแก่เขา เขาไม่กล้าให้พวกต้นหลิวออกไปเพ่นพ่านตามอำเภอใจอีก ขืนเผชิญกับสิ่งมีชีวิตน่าพรั่นพรึงอย่างหมาป่าขาว คงเกิดเรื่องไม่คาดคิดกับพวกต้นหลิวได้ง่าย

เขาต้องพลิกอ่านตำรับลูกกลอน ต้องค้นคว้าตำรับสุดยอดลูกกลอนใหม่ ไม่อาจจับตาดูพวกต้นหลิวตลอดเวลา ให้พวกต้นหลิวอยู่ในละแวกเมืองชิงซานไว้ดีกว่า

“ได้!”

พวกต้นหลิวตอบ พากันอยู่ใกล้ ๆ เมืองชิงซาน ส่วนหลี่จิ่วเต้ากลับไปยังเมืองชิงซาน พลิกอ่านตำรับลูกกลอนต่อ

…

ขณะเดียวกัน สตรีผมสีเงินวัยเยาว์นางหนึ่งเดินเหินอยู่ในอวกาศด้วยรอยยิ้มสดใส

นางมีรูปโฉมงามล้ำไร้ใดเปรียบ รูปร่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ สัดส่วนล้ำเลิศ ส่วนที่ควรมีเนื้อไม่เคยขาดตก ส่วนที่ไม่ควรมีเนื้อไม่เคยเกินการ

“อุตส่าห์ได้ออกมาเที่ยวเล่น ข้าต้องสนุกให้พอถึงจะถูก”

รอยยิ้มของนางเต็มใบหน้า ร่าเริงกระตือรือร้น กลิ่นอายความอ่อนเยาว์พลุ่งพล่าน ดูแล้วไม่ต่างจากเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปด

เวลานั้น มิติแห่งหนึ่งลอยผ่านตัวนาง เข้าไปรวมตัวกันที่มิติต้นกำเนิด

“พวกเจ้าจะไปทำอะไรกันหรือ”

เด็กสาวกะพริบตากลมโต ไล่ตามมิตินั้นทันเสียงดังฟิ้ว ไถ่ถามสิ่งมีชีวิตในมิติจากด้านนอก

“เจ้าเป็นใคร”

ภายในมิตินั้น สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งถามเด็กสาว

“ข้าหรือ สุยซิน”

เด็กสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มละไม บอกกล่าวนามของตน

“พวกเรากำลังจะไปมิติต้นกำเนิด”

สิ่งมีชีวิตในมิตินั้นตอบ รับรู้ได้ว่าเด็กสาวคงไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าเสียมารยาท

“มิติต้นกำเนิด? สนุกหรือไม่” เด็กสาวนามสุยซินถามอีกครั้ง

สนุกหรือไม่?

สิ่งมีชีวิตในมิติต่างมีสีหน้าแปลกไป เด็กสาวผู้นี้มีภูมิหลังอย่างไรกันแน่ ถึงได้คิดไปเล่นสนุก

“คงสนุกมากกระมัง!”

สิ่งมีชีวิตตนนั้นตอบ “มิติต่าง ๆ กำลังไปรวมตัวกันที่มิติต้นกำเนิด ถึงเมื่อนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตมหาศาลอยู่ในนั้น ต้องคึกคักน่าสนุกแน่นอน!”

เขายิ่งไม่กล้าเสียมารยาทต่อเด็กสาว ยิ่งนานก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวไม่ธรรมดา น่ากลัวว่ามีภูมิหลังคงน่าพรั่นพรึงเหลือแสน

“อย่างนั้นหรือ”

เด็กสาวตาเป็นประกาย นึกสนใจมิติต้นกำเนิดขึ้นมาสุด ๆ

“พวกเจ้าช้าเกินไป ข้าช่วยเร่งความเร็วให้ พวกเจ้าชี้ทางให้ข้าเป็นพอ”

จากนั้นเด็กสาวยกทั้งมิติขึ้น แล้วพามิตินี้พุ่งหลาวไปข้างหน้า ไวกว่าความเร็วที่มิตินี้เคลื่อนตัวก่อนหน้านี้ตั้งไม่รู้กี่เท่า!

“มิ…มิใช่กระมัง!”

“ดุดันไปแล้วกระมัง!”

สิ่งมีชีวิตในมิตินี้ล้วนตกใจกับเด็กสาวจนขนลุกขนพอง อกสั่นขวัญแขวน!

………………..