รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1292 นี่เป็นถิ่นของเรา วิหารโบราณลึกลับไม่มีสิทธิ์มีเสียง!

บทที่ 1292 นี่เป็นถิ่นของเรา วิหารโบราณลึกลับไม่มีสิทธิ์มีเสียง!

………………..

บทที่ 1292 นี่เป็นถิ่นของเรา วิหารโบราณลึกลับไม่มีสิทธิ์มีเสียง!

“วิหารโบราณลึกลับยังไม่ให้เข้ามา เจ้าพูดบ้าอะไร!”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งดูแคลนกับวาจานี้

ทว่าไม่นานเขาก็ถูกสั่งสอน

เมิ่งจีก้าวเข้ามา อธิบายปณิธานของหลี่จิ่วเต้าว่ามีเป้าหมายโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับ

“อะ…อะไรนะ!”

“นี่พวกเรา…ลงเรือโจรหรือไร?!”

หลังสิ่งมีชีวิตจากทั้งหกมิติได้ยินต่างถลึงตา ในใจหวาดระแวงมาก

ให้ตายสิ คุณชายหลี่ผู้นี้เสียสติไปแล้ว ริอ่านคิดโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับเชียวหรือ!

ชั่วขณะนั้น พวกเขาต่างลนลานแตกตื่น ล้วนไม่อยากอยู่ในมิตินี้ต่อ แต่อยากไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้

อย่าล้อเล่นหน่อยเลย เป็นปรปักษ์กับวิหารโบราณลึกลับมิเท่ากับรนหาที่ตายหรือ

พวกเขายังไม่อยากตาย!

“อยู่เฉย ๆ!” ต้าเต๋อตวาด

ขณะเดียวกัน พลังคุ้มกันหล่อหลอมเป็นดาบยาวอีกครา ลอยตระหง่านอยู่กลางนภา เล็งไปที่สิ่งมีชีวิตทั้งหกมิติ

สิ่งมีชีวิตทั้งหกมิติว่านอนสอนง่ายทันที ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก

ดาบยาวน่าประหวั่นพรั่นพรึง พวกเขาล้วนรับรู้ถึงภัยร้ายถึงชีวิตจากดาบยาว ไม่นึกสงสัยเลยว่าหากดาบยาวฟาดฟันลงมา พวกเขาจะต้องจบชีวิตลง ถูกสังหารอย่างสิ้นเชิง!

“เฮ้อ เหตุใดถึงมาลงเรือโจรเช่นนี้ได้เล่า”

“จบแล้ว จบแล้ว!”

พวกเขาต่างทอดถอนใจ ไม่เห็นอนาคตสักนิด คิดว่าพวกตนลงเรือโจร สิ่งที่รอพวกเขาอยู่มีเพียงความตายเท่านั้น

ไฉนเลยจะเห็นอนาคตได้เล่า วิหารโบราณลึกลับน่าสยดสยองออกปานนั้น การต่อกรกับวิหารโบราณลึกลับย่อมต้องลงเอยด้วยความตายเท่านั้น

“สวัสดีทุกคน”

ในเวลานั้นเอง หลี่จิ่วเต้าก็มาถึง

เมื่อมีพลังจากของวิเศษทั้งหลาย เขาอยากทำสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น ตั้งจิตคราเดียวก็จากลานเล็กในเมืองชิงซานมาอยู่ที่นี่

“คุณชาย!” ต้นหลิวรีบคำนับทักทายหลี่จิ่วเต้า

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกเห็นดังนั้นก็รีบคำนับทักทายหลี่จิ่วเต้าด้วย

พวกเขามิกล้าทำให้หลี่จิ่วเต้าไม่พอใจแม้แต่น้อย ความน่าสะพรึงกลัวของหลี่จิ่วเต้าเกินกว่าที่พวกเขาจะต้านไหว

“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าร่วมกองกำลังของเรา”

หลี่จิ่วเต้าคลี่ยิ้ม แสดงการต้อนรับต่อสิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหก

จากนั้นเขาบอกจุดประสงค์การมาของเขาในคราวนี้ ขอให้สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกบอกกล่าวตำรับลูกกลอนที่พวกเขารู้มา

“ตำรับลูกกลอน?”

“หมายความว่าอย่างไร”

สิ่งมีชีวิตจากทั้งหกมิติอึ้งงัน ไม่เข้าใจว่าหลี่จิ่วเต้าคิดทำสิ่งใด

ระดับอย่างพวกเขาไม่ต้องกลั่นลูกกลอนมานานแล้ว การกลั่นลูกกลอนเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำเมื่อคราวอยู่ในระดับต่ำกว่านี้

กล่าวตามตรง ระดับอย่างพวกเขาได้รับประโยชน์จากสิ่งของภายนอกได้เพียงจำกัด แทบไม่ส่งผลอันใด

แน่นอนว่าของวิเศษอย่างแท้จริงเป็นข้อยกเว้น

“ข้ากำลังค้นคว้าตำรับลูกกลอนใหม่ ต้องการความช่วยเหลือจากทุกคน” หลี่จิ่วเต้าบอก

การเสาะหาตำรับลูกกลอนใหม่นี้ลำเค็ญแสนสาหัส เขายังคืบหน้าไม่เท่าไหร่ เพราะอย่างนั้นเขาถึงมาที่นี่ เพื่อให้ได้มาซึ่งตำรับลูกกลอนจากมิติอื่นและผสานเป็นหนึ่ง

เช่นนี้เขาอาจค้นคว้าตำรับลูกกลอนใหม่ได้เร็วยิ่งขึ้น

“ตำรับลูกกลอนอะไรนั่นพวกเรารู้ไม่มาก บอกตามตรง พวกเราไม่ได้กลั่นลูกกลอนมานานแล้ว”

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกกัดฟันบอก

“ไม่เป็นไร พวกเจ้าบอกตำรับลูกกลอนที่พวกเจ้ารู้มาก็พอ”

ชายหนุ่มว่า “นอกจากนี้ ข้าอยากขอความช่วยเหลือจากทุกคนให้กลับไปยังมิติของตน รวบรวมตำรับลูกกลอนมาให้ได้มากที่สุด แล้วส่งต่อให้ข้า”

สิ่งมีชีวิตจากทั้งหกมิติล้วนฉงน ไม่เข้าใจเลยว่าหลี่จิ่วเต้าคิดทำอันใด

ทว่าพวกเขาก็ยังทำตาม บอกตำรับลูกกลอนที่รู้ให้หลี่จิ่วเต้าฟังทั้งหมด

“ทุกท่าน ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกท่านต้องเหนื่อยเปล่าแน่”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย รินชาหลายถ้วยให้พวกต้นหลิวแจกจ่ายให้สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหก

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกพูดไม่ออก รินชาให้พวกเขาหนึ่งถ้วยเรียกว่าพวกเขาไม่เหนื่อยเปล่าหรือ

นี่มันหลอกลวงกันเห็น ๆ!

ทว่าหลังพวกเขารับชามาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ความคิดก่อนนี้มลายหายไปสิ้น

มือที่ถือถ้วยชาอยู่ของพวกเขาสั่นเทาไม่หยุด นี่มันชาอะไรกัน พวกเขาสัมผัสถึงพลังมหาศาลเกินจินตนาการได้จากชานี้ ลำพังกลิ่นหอมก็สร้างความสดชื่นผ่อนคลายให้พวกเขาเหลือแสน!

ทั้งหมดไม่นึกกังขาเลยว่าหากได้ดื่มชาถ้วยนี้จะต้องยกระดับพลังหลาย ๆ ด้านขึ้นได้แน่!

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า พวกเขาคิดไม่ผิด หลังดื่มชาแล้วก็ยกระดับขึ้นจริง ๆ!

เป็นผลให้พวกเขารู้สึกเหลือจะเชื่อ!

ชาถ้วยเดียวเท่านั้น เทียบได้กับการบำเพ็ญกว่าล้านปีของพวกเขา หลี่จิ่วเต้าผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ เหตุใดถึงมีใบชามหัศจรรย์เพียงนี้ในมือ

ชั่วขณะนั้น พวกเขาต่างตระหนักได้ว่าในมิติต้นกำเนิดแห่งนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ เกินกว่ามิติของพวกเขาจะเทียบได้!

หลี่จิ่วเต้าต้องล่วงรู้ความลับของมิติแล้วแน่ อีกทั้งมีของวิเศษมากมายในครอบครอง!

พวกเขาไม่คิดว่าหลี่จิ่วเต้าจะได้มาเพียงใบชาอัศจรรย์เหล่านี้เท่านั้น แต่ยังคิดว่าอีกฝ่ายต้องได้รับของวิเศษมากกว่านี้แล้วแน่

ชั่วพริบตานั้น พวกเขาฮึกเหิมเป็นอย่างมาก ต่างเอ่ยว่าจะทำภารกิจที่หลี่จิ่วเต้ามอบให้ลุล่วง

ส่วนเรื่องกลับไปยังมิติเดิมแล้วซ่อนตัวไม่ยอมกลับมานั้น พวกเขาไม่เคยคิดสักนิด

อย่าล้อเล่นหน่อยเลย ด้วยพลังที่หลี่จิ่วเต้ามี คิดจะจับตัวพวกเขากลับจากมิติต่าง ๆ นับว่าง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย

แทนที่จะถูกหลี่จิ่วเต้าพาตัวกลับมาอย่างอดสู มิสู้ยอมเชื่อฟังแต่โดยดี

หากยอมเชื่อฟังยังมีชาวิเศษเช่นนี้ให้ดื่มด้วย!

“ยอดเยี่ยม รบกวนทุกท่านแล้ว”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “หวังว่าทุกท่านจะเร่งมือเข้า ยามนี้เวลามีค่ามาก”

“เข้าใจแล้ว!”

“คุณชายโปรดวางใจ พวกเราย่อมปฏิบัติตามคำสั่งของคุณชายให้เสร็จสิ้นโดยไว!”

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกพากันตบหน้าอกรับประกัน

“คุณชาย พวกเราเล่า ในมิติพวกเราก็มีตำรับลูกกลอนอยู่มากเช่นกัน!”

หลีชิ่งและสิ่งมีชีวิตจากสามมิติอื่นเอ่ยเสียงร้อนใจ

หลังพวกเขาเห็นชาที่สิ่งมีชีวิตทั้งหกมิติได้ดื่มก็อยากดื่มกันถ้วนหน้า พวกเขารู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของน้ำชานั้นเช่นกัน

“เกือบลืมพวกเจ้าไปแล้ว”

หลี่จิ่วเต้าหัวเราะ ให้น้ำชากับหลีชิ่งและสิ่งมีชีวิตจากอีกสามมิติด้วย พร้อมทั้งให้พวกเขากลับไปรวบรวมตำรับลูกกลอน

“ได้!”

หลีชิ่งและสิ่งมีชีวิตจากอีกสามมิติตอบรับอย่างกระตือรือร้น

จากนั้น ร่างของหลี่จิ่วเต้าก็หายไป กลับไปยังเมืองชิงซานอีกครา

“พี่หญิงซี ข้าคิดรางวัลออกแล้ว”

เวลานั้น ลั่วสุ่ยเอ่ยกับซียิ้ม ๆ “ข้าอยากกลับเมืองชิงซาน ขอให้พี่หญิงซีอย่าเพิ่งกลับเมืองชิงซานสักพัก”

กลับเมืองชิงซาน?

ไฉนเลยซีจะไม่รู้ว่าลั่วสุ่ยต้องการสิ่งใด นางอยากอยู่กับหลี่จิ่วเต้าตามลำพังเห็น ๆ

ทว่าเมื่อแพ้แล้วนางย่อมยอมรับผล ไม่อาจทำเรื่องเสียสัจจะ ในเมื่อแพ้เดิมพัน นางก็จะยอมทำตามสัญญา

แต่ใช่ว่านางจะต้องยอมจำนนง่าย ๆ

ซีเอ่ยว่า “สักพักนี่นานเท่าใด น้องหญิงสุ่ย เจ้าอย่าลืมว่าข้าเองก็ชนะเดิมพันเช่นกัน เรียกร้องได้เช่นกัน หวังว่าน้องหญิงสุ่ยจะเข้าใจเรื่องนี้ ใคร่ครวญถึงช่วงเวลาที่ว่าให้ดี”

ความหมายของนางนั้นชัดเจน ต้องการเตือนลั่วสุ่ยว่าอย่านานนัก หาไม่แล้วนางย่อมตาต่อตา ฟันต่อฟัน

ลั่วสุ่ยเองก็เข้าใจ เอ่ยตอบ “ไม่นาน สองวันแล้วกัน”

นางไม่กล้าทำเกินไป หากนานเกินไป ให้ได้ลำพองชั่วคราว ถึงคราวซีเรียกร้องจากนางคงแย่แน่

“ได้” ซีรับปาก

เวลาสองวันหาใช่เรื่องใหญ่ ลั่วสุ่ยไม่อาจทำอะไรในเวลาสองวันได้

บัดนี้บุรุษตัวน้อยกำลังวุ่นกับเรื่องตำรับลูกกลอน มีเวลาสนใจเรื่องอื่นที่ไหน หนนี้ลั่วสุ่ยต้องผิดแผนแล้ว

แล้วลั่วสุ่ยก็จากไป กลับไปยังเมืองชิงซาน

นางถวิลหาช่วงเวลาที่ได้อยู่กับหลี่จิ่วเต้าเพียงสองคน

อีกด้าน ซีคิดไม่ผิด หลี่จิ่วเต้าไม่มีกะจิตกะใจสนใจเรื่องอื่นจริง ๆ เพราะกำลังยุ่งกับการค้นคว้าตำรับลูกกลอนใหม่

มิติใหม่ ๆ ปรากฏออกมาไม่หยุด พวกต้นหลิวเริ่มรับมือไม่ไหวอย่างเห็นได้ชัด กับเรื่องนี้ หลี่จิ่วเต้ารู้สึกกดดันในใจ เขาอยากรีบค้นคว้าตำรับลูกกลอนออกมาให้ได้โดยไว

ระหว่างนี้ ลั่วสุ่ยเพียงแต่เคียงข้างหลี่จิ่วเต้าไปเงียบ ๆ ไม่ได้ทำอย่างอื่น

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกและมิติทั้งสามทยอยกลับไปยังมิติของตน แต่ละคนล้วนพยายามรวบรวมตำรับลูกกลอน พวกเขาอยากรีบทำภารกิจที่หลี่จิ่วเต้ามอบให้ลุล่วงโดยไว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็จบไปแล้วหลายวัน พวกเขาเองก็รวบรวมตำรับลูกกลอนเสร็จสิ้น แล้วส่งต่อให้ต้นหลิวทั้งหมด

ต้นหลิวนำตำรับลูกกลอนเหล่านี้กลับไปมอบให้คุณชายที่เมืองชิงซาน

“ดี”

หลี่จิ่วเต้ารับตำรับลูกกลอนไว้แล้วเริ่มศึกษา

พวกซีก็กลับมาอยู่ข้างกายหลี่จิ่วเต้าแล้ว ช่วยเรียบเรียงตำรับลูกกลอนให้หลี่จิ่วเต้า

ทุกอย่างสงบลงชั่วคราว

ทว่าวันหนึ่งหลังจากนั้น ความสงบก็ถูกทำลาย มิติใหม่ปรากฏ

คราวนี้มากันทั้งหมดห้ามิติ แข็งแกร่งกว่าทุกมิติก่อนหน้า สิ่งมีชีวิตที่มานั้นล้วนน่าสยดสยองยิ่ง

“ก่อนหน้านี้มีมิติอื่นมาตั้งมากมายแล้วหรือ”

หลังพวกเขาเห็นมิติที่มาถึงก่อนหน้าก็ตะลึงกันหมด ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่ามีเพียงพวกเขาที่ถูกวิหารโบราณลึกลับย้ายมาที่นี่

“นี่เข้าไปกันแล้วหรือ”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งสืบเสาะสถานการณ์ในมิติ พบว่าในมิติเหล่านั้นปราศจากสิ่งมีชีวิตทรงพลัง มีเพียงสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นเท่านั้น

เขามองว่าสิ่งมีชีวิตในมิติก่อนหน้านี้เข้าไปในมิติต้นกำเนิดแล้ว

“ไป พวกเราก็เข้าไปบ้าง!”

พวกเขาไม่กล้ารีรอ รีบเหินไปยังมิติต้นกำเนิด กลัวสิ่งมีชีวิตที่เข้าไปก่อนหน้านี้ได้ครอบครองความลับใหญ่หลวงในมิติต้นกำเนิด แล้วเป็นผลให้พวกเขาไม่ได้อะไรสักอย่าง

พวกเขาต่างปราดเข้าไปอย่างดุดัน กลัวเหลือเกินว่าอาจจะสายไป จากนั้นพวกเขาก็พลันน่าเวทนา แต่ละคนล้วนชนกับม่านพลังคุ้มกันมิติต้นกำเนิด ต่างกระแทกจนหัวแตกเลือดไหลอาบ

“อะ…อะไรกัน!”

“บัดซบ ม่านพลังนี่มาจากไหนกัน?!”

พวกเขาด่ากราด สีหน้าย่ำแย่จนกลายเป็นสีเขียว

นี่มันม่านพลังอะไรกัน พวกเขาไม่รู้สึกตัวสักนิด ชนเข้าเต็มเปา

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกตะลึง หลี่จิ่วเต้าน่าพรั่นพรึงอย่างยิ่งยวดจริง ๆ เกินกว่าจะจินตนาการ แข็งแกร่งอย่างที่สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้านี้ยังสู้ไม่ไหว ไม่อาจแผ้วพานม่านพลังคุ้มกันสักนิด

“อย่าได้บุ่มบ่าม หากอยากเข้ามาก็ได้!” เมิ่งจีกล่าวออกมา “สู้กับฝ่ายเราในขอบเขตเดียวกัน ถ้าชนะ พวกเจ้าจะเข้ามาได้ตามต้องการ แต่ถ้าแพ้ ต้องเป็นผู้ใต้บัญชาคุณชาย รับคำสั่งจากคุณชาย รับใช้คุณชาย!”

“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน!”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งอารมณ์ร้อน ตะคอกเสียงเย็น “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้าพูดจาเช่นนี้เชียวหรือ”

เอ่ยจบเขาก็บุกไปหาเมิ่งจี หมายจะฉีกเมิ่งจีเป็นชิ้น ๆ

เขาสัมผัสได้ถึงขอบเขตพลังของเมิ่งจี ห่างจากเขาไกลโข เขามีพลังขอบเขตมิติขั้นสี่สิบแปด เกินกว่าที่เมิ่งจีจะเทียบได้!

ตู้ม!

เวลานั้นเอง ดาบยาวมหึมาเล่มหนึ่งปรากฏออกมาฉับพลัน บั่นศีรษะสิ่งมีชีวิตตนนั้นในทันใด!

สิ่งมีชีวิตที่เหลือตกตะลึงพรึงเพริด รีบถอยหลังออกไป

ดาบยาวอะไรกัน น่ากลัวเกินไปแล้ว! ก่อนปรากฏหาได้มีเค้าลางไม่ พวกเขาล้วนไม่รู้ตัวสักนิด

ขณะเดียวกัน พวกเขาก็สัมผัสถึงภัยคุกคามใหญ่หลวงจากดาบยาวเล่มนี้ เป็นภัยถึงชีวิต หากพวกเขาต้องปะทะกับดาบยาวเล่มนี้ มีหวังถูกสังหารทันที!

พวกเขาหวาดหวั่นเหลือแสน อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าจะพบเรื่องเช่นนี้!

“สหายอย่าวู่วาม”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งตะโกนใส่เมิ่งจี “วิหารโบราณลึกลับส่งพวกเรามา!”

เขาอ้างวิหารโบราณลึกลับ เพื่อให้เมิ่งจีปล่อยพวกเขาเข้าไป

“วิหารโบราณลึกลับให้พวกเจ้าเข้าไป พวกเจ้าก็เข้าไปได้หรือ อย่ามาเหลวไหล ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของวิหารโบราณลึกลับ หากแต่เป็นถิ่นของพวกเรา วิหารโบราณนั่นไม่มีสิทธิ์มีเสียงที่นี่ ถิ่นของเราเอง พวกเราอยากให้ผู้ใดเข้าก็ให้ผู้ใดเข้า ไม่ให้ผู้ใดเข้า ผู้นั้นก็เข้าไม่ได้”

ต้าเต๋อเดินออกมายืนอยู่ข้างเมิ่งจี ประกาศเสียงก้องออกไป

บัดซบ!

ไม่ใช่กระมัง!

บังอาจเอ่ยว่าที่นี่คือถิ่นของตน วิหารโบราณลึกลับไม่มีสิทธิ์มีเสียงอย่างนั้นหรือ

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าต่างมีสีหน้าชอบกล คิดไม่ถึงว่าพวกต้าเต๋อจะโอหังปานนี้ แม้แต่วิหารโบราณลึกลับยังไม่เห็นในสายตา!

“พวกเจ้าอยากตายหรือ”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งตะเบ็งเสียง “คำสั่งของวิหารโบราณลึกลับ ยังไม่ยอมทำตาม พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร”

“รนหาที่ก็ไม่เห็นต้องทำเช่นนี้!”

สิ่งมีชีวิตอีกตนตวาด “วิหารโบราณลึกลับควบคุมทุกอย่าง พวกเจ้าขวางทางเช่นนี้ไม่ให้พวกเราเข้าไป ไม่กลัวว่าวิหารโบราณลึกลับจะส่งคนมาฆ่าล้างบางพวกเจ้าหรือ”

“พวกเจ้าพูดอะไร! พวกเจ้าไม่กลัวว่านี่เป็นบททดสอบจากวิหารโบราณลึกลับต่อพวกเจ้าหรือ”

เมิ่งจีเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ “พวกเจ้าเข้ามาไม่ได้ สะท้อนให้เห็นว่าพวกเจ้าไร้ฝีมือ พวกเจ้าไม่กลัวจริงหรือว่าวิหารโบราณลึกลับจะฆ่าล้างบางพวกเจ้าเพราะเหตุนี้”

หลังเขากล่าวจบ สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าก็เปลี่ยนสีหน้าไปหมด

ใช่แล้ว ที่เมิ่งจีว่ามาไม่ผิด นี่อาจเป็นบททดสอบจากวิหารโบราณลึกลับต่อพวกเขาจริง ๆ ดูว่าพวกเขาฝ่าเข้าไปด้วยกำลังตนเองได้หรือไม่

หากเข้าไม่ได้ก็ถือว่าบททดสอบล้มเหลว

ผลของการล้มเหลว พวกเขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่าร้ายแรงเพียงใด วิหารโบราณลึกลับอาจฆ่าล้างพวกเขาทั้งหมดจริง ๆ!

“อย่าฟังเขาพูดเหลวไหล!”

ในเวลานั้นเอง อีกสองมิติปรากฏออกมา

สิ่งมีชีวิตในมิติแห่งหนึ่งตะคอกเสียงเย็นใส่เมิ่งจี “วิหารโบราณลึกลับสังเกตเห็นสถานการณ์ที่นี่ ให้พวกเรามาบอกพวกเจ้าว่าอย่าได้จองหองพองขนบังอาจคิดต่อต้าน!”

เขากล่าวต่อ “วิหารโบราณลึกลับเอ่ยว่าให้พวกเจ้ารีบถอนกำลังกลับ คลายม่านพลังคุ้มกัน หาไม่แล้วพวกเจ้าจะถูกวิหารโบราณลึกลับลงทัณฑ์สถานหนัก!”

มิติสองแห่งที่เผยตัวมาพร้อมคำสั่งจากวิหารโบราณลึกลับ สิ่งมีชีวิตตนนี้ไม่ได้โกหก ที่กล่าวมาล้วนเป็นความจริง วิหารโบราณลึกลับสังเกตเห็นเหตุการณ์ที่นี่ ทั้งยังออกคำสั่งลงมาจริง ๆ!

หากพวกเมิ่งจีไม่ยอมทำตาม วิหารโบราณลึกลับก็จะส่งสมาชิกมาที่นี่จริง ๆ!

………………..