รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1291 การต่อสู้ดุเดือดถึงขีดสุดเพื่อของรางวัล

บทที่ 1291 การต่อสู้ดุเดือดถึงขีดสุดเพื่อของรางวัล

………………..

บทที่ 1291 การต่อสู้ดุเดือดถึงขีดสุดเพื่อของรางวัล

มิติแห่งนี้มีความลับอันใด ต้นหลิวไม่รู้และไม่เข้าใจ

แต่เขามั่นใจยิ่ง ไม่ว่าความลับใดจะอยู่ในมิติแห่งนี้ ทั้งหมดล้วนไม่อาจเทียบคุณชายได้แน่นอน

คุณชายคือความลับที่สุด!

ขีดจำกัดคือสิ่งใด นี่ไม่เคยเกิดขึ้นบนตัวคุณชายมาก่อน คุณชายสามารถสำแดงความแข็งแกร่งและวิธีการน่าตื่นตะลึงได้ตลอดเวลา

ขณะเดียวกัน ซี ลั่วสุ่ย หลิงอิน และเซี่ยเหยียนต่างต่อสู้อย่างสุดกำลัง ไม่มีใครยอมใคร หมายคว้าชัยชนะและได้รับของเดิมพัน

“ชนะแล้ว!”

ลั่วสุ่ยแย้มยิ้มเต็มใบหน้า ในตอนท้ายสุดลั่วสุ่ยนำหน้าคว้าชัยไปได้ นางพยายามอย่างมากเพื่อชัยชนะในครั้งนี้ ใช้ทุกหนทางออกมาโดยไม่เก็บงำ

ซีตามหลังมาอย่างใกล้ชิด ช้ากว่าไปเพียงพริบตาเดียว ทว่าก็ยังพ่ายแพ้

แต่นางใจคอกว้างขวาง เต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้ กล่าวว่าลั่วสุ่ยคิดรางวัลออกเมื่อใดก็พูดกับนางได้

“ตกลง!”

ลั่วสุ่ยแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ในที่สุดนางก็เอาชนะซีได้แล้ว อีกทั้งยังเป็นชัยชนะอันสำคัญยิ่ง นางชนะเดิมพัน อนาคตสามารถยื่นคำขอจากซีได้หนึ่งอย่าง

“อ๊ะ จบแล้วหรือ?”

“ไม่นะ!”

หลิงอินกับเซี่ยเหยียนสูญเสียจิตวิญญาณการต่อสู้ทันที ชัยชนะถูกกำหนดแล้ว แม้พวกนางชนะก็ยังแพ้

ตู้ม!

อีกด้านหนึ่ง มัจฉาสัตมายาระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง เพื่ออนาคตอันสดใส เขากระทั่งเสี่ยงชีวิตอย่างแท้จริง ไม่สนใจว่าทั่วร่างจะได้รับบาดเจ็บ ต่อสู้สุดชีวิตจนสุดท้ายก็เอาชนะอีกฝ่ายได้

ส่วนการต่อสู้ทางด้านชางเหยานั้น เห็นได้ชัดว่ายังไม่จบลง นางและคู่ต่อสู้มีฝีมือสูสีกัน ต้องใช้เวลาพอสมควรในการตัดสินผู้ชนะ

“ชนะแล้ว”

มัจฉาสัตมายายิ้มกว้าง ไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน ในที่สุดคืนวันอันยากลำบากของเขาก็จะจบลงแล้ว ต่อจากนี้เขาจะกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ให้ชางเหยาคอยเชื่อฟังเขา

เวลาล่วงผ่านไป สุดท้ายชางเหยาก็จบการต่อสู้ สยบอีกฝ่ายลงได้

“ที่รัก เจ้าแพ้แล้ว!”

มัจฉาสัตมายาวิ่งเข้าไปหาทันที ฉีกยิ้มกว้างแทบจะถึงหู กระทั่งคำเรียกขานชางเหยายังเปลี่ยนเป็นคำว่า ‘ที่รัก’

“อือ ข้าแพ้แล้ว บอกมาว่าต้องการสิ่งใดเป็นรางวัล?” ชางเหยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีอันใด ข้าเพียงต้องการให้เจ้าฟังข้าในอนาคต และหยุดรังแกข่มเหงข้าเสียที” มัจฉาสัตมายากล่าว

ใครจะคาดคิด เขาเพิ่งพูดจบก็ถูกตีทันที ชางเหยาเอ่ยออกมาอย่างชั่วร้าย “ไม่อนุญาต! ไม่ยอมรับ! เจ้าเปลี่ยนรางวัลเสีย!”

“หา!” มัจฉาสัตมายาโง่งม

เขาอยากจะบอกชางเหยาเหลือเกิน เจ้าไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว รางวัลพูดออกไปแล้วยังเปลี่ยนได้ด้วยหรือ?

ทว่าเขาได้แต่กล่าวในใจ ไม่กล้าพูดออกมา

เขาลอบสาปแช่งความโง่เขลาของตน หลงคิดว่าหลังบอกรางวัลออกไปแล้ว ชางเหยาจะตอบตกลง!

นี่จะเป็นไปได้อย่างไร เขาช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ทุกแห่งใกล้สิ้นสุดลง พวกเมิ่งจีเองก็กำชัยในท้ายที่สุด

พวกเขาติดตามข้างกายหลี่จิ่วเต้ามานาน แต่ละคนล้วนพิเศษยิ่ง ขณะเดียวกันก็ผ่านประการณ์ความเป็นตายมามากมาย ทะลวงขีดจำกัดตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า หากต้องการเอาชนะพวกเขาในการต่อสู้ระดับเดียวกัน นับเป็นเรื่องยากอย่างถึงขีดสุด ไม่มีทางง่ายดายปานนั้น

สิ่งมีชีวิตที่พ่ายแพ้ล้วนถูกพวกเมิ่งจีพาเข้าไปในมิติต้นกำเนิด

พวกเขาต้องทำตามสัญญาก่อนหน้านี้ กลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาและเชื่อฟังคำสั่งหลี่จิ่วเต้า

สิ่งมีชีวิตอื่นจากมิติทั้งหกล้วนตื่นตะลึง ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเมิ่งจียื่นข้อเสนอให้ต่อสู้ระดับเดียวกัน พวกเมิ่งจีน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง พลังและวิชาที่สำแดงออกมาทรงพลังนัก

“บัดซบ! พวกเขาแพ้หรือชนะกันแน่?”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าแปลกประหลาด “พวกเจ้าดูพวกเขาเสีย ผู้ใดดูเหมือนแพ้บ้าง แต่ละคนแย้มยิ้มอย่างสดใสประหนึ่งเป็นผู้ชนะ!”

อีกฝั่งหนึ่งภายในมิติต้นกำเนิด เหล่าสิ่งมีชีวิตจากหกมิติที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้ไม่ได้ห่อเหี่ยวหรือสิ้นหวังสักคน ทั้งหมดต่างมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

แม้พวกเขาจะพ่ายแพ้ ทำให้เสียหน้าไปบ้าง แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ถือว่าได้เข้าสู่มิติต้นกำเนิดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังได้สร้างความสัมพันธ์กับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวในมิติต้นกำเนิดเรียบร้อย ง่ายแก่การค้นหาว่าความลับมิติต้นกำเนิดคือสิ่งใดมากกว่าเดิม

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาถือว่าได้เปรียบสิ่งมีชีวิตจำนวนมากที่ยังไม่ได้เข้ามาในมิติต้นกำเนิด!

“เทียบกับชีวิตแล้ว เสียหน้านับเป็นสิ่งใดได้?”

สิ่งมีชีวิตจำนวนมากจากหกมิติพลันเข้าใจขึ้นมาทันใด เหตุใดสิ่งมีชีวิตที่พ่ายแพ้เหล่านั้นไม่เพียงไร้ความหดหู่ใจ แต่กลับยังคงยิ้มอย่างมีความสุขอีกด้วย

การต่อสู้ระดับเดียวกันเช่นนี้ ชนะก็ดีไป สามารถเข้าสู่มิติต้นกำเนิดได้ ทั้งยังสำรวจมิติต้นกำเนิดได้โดยไม่มีข้อจำกัดใด

หากแพ้ก็ไม่เป็นไร เข้าไปยังมิติต้นกำเนิดได้เช่นกัน อีกทั้งยังได้ติดต่อกับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวในมิติต้นกำเนิด ง่ายต่อการบรรลุถึงความลับมากกว่าเดิม!

ต้องกล่าวว่าแพ้ยังดีกว่าชนะเสียด้วยซ้ำ!

พอเข้าใจในจุดนี้แล้ว พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกเสียใจ ก่อนหน้านี้เพื่อสิ่งที่เรียกว่าหน้าตา พวกเขาจึงหลีกเลี่ยงการต่อสู้ นับว่าโง่เขลาอย่างแท้จริง!

แต่พวกเขาไม่คิดยอมแพ้ พวกต้นหลิวไม่ได้บอกว่าจะสู้เพียงครั้งเดียว

“การต่อสู้ระดับเดียวกัน ข้าต้องการเข้าร่วม พวกเจ้ากล้ามาอีกหรือไม่?”

“เพื่อไม่ให้เป็นการเอาเปรียบ พวกเจ้าสามารถพักฟื้นได้ หลังจากฟื้นฟูกลับมาเต็มที่แล้ว พวกเจ้ากล้าสู้ต่อหรือไม่?”

สิ่งมีชีวิตจำนวนมากออกมาท้าทายพวกต้นหลิวให้ต่อสู้

พวกต้นหลิวเสนอให้มีการต่อสู้ระดับเดียวกัน จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาย่อมไม่ปฏิเสธ ตอบตกลงทันที

“น้องหญิงสุ่ย การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้งแล้ว คราวนี้พวกเราแข่งกันอีกดีหรือไม่?” ซีหันไปมองลั่วสุ่ย

นางพ่ายแพ้ให้กับลั่วสุ่ย ภายในใจย่อมรู้สึกไม่ยินยอมนัก คิดหาทางเอาคืน ขณะเดียวกัน นางเองก็ไม่ต้องการเสียเปรียบด้วยรางวัล หากชนะในครั้งนี้ย่อมหักล้างกับรางวัลของลั่วสุ่ยได้

“แข่งต่อย่อมได้ แต่ข้าเสนอว่ารางวัลไม่อาจลบล้างกันเองได้”

ลั่วสุ่ยราวกับรู้ว่าซีคิดอันใดอยู่ นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นคนละเรื่อง พี่หญิงซีไม่คิดเช่นนี้หรือ”

“ตกลง” ซีตอบรับ

หักล้างไม่ได้ก็หักล้างไม่ได้ เพียงนางชนะลั่วสุ่ยได้ แม้จะเสียเปรียบด้วยของรางวัลก่อนหน้า แต่นางก็ยังพลิกสถานการณ์ได้ด้วยรางวัลอีกครั้ง

“พวกข้าเองก็ด้วย!”

“ใช่!”

หลิงอินและเซี่ยเหยียนพากันเข้าร่วม ต้องการชนะและได้รับรางวัล

จากนั้นการต่อสู้พลันปะทุขึ้นอีกครั้ง พวกต้นหลิวแข็งแกร่งมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

การต่อสู้ก่อนหน้านี้ให้ผลประโยชน์มหาศาลกับพวกเขา พลังที่มีได้รับการปรับปรุงให้แข็งแกร่งขึ้น

ทว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาหาได้อ่อนแอ มีแต่จะเก่งกว่าไม่มีด้อยกว่ากลุ่มก่อนหน้า

พวกเขาล้วนต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ไม่เก็บงำสิ่งใดเอาไว้ ชนะได้ก็ได้ ขณะที่พ่ายแพ้ก็ไม่ได้ถูกกำจัดออกไป ทว่าในใจส่วนลึกของพวกเขายังต้องการชนะ

“เฮ้อ ชวนให้นึกถึงยามที่พวกเขาสู้กับพวกเรายังนับว่าด้อยกว่า ยามนี้กลับพากันทิ้งพวกเราเอาไว้ด้านหลังทีละคน!”

หลีชิ่งถอนหายใจ เต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย

ตอนสู้กับพวกเขา พวกต้นหลิวยังห่างไกลจากความแข็งแกร่งเช่นนี้ เพื่อที่จะสยบพวกเขาให้ได้ในท้ายที่สุด พวกต้นหลิวต้องจ่ายราคาออกไปมหาศาล

ยามนี้ระหว่างพวกเขาและต้นหลิวมีช่องว่างอยู่มหาศาล หากพวกเขาสู้กันใหม่ในตอนนี้ พวกต้นหลิวสามารถเอาชนะพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

“ชวนให้นึกถึงยามนั้น?”

หลังจากกู่เยว่ได้ยินคำพูดหลีชิ่งก็อดเอ่ยออกมาไม่ได้ “เหตุใดต้องชวนให้นึกถึง? นี่เพิ่งเกิดขึ้นเพียงไม่นาน!”

หลีชิ่งอับอายขึ้นมาทันที ใช่แล้ว นี่ยังไม่นานเท่าใดนัก ห่างไกลจากคำว่า ‘ชวนให้นึกถึง’

…

ณ เมืองชิงซาน

หลี่จิ่วเต้ายังศึกษาสูตรโอสถใหม่อยู่ในห้องหนังสือ

การศึกษาค้นคว้าสูตรโอสถใหม่ ทั้งยังเป็นการต่อยอดจากของเดิมที่เหนือชั้นอย่างถึงขีดสุดอยู่แล้ว นี่นับว่าไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน แต่ยากลำบากเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังจำเป็นต้องใช้เวลา

‘ข้าอยากสู้แล้ว!’

ลานเล็กมองไปทางพวกต้นหลิวที่อยู่ในการต่อสู้ ภายในใจเกิดความต้องการต่อสู้อย่างแรงกล้า

นับตั้งแต่พลังล้ำลึกของคุณชายเชื่อมต่อเข้ากับมันจนแข็งแกร่งขึ้นแล้ว มันก็ยังไม่ได้ต่อสู้จริงจังแต่อย่างใด

กล่าวตามตรง มันเองก็ต้องการสู้แบบเลือดลมสูบฉีดอย่างพวกต้นหลิวบ้าง

“ใครจะไม่อยากสู้! ข้าเองก็อยาก!”

“ข้าด้วย!”

ฉินอี๋อินกับธนูเซวียนหยวน รวมถึงของชิ้นอื่นต่างส่งเสียงสนทนากับลานเล็ก

สถานการณ์ของพวกมันไม่ต่างจากลานเล็ก หลังได้พลังอันแข็งแกร่งกว่าเดิมมา พวกเขาก็ใช้เวลาแทบทั้งหมดไปกับการ ‘เตะฝุ่น‘ ไม่ได้ต่อสู้ดี ๆ เลยสักครั้ง

ลานเล็กกล่าวด้วยความคาดหวัง

…

อีกด้านหนึ่ง ต้นหลิวยังคงชนะเป็นคนแรก ต่อให้คู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งกว่าก็ถูกเขาสยบอย่างแข็งกร้าว ก่อนพาตัวกลับมา

“มารดามันเถิด เหตุใดจึงไม่อาจไล่ตามต้นหลิวได้ทัน?”

เจ้าก้อนหินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ สิ่งที่เขาต้องการมาตลอดคือไล่ตามต้นหลิวให้ทัน น่าเสียดาย จวบจนกระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่อาจไล่ตามต้นหลิวทัน อีกทั้งดูเหมือนช่องว่างจะยิ่งห่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ!

“ไม่ได้ ข้าต้องไล่ตามต้นหลิวให้ทัน!”

เขาเอ่ยอย่างชิงชัง ระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง หมายไล่ตามต้นหลิวให้ทัน

“น่าชิงชังนัก!”

อีกด้านหนึ่ง ลั่วสุ่ยดุดันถึงขีดสุด ใช้พลังและวิชาทั้งหมดออกมา แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง คราวนี้เป็นซีที่คว้าชัยชนะไปได้ก่อนนาง

นางไม่เต็มใจนัก แต่ก็รู้ดีว่าความไม่เต็มใจนั้นไร้ประโยชน์ แพ้ก็คือแพ้

ยังดีที่นางตั้งกติกาเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว รางวัลไม่อาจลบล้างกันเองได้ ดังนั้นชัยชนะก่อนหน้านี้ของนางจึงไม่สูญเปล่า

หากรางวัลหักล้างกันเองได้ เช่นนั้นชัยชนะก่อนหน้านี้ของนางนับว่าสูญเปล่าแล้ว

“น้องหญิงสุ่ยยอมรับเถิด” ซีแย้มยิ้ม งดงามน่าตื่นตะลึง รูปร่างหน้าตาล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

“อ๊า ไม่ใช่ข้าอีกแล้ว!” หลิงอินเอ่ย

นางกับเซี่ยเหยียนตามหลังลั่วสุ่ยและซีอยู่ไม่น้อยในด้านการต่อสู้ แม้จะไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับ โอกาสมีสองครั้ง แต่พวกนางไม่อาจคว้าชัยชนะเอาไว้ได้

การต่อสู้ในพื้นที่ต่าง ๆ เริ่มทยอยจบลง สิ่งมีชีวิตจากหกมิติไม่มีผู้ใดชนะ ต่างถูกสยบสิ้น

แน่นอน การต่อสู้ไม่ได้จบลงทั้งอย่างนี้ สิ่งมีชีวิตหกมิติกลุ่มที่สามส่งคำท้าต่อสู้ระดับเดียวกันให้พวกต้นหลิวอีกครั้ง

พวกต้นหลิวทุกคนย่อมไม่ปฏิเสธ

ซี ลั่วสุ่ย หลิงอิน และเซี่ยเหยียนเริ่มการแข่งขันเดิมพันอีกครั้ง

ไม่จำเป็นต้องกล่าวอันใด พวกนางต่างต้องการคว้าชัยชนะก่อนใคร เมื่อเริ่มต้นจึงใช้พลังแข็งแกร่งที่สุดออกมาทันที

“ผลลัพธ์ออกมายอดเยี่ยมยิ่ง ไม่เพียงแต่ลับคมฝึกฝนได้เท่านั้น ทว่ายังได้สิ่งมีชีวิตมาเป็นกำลังพลมากมายเพียงนี้”

เมิ่งจีกล่าวด้วยรอยยิ้ม การต่อสู้กับกลุ่มที่สามจบลงแล้ว สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกไม่มีผู้ใดชนะ ต่างถูกสยบลง

สิ่งมีชีวิตจากหกมิติตื่นตะลึง ไม่คาดคิดอย่างแท้จริงว่าพวกต้นหลิวจะจัดการได้ยากเย็นเพียงนี้

ขณะเดียวกัน พวกเขาไฉนเลยจะคาดคิดว่าวันหนึ่งต้องถูกสยบลงแล้วกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาผู้อื่นเช่นนี้

แต่ยังดีที่เรื่องนี้ไม่สำคัญนัก กลับกันอาจดีกว่าเสียด้วยซ้ำ

สิ่งมีชีวิตที่เหลืออยู่ต่างไม่ลังเล รีบก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว แสดงเจตจำนงว่าต้องการสู้ต่อ

พวกต้นหลิวย่อมไม่ปฏิเสธ ตอบตกลงอีกครั้ง

การแข่งขันระหว่างพวกซีดำเนินต่อ ส่วนใหญ่เป็นการประชันระหว่างซีและลั่วสุ่ย ต่างคนต่างไม่ยอมกัน คิดครอบครองรางวัลให้มากกว่าอีกคน

ในการต่อสู้ครั้งที่สาม ลั่วสุ่ยเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะก่อน

ส่วนหลิงอินกับเซี่ยเหยียนเห็นได้ชัดว่าไม่มีความคับข้องใจอีกต่อไป พวกนางตระหนักได้ว่าตนเองไม่อาจเอาชนะลั่วสุ่ยกับซีได้

ส่วนครั้งนี้พวกนางเข้าร่วมการแข่งขันก็เพื่อความสนุกเท่านั้น

การต่อสู้ระดับเดียวกันครั้งที่สี่ปะทุขึ้น ผลลัพธ์เป็นเช่นเดิม สิ่งมีชีวิตจากหกมิติแม้คิดอยากแต่ก็ไม่อาจคว้าชัยชนะไปได้ ถูกปราบปรามลงทั้งหมด

ซีเป็นฝ่ายคว้าชัยได้ก่อน

นางกับลั่วสุ่ยเสมอกัน ต่างชนะสองครั้ง แต่ละคนมีรางวัลสองชิ้นในมือ

ครั้งที่ห้า ครั้งที่หก…

การต่อสู้ระดับเดียวกันยังคงปะทุขึ้น สิ่งมีชีวิตเกือบทั้งหมดจากหกมิติต่างตระหนักได้ ไม่มีใครถอยหนี ล้วนเข้าร่วมการต่อสู้ระดับเดียวกัน

การต่อสู้ระดับเดียวกันจบลงหลังผ่านไปมากกว่าสิบครั้ง

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดจากหกมิติถูกสยบ ไม่มีผู้ใดชนะ

ซีกับลั่วสุ่ยยังคงเสมอกัน ไม่อาจตัดสินผู้ชนะได้

แต่พวกนางไม่สนใจผู้ชนะ สิ่งที่พวกนางสนใจคือรางวัล ตอนนี้พวกนางถือครองรางวัลจำนวนมาก

“พี่หญิงซี รอข้าคิดออกว่าต้องการสิ่งใดเป็นรางวัล แล้วจึงจะบอกพี่หญิงซี”

ลั่วสุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าชนะในศึกครั้งแรก ดังนั้นรางวัลควรเริ่มจากข้า”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ซียิ้ม

นางไม่เกรงกลัวหรือกังวลสักนิด ในมือของนางยังมีรางวัลอีกมาก เมื่อลั่วสุ่ยใช้รางวัลมาต่อกรกับนาง ถึงยามนั้นนางก็จะใช้รางวัลตอบโต้กลับเช่นเดียวกัน

ขณะเดียวกัน สิ่งมีชีวิตจากหกมิติที่ถูกพาตัวเข้ามายังมิติต้นกำเนิดล้วนทำตัวว่าง่าย

การที่พวกเขาเข้ามายังมิติต้นกำเนิด นี่หมายความว่าพวกเขาเข้ามาในอาณาเขตของหลี่จิ่วเต้าด้วย

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไฉนเลยพวกเขาจะกล้าทำตัววุ่นวาย พลังของม่านป้องกันที่เมิ่งจีควบคุมสามารถสังหารพวกเขาได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหลี่จิ่วเต้าที่ลงมือเองเลย

‘ภูมิหลังของคุณชายหลี่ผู้นี้เป็นเช่นใดกัน? มองดูแล้ว เขาตั้งใจจะเป็นศัตรูกับทุกมิติจริง ๆ ไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นเข้ามาตามใจชอบ…’

มีคนรำพึงออกมา คาดเดาฐานะตัวตนของหลี่จิ่วเต้า

“หากวิหารโบราณลึกลับมาถึง ไม่ใช่ว่าเขายังคงยืนกรานจนถึงที่สุด ไม่ยอมให้สมาชิกวิหารโบราณลึกลับเข้ามาเช่นกันหรอกกระมัง?”

มีผู้เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

………………..