รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1290 การต่อสู้ระดับเดียวกัน เท่าเทียมยุติธรรม!

บทที่ 1290 การต่อสู้ระดับเดียวกัน เท่าเทียมยุติธรรม!

………………..

บทที่ 1290 การต่อสู้ระดับเดียวกัน เท่าเทียมยุติธรรม!

“ใครอยากไปก็ไป ข้าไม่ไป!”

“ข้าด้วย!”

สิ่งมีชีวิตจำนวนไม่น้อยเอ่ยปาก ไม่ยินยอมกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหลี่จิ่วเต้าเมื่อพ่ายแพ้

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาขาดความมั่นใจ คิดว่าตนเองต้องพ่ายแพ้ เพียงแต่พวกเขาระมัดระวังยิ่ง กลัวว่าจะเกิดเรื่องนอกเหนือความคาดหมาย

“ไม่คิดจะมีความหาญกล้าในการต่อสู้บ้างเลยหรือ?”

สิ่งมีชีวิตที่มั่นใจในตนเองเป็นอย่างยิ่งตะโกนว่า “กระทั่งการต่อสู้ระดับเดียวกันยังไม่กล้า พวกเจ้ายังมาที่นี่เพื่อทำสิ่งใด? แค่นี้ยังคิดผ่านการทดสอบของวิหารโบราณอีกหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร!”

เขาก้าวออกไปเบื้องหน้า ต้องการเริ่มการต่อสู้เป็นผู้แรก

“การต่อสู้ระดับเดียวกัน ผู้ใดจะมา?”

เขามั่นใจอย่างถึงที่สุด เชื่อว่าตนเองไม่ได้อ่อนแอไปกว่าผู้ใดในระดับเดียวกัน เป็นผู้ใดมาก็กล้าต่อสู้

“ข้าเอง!”

ต้นหลิวเอ่ยพร้อมออกจากมิติ

ม่านกั้นมิติต้นกำเนิดดั้งเดิมได้หายไปนานแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่มิติแห่งแรกปรากฏขึ้น วิหารโบราณลึกลับก็ขจัดออกไปจนสิ้นเรียบร้อย

ไม่เช่นนั้น ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของต้นหลิวย่อมไม่มีทางออกไปจากมิติได้

นอกจากนี้หากม่านกั้นมิติยังคงอยู่ สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นคงไม่อาจเข้ามาได้

ที่ก้อนอิฐมายังมิติแห่งนี้ได้ นั่นเป็นเพราะอาศัยจังหวะที่วิหารโบราณลึกลับเปิดม่านกั้นมิติออกเพื่อส่งสิ่งมีชีวิตเข้ามา ไม่เช่นนั้นแล้ว ก้อนอิฐคงไม่อาจปรากฏตัวในมิติแห่งนี้ได้

เมื่อเห็นต้นหลิวออกมาจากมิติ สิ่งมีชีวิตจากทั้งหกมิติจำนวนมากต่างมีแววตาสว่างวาบขึ้น เกิดความคิดอื่นขึ้นมา

พวกเขาคิดฉวยโอกาสนี้จัดการต้นหลิว จากนั้นใช้ต้นหลิวข่มขู่พวกเมิ่งจีให้เปิดม่านกั้นปล่อยพวกเขาเข้าไป

“อย่าได้คิดวุ่นวาย”

เมิ่งจีให้ความร่วมมือ ทันทีที่สิ้นเสียงต้นหลิว เขาก็ควบคุมพลังม่านกั้นให้ควบแน่นกลายเป็นดาบยาวพร้อมฟาดฟันได้ตลอดเวลาทันที

เป็นความจริง

พลังนี้ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อป้องกันเท่านั้น

เมื่อหลี่จิ่วเต้ากำชับพวกเขา ยังได้มอบสิทธิ์การควบคุมพลังนี้ให้ด้วย พวกเขาทั้งหมดสามารถคุมพลังดังกล่าวมาใช้ต่อสู้ได้

ดาบยาวทอประกายไร้ที่เทียบ ด้านบนไหลเวียนด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้สิ่งมีชีวิตจากมิติที่หกที่คิดเล่นเล่ห์พลันถูกดับไฟในใจลงทันที

นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะต้านทานได้ง่าย ๆ แน่นอน หากเข้าไปจริงคงถูกสังหารในพริบตา พวกเขาล้วนสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามมหาศาลจากดาบยาวเล่มนี้

“การต่อสู้ในระดับเดียวกัน เท่าเทียมและยุติธรรม ผู้ใดก็ไม่อาจเล่นอุบาย ชนะย่อมเข้าไปได้โดยไม่ถูกจำกัด คิดทำสิ่งใดก็ทำได้ พ่ายแพ้ต้องกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาและเชื่อฟังคำสั่งของคุณชาย” ต้นหลิวเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

“ไม่มีปัญหา”

สิ่งมีชีวิตที่ก้าวออกมาคนแรกเปล่งแสงเรืองรองทั่วร่าง สะกดขั้นขอบเขตตนเองลงจนเทียบเท่ากับต้นหลิว

จากนั้นเขาพุ่งตรงไปทางต้นหลิว เริ่มการต่อสู้อย่างดุเดือด

เขาคิดต่อสู้ในระดับเดียวกัน ไม่ใช่เพียงเพราะมั่นใจในตัวเองเท่านั้น แท้จริงแล้วเขาต้องการเข้าสู่มิติต้นกำเนิดโดยไว สำรวจความลับของมิติต้นกำเนิดเพื่อกุมข้อได้เปรียบ

เนื่องจากเขาสัมผัสได้ว่าจะมีมิติเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ หากรอให้มิติเหล่านั้นมาถึงค่อยเข้าสู่มิติต้นกำเนิด เกรงว่าเขาอาจจะไม่ได้รับสิ่งใดเลย

อย่างไรเสียสิ่งมีชีวิตก็มีจำนวนมากเกินไป คิดต้องการได้รับบางสิ่ง ย่อมเป็นเรื่องยากเย็นอย่างถึงที่สุด

ขณะเดียวกัน เขายังมีความคิดอื่นอีก

กล่าวตามตรง เขาไม่สนใจว่าตนเองจะกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาหรือไม่ ศักดิ์ศรีจะเทียบกับชีวิตเขาได้หรือ?

จะเป็นไปได้อย่างไร!

เทียบกับศักดิ์ศรีแล้ว เขาต้องการมีชีวิตอยู่มากกว่า!

นั่นเป็นเหตุผลที่เขายืนกรานจะต่อสู้

เช่นนี้แล้ว ต่อให้เขาพ่ายแพ้ก็ไม่สำคัญ

คุณชายที่พวกต้นหลิวเอ่ยถึง ต้องเป็นตัวตนน่ากลัวที่สุดในมิติต้นกำเนิดแน่

ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ อีกทั้งยังอยู่ในมิติต้นกำเนิดมาโดยตลอด ย่อมต้องมีความเข้าใจในความลับของมิติต้นกำเนิดแน่

หากเขากลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตัวตนเช่นนี้ได้ก็นับว่าเป็นผลดีแล้ว

ด้วยวิธีเช่นนี้เขาอาจล่วงรู้ความลับมิติต้นกำเนิดจากตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวนั่นได้ นี่จะต้องเพิ่มโอกาสการผ่านบททดสอบของวิหารโบราณลึกลับได้แน่

ถึงยามนั้นเมื่อผ่านการทดสอบของวิหารโบราณลึกลับได้แล้ว เขาก็ไม่ต้องกังวลกับเรื่องการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาอีกต่อไป

อย่าวุ่นวายเลย ไม่ว่าคุณชายอันใดนั่นจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่จะเทียบวิหารโบราณลึกลับได้หรือ?

ขอเพียงเขาผ่านการทดสอบและถูกพาเข้าไปในวิหารโบราณลึกลับ เมื่อถึงยามนั้นเขาย่อมกลายเป็นสมาชิกวิหารโบราณลึกลับ ไม่ต้องเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาอีกต่อไป

ดังนั้นไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ เขาก็ยอมรับได้

จากความคิดของเขา สิ่งมีชีวิตจำนวนไม่น้อยก็เห็นพ้อง ผู้ที่คิดเช่นเดียวกันก่อนหน้านี้ต่างก็ตะโกนว่ายังคงต้องการต่อสู้ในระดับเดียวกัน

“มา มาสู้กัน!”

“ข้าอดใจรอไม่ไหวแล้ว!”

พวกเขาพากันออกมาต่อสู้

“ตกลง!”

“ไป!”

เจ้าก้อนหิน ต้าเต๋อ และคนอื่น ๆ ออกไปต่อสู้ทันที

หากเป็นการต่อสู้ในระดับเดียวกัน ย่อมไม่มีปัญหาอันใด พวกเขาล้วนผ่านประสบการณ์ใช้ความเป็นตายลับคม อีกทั้งยังไม่ใช่เพียงแค่ครั้งหรือสองครั้ง แต่เป็นหลายครั้งนัก จึงไม่เกรงกลัวการต่อสู้ในระดับเดียวกันสักนิด

“พี่หญิงซี พวกเราแข่งกันดีหรือไม่?” ลั่วสุ่ยเดินไปหาซีด้วยรอยยิ้ม

“แข่งอันใด?” ซีถาม

“มาแข่งกันว่าผู้ใดจะเอาชนะได้รวดเร็วกว่า” ลั่วสุ่ยกล่าว

“ตกลง ไม่มีปัญหา”

ซีตอบกลับด้วยรอยยิ้มไร้ซึ่งความหวาดกลัว

“ในเมื่อเป็นการแข่ง จะไม่มีรางวัลก็กระไรอยู่ พี่หญิงซีไม่คิดเช่นนั้นหรือ?” ลั่วสุ่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“แน่นอน” ซีเอ่ย “เจ้าพูดมาเถิด ต้องการสิ่งใดเป็นรางวัล?”

“เรื่องรางวัล ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก รอหลังคิดออกแล้วยามนั้นค่อยขอเถิด” ลั่วสุ่ยหัวเราะ “รางวัลนี้สามารถขอสิ่งใดก็ได้หนึ่งเรื่อง พี่หญิงซีกล้ารับหรือไม่?”

“เหตุใดจะไม่กล้า?” ซีตอบรับทันทีไม่มีลังเล

นี่คือศึกของสตรี นางไม่มีทางยอมแพ้ ลั่วสุ่ยไม่กลัว เช่นนั้นนางยังจะกลัวอันใด

“ฟังดูน่าสนใจนัก รวมข้าเข้าไปอีกหนึ่งได้หรือไม่?” หลิงอินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ต้องการร่วมการแข่งขันเหมือนกัน

“ข้าเองก็ด้วย!”

เซี่ยเหยียนไม่ยอม ต้องการเข้าร่วมด้วย

“ไม่มีปัญหา ย่อมได้ทั้งนั้น” ซีมั่นใจในตนเอง

“ตกลง เช่นนั้นเป็นอันตกลง”

ลั่วสุ่ยเอ่ย “ใครชนะสามารถเรียกรางวัลได้จากทุกคน แน่นอน จะขอตอนนี้หรืออนาคตก็ได้”

หลังจากบรรลุข้อตกลงแล้ว ทั้งหมดต่างก้าวออกไปแยกย้ายต่อกรกับคู่ต่อสู้ เริ่มปะทะกันอย่างดุเดือด

“ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?” มัจฉาสัตมายามองด้วยดวงตาเปล่งประกาย เกิดความคิดขึ้นมาในใจ

เขาหันไปหาชางเหยาที่อยู่ข้างกาย “เหยาเอ๋อร์ พวกเรามาแข็งกันเถิด ใครชนะเร็วกว่าจะได้รับรางวัลไป”

“หือ เจ้าก็จะออกไปสู้ด้วยหรือ? ข้าคิดว่าเจ้าจะซ่อนตัวเหมือนเคยเสียอีก” ชางเหยาถามด้วยความประหลาดใจ

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้มัจฉาสัตมายาหมกมุ่นอยู่กับวิถีหลบหนีกันเล่า หากหนีได้ย่อมหนีอย่างแน่นอน แทบไม่มีสถานการณ์ใดที่เขาออกไปต่อสู้จริงจัง

“ไม่ ข้าคิดว่าเหยาเอ๋อร์พูดถูกแล้ว บุรุษเช่นข้าไม่อาจหลบหนีตลอดเวลาได้ ต้องมีความกล้าหาญในการเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง ดังนั้นข้าจึงต้องการใช้โอกาสนี้เปลี่ยนแปลงตนเอง ไม่หนีอีกแล้ว” มัจฉาสัตมายากล่าวอย่างจริงจัง

แน่นอน นี่เป็นเพียงคำพูดของเขา ภายในใจเขาไม่ได้คิดเช่นนี้สักนิด

ในมุมมองของเขา การหนีไม่ใช่เรื่องขี้ขลาด แต่เป็นทางเลือกที่ถูกต้องและปลอดภัยที่สุด เขาจะไม่เปลี่ยนแปลงมัน อีกทั้งยังจะฝึกฝนให้มากยิ่งขึ้น

เขาพูดเช่นนี้เพียงเพื่อให้ชางเหยาตอบตกลงในการแข่งขันกับเขา เพื่อที่จะได้รับรางวัลในท้ายที่สุด

หลังจากเขาอยู่ร่วมกับชางเหยามา ก็มักถูกชางเหยารังแกเสมอ จึงตัดสินใจต่อต้าน ต้องการใช้รางวัลในครั้งนี้เพื่อพลิกฟื้นตนกลับมา!

เขาต้องการเป็นเสาหลักครอบครัว หลังจากนี้ชางเหยาจะต้องฟังเขาทุกเรื่อง!

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ข้าก็ดีใจยิ่งนัก ตกลง ข้ารับคำเจ้า!” ชางเหยาตอบตกลง

“ยอดเยี่ยม!”

มัจฉาสัตมายาตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด ตะโกนเสียงดังพร้อมออกไปสู้

“ผู้ใดกล้าสู้กับข้า?”

“ข้าเอง!”

สิ่งมีชีวิตตนนั้นสะกดขอบเขตเอาไว้ จากนั้นก็เริ่มต่อสู้อย่างดุเดือด

มัจฉาสัตมายาน่าเวทนาอยู่บ้าง หาได้ครองความได้เปรียบ สิ่งมีชีวิตดังกล่าวแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ถึงสะกดขอบเขตเอาไว้จนอยู่ระดับเดียวกัน แต่ก็ยังคงโหดเหี้ยมมาก มัจฉาสัตมายาเพิ่งมาถึงก็ถูกโจมตีจนปลิวกระเด็น

“มารดามันเถิด เพื่อความสุขในอนาคต ข้าต้องสู้ให้เต็มที่!”

มัจฉาสัตมายากัดฟัน ยืนหยัดสู้ต่อไป

ชางเหยาเองก็ปะทะกับคู่ต่อสู้ เริ่มประชันอย่างดุเดือด

“ภรรยา ข้าคิดว่าน่าสนใจนัก พวกเราควรลองด้วยหรือไม่?”

สือเฟิงหัวเราะ หันไปถามฉินซิน

ใครจะคิดว่าเขาจะถูกทุบตีทันทีที่พูดจบ

“คิดว่าข้าไม่รู้แผนของท่านหรือ!”

ฉินซินกล่าว “เจ้าอย่าได้คิดแผนการใด ข้าบอกแล้วว่าอย่างน้อยสิบครั้งต่อคืน!”

“หา?!”

สือเฟิงแทบร้องไห้ออกมา นี่เป็นผลลัพธ์หลังสร้างครอบครัว กลางคืนไม่ได้นอนหลับดี ๆ สักคืน!

ฉินซินคิดไม่ผิด นี่เป็นแผนการของเขาจริง ๆ เขาต้องการรางวัลจากฉินซิน ให้ฉินซินหยุดกิจกรรมยามค่ำคืนกับเขา

อย่างน้อยสุดก็เดือนละครั้ง ไม่สิ ครึ่งปี ไม่ สักหนึ่งปีครั้ง!

“สามี ข้าผิดไปแล้ว” ทว่าหลังจากนั้นฉินซินพลันหัวเราะออกมา นางคล้องแขนของสือเฟิง เอ่ยว่า “เมื่อครู่ข้าคิดผิดไป ข้ารู้สึกว่าเช่นนี้น่าสนใจยิ่งนัก สามี พวกเรามาแข่งกันเถิด ผู้ชนะจะได้รางวัลไป”

สือเฟิงพลันขนลุกชันทั่วร่างทันที

ฉินซินเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะทำ แล้วเขาจะไม่เข้าใจฉินซินได้อย่างไร!

ฉินซินต้องการเอาเขาให้ตายแน่ ๆ ไม่จำเป็นต้องคิดเสียด้วยซ้ำ สิ่งที่ฉินซินต้องการคือเพิ่มจำนวนครั้งอย่างแน่นอน

จะยอมได้อย่างไร!

เขาผวาทันที หากครั้งนี้พ่ายแพ้ เขาคงจบสิ้นแล้วเป็นแน่

“อันใดกัน? เจ้าพูดไร้สาระอันใด? กล่าวว่าข้าไม่ได้ความ เพียงแค่หมัดเดียวก็ระเบิดข้าได้หรือ? ผยองเกินไปแล้ว! คอยดูข้าจะระเบิดหัวเจ้าทันทีที่ออกไป!”

สือเฟิงเมินเฉยฉินซิน หันไปตะโกนใส่สิ่งมีชีวิตด้านนอกมิติ

หลักจากนั้นเขารีบรุดออกจากมิติ พุ่งโจมตีสิ่งมีชีวิตตนนั้นอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งว่ามีความแค้นระดับสังหารบิดากัน

สิ่งมีชีวิตตนนั้นสับสน นี่มันอันใดกัน? เขาไม่ได้พูดอันใดสักคำ!

“สามี นี่ท่าน…!”

ฉินซินกระทืบเท้าด้วยความโมโห รู้ดีว่านี่เป็นอุบายของสือเฟิงเพื่อหลีกเลี่ยงการแข่งขัน

นางออกจากมิติด้วยความโกรธ ต่อสู้อย่างดุเดือดกับสิ่งมีชีวิตต่างมิติ ระบายโทสะภายในใจใส่สิ่งมีชีวิตดังกล่าว

สิ่งมีชีวิตที่ต่อสู้กับฉินซินอย่างดุเดือดเองก็สับสนเช่นกัน เหตุใดต้องเจอกับคนบ้ากันด้วย? พอมาถึงก็โจมตีอย่างบ้าคลั่งทันทีประหนึ่งทุ่มสุดชีวิต

จากนั้นพวกเมิ่งจีก็พากันออกจากมิติทีละคน เลือกคู่ต่อสู้ก่อนประชันอย่างดุเดือด

“เสียใจภายหลังแล้ว!”

สิ่งมีชีวิตจากทั้งหกมิติที่เพิ่งตระหนักได้กระทืบเท้าทันที รู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุด

เขาเองก็ต้องการต่อสู้ระดับเดียวกัน เนื่องจากตระหนักได้ว่าต่อให้แพ้หรือชนะก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน

น่าเสียดาย เขาคิดได้ช้าเกินไป ไม่มีโอกาสนั้นอีก พวกเมิ่งจีออกมาหมดแล้ว เขาไม่มีคู่ต่อสู้

สิ่งมีชีวิตจากสามมิติที่ถูกปราบปรามไปก่อนหน้านี้และพวกกู่เยว่ไม่ได้ออกไปต่อสู้ ถูกทิ้งเอาไว้ในมิติ

เมิ่งจีไม่เชื่อใจพวกเขา กลัวว่าพวกเขาจะพ่ายแพ้ ดังนั้นจึงกล่าวล่วงหน้าว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในการต่อสู้ครั้งนี้

ตู้ม!

ภายนอกมิติเกิดเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไม่หยุด การต่อสู้ล้วนแต่ดุเดือดน่าสะพรึง สิ่งมีชีวิตจากหกมิติเห็นแล้วต่างตกตะลึง

พวกต้นหลิวดุร้ายทรงพลังยิ่งในระดับเดียวกัน สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกที่เข้าต่อสู้ต่างอยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดี ไม่มีข้อได้เปรียบแต่อย่างใด

อีกด้านหนึ่ง พวกซีที่ตัดสินใจเดิมพันกันก็ต่อสู้อย่างดุเดือด พวกเขาต่างมุ่งคว้าชัยชนะ สิ่งมีชีวิตที่เป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาต่างเกิดความสงสัยในชีวิตตนเอง

ต้องกล่าวว่าต้นหลิวพิเศษอย่างแท้จริง อยู่ในแถวหน้าสุดเสมอ ครั้งนี้เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เป็นผู้แรกที่เอาชนะคู่ต่อสู้ได้

คู่ต่อสู้ของเขาไม่เต็มใจนัก คิดทำลายผนึกฟื้นฟูกลับสู่พลังสูงสุด จากนั้นใช้พลังแข็งกร้าวสยบต้นหลิว

ทว่าหลังมองไปทางดาบยาวอันน่าพรั่นพรึงนั่น เขาก็เปลี่ยนใจทันที

เขาไม่อยากตาย ไม่อยากถูกดาบยาวสังหารทิ้งด้วย

อีกทั้งเขายังต้องการเข้าไปในมิติต้นกำเนิด หากทำอย่างที่คิดจริง ต่อให้เขาไม่ถูกดาบยาวสังหารก็ไม่อาจเข้าสู่มิติต้นกำเนิดได้

ดังนั้นเขาจึงติดตามต้นหลิวเข้าไปในมิติต้นกำเนิดอย่างว่าง่าย

‘ไม่มีอันใดพิเศษ ตรงกันข้าม ไม่อาจเทียบเท่ามิติที่ข้าอยู่ด้วยซ้ำ!’

หลังจากเข้าสู่มิติต้นกำเนิดแล้ว เขาพลันขมวดคิ้วคิดขึ้นมาในใจ

เขาเปิดประสาทสัมผัสรับรู้ทุกสิ่งในมิติต้นกำเนิด แต่กลับไม่พบสิ่งแปลกประหลาดใด พลังที่ดำรงอยู่ในฟ้าดินและสสารฝึกฝนด้อยกว่ามิติที่เขาอยู่มาก

แต่เพียงไม่นานเขาก็ผ่อนคลายลง

มิติต้นกำเนิดย่อมไม่ธรรมดา ไม่อาจสัมผัสสิ่งแปลกประหลาดได้ นี่หมายความว่าเขาไม่ถึงขั้น ไม่ใช่ว่ามิติต้นกำเนิดไม่มีสิ่งใด

‘หลังติดตามคุณชายผู้นั้นแล้ว จะเข้าใจความลับของมิติแห่งนี้หรือไม่?’

เขาคิดในใจ กระตือรือร้นอย่างถึงที่สุด ต้องการรู้ความลับมิติแห่งนี้จากหลี่จิ่วเต้า

หากเขาเข้าใจความลับมิติแห่งนี้ได้ก่อน จะต้องได้เปรียบมากอย่างไม่ต้องสงสัย เพิ่มโอกาสผ่านการทดสอบของวิหารโบราณลึกลับได้แน่

‘หวังว่าจะทำได้!’

เขาภาวนาในใจไม่หยุด หวังว่าตนเองจะรู้ความลับมิติต้นกำเนิดจากหลี่จิ่วเต้า

ต้นหลิวปรายตามองสิ่งมีชีวิตตนนั้น รู้แจ้งว่าอีกฝ่ายคิดสิ่งใดอยู่

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอันใดมากมาย

หากมิติต้นกำเนิดมีความลับอยู่ นั่นย่อมเป็นคุณชายอย่างไม่ต้องสงสัย!

………………..