รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1287 มิติที่หกมาถึง ไม่เชื่อว่าเข้าไปไม่ได้!

บทที่ 1287 มิติที่หกมาถึง ไม่เชื่อว่าเข้าไปไม่ได้!

………………..

บทที่ 1287 มิติที่หกมาถึง ไม่เชื่อว่าเข้าไปไม่ได้!

ยอดฝีมือชั้นเลิศจากมิติทั้งห้าต่างรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าจะมีมิติใหม่มาเยือน พวกเขามองว่ารอให้มิติใหม่มาแล้วค่อยว่ากันอีกที ไม่จำเป็นต้องฝืนบุก

ทุกอย่างพลันเงียบลงในทันใด

ขณะเดียวกัน หลี่จิ่วเต้าเดินออกจากห้องอักษร การค้นคว้าตำรับลูกกลอนไม่ราบรื่นเท่าใด เขายังต้องการเวลาอีกสักระยะ

แม้ก่อนหน้านี้เขาจะค้นคว้าตำรับใหม่มาตลอด แต่ก็ยังทิ้งพลังไว้จับตาดูสถานการณ์ด้านต้นหลิว เขาสังเกตเห็นว่าพวกต้นหลิวรับมือได้ยากลำบาก หนนี้ สิ่งมีชีวิตจากทั้งห้ามิติเกือบเข้ามายังมิตินี้ได้

เวลานั้น เขาลงมือด้วยตนเอง สร้างม่านพลังให้กับมิตินี้ ด้วยกลัวว่าพวกต้นหลิวจะถูกพิชิตต้านไม่อยู่ก่อนเขาค้นคว้าตำรับลูกกลอนใหม่สำเร็จ

เขามองออกแต่แรกว่ากำลังรบสยดสยองจริง ๆ ของมิติทั้งห้ายังไม่ออกโรง หากกำลังรบสยดสยองของมิติทั้งห้าออกโรงจริง ๆ เกรงว่าพวกต้นหลิวคงยากจะต้านทาน

วิหารโบราณลึกลับให้ความสำคัญกับมิตินี้มาก ถึงได้ให้สิ่งมีชีวิตมิติอื่นเข้ามายังมิตินี้ เห็นได้ชัดว่ามิตินี้ไม่ธรรมดา อาจมีความลับยิ่งใหญ่ซุกซ่อนเอาไว้ เขาจะต่อกรกับวิหารโบราณลึกลับให้ถึงที่สุด ไม่มีทางปล่อยให้วิหารโบราณลึกลับสมใจปรารถนา

เขาจะปกป้องมิตินี้อย่างแน่นหนา ไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตมิติอื่นเข้ามาได้

ในตอนนั้นเอง มิติที่หกปรากฏ

หลังพวกเขาเห็นสิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าก็มีท่าทีอึ้งงันชัดเจน เดิมคิดว่ามีเพียงมิติของพวกเขาเท่านั้น

“คงไม่ใช่ว่าต้องการใช้มิตินี้เป็นศึกตัดสินสุดท้าย ให้สิ่งมีชีวิตในทุกมิติมาสู้กันในมิตินี้กระมัง!”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งสูดปาก

หากเป็นเช่นนั้นจริง การต่อสู้จะอเนจอนาถสักเพียงใดกัน ต้องทรงพลังปานใดจึงจะได้มาซึ่งชัยชนะสุดท้าย

“อย่าได้สร้างความแตกตื่นให้ตนเอง วิหารโบราณลึกลับไม่เคยเอ่ยว่าจะเปลี่ยนมิตินี้เป็นสมรภูมิสุดท้าย บอกเพียงให้เราเข้าไปฝึกฝนในมิตินี้”

สิ่งมีชีวิตอีกตนเอ่ย “หากวิหารโบราณลึกลับตั้งใจใช้มิตินี้เป็นสมรภูมิสุดท้าย ต้องมีการบอกกล่าวล่วงหน้าแน่นอน และที่วิหารโบราณลึกลับไม่เคยบอกอันใดก็หมายความว่าหลังพวกเราเข้าไปยังมิตินี้แล้ว อาจไม่ต้องรบราฆ่าฟันกันเอง ขอเพียงบำเพ็ญถึงขอบเขตประมาณหนึ่งก็จะผ่านด่าน”

“มีเหตุผล!”

สิ่งมีชีวิตตนอื่นพยักหน้า เห็นด้วยกับวาจาที่สิ่งมีชีวิตตนก่อนหน้านี้กล่าว พวกเขาก็มองว่าวิหารโบราณลึกลับส่งพวกเขาเข้ามายังมิตินี้เพียงเพราะต้องการให้บำเพ็ญเพียร ไม่ได้ต้องการให้พวกเขาทำสงครามตัดสินที่นี่

“ห้ามิตินั้นมาถึงตั้งนานแล้ว เหตุใดถึงไม่ยอมเคลื่อนไหว”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งเอ่ยด้วยท่าทางสงสัย “ข้าไปไถ่ถามเสียหน่อย”

เขาเข้าไปแลกเปลี่ยนข้อมูลกับสิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้า

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าอธิบายสถานการณ์ กล่าวว่าในมิติต้นกำเนิดมีผู้เฝ้าระวังอยู่ไม่น้อย พวกเขาส่งกองหน้าไปแล้วแต่ไม่สำเร็จ ถูกกำราบเป็นพรรคพวกทั้งหมด

“อ้อ อย่างนั้นเองหรือ”

หลังสิ่งมีชีวิตจากมิติที่หกทราบเรื่องก็หัวเราะกันหมด พวกเขาก็นึกว่าเพราะสาเหตุใด ที่แท้เพราะเหตุนี้เองหรือ

“พวกเจ้าอ่อนแอเกินไปหน่อยกระมัง!”

สิ่งมีชีวิตจากมิติที่หกส่ายหัวพลางยกยิ้ม เอ่ยว่าสิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าอ่อนแอเกินไป “ข้าหาได้รู้สึกถึงอันตรายไม่ เช่นนี้แล้วพวกเจ้ายังบุกไม่สำเร็จ ยังดีที่วิหารโบราณลึกลับไม่ได้เปลี่ยนมิตินี้เป็นสนามรบสุดท้าย มิฉะนั้นด้วยความสามารถของพวกเจ้าคงเป็นได้เพียงพวกไร้ค่า ถูกมิติอื่นกวาดล้างในทันที”

พูดจาอะไรกัน?

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าต่างเดือดดาล ผู้ที่กล่าววาจาอยู่นี้โอหังเกินไปแล้ว

ทว่าพวกเขาก็จำต้องยอมรับว่ามิติที่หกนี้แข็งแกร่งน่าครั่นคร้ามอย่างแท้จริง มีต้นทุนให้ผยอง

พวกเขารับรู้ได้ถึงภัยคุกคามใหญ่หลวงจากสิ่งมีชีวิตมิติที่หก หากต้องสู้กัน พวกเขาไม่มั่นใจเลยว่าจะชนะสิ่งมีชีวิตจากมิติที่หกได้

“ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นพลังที่แท้จริง”

สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งจากมิติที่หกเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ

เขาเป็นเผ่ามนุษย์ ท่าทางมีอายุ หัวโล้น ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากดาบ ดวงตาเปล่งประกายดุดัน ดูแล้วน่าหวาดผวาเป็นที่สุด

เขาก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง มาอยู่เบื้องหน้ามิติต้นกำเนิด

“พวกเจ้าขวางไม่ให้พวกเราเข้าไม่ใช่หรือ ได้ ออกมาขวางให้หมดเลย”

เขามั่นใจมาก ไม่ได้ต้องการลับ ๆ ล่อ ๆ กระทั่งยังท้าทายลองดี ทำทีจะบุกเข้าไปในมิติต้นกำเนิดอย่างห้าวหาญ

แน่นอนว่าเขาไม่เห็นม่านพลังที่หลี่จิ่วเต้ากาง เพราะหากเห็นและสัมผัสได้คงไม่มั่นใจถึงเพียงนี้

ม่านพลังที่หลี่จิ่วเต้ากางไม่ธรรมดาสักนิด!

“ออกไปขวางเจ้าให้หมดหรือ? น่าขัน เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร มีค่าพอให้เราออกไปสกัดที่ไหน!”

สุนัขดำคลี่ยิ้มกว้างอยู่ในมิติต้นกำเนิด “แน่จริงก็เข้ามาให้ได้ก่อน”

หลังหลี่จิ่วเต้ากางม่านพลังแล้วก็ส่งข่าวแจ้งพวกเขาทันที พวกเขาต่างรู้ว่าหลี่จิ่วเต้าออกโรง

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่กลัวว่าสิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งหกจะรุกรานเข้ามา

นอกจากนี้ หลี่จิ่วเต้ายังบอกพวกเขาอีกว่าตนต้องตั้งใจค้นคว้าตำรับลูกกลอนใหม่ ให้พวกเขาตัดสินใจรับมือเหตุการณ์ตรงนี้เองได้เลย ไม่ต้องรายงานต่อเขา

“ได้ เช่นนั้นข้าจะเข้าไปฆ่าพวกเจ้าให้หมด!” หน้าแผลเป็นยิ้มเย็น

จากนั้นเขาก็หันมองสิ่งมีชีวิตอีกห้ามิติ “ดูให้ดี ดูว่าข้าเข้าไปได้อย่างไร”

เขามั่นใจเป็นอย่างมาก เพราะสิ่งมีชีวิตในมิติต้นกำเนิดด้อยพลังเกินไป หาได้เป็นภัยสักนิด เขามั่นใจว่ากวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในมิติต้นกำเนิดได้

ทันใดนั้น เขาพลันเยื้องย่างบุกเข้าไปยังมิติต้นกำเนิด เตรียมพร้อมฆ่าล้างไปทั่วมิติต้นกำเนิด

ตึง!

ทว่าขณะที่กำลังจะพุ่งเข้าไปในมิติต้นกำเนิด ก็คล้ายว่าชนเข้ากับบางอย่างโดยไม่ทันตั้งตัว กระเด็นออกไปทันที สมองแหลกลาญ เมื่อครู่เขาปราดเข้าไปไวเกินไป!

เขาปวดหัวเจียนตาย เห็นดาวเต็มไปหมด นี่มันอะไรกัน ในมิติต้นกำเนิดมีม่านพลังอยู่หรือ เขาไม่รู้สึกเลยสักนิด กระแทกเข้าเต็มเปา

“เก่ง ๆ! เก่งอย่างที่พูด!”

“สุดยอด นี่คือพลังที่แท้จริง ประเสริฐนัก!”

สิ่งมีชีวิตจากมิติทั้งห้าหัวเราะร่วน ขำแทบตาย ก่อนนี้หน้าแผลเป็นวางมาดเสียยิ่งใหญ่ สุดท้ายกลับหัวกระแทกโลหิตหลั่งริน ตลกเกินไปแล้ว!

นอกจากนี้ พวกเขายังตกตะลึง พลังน่าพรั่นพรึงในมิติต้นกำเนิดออกโรงแล้วหรือ ยามพวกเขาส่งกองหน้าไปไม่เคยประสบม่านพลังเช่นนี้ ฝ่าเข้าไปได้ทันที

ม่านพลังนี้ถูกกางตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเขาไม่รู้สึกตัวสักนิด น่าสะพรึงจริง ๆ!

ถูกสิ่งมีชีวิตอีกห้ามิติเยาะเย้ย หน้าแผลเป็นโมโหจนอกแทบระเบิด ขายหน้าเกินไปแล้ว เขาทนไม่ได้

“ข้าไม่เชื่อว่าเข้าไปไม่ได้!”

เขาแค่นหัวเราะ ลุกขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้าไปอีกรอบ หนนี้เขาจะใช้พลังทั้งหมด ล้างความอับอายที่เกิดกับเขา!

………………..