รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1281 มิติต้นกำเนิดปะทุรุนแรง!

บทที่ 1281 มิติต้นกำเนิดปะทุรุนแรง!

………………..

บทที่ 1281 มิติต้นกำเนิดปะทุรุนแรง!

สรรพคุณลูกกลอนแสนน่าทึ่ง เรียกได้ว่ามหัศจรรย์ ขีดจำกัดขอบเขตมิติทลายได้ง่ายดาย สิ่งมีชีวิตทุกตนต่างตกตะลึงกับผลลัพธ์ลูกกลอน คาดเดาไปต่าง ๆ นานาว่าหลี่จิ่วเต้าแข็งแกร่งเพียงใด!

ณ สถานที่หนึ่งในอวกาศ

ก้อนอิฐเอ่ยเสียงเข้ม “สมเป็นตำรับลูกกลอนจากวิหารโบราณลึกลับ ผลลัพธ์น่าตกใจจริง ๆ!”

มันไม่คิดว่าผลลัพธ์นี้ได้มาเพราะหลี่จิ่วเต้าปรับปรุง แต่มองว่าที่อีกฝ่ายได้ไปนั้นก็คือตำรับลูกกลอนสมบูรณ์ มันไม่เชื่อว่าหลี่จิ่วเต้ามีฝีมือความสามารถพอจะปรับปรุงตำรับลูกกลอนให้ดีขึ้น

ขณะเดียวกัน การต่อสู้ทยอยจบลงไป พวกลั่วสุ่ยบรรลุไม่หยุดหย่อน ยิ่งทวีความดุดันกล้าแกร่ง กำราบปราบปราม ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ลงได้

พวกเขาพา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ กลับมา ได้มาซึ่งลูกกลอนแล้วเริ่มผสาน ก้าวสู่ขอบเขตมิติถ้วนหน้า!

“นี่มัน…!!!”

ยามนี้เจ้าหลวงตะลึงงันอย่างแท้จริง หลี่จิ่วเต้าเกินจินตนาการไปแล้ว!

“กลับเมืองชิงซาน!”

หลี่จิ่วเต้าลุกขึ้น เตรียมตัวกลับเมืองชิงซาน

บัดนี้ทุกอย่างปิดฉากลงแล้ว ต่อให้มีสิ่งมีชีวิตที่ยังเร้นกายไม่ออกมา เขาก็คงไม่อาจหลอกล่อออกมาได้อีกแล้ว

ถึงอย่างไรหากสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีใจอยากออก ก่อนหน้านี้คงออกมาหมดแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่ออก ภายหน้าก็ยากที่จะหลอกล่อให้ออกมา

จากนั้น พวกเขากลับไปยังเมืองชิงซาน ส่วนสิ่งมีชีวิตที่ถูกกำราบก็กลับไปยังที่ของตน ไม่จำเป็นต้องติดตามอยู่ข้างกายเขา

หลี่จิ่วเต้ากล่าวว่าหลังกลั่นลูกกลอนชุดต่อไปเสร็จจะส่งข่าวไป

“คุณชายหลี่กลับมาแล้ว!”

“ไม่ได้พบคุณชายหลี่มานานมากจริง ๆ!”

“ฮ่า ๆ คุณชายไม่แก่ลงสักนิด ยังอ่อนเยาว์ดังเดิม!”

หลี่จิ่วเต้าตอบกลับทีละคน รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง บ้านทองบ้านเงินก็ไม่สู้บ้านหมาของตน เขาไปเยือนสถานที่วิเศษมาหลายแห่ง ทว่าล้วนดีสู้เมืองชิงซานไม่ได้ หลังกลับมายังเมืองชิงซาน เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

ชายหนุ่มกลับมายังลานเล็ก เปิดทำการอีกครา

“เปิดร้านใหม่แล้วหรือ นี่ตั้งใจว่าจะไม่ไปไหนแล้วใช่หรือไม่”

ป้าหวังข้างบ้านอิงขอบประตูร้านหลี่จิ่วเต้าพลางเอ่ยยิ้ม ๆ

กับเพื่อนบ้านอย่างหลี่จิ่วเต้า นางคิดถึงกว่าผู้ใดยามหลี่จิ่วเต้าไม่อยู่

“ยังไม่ไปไหนในช่วงนี้” ชายหนุ่มยิ้ม

“เช่นนั้นตกลงวันแต่งได้หรือไม่” ป้าหวังข้างบ้านเอ่ยด้วยสายตาวาววับ

นางหมายถึงงานแต่งของหลี่จิ่วเต้าและหลิงอิน เนิ่นนานที่ผ่านมา นางไม่เคยลืมเลือนเรื่องนี้ ยังคงอยากจับคู่หลี่จิ่วเต้ากับหลิงอินอยู่เสมอ

“หือ? ลั่วสุ่ย เจ้าเรียกข้าหรือ อ้อ รู้แล้ว จะไปเดี๋ยวนี้!”

หลี่จิ่วเต้าจงใจหาข้ออ้าง กลับไปยังลานเล็ก

“คุณชายผู้นี้นี่!”

ป้าหวังกระทืบเท้า ไฉนเลยจะไม่รู้ว่านี่คือข้ออ้างของหลี่จิ่วเต้า

‘ไม่ใช่สงครามที่แท้จริง ทว่าก็ยังน่าเสียดายที่ไม่อาจเข้าร่วม’

ลานเล็กลอบถอนหายใจ

หลี่จิ่วเต้าไม่เรียกมันเสียที ทำให้มันต้องอยู่ที่นี่ตลอด และไม่อาจเข้าร่วมการต่อสู้ได้

ต่อมา หลี่จิ่วเต้ากลั่นลูกกลอนในลานเล็ก ใช้เวลาไม่นานก็กลั่นลูกกลอนเสร็จชุดหนึ่ง ส่งข่าวแจ้งสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นเจ็ดสิบให้มารับลูกกลอน

บรรดาสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นเจ็ดสิบที่ได้รับข่าวต่างมุ่งหน้ามายังเมืองชิงซานเพื่อรับลูกกลอนทันที

หลังพวกเขาได้ลูกกลอนไปก็เริ่มผสานพลัง ผลลัพธ์ดีเสียจนพวกเขาแทบไม่กล้าเชื่อ พวกเขาทยอยบรรลุขอบเขตมิติเช่นกัน!

สำหรับพวกเขาในอดีต ขอบเขตมิติเสมือนขอบเขตที่แม้แต่ในยามหลับฝันยังก้าวไม่ถึง รวมถึงสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นเก้าสิบก็เช่นกัน

ต้องรู้ว่าขอบเขตมิติหาได้บรรลุง่าย ๆ หากไม่ถึงขอบข่ายขอบเขตมิติ ก็ไม่อาจก้าวเข้าไปได้เลย และบรรดาสิ่งมีชีวิตเหนือกว่าขอบเขตอัครขั้นเก้าสิบก็ไม่เคยรู้แจ้งถึงขอบข่ายขอบเขตมิติ หากไม่ได้ผสานพลังลูกกลอน พวกเขาคงไม่อาจก้าวเข้าสู่ขอบเขตมิติตราบชั่วชีวิต!

…

เหนือกว่ามิตินับไม่ถ้วน ณ ดินแดนพิเศษแห่งหนึ่ง

ที่นี่ไม่มีสิ่งอื่นใด มีเพียงวิหารยิ่งใหญ่โอ่อ่าคณานับ ม่านแสงทอประกายเจิดจ้า ดูวิเศษวิโสยิ่งนัก

“มิติต้นกำเนิดไม่ธรรมดาอย่างที่คิด สมแล้วที่เคยเป็นมิติทรงพลังที่สุด!”

ภายในวิหารโบราณ บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยด้วยความสะท้อนใจ

“ใช่แล้ว ในอดีตมิติต้นกำเนิดรุ่งโรจน์อย่างแท้จริง เคยมีผู้ยิ่งใหญ่เกินจินตนาการมากมาย แม้ว่าเงียบหายตกต่ำลงในภายหลัง คล้ายว่ารากฐานมิติถูกผลาญจนสิ้น ทว่าบัดนี้ได้ผงาดอย่างแข็งกร้าวอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัด!”

สตรีงามล้ำนางหนึ่งเอ่ยเสียงเบา “นี่บ่งบอกถึงอะไร บ่งบอกว่ามิติต้นกำเนิดไม่ธรรมดาอย่างยิ่งยวด บางทีอาจเติมเต็มรากฐานที่พร่องลงไปได้เอง ยามนี้มิติต้นกำเนิดรุ่งเรืองถึงขีดสุด บางทีอาจเพราะมิติต้นกำเนิดเติมเต็มรากฐานที่พร่องลงไปได้ถึงมีผู้ยิ่งใหญ่ระดับนี้ถือกำเนิด!”

“อืม ถูกต้อง!”

บุรุษวัยกลางคนนามอู๋ฉี่เอ่ย “มิติต้นกำเนิดอยู่ในช่วงรากฐานปะทุอย่างเห็นได้ชัด มีสิ่งมีชีวิต ‘เกินเกณฑ์’ สุดขีดปรากฏ บางทีอาจก้าวสู่ขอบเขตอย่างผู้ยิ่งใหญ่ระดับนั้นได้ พวกเราก็ชะลอการจุติเพราะเหตุนี้ และลงมือตีม่านกั้นมิติต่าง ๆ ให้ทะลุถึงกัน เพื่อให้สิ่งมีชีวิตในมิติอื่นเข้าไปยังมิติต้นกำเนิด ดูว่าพอใจอาศัยจังหวะรากฐานปะทุของมิติต้นกำเนิด ฟูมฟักสิ่งมีชีวิต ‘เกินเกณฑ์’ สุดขีดเช่นนี้ออกมาได้อีกหรือไม่ และก้าวสู่ขอบเขตอย่างผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น”

“พวกเราต้องเร่งมือตีให้ทะลุกันแล้ว”

สตรีงามล้ำมีอายุนามชินอวิ้นเอ่ย “รากฐานมิติต้นกำเนิดปะทุดุเดือดเกินไป ฟูมฟักสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติออกมาได้จำนวนมาก พวกเขาต้องเร่งทำเวลาตีให้ทะลุถึงกัน ให้สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นได้รีบเข้าไปยังมิติต้นกำเนิด หากช้ากว่านี้อาจพลาดช่วงรากฐานมิติต้นกำเนิดปะทุ”

พวกเขามีศาสตราสุดกล้าแกร่ง สามารถส่องสะท้อนจำนวนสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติที่ปรากฏในมิติต่าง ๆ มิติต้นกำเนิดมีสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติปรากฏออกมามหาศาลในเวลาอันสั้น เป็นผลให้พวกเขาคิดว่ารากฐานมิติต้นกำเนิดกำลังปะทุอย่างรุนแรง

“ใช่แล้ว!”

อู๋ฉี่พยักหน้า “อย่ามัวเสียเวลาคุยกันอยู่ พวกเรารีบไปทลายม่านกั้นมิติต่าง ๆ ลงก่อนเถิด!”

…

ณ เมืองชิงซาน

บุรุษสุภาพอ่อนน้อมในอาภรณ์ยาวสีขาวหิมะผู้หนึ่งขี่วัวเขียวเข้ามายังเมืองชิงซานช้า ๆ

เขามีท่าทางสูงส่งโดดเด่น เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ธรรมดา ดวงตาสองข้างลึกล้ำประหนึ่งห้วงอวกาศ ยามนี้เข้าหน้าหนาวแล้ว หิมะกำลังโปรยปรายในเมือง แต่ไม่ทันได้ตกลงบนร่างเขาก็ละลายหายไป

ตามถนนมีหิมะสะสมเป็นชั้นหนา วัวเขียวก้าวเดินบนนั้นกลับไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย

“ท่านเซียน!”

เมื่อชาวเมืองได้เห็นภาพนี้ต่างมั่นใจว่าบุรุษสุภาพอ่อนน้อมผู้นี้คือท่านเซียนบำเพ็ญพรต

วัวเขียวบรรทุกบุรุษสุภาพอ่อนน้อมผู้นี้มายังหน้าร้านหลี่จิ่วเต้า

เขาลงจากหลังวัว เดินเข้าไปในร้าน

“ลูกค้าอยากซื้อสิ่งใดหรือ”

นักพรตอู๋เหลียงกำลังเฝ้าร้าน เอ่ยถามบุรุษสุภาพอ่อนน้อมยิ้ม ๆ

“ข้าไม่ซื้อของ แต่มาหาหลี่จิ่วเต้า”

บุรุษสุภาพอ่อนน้อมส่ายหัว

นักพรตอู๋เหลียงดวงตาไหวระริก มองตื้นลึกหนาบางของบุรุษสุภาพอ่อนน้อมไม่ออก อึ้งงันอย่างยิ่งยวด

“รอสักครู่ ข้าจะไปรายงานให้”

เขาไปยังลานเล็ก แจ้งเรื่องนี้กับหลี่จิ่วเต้า

………………..