รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1282 หากไม่สู้กันสักครั้ง ย่อมไม่เต็มใจอย่างแท้จริง!

บทที่ 1282 หากไม่สู้กันสักครั้ง ย่อมไม่เต็มใจอย่างแท้จริง!

………………..

บทที่ 1282 หากไม่สู้กันสักครั้ง ย่อมไม่เต็มใจอย่างแท้จริง!

“ไปพาเขามาที่ลานเล็ก”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยออกมาหลังได้ยินคำรายงานของนักพรตอู๋เหลียง

“รับทราบคุณชาย”

นักพรตอู๋เหลียงกลับมายังร้าน พาบุรุษสุภาพอ่อนน้อมไปยังลานเล็ก

“หลี่จิ่วเต้า คุณชายหลี่…”

บุรุษสุภาพอ่อนน้อมมองไปทางหลี่จิ่วเต้าด้วยแววตาล้ำลึก “คุณชายหลี่พิเศษอย่างแท้จริง ไม่อาจมองผ่านได้สักนิด!”

เขาแนะนำตนเองว่ามีนามกู่เยว่ เป็นสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่ถูกวิหารโบราณลึกลับส่งมา

“สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรก?” หลี่จิ่วเต้าเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ใช่” กู่เยว่ตอบ “ก่อนหน้านี้ข้ายังมองเห็นชัยชนะในตอนท้ายที่สุดด้วยซ้ำ”

เขาบอกว่าเพราะเหตุนี้ เขาจึงแน่ใจว่าตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่ถูกส่งมา

เป็นดังที่คาดไว้ไม่มีผิด ยังเหลือสิ่งมีชีวิตอื่นที่ซ่อนตัวไม่ปรากฏกาย

เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าจะมีผู้ออกมาตามหาเขาด้วยตนเอง

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยปากถาม “หากเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่ถูกส่งมาที่นี่ เช่นนั้นก็คงมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่อีก”

“มี” กู่เยว่ตอบอย่างมั่นคง “นอกจากข้าแล้วยังมีอีกสาม”

“เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอันใด? ต้องการติดตามข้า ร่วมต่อกรวิหารโบราณลึกลับไปกับข้าหรือ?” หลี่จิ่วเต้าถาม

“ถูกต้อง” กู่เยว่ตอบ “ข้าคิดติดตามเจ้า แต่ก่อนหน้านั้นข้าต้องการสู้กับเจ้า หากไม่สู้ ข้าก็ไม่มีทางเต็มใจ!”

ในฐานะสิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่ถูกส่งมา ยามนี้เขาแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวสุดขีด กระทั่งตัวตนขอบเขตมิติเช่นหมิงยังถูกเขากำจัดสิ้นได้ด้วยการยกมือเท่านั้น

เขาไปถึงระดับลึกล้ำยิ่งในขอบเขตมิติแล้ว สัมผัสได้ว่าตัวตนขอบเขตมิติอย่างพวกหมิงนั้นอยู่ประมาณเพียงขั้นห้า ส่วนเขาอยู่ประมาณขั้นยี่สิบของขอบเขตมิติ

เกรงว่าต่อให้สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกที่เหลืออีกสามร่วมมือด้วยกัน ก็ยังไม่อาจต่อกรกับหลี่จิ่วเต้าเช่นเดิม

แต่ก็เป็นเช่นที่เขาเอ่ย เขายังคงต้องการสู้กับหลี่จิ่วเต้า หากไม่ลองสู้ดู เขาคงไม่เต็มใจเป็นอย่างมาก

“ตกลง”

หลี่จิ่วเต้าโบกมือ เขาและกู่เยว่เข้าสู่พื้นที่พิเศษทันที

ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับพลังของสมบัติที่อยู่ในร่างแล้ว เริ่มใช้งานได้คล่องมือมากขึ้นเรื่อย ๆ สร้างพื้นที่พิเศษขึ้นมาได้ตามใจชอบ

ภายในลานเล็ก ผู้ที่ติดตามกู่เยว่มาเชิดศีรษะมองราชันวัวดำ เอ่ยว่า “ข้าเองก็อยากสู้ด้วย”

มันเชื้อเชิญราชันวัวดำให้มาต่อสู้ด้วยกัน

ในฐานะสัตว์ขี่ของกู่เยว่ มันก็หาได้ธรรมดาเช่นกัน เป็นถึงสิ่งมีชีวิตกลุ่มที่สองที่ถูกส่งมา แข็งแกร่งกว่าตัวตนขอบเขตมิติเช่นพวกหมิง ครอบครองพลังประมาณขั้นสิบของขอบเขตมิติ

“ไม่มีปัญหา!”

ราชันวัวดำตอบรับทันที มันเองก็เสร็จสิ้นการผสานเข้ากับวิญญาณราชันวัวดำเรียบร้อย ทั้งยังครอบครองตำแหน่งจิตสำนึกหลักเอาไว้

ส่วนร่างโลหะนั้นถูกมันทำลายไปแล้ว

มันไม่คิดเก็บร่างโลหะเอาไว้ จะเก็บไว้เพื่อสิ่งใดกัน? แทนที่มันหรือ?

“เสี่ยวเฮย เจ้าไม่ต้องลงมือ ให้พี่ใหญ่จัดการเอง”

ลูกวัวน้อยเอ่ยกับราชันวัวดำ

แน่นอน มันย่อมไม่ใช่ลูกวัวน้อย แต่เติบโตเต็มวัยแล้ว

“พี่ใหญ่เอ่ยปาก ข้าย่อมต้องฟังคำพี่ใหญ่!”

ราชันวัวดำเอ่ยด้วยสีหน้าประจบประแจง

ลูกวัวติดตามคุณชายมานาน ส่วนมันเป็นผู้มาทีหลัง ฐานะไม่อาจเทียบเท่าลูกวัวน้อยได้ มันตระหนักในตนเองดียิ่ง ยอมรับลูกวัวน้อยเป็นพี่ใหญ่นานแล้ว

“เจ้าจะไหวหรือ?”

วัวเขียวสงสัยในตัวลูกวัวน้อยจริง ๆ เพราะเห็นชัดว่าลูกวัวน้อยยังเยาว์วัยนัก อายุไม่ถึงหนึ่งร้อยปีเสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นแล้วจะแข็งแกร่งได้มากเพียงใดเชียว

แม้รู้ว่าลูกวัวน้อยจะหลอมกลั่นโอสถจนเข้าสู่ขอบเขตมิติเรียบร้อยแล้ว แต่มันก็ไม่เชื่อว่าลูกวัวน้อยจะสู้กับมันได้

“เหตุใดจะไม่ไหว?” ลูกวัวน้อยแสยะยิ้ม “พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ของจริงเท่านั้นถึงจะประจักษ์ชัด มาเถิด พวกเรามาต่อสู้กัน”

“เช่นนั้นก็มา” วัวเขียวไม่ใส่ใจ สู้กับใครก็เหมือนกัน

มันรู้ถึงเจตนารมณ์ของกู่เยว่ มาครั้งนี้ก็เพื่อขอพึ่งพิงหลี่จิ่วเต้า มันย่อมติดตามกู่เยว่ไปด้วยโดยธรรมชาติ

ทว่ามันก็เหมือนกู่เยว่ หากไม่ได้ต่อสู้ ภายในใจคงรู้สึกไม่เต็มใจยิ่ง

อย่างไรเสียมันก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ครอบครองพลังขั้นสิบขอบเขตมิติ เช่นนั้นแล้วมันจะเต็มใจได้อย่างไร

“ข้าจะสร้างสนามรบให้พวกเจ้าเอง”

ลานเล็กกล่าว และสร้างสนามรบให้กับวัวเขียวและลูกวัวน้อย

แม้มันจะไม่ได้หลอมกลั่นโอสถ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอสักนิด แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

คุณชายเปิดพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ให้กับมัน ดังนั้นมันจึงแข็งแกร่งอย่างไม่อาจจินตนาการได้ การหลอมกลั่นโอสถไม่อาจมอบคุณประโยชน์อันใดให้กับมันนัก

จากนั้นวัวเขียวกับลูกวัวน้อยก็เริ่มการต่อสู้

“นานมากแล้วที่ข้าไม่ได้ติดต่อผู้คนมากมายเพียงนี้!”

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหลวงเอ่ยออกมาอย่างสะท้อนใจ

เขาเองก็กลับมายังลานเล็กด้วย

“บอกข้าที พลังพิฆาตบนร่างเจ้าทรงพลังมากขึ้นเพราะข้าแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่?”

เขาถามจักรพรรดิหมากห้อมหวงหลง ภายในใจยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

แม้จะรู้ว่าความกังวลดังกล่าวมากเกินความจำเป็น แต่พลังพิฆาตที่สำแดงฤทธิ์ออกมาก่อนหน้านี้วิปลาสยิ่ง ทำให้เขาอดเกิดความกังวลไม่ได้

“ทรงพลังขึ้นหรือไม่ก็ไม่สำคัญ”

จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงกล่าว “เจ้าสงบใจเถิด คนในลานเล็ก เจ้าไม่อาจพิฆาตได้สักคน หากพิฆาตได้ ข้า…ยอมกินอุจจาระให้ดู!”

“อย่าได้พูดจาใหญ่โตเช่นนั้น ข้ากลัวว่าท่านจะได้กินอุจจาระจริง!” เจ้าหลวงเตือนจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง

“คิดอันใดอยู่ นี่เรียกว่าความมั่นใจ มั่นใจว่าเจ้าไม่อาจพิฆาตผู้ใดได้” จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงไม่ได้กังวลสักนิด

หากเขาไม่มีสิ่งให้ยึดถือ เช่นนั้นจะมีความมั่นใจถึงกับเอ่ยเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร ย่อมไม่มีทาง

ทว่าเพียงพริบตาต่อมา สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยน

“บัดซบ ไม่ใช่เจ้าได้ยินข้าหรอกกระมัง ถึงจงใจกลั่นแกล้งข้า?!”

สีหน้าจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงมืดครึ้ม

ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งเอ่ยจบไป ลูกวัวน้อยพลันถูกวัวเขียวโจมตีลอยกระเด็น นี่ทำให้เขาเกิดความสงสัยขึ้นมาจริง ๆ ว่าลูกวัวน้อยจงใจกลั่นแกล้งเขา!

“เฮ้อ พี่หวงหลง ข้าบอกแล้วว่าอย่าได้เอ่ยวาจาใหญ่โตไป ท่านก็ยังไม่เชื่อ!”

เจ้าหลวงหัวเราะ “สนามรบที่พี่ลานสร้างขึ้นมาตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่มีทางที่จะได้ยินการสนทนาของพวกเรา”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? การถูกโจมตีจนลอยกระเด็นเป็นเรื่องปกติยิ่งในสนามรบ ไม่ได้หมายความว่าถูกพิฆาต!”

จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงเอ่ย “นอกจากนี้ แม้ว่าจะพ่ายแพ้ ก็ไม่ได้หมายความว่าถูกเจ้าพิฆาต การต่อสู้มีแพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ ถูกเจ้าพิฆาตจริงหรือไม่ยังต้องดูในภายหลัง!”

“พี่หวงหลง ท่านอย่าได้บ่ายเบียงไปนัก ถูกพิฆาตหรือไม่ ตัวข้านั้นสัมผัสได้ ก่อนหน้านี้สิ่งมีชีวิตมากมายก็ถูกข้าพิฆาตไปแล้ว!”

เจ้าหลวงเอ่ยติดตลก “ข้ารู้สึกว่ามันถูกข้าพิฆาตแล้ว ความรู้สึกของข้าแม่นยำเป็นอย่างยิ่ง พี่หวงหลง ท่านเตรียมทำตามวาจาของท่านเถิด!”

ได้ยินเช่นนี้แล้ว จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงพลันรีบกล่าวกับลานเล็กอย่างรวดเร็ว “พี่ลาน โปรดรีบช่วยข้าส่งข้อความไปในสนามรบเถิด หากมันพ่ายแพ้ นี่จะกลายเป็นเรื่องร้ายแรงถึงชีวิต!”

เขาถูกคำพูดเจ้าหลวงทำให้ตื่นตระหนก

………………..