รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1277 โอสถเสร็จสมบูรณ์

บทที่ 1277 โอสถเสร็จสมบูรณ์

………………..

บทที่ 1277 โอสถเสร็จสมบูรณ์

สิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติเหล่านั้นต้องสัมผัสได้ถึงความพิเศษเหนือชั้นของโอสถเป็นแน่ ไม่จำเป็นต้องคิดอันใดมากก็รู้ได้ สิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติเหล่านั้นย่อมไม่เมินเฉยไร้การเคลื่อนไหวเช่นเคย

นี่คือโอสถที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตมิติได้ เหล่าสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติจะไม่เคลื่อนไหวได้อย่างไร?

ไม่มีทางแน่นอน!

“เก็บงำบ้างเถิดพี่ใหญ่!”

หมิงอดพูดไม่ได้

ทันใดนั้นเขาพลันชะงัก นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “นี่อาจเป็นสิ่งที่เขาจงใจทำใช่หรือไม่? การปิดกั้นฟ้าดินสมควรเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักสำหรับเขา…”

หมิงกำลังพินิจว่าหลี่จิ่วเต้าคิดใช้ประโยชน์จากการหลอมโอสถดึงดูดสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติ!

“เกี่ยวข้องอันใดกับเหตุร้ายไม่คาดคิดที่เขาสัมผัสได้หรือไม่?” หมิงครุ่นคิด

หลี่จิ่วเต้าเคยกล่าวว่าต้องการรวมทั้งมิติแห่งนี้เข้าด้วยกัน ตอนนี้อีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงเหตุร้ายไม่คาดคิด ทั้งยังไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

ดังนั้นหลี่จิ่วเต้าจึงไม่คิดเสียเวลาอีกต่อไป ต้องการรวมรวมทั้งมิติเป็นหนึ่งเดียวทันทีเพื่อรับมือเหตุร้ายไม่คาดคิดที่กำลังจะเกิดขึ้น!

“เขามั่นใจในตัวเองยิ่ง แน่นอนว่าเขามีทุนให้ทำเช่นนี้!”

หมิงถอนหายใจ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสงครามใหญ่ระหว่างขอบเขตมิติจะปะทุขึ้นเช่นนี้ เดิมทีนึกเสียอีกว่าจะเป็นตอนศึกตัดสินครั้งสุดท้าย

…

เป็นดังเช่นที่หมิงคิด ยามแรกหลี่จิ่วเต้าเริ่มหลอมโอสถยังไม่เกิดอันใดขึ้น แต่เมื่อโอสถค่อย ๆ ก่อรูป เหล่าสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติก็จับจ้องด้วยตาลุกวาวทันที!

พลังที่แผ่ออกมาจากโอสถน่าตื่นตะลึงเกินไป พวกเขาเกิดความรู้สึกเช่นเดียวกับหมิง เมื่อโอสถหลอมเสร็จสิ้นแล้วจะต้องกลายเป็นโอสถขอบเขตมิติแน่ ช่วยให้สิ่งมีชีวิตอื่นเข้าสู่ขอบเขตมิติได้!

พวกเขาไม่ได้ลงมือในทันที แต่รอจนกว่าโอสถจะหลอมเสร็จสิ้นค่อยลงมือ

อย่างไรเสียโอสถนี่ก็พิเศษเกินไป กระทั่งเป็นพวกเขาที่หลอมกลั่นยังได้รับผลประโยชน์มหาศาล ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมาก!

การต่อสู้ทุกสนามรบดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนแรงไต่มาถึงระดับสูงสุดแล้ว ทว่าเหล่าสิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติเหล่านั้นไม่แม้แต่จะชายตามอง

สำหรับพวกเขาแล้ว ทุกสนามเป็นเพียงเด็กน้อยต่อยตีกัน ไม่ควรค่าแก่การให้ความสนใจสักนิด

วิญญาณราชันวัวดำกู่ร้อง ถูกทุบตีจนไม่สมบูรณ์ สิ่งใดอยู่บนเขาของร่างเนื้อราชันวัวดำกัน? น่าสะพรึงกลัวและดุร้ายเกินไปแล้ว!

มันถูกระเบิดอย่างไม่อาจหยุดยั้ง เต็มไปด้วยเลือด!

ทางฝั่งต้นหลิว หอกในมือสตรีชุดดำแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ทำให้ใบหน้าสตรีชุดดำมืดครึ้มไม่น่าดูอย่างถึงที่สุด

นางสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามหนักหน่วง นี่นางจะพ่ายแพ้ในเงื้อมมือของต้นหลิวอย่างนั้นหรือ?

“เป็นไปได้อย่างไร!”

นางไม่เต็มใจสักนิด ระเบิดพลังอย่างเต็มที่ ไม่มีวันยอมให้ตนเองปราชัยในเงื้อมมือต้นหลิว

“ไม่มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”

สีหน้าต้นหลิวสงบนิ่ง ร่างกายปกคลุมด้วยแสงสีเขียวขจี เขาพุ่งไปด้านหน้าอีกครั้ง ปะทะกับสตรีชุดดำอย่างดุเดือด

ไม่มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแท้จริง

ความพ่ายแพ้ของสตรีชุดดำถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ไม่มีทางต่อกรกับเขาได้ เขายังไม่ได้ใช้ก้านหลิวชะล้างเสียด้วยซ้ำ!

ทางด้านพวกซีเองก็ทลายขีดจำกัดตัวเองอย่างต่อเนื่อง ระเบิดพลังที่แข็งแกร่งกว่าออกมา

แม้ไม่อาจปราบปรามศัตรูได้เลย แต่ทุกคนต่างดุร้ายกว่าเดิม ชัยชนะเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ฝั่งหลี่จิ่วเต้า โอสถแต่ละเม็ดสว่างพราวพร่างขึ้นเรื่อย ๆ ความผันผวนที่ปล่อยออกมาก็น่าอัศจรรย์ขึ้นเรื่อย ๆ!

สุดท้ายเพียงไม่นานหลังจากนั้น โอสถทั้งหมดก็หลอมกลั่นเสร็จสิ้น!

โอสถทั้งสามสิบแปดเม็ดล้วนพิเศษเหนือชั้น ไร้โอสถเสียสักเม็ด ทุกเม็ดต่างเหมือนผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์ เปี่ยมไปด้วยจังหวะเต๋า

ตู้ม!

ความว่างเปล่าสั่นสะเทือน เป็นเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว อีกาทองคำปรากฏตัวขึ้นมา ทั้งร่างเต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้า!

มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ขั้นแปดสิบเอ็ดขอบเขตอัคร แม้ตระหนักชัดว่าหลี่จิ่วเต้าน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุด แต่ก็ยังไม่อาจทนต่อแรงต้านทานของโอสถได้ ต้องการแย่งชิงโอสถมาสักเม็ด!

เสียงฟิ้วดังขึ้น กระบี่ฉุนจวินทะยานตัดปีกอีกาทองคำที่พุ่งเข้ามาทันที ขนสีทองปลิวกระจาย!

สีหน้าหลี่จิ่วเต้าสงบนิ่ง คาดไว้แต่แรกแล้วว่าต้องมีสิ่งมีชีวิตเข้ามาแย่งชิงโอสถ

ครั้งนี้ยามหลอมโอสถ เขาไม่ได้ปิดกั้นการเคลื่อนไหว จุดประสงค์ก็เพื่อดูว่ายังเหลือสิ่งมีชีวิตใดหลบซ่อนไม่ปรากฏตัว

ผลลัพธ์เป็นเช่นนั้นจริง ตอนนี้มีอีกาทองคำโผล่ออกมาเพื่อแย่งชิงโอสถ

“ออกมาให้หมด…”

ชายหนุ่มรำพึงกับตนเอง ครั้งนี้เขาต้องการรวมรวบทั้งมิติให้เร็วขึ้นด้วยการหลอมโอสถ

แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุร้ายไม่คาดคิดใดขึ้น แต่เขามั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

หากรวบรวมทั้งมิติเข้าด้วยกันก่อนที่เหตุร้ายไม่คิดเกิดขึ้น จะต้องทำให้พวกเขารับมือกับเรื่องดังกล่าวได้ดีขึ้นแบบไม่ต้องสงสัย

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง เหนือขั้นเจ็ดสิบขอบเขตอัครขึ้นไป ไม่เพียงอีกาทองคำเท่านั้นที่ไม่อาจทนไหว สิ่งมีชีวิตอื่นจำนวนมากยังเป็นเช่นเดียวกัน โอสถที่หลี่จิ่วเต้าหลอมออกมาพิเศษเหนือชั้นเกินไป!

พวกเขามีความเข้าใจกันโดยปริยาย ทั้งหมดต่างพุ่งออกมาพร้อมกันเพื่อแย่งชิงโอสถ คิดสร้างความวุ่นวายหมายใช้โอกาสนี้แย่งชิงโอสถ

หลี่จิ่วเต้าโจมตี เข้าปะทะกับสิ่งมีชีวิตเหนือขั้นเจ็ดสิบขอบเขตอัคร

ด้วยพลังทั้งหมดของสมบัติที่เสริมเข้าร่าง เขานับได้ว่าไร้เทียมทาน ไม่มีผู้ใดต่อกรและหยุดยั้งหมัดเขาได้

โลหิตสาดกระเซ็น สิ่งมีชีวิตเหนือขั้นเจ็ดสิบคนแล้วคนเล่าถูกเขาชกกระเด็น

“ไยจึงแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้?”

“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว พวกเราไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับเขาโดยสิ้นเชิง!”

พวกเขาตื่นตะลึงถึงขีดสุด หนังศีรษะชาวาบ คิดแต่แรกแล้วว่าหลี่จิ่วเต้าจะต้องน่ากลัวอย่างถึงที่สุด ทว่าหลังประมือกับหลี่จิ่วเต้าจริง ๆ พวกเขาพลันตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายน่าหวาดหวั่นเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้อย่างสิ้นเชิง!

ไม่นานหลังจากนั้น สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ออกมาหมายชิงโอสถก็ถูกหลี่จิ่วเต้าสยบไว้

‘มีแค่นี้หรือ?’

ชายหนุ่มคิด สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ออกมาแล้วหรือ?

ขณะนั้นเอง ดวงตายักษ์คู่แล้วคู่เล่าพลันปรากฏขึ้นเหนือฟ้าสูง

ดวงตาทั้งหมดล้วนใหญ่เสียยิ่งกว่าดวงดารา ทั้งยังล้ำลึกให้ความรู้สึกอันตรายยิ่ง

สิ่งมีชีวิตขอบเขตมิติปรากฏตัวแล้ว!

“ร่างต้น ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการโอสถหรือ? ไม่จำเป็นต้องต่อสู้เช่นนี้ เจ้าเพียงแค่ติดตามคุณชายก็พอ!”

หมิงตรงเข้ามาแล้วตะโกนใส่ร่างต้น ร่างต้นของเขาเองก็มาด้วย

เขาไม่ต้องการให้ร่างต้นถูกทุบตี ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าหลี่จิ่วเต้าน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ร่างต้นเขาไม่มีทางต้านทานได้อย่างแน่นอน

อย่าได้สร้างปัญหาเลย สมบัติที่หลี่จิ่วเต้าหยิบออกมาส่ง ๆ ล้วนอยู่เหนือขอบเขตอัคร ส่วนร่างต้นของเขามีอยู่เพียงชิ้นเดียว เช่นนั้นจะต่อกรกับหลี่จิ่วเต้าได้อย่างไร?

ไม่มีทางแน่นอน!

หลังร่างต้นลงมือ หนทางมีเพียงสายเดียว นั่นคือถูกหลี่จิ่วเต้าทุบตี

“ร่างแปลง เจ้าเอ่ยอันใด? ตอนนี้ใจเจ้าไม่ได้อยู่ข้างข้า แต่ไปติดตามเขาแล้วหรือ?”

ร่างต้นหมิงเอ่ยอย่างเย็นชา

“ข้าย่อมอยู่ข้างเจ้า ดังนั้นจึงเตือนว่าอย่าได้ลงมือ ให้เลือกพึ่งพิงคุณชาย ข้าทำสิ่งนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเจ้า!”

หมิงรีบตอบ

ร่างต้นเขาไม่รู้จักแยกแยะผิดถูกเกินไป เมินเฉยความหวังดีของเขา!

………………..