รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1271 หลี่จิ่วเต้า 'ข้าคือแม่ทัพ คือขุนพล!

บทที่ 1271 หลี่จิ่วเต้า ‘ข้าคือแม่ทัพ คือขุนพล!

………………..

บทที่ 1271 หลี่จิ่วเต้า ‘ข้าคือแม่ทัพ คือขุนพล!

ด้านเซี่ยเหยียนเจอคู่ต่อสู้เป็นบุรุษกำยำวัยกลางคน ประกายเจิดจ้าพวยพุ่งจากผิวกายไม่หยุด เปล่งรัศมีบีบคั้น ราวกับอสุรกายดุดันที่เพิ่งตื่นจากนิทรา แข็งกร้าวป่าเถื่อน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เซี่ยเหยียนมีคันศรใหญ่ในมือ ยิงออกไปหลายดอกติด ธนูอาบกฎระเบียบสยดสยองวาดผ่านอวกาศ สาดรดลงมาดั่งสายฝน โถมใส่บุรุษกำยำวัยกลางคน

บุรุษกำยำวัยกลางคนแข็งกร้าวเหลือแสน โบกกำปั้นทั้งสอง พลังน่าพรั่นพรึงซัดสาด บดขยี้ธนูอาบกฎระเบียบที่พุ่งเข้ามาจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ บุกประชิดตัวเซี่ยเหยียน

เสียงดังตู้ม เซี่ยเหยียนหวดฟาดบุรุษกำยำวัยกลางคนด้วยคันศร

ร่างกายบุรุษกำยำวัยกลางคนส่องแสงไม่หยุด ปะทะซึ่งหน้ากับคันศรใหญ่ สองหมัดประดุจค้อนสวรรค์ แข็งทนทานน่าครั่นคร้าม เซี่ยเหยียนถูกโจมตีจนถอยหลังกรูด!

“พี่เซี่ย ให้ข้าลุยเอง พระอรหันต์แห่งพุทธศาสนาเหมาะกับตัวร้ายเช่นนี้ที่สุด ถนัดใช้ไม้แข็งรับมือไม้แข็ง!”

ต้าเต๋อมาแล้ว ซ้ำยังจงใจเผยร่างวัชระ ทอประกายทองอร่าม ราวกับหล่อด้วยทองคำกระนั้น

“ไม่จำเป็น ข้าลุยเองได้ เจ้าไปช่วยคนอื่นเถิด”

เซี่ยเหยียนกล่าว ทรงตัวที่กำลังถอยกรูด จากนั้นประกายเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกจากตัวนาง หวดคันศรใหญ่บุกโจมตีบุรุษกำยำวัยกลางคนอีกครา

นางเองก็ยังควบคุมพลังได้ไม่เต็มที่เช่นกัน หาไม่แล้วต่อให้บุรุษกำยำวัยกลางคนดุดันเพียงใดก็ต้องถูกเซี่ยเหยียนอัดจนแหลกลาญในคันศรเดียว

“เหลือเพียงพี่หลิวแล้ว”

ต้าเต๋อจากไป มาอยู่ในสมรภูมิด้านต้นหลิว

คู่ต่อสู้ของต้นหลิวคือสตรีพราวเสน่ห์นางหนึ่ง งามหยาดเยิ้มไร้ใดเปรียบ ยามลงมือแฝงไว้ด้วยเกลียวคลื่นแห่งความวาบหวาม นางเชี่ยวชาญการควบคุมจิต ทำให้คู่ต่อสู้อยู่ใต้การควบคุมของนางโดยไม่รู้ตัว

เวลานี้นางกำลังร่ายรำ เป็นระบำแสนเย้ายวน ผิวขาวราวหิมะดึงดูดสายตา สะกดใจเหลือแสน ทำให้อดรู้สึกร้อนรุ่มใจไม่ได้

“พี่หลิว ให้ข้าลุยเอง หัวใจธรรมของข้าแน่วแน่ ต่อให้นางยั่วยวนข้าด้วยเสน่ห์แพรวพราวปานใดข้าก็ไม่หวั่นไหว สงบนิ่งดุจหินผา” ต้าเต๋อกล่าว

เวลานั้นเอง เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วอวกาศ ก้านหลิวมากมายลอยออกจากตัวต้นหลิว แทงร่างกายสตรีงามหยาดเยิ้มผู้นั้นทะลุ

เห็นได้ชัดว่าสตรีงามหยาดเยิ้มนางนั้นไม่อาจสะกดใจต้นหลิวได้เลย

“เจ้าว่าอะไรนะ”

ต้นหลิวหันไปถามต้าเต๋อ

“ถือว่าข้าไม่ได้พูด!”

ต้าเต๋อจากไปทันที พี่หลิวก็คือพี่หลิว ดุดันไร้เทียมทาน บดขยี้คู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย!

สมรภูมิอีกห้าแห่งล้วนมีวี่แววเสียเปรียบ ทว่าด้านต้นหลิวนั้นไม่ใช่ เขาแข็งแกร่งไร้เทียมทาน!

“หมดแล้ว…”

ต้าเต๋อสอดส่องสายตาไปยังสนามรบเล็ก ๆ อื่น ๆ ไม่อาจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาได้เลย รวมถึงเหล่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังก็เช่นกัน

“‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังอะไรกัน ‘ตัวแปรผิดแผก’ อ่อนด้อยมากกว่ากระมัง จัดการได้หมัดละคน หาได้ท้าทายไม่”

ต้าเต๋อเอ่ยเสียงผิดหวัง

กล่าวตามตรง ไม่ใช่ว่าบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังนั้นไร้ฝีมือ หากแต่เป็นต้าเต๋อเองที่แข็งแกร่งเกินไป ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน ความห่างชั้นของขอบเขตพลังมีมากเกินไป

ต้าเต๋อสู้กับบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ เหนือขั้นห้าสิบขึ้นไปได้เลย

“ไม่สนุกเลย!”

เขาถอนหายใจ

ตู้ม!

เวลานั้นเอง ด้านวิหารโบราณลึกลับส่งเสียง จ้าวแดนฝังศพ ประมุขแห่งห้ากองกำลังใหญ่ หานว่านเชียน อสูรสีเขียว และ ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทั้งหลายบุกออกจากวิหาร เป้าหมายนั้นชัดเจนว่าต้องการฆ่าหลี่จิ่วเต้า

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ความสมัครใจของพวกเขา

พวกเขาไฉนเลยจะยินยอมเล่า กล้าไปปลิดชีพหลี่จิ่วเต้าที่ไหน พวกเขาแข็งแกร่งสู้บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังไม่ได้ด้วยซ้ำ เป็น ‘ตัวแปรผิดแผก’ ที่มีกำลังรบขอบเขตอัครขั้นสามสิบเท่านั้น ขืนไปฆ่าหลี่จิ่วเต้าทั้งอย่างนี้คงไม่ต่างจากเอาชีวิตไปทิ้ง!

หากพวกเขาเลือกได้ คงหนีไปนานแล้ว

อนิจจา พวกเขาถูกควบคุม ยามนี้ก็ด้วย ล้วนอยู่ใต้การบงการของบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ต่างถ่ายทอดพลังกล้าแกร่งใส่ตัวพวกเขา

“ข้าไม่อยากลงมือ…” หลี่จิ่วเต้าเอ่ยเสียงเบา

เขาคือแม่ทัพ คือขุนพล มาเพื่อซ้อมรบใหญ่ หาใช่ฝึกฝนตนเอง

นอกจากนี้ที่นี่ก็ไม่พอให้ฝึกฝนตนเองด้วย

หากเขาลงมือคงได้แค่กระบวนท่าเดียว ทันทีที่กระบี่ฉุนจวินกวาดออกไปย่อมล้างบางได้ทุกสิ่ง

“ใครก็ได้ในพวกเจ้ามาลากพวกเขาออกไปที” เขาเอ่ยปาก

“คุณชาย ข้ามาแล้ว!”

ต้าเต๋อตอบรับเป็นคนแรก ขวางอยู่หน้าเหล่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ อย่างหานว่านเชียนทันที เขารู้สึกได้ว่าเหล่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ อย่างหานว่านเชียนแข็งแกร่งมาก เหนือกว่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังทั้งหลายมากนัก

ใช่แล้ว บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ลอบถ่ายทอดพลังให้เหล่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ อย่างหานว่านเชียน ทั้งยังควบคุมด้วยตนเอง ไม่ใช่อะไรที่ ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังเหล่านั้นจะเทียบได้

“คุณชาย ข้ามาแล้ว!”

จักรพรรดินีตวัดซัด ‘ตัวแปรผิดแผก’ ทรงพลังผู้หนึ่งกระเด็นในทวนเดียว ก่อนจะรุดหน้ามาที่นี่

“โฮ่ง ข้าก็มาแล้ว!”

สุนัขดำคำรามขณะพุ่งเข้ามา

“ท่านนักพรตของเจ้าก็มาแล้ว!”

นักพรตอู๋เหลียงก็มาด้วย

“ท่านมัจฉามาแล้ว!”

มัจฉาสัตมายาขวางอยู่ข้างหน้า การปกป้องคุณชายเป็นหน้าที่ที่เขาไม่มีทางละทิ้ง!

“เป็นประวัติการณ์ยิ่ง!” ชางเหยามาถึง เอ่ยชมมัจฉาสัตมายา

ในที่สุดรอบนี้มัจฉาสัตมายาก็ไม่คิดหลบซ่อน ก่อนนี้เคยออกหน้ารับศึกเช่นนี้ที่ไหน เอาแต่โกยแน่บอยู่ตลอด!

ทว่าลมหายใจต่อมานางก็หน้าเสีย

“มาสิ แน่จริงก็ไล่ตามท่านมัจฉามา ไล่ตามท่านมัจฉาทันแล้วท่านมัจฉาจะสู้กับเจ้าสักแปดร้อยยก!”

มัจฉาสัตมายาวิ่งวนรอบเหล่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ อย่างหานว่านเชียน ทว่าไม่มีผู้ใดแยแสมัจฉาสัตมายา ทำทีราวกับเห็นคนบ้องตื้น

ไยพวกเขาต้องไปไล่ตามมัจฉาสัตมายาด้วย ฟั่นเฟือนหรือไร!

จั่วเหยียน เมิ่งจี สือเฟิง ฉินซิน อ้ายฉาน และพวกจู้จื่อมาถึงกันหมด พวกเขาต่างกำราบคู่ต่อสู้ได้แล้ว

“นี่มันอะไรกัน?!”

“เหตุใดท่านผู้ยิ่งใหญ่จากวิหารโบราณถึงออกโรงเอง!”

สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในสนามรบมึนงง ไม่เข้าใจและคิดไม่ตก

นอกจากนี้ ผู้ติดตามหลี่จิ่วเต้ากล้าหาญปานนี้เชียวหรือ กล้าต่อกรแม้กระทั่งท่านผู้ยิ่งใหญ่จากวิหารโบราณ!

บรรดาสิ่งมีชีวิตที่ถูกกำราบใจเต้นไม่เป็นส่ำ คล้ายว่าเดาออกบ้างแล้ว

นับแต่แรกเริ่มจนบัดนี้ ที่หลี่จิ่วเต้ากล่าวกับพวกเขาล้วนมีใจความว่าเห็นการโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับเป็นเป้าหมาย!

บัดนี้ ท่านผู้ยิ่งใหญ่จากวิหารโบราณลึกลับออกโรง นี่คิดจะสะสางกันแล้วหรือ เพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดจาบจ้วงบารมีวิหารโบราณลึกลับใช่หรือไม่!

“ตัวตลกเอ๋ย…”

หมิงลอบส่ายหน้า บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย ไม่รู้เลยว่ากำลังเผชิญกับตัวตนเช่นไรอยู่

เขามองปราดเดียวก็ดูออก พวกหานว่านเชียนเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น ถูก ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ทั้งหลายในมุมมืดชักใย

นับแต่แรกเขาก็ไม่ค่อยได้ลงมือเท่าใดนัก ยามลงมือก็พยายามสงวนพลังให้ได้มากที่สุด หากเขาลงมือเต็มกำลัง สมรภูมินี้จะถูกเขาเล่นงานจนแหลกลาญในพริบตา

เขามองออกนานแล้วว่าหลี่จิ่วเต้ากำลังซ้อมรบ เขาไม่ไปรบกวนแผนซ้อมรบของหลี่จิ่วเต้าจะดีกว่า

มอ!

ลูกวัวน้อยกระโดดขึ้นหลังราชันวัวดำ มาอยู่ที่นี่พร้อมตะโกนว่า “พวกเราวัวน้อยใหญ่ขอพิชิตไปทั่วทุกทิศด้วยกัน!”

ลูกวัวน้อยก็ผสานพลังลูกกลอนแล้ว อีกทั้งยังควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แล้วด้วย

“ได้!”

กายเนื้อราชันวัวดำตอบรับ ไม่ได้ไม่พอใจเพราะลูกวัวน้อยกระโดดขึ้นตัวมันเลยสักนิด

ภายใต้การ ‘ทุบตี’ อย่างไม่หยุดหย่อนจากห่วงวัชระ เจตจำนงของมันได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง บัดนี้มันเห็นตนเองเป็นหนึ่งในพรรคพวกของหลี่จิ่วเต้า

“ช่างน่าขายหน้านัก!”

ในมุมมืด วิญญาณราชันวัวดำตวาดเสียงกร้าว รู้สึกว่ากายเนื้อราชันวัวดำทำให้มันอับอายขายหน้า ถึงกับถูกลูกวัวน้อยตัวหนึ่งขึ้นขี่คอ!

………………..