รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1270 ยากเย็นนัก ไม่อาจเปลี่ยนตัวได้!

บทที่ 1270 ยากเย็นนัก ไม่อาจเปลี่ยนตัวได้!

………………..

บทที่ 1270 ยากเย็นนัก ไม่อาจเปลี่ยนตัวได้!

“หลังจากเจ้าตาย แม้ทุกอย่างเลือนหาย แต่ข้าเชื่อว่าปากของเจ้ายังคงแข็งจนอยู่ต่อได้”

ตัวแปรผิดแผกเฒ่าตนนั้นเยาะเย้ย “วางใจเถิด ปากของเจ้าถูกข้ายอมรับแล้ว แข็งเป็นอย่างยิ่ง!”

“พี่หิน เปลี่ยนคนเถิด คนผู้นี้ปากเหม็นเกินไปแล้ว ข้าไม่อาจทนได้ อยากฉีกปากเขาด้วยมือข้าเอง!”

ต้าเต๋อยังคงไม่ยอมแพ้ ต้องการสู้กับตัวแปรผิดแผกเฒ่าผู้นี้

“เจ้าทนไม่ได้ ข้าเองก็ทนไม่ได้เช่นเดียวกัน!”

เจ้าก้อนหินเต็มไปด้วยจิตสังหาร เหตุใดจะยอมเปลี่ยนคนกัน นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของเขา!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงสว่างเจิดจ้าระเบิดออกมา ลมหายใจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน เขาไม่ได้มีดีแค่ปาก แต่ครอบครองพลังอันไม่อาจจินตนาการได้เอาไว้จริง ก่อนหน้านี้ไม่เคยใช้งานมาก่อน

ไม่จำเป็นต้องสงสัย เขาเองก็เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งกว่าปกติ หลังหลอมกลั่นสุดยอดลูกกลอนบำรุงแล้วก็ทรงพลังอย่างยิ่ง!

เขาพุ่งไปด้านหน้า ร่างหินแตกส่วนออก กลายเป็นดาบหินขนาดใหญ่สองเล่มปะทะเข้ากับดาบใหญ่โลหะของตัวแปรผิดแผกเฒ่าอย่างดุเดือด!

อีกด้านหนึ่ง ซีกำลังปะทะกับตัวแปรผิดแผกเฒ่าผู้หนึ่งที่มีรูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคน

ชายวัยกลางคนทรงพลังน่าสะพรึงกลัวมาก แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าตัวแปรผิดแผกเฒ่าที่เจ้าก้อนหินสู้อยู่

เขาลงมืออย่างดุเดือด พลังทรงอำนาจดุดัน ซีไม่ได้เปรียบเลยสักนิด ทั้งยังกลายเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่เสมอ

“เจ้ายอดเยี่ยมนัก ข้าชอบจริง ๆ ไม่พิจารณามากับข้าหน่อยเล่า?”

ชายวัยกลางคนยิ้มกว้าง มองซีขึ้นลงด้วยสายตาหยาบโลน “หลังข้าได้กลายเป็นผู้ชนะในตอนสุดท้าย ข้าจะร้องขอให้วิหารโบราณลึกลับไว้ชีวิตเจ้าเพื่อติดตามเข้าสู่วิหารโบราณ! ข้าคิดว่าวิหารโบราณคงไม่ปฏิเสธข้า!”

“มารดามันเถิด บ้าไปแล้วหรือ?”

เมื่อต้าเต๋อมาถึงประจวบเหมาะกับจังหวะได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนที่มีต่อซี นี่ทำให้เขาบันดาลโทสะขึ้นมา มารดามันเถิด นี่คือต้องการงัดฝาบ้านคุณชายหรือ?

“พี่สาวซี ให้ข้าสังหารคนรนหาที่ตายผู้นี้เสียเถิด!”

จิตสังหารของเขาทะลุฟ้า กระทั่งชักดาบพุทธะออกมาชี้ไปยังชายวัยกลางคนด้วยโทสะ

“ไม่จำเป็น ข้าจัดการเองได้”

ใบหน้าของซีเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความงดงามน่าตื่นตะลึง ชายชุดขาวโบกไสว ลมหายใจของนาง…เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น!

พวกต้าเต๋อระหว่างออกไปรวบรวมกำลังพลต้องเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต บีบบังคับให้ตนเองปลดปล่อยศักยภาพออกมา จึงทำให้ควบคุมพลังของตนเองได้อย่างสมบูรณ์

ทว่าซีนั้นต่างออกไป

นางไม่ได้ออกไปรวบรวมกำลังพล แต่ติดตามหลี่จิ่วเต้าตลอด อย่าได้กล่าวถึงเรื่องการเผชิญหน้าอันตรายใดเลย กระทั่งลงมือยังไม่เคยเสียด้วยซ้ำ

นี่หมายความว่านางยังไม่อาจควบคุมพลังของตนเองได้อย่างเต็มที่

หากนางควบคุมพลังทั้งหมดได้ ชายวัยกลางคนยังจะเป็นคู่ต่อกรของนางได้อีกหรือ? ไม่มีทาง นางสามารถสังหารชายวัยกลางคนได้ภายในพริบตา

พลังที่นางครอบครองอยู่น่าสะพรึงกลัวอย่างไม่ต้องสงสัย ไกลเกินกว่าที่ชายวัยกลางคนจะเปรียบเทียบได้

“ตกลง”

ต้าเต๋อถอนตัวออกจากสนามรบนี้

ลมหายใจของซีเกิดการเปลี่ยนแปลง หมายความว่านางจะระเบิดพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นออกมา ชายวัยกลางคนต้องถูกซีทุบตีอย่างแน่นอน

ลั่วสุ่ยกำลังต่อสู้กับอสูรร้ายน่าสะพรึงกลัวตัวหนึ่ง ร่างของมันยาวเสียยิ่งกว่าเทือกเขา บนหัวมีเขาที่ปลดปล่อยแสงวิญญาณพิเศษออกมาจู่โจมวิญญาณฝ่ายตรงข้ามได้

นางอยู่ในสถานการณ์เดียวกับซี ไม่ได้ออกไปรวบรวมกำลังพล แต่ติดตามอยู่ข้างกายหลี่จิ่วเต้าตลอด นางเองก็ครอบครองพลังอันน่าสะพรึงกลัว แต่ยังไม่อาจควบคุมได้อย่างสมบูรณ์

เขาของอสูรร้ายมีคลื่นพิเศษไหวกระเพื่อม ปลดปล่อยแสงวิญญาณพิเศษที่ไม่อาจมองเห็นและสัมผัสได้ด้วยกายเนื้อออกมา!

นี่คือสถานการณ์ที่ลั่วสุ่ยกำลังเผชิญอยู่ นางมองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ด้วย รับรู้เพียงยามแสงวิญญาณเข้าสู่จิตสำนึกของนาง ต้องการโจมตีทำลายวิญญาณของนาง!

ร่างกายของหญิงสาวสั่นสะท้าน สีหน้าซีดเซียว วิญญาณถูกโจมตีอย่างหนัก แต่ยังคงยันเอาไว้ได้

“หือ?!”

ฝั่งตรงข้าม ดวงตาอสูรร้ายตนนั้นทอประกายแปลกประหลาด มันไม่อาจสังหารวิญญาณลั่วสุ่ยได้ทันที นี่นับว่าเกินความคาดหมายของมัน

“พี่สาวลั่วสุ่ย ปล่อยให้เป็นข้าเถิด? ข้าฝึกฝนหัวใจพุทธะ จิตวิญญาณทรงพลังที่สุด เหมาะสมอย่างยิ่งกับการสู้อสูรร้ายตนนี้!”

ใบหน้าต้าเต๋อเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หวังว่าครั้งนี้จะประสบความสำเร็จ

เจ้าก้อนหินและซีไม่ยอมเปลี่ยนตัวกับเขา ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายมาทางลั่วสุ่ย

“เณรน้อยอย่าได้สร้างปัญหาเลย หากข้าไม่อาจจัดการสัตว์น้อยตนนี้ได้ ข้าจะยังสมควรถูกเจ้าเรียกว่าพี่สาวได้อย่างไร?”

ลั่วสุ่ยยิ้มหวาน สีหน้ากลับมาเป็นปกติ วาจาเผยความมั่นใจ เรียกขานอสูรร้ายเบื้องหน้าว่าเป็นสัตว์น้อย

นางมั่นใจในพลังที่ตนเองครอบครองยิ่ง พริบตาต่อมา ลมหายใจก็เกิดการเปลี่ยนแปลง มีแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏ และค่อย ๆ สำแดงพลังที่แท้จริงในร่าง!

“สัตว์น้อย? เอาความกล้าหาญจากที่ใดมาเอ่ยเช่นนี้!”

อสูรร้ายคำราม พลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง มันเอ่ยด้วยความชิงชังว่า “ข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ!”

กล่าวจบมันก็พุ่งออกไปเบื้องหน้า ทั่วทั้งจักรวาลดวงดาราสั่นสะเทือนจากแรงกระแทก

“ไม่สำเร็จอีกแล้ว”

ต้าเต๋อออกจากสนามรบแห่งนี้

สนามรบฝั่งหลิงอินเต็มไปด้วยเสียงฉิน นางคือจ้าวสูงสุดยุคโบราณที่เข้าสู่วิถีเต๋าด้วยเสียงดนตรี หลังติดตามหลี่จิ่วเต้าก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงไม่หลงลืมวิถีแห่งเสียง ถือได้ว่าเป็นวิถีโจมตีหลักของนางเช่นเคย

นางดีดสายด้วยมือเรียวดุจหยก วิญญาณฉินวิหคเพลิงทะยานออกมา กางปีกแผ่สยายปกคลุมทั่วทั้งจักรวาลดวงดารา

ขณะเดียวกันยังมีเปลวเพลิงพลุ่งพล่าน เปลี่ยนจักรวาลดวงดาราให้กลายเป็นทะเลเพลิง อุณหภูมิเพิ่มขึ้นสูงจนดาวบางดวงถูกแผดเผามลายหายไป

ศัตรูของนางคือวัวตนหนึ่ง มันไม่ได้อยู่ในร่างมนุษย์ แต่เป็นร่างวัว ดูไม่มีอันใดพิเศษและไม่แตกต่างจากวัวทั่วไป

ทว่ามันกลับน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง ใต้กีบเท้าทั้งสี่มีกฎเกณฑ์พิเศษไหลเวียน มันเดินฝ่าทะเลเพลิง ขวิดเขาใส่วิหคเพลิงอย่างแรง ทำให้วิหคเพลิงสลายหายไป กลายเป็นเพียงไฟดวงเล็ก

“ไม่มีสิ่งใดหยุดข้าได้”

วัวเชิดศีรษะ มั่นใจในตนเองว่าครอบครองพลังอันไร้เทียมทาน รอบกายของมันสลัวลง ประหนึ่งราชาแห่งสรรพสิ่ง

ดวงตาของมันลึกล้ำอย่างถึงที่สุด ภาพอันพรั่นพรึงมากมายปรากฏขึ้นเบื้องหลัง สิ่งมีชีวิตทั้งหลายในสนามรบต่างหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด พลังลึกลับที่ไหลเวียนในฉากเหล่านั้น สิ่งมีชีวิตจำนวนมากพบว่าตนเองกำลังถูกละลาย คล้ายกับจะถูกหลอมเข้ากับม้วนภาพเหล่านั้น!

“ผยองนัก โอหังยิ่ง พี่สาวหลิง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด ข้าเก่งสุดในการจัดการคนแสร้งวางมาดใหญ่โตเช่นนี้!”

ต้าเต๋อมาถึงแล้ว ต้องการเปลี่ยนตัวกับหลิงอิน

“ไม่ ข้าจะจัดการเอง มันทำลายวิหคเพลิงของข้า ข้าก็จะให้วิหคเพลิงทำลายมันสิ้น!”

สีหน้าหลิงอินสงบนิ่ง ปฏิเสธการเปลี่ยนตัวกับต้าเต๋อ

นางเหมือนกับซีและลั่วสุ่ย ไม่ได้ออกไปรวบรวมกำลังพล อยู่ข้างกายหลี่จิ่วเต้ามาโดยตลอด จึงไม่อาจควบคุมพลังทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์

แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ นางเชื่อว่าในการต่อสู้ครั้งนี้ นางจะค่อย ๆ ควบคุมพลังในร่างตนเองได้

“ยากยิ่งนัก การได้ต่อสู้ช่างยากเย็น ไม่มีใครยอมเปลี่ยนตัวกับข้าเลย!”

ต้าเต๋อส่ายศีรษะ ช่างยากเย็นเสียจริง เจ้าก้อนหิน ซี ลั่วสุ่ย และหลิงอินต่างปฏิเสธให้เขารับช่วงต่อ

“ยังมีโอกาสอีกสองครั้ง ข้าจะเปลี่ยนแทนได้หรือไม่นะ?”

เขามองไปยังอีกสองสนามรบใหญ่

ที่นั่นเซี่ยเหยียนกับต้นหลิวกำลังต่อสู้กับตัวแปรผิดแผกเฒ่าอย่างดุเดือด

………………..