รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1269 มติเป็นเอกฉันท์ ลงมือ!

บทที่ 1269 มติเป็นเอกฉันท์ ลงมือ!

………………..

บทที่ 1269 มติเป็นเอกฉันท์ ลงมือ!

ยามพวกหานว่านเชียนสร้างวิหารโบราณลึกลับปลอม จุดประสงค์หลักก็เพื่อล่อให้ร่างต้นหลี่จิ่วเต้าและเหล่าตัวแปรผิดแผกอื่นออกมาแล้วกำจัดสิ้น

ทว่าเหล่าตัวแปรผิดแผกเฒ่าเหล่านี้ต่างออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกเขามุ่งเป้าไปที่หลี่จิ่วเต้าเพียงผู้เดียว!

พวกหานว่านเชียนไม่รู้ว่าหลี่จิ่วเต้าน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ส่วนพวกเขานั้นกระจ่างชัดยิ่ง เคยคิดลงมือสังหารคนรอบกายหลี่จิ่วเต้าเพื่อลดทอนกำลังของอีกฝ่าย

แต่พวกเขาทั้งหมดต่างล้มเหลวอย่างไม่มีข้อยกเว้น

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงให้ความสำคัญกับหลี่จิ่วเต้ามากขึ้น และลงมือช่วยเหลือพวกหานว่านเชียนสร้างวิหารโบราณลึกลับปลอมขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ด้วยหมายดึงร่างต้นหลี่จิ่วเต้าออกมาทำลายล้างให้สิ้น!

ยามนี้หลี่จิ่วเต้ามาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นร่างต้นหรือไม่

ก่อนหน้านี้พวกเขายังไม่ได้ลงมือโจมตีหลี่จิ่วเต้า เพราะกลัวว่าที่สังหารจะเป็นเพียงร่างแปลงหลี่จิ่วเต้า หาใช่ร่างต้น สิ่งนี้ไม่เพียงเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น แต่ยังเป็นการเปิดเผยตัวตนพวกเขาด้วย

“เขามาแล้ว สมควรที่จะเป็นร่างต้น”

ค้างคาวสีดำ ดวงตาราวพระจันทร์สีเลือดเอ่ยสื่อสารกับตัวแปรผิดแผกเฒ่า

ครั้งหนึ่งมันเคยเปิดการโจมตีเพื่อสังหารต้นหลิว ไม่เพียงแต่ล้มเหลว ทว่ามันยังถูกต้นหลิวไล่ล่าทำลายร่างแปลงทิ้ง

ยามนั้นต้นหลิวไม่สามารถควบคุมพลังของตนเองได้อย่างเต็มที่!

“อย่าได้เอ่ยเช่นนั้น ความรู้สึกที่เขามอบให้ข้านั้นลึกลับเกินไป บางทีวิหารโบราณลึกลับปลอมที่พวกเราสร้างขึ้นมาอาจไม่สามารถปิดบังเขาได้!”

วัวดำตนหนึ่งเอ่ย

มันคือราชันวัวดำ ยามนี้วิญญาณผสานเข้ากับร่างโลหะ เทียบกับร่างที่เป็นเลือดเนื้อแล้วแข็งแกร่งกว่า

ร่างโลหะทำจากโลหะเหนือชั้นหลากหลายชนิดหลอมรวมกัน ได้รับการขัดเกลามานานจนไม่อาจนับ ทำให้ก้าวขึ้นไปยังระดับที่สูงยิ่งกว่าได้!

มันมองไปทางสนามรบแล้วอดโกรธไม่ได้

แต่หลี่จิ่วเต้ากลับบุกเข้าไปยังที่ซ่อนและนำร่างเลือดเนื้อของมันไป

ตอนนี้ร่างเลือดเนื้อของมันยังต่อสู้อย่างดุเดือดในสนามรบ!

มันนึกอยากตบร่างเลือดเนื้อให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ร่างเลือดเนื้อของมันคล้ายจะทรยศเสียแล้ว ต่อหน้าหลี่จิ่วเต้ากลับกระดิกหางเหมือนสุนัขไม่หยุด นี่ทำให้มันโกรธอย่างถึงที่สุด บังเกิดความคิดต้องการทำลายสิ้น

“มีความเป็นไปได้ ข้าเองก็รู้สึกว่าเขาล้ำลึกไม่อาจคาดเดา มองผ่านไม่ได้โดยสิ้นเชิง!”

ภายในหมอกเลือด เสียงเย็นเยียบหนาวถึงกระดูกดังขึ้น เห็นพ้องกับสิ่งที่ราชันวัวดำเอ่ย มันเองก็รู้สึกว่าหลี่จิ่วเต้าลึกล้ำทั้งยังไม่อาจมองผ่าน

“เช่นนั้นพวกเราจะลงมือหรือไม่?”

หุ่นเชิดผีดิบที่มีเส้นขนสีขาวปกคลุมทั่วร่างเอ่ยออกมา น่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ

สถานที่ที่มันอยู่นั้นเต็มไปด้วยศพที่ตายแล้วเข้าสู่วิถีเต๋า

“หากไม่ลงมือแล้วปล่อยไปเช่นนี้ นับว่าเกินทนรับได้! อย่างไรเสียพวกเราก็จ่ายเวลาไปมากถึงเพียงนั้น ทั้งยังใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก!”

มันกล่าวเสียงต่ำ

“ลงมือ!”

ชายหนุ่มชุดสีดำท่าทางสงบนิ่งสูงส่งเอ่ยออกมา “หากครานี้ยังไม่อาจนำร่างต้นของเขาออกมาได้ หลังจากนี้พวกเราก็ย่อมไม่อาจนำร่างต้นเขาออกมาได้อย่างแน่นอน! เช่นนั้นพวกเราจะรอจนถึงศึกตัดสินครั้งสุดท้ายหรือ? ย่อมเป็นไปไม่ได้! ผู้ใดจะล่วงรู้ได้ว่ากฎกติกาในศึกตัดสินครั้งสุดท้ายจะเป็นเช่นไร หากเป็นการประลองหนึ่งต่อหนึ่ง เช่นนั้นใครกันจะกลายเป็นคู่ต่อกรเขาได้?”

พวกเขาไม่รู้กฎกติกาที่แท้จริงของศึกตัดสิน ด้วยเหตุนี้จึงต้องการกำจัดหลี่จิ่วเต้าที่เป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดออกไปก่อน

เพียงอุปสรรคชิ้นใหญ่สุดอย่างหลี่จิ่วเต้าถูกกำจัดออกไป แม้กฎกติกาในศึกตัดสินครั้งสุดท้ายจะเป็นเช่นไรพวกเขาก็ไม่กลัว

“ร่างต้นก็ดี ร่างแปลงก็ช่าง พวกเราล้วนต้องลงมือ!”

ชายหนุ่มกล่าวต่อ “แท้จริงเขาแข็งแกร่งมากเพียงใด? พวกเราทั้งหมดต่างไม่รู้! จุดนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตรวจสอบเสียก่อน!”

“ใช่ อย่างไรก็ต้องลงมือ!”

ตัวแปรผิดแผกเฒ่ารูปลักษณ์สตรีในชุดครามเอ่ย “กล่าวตามตรง หากครั้งนี้พวกเรายังไม่อาจนำร่างต้นของหลี่จิ่วเต้าออกมาได้ หลังจากนี้ก็ไม่อาจทำได้แล้ว ได้แต่รอจนถึงศึกตัดสินครั้งสุดท้ายเท่านั้น! หากเป็นเช่นนี้พวกเรายังจะมีสิ่งใดต้องเกรงกลัวอีก!”

นางกล่าวว่าจะเป็นร่างต้นหรือร่างแปลงของหลี่จิ่วเต้าก็ช่าง อย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องลงมือ

หากพวกเขาไม่ลงมือ หลังจากนี้ก็ไม่อาจนำร่างต้นหลี่จิ่วเต้าออกมาได้เช่นเดิม

“ตกลง!”

“ใช่!”

ข้อเสนอให้ลงมือได้รับการเห็นพ้องจากเหล่าตัวแปรผิดแผกเฒ่าทั้งหลายอย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ลงมือเนื่องจากกลัวเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ไม่อาจหลอกร่างต้นหลี่จิ่วเต้าให้ออกมาได้

แต่อย่างที่ชายหนุ่มและสตรีชุดครามเอ่ย ตอนนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องแหวกหญ้าให้งูตื่นอีกต่อไป เพราะแม้พวกเขาไม่ลงมือ ทว่าผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม ไม่อาจนำร่างต้นหลี่จิ่วเต้าออกมาได้

เช่นนั้นไม่สู้ลงมือเสียดีกว่า

อย่างน้อยก็มีความเป็นไปได้ว่าหลี่จิ่วเต้าจะไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของวิหารโบราณลึกลับ และใช้ร่างต้นเข้าร่วม

…

อีกด้านของสนามรบ

ภายในสนามรบย่อย คนรอบกายหลี่จิ่วเต้าล้วนครอบครองความได้เปรียบอย่างเต็มที่

นี่ทำให้เหล่าสิ่งมีชีวิตที่ถูกหลี่จิ่วเต้าเกณฑ์มาอดส่งเสียงร้องยินดีไม่ได้ พวกเขาเลือกถูกฝั่งแล้ว

ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงจบสิ้นในสนามรบเสียแล้ว!

พลังของพวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะเทียบสิ่งมีชีวิตในสนามรบได้

แน่นอน นี่ยังเป็นเพียงแค่สนามรบเล็ก ๆ

นอกเหนือจากสนามรบเล็ก ๆ แล้ว ยังมีสนามรบใหญ่อีกหกแห่ง นั่นเป็นการต่อสู้ระหว่างพวกซีกับตัวแปรผิดแผกเฒ่าอีกหกตน

ตัวแปรผิดแผกเฒ่าทั้งหกล้วนน่าสะพรึงกลัว ไม่อาจรับมือได้โดยง่าย พวกซีไม่ได้ครอบครองความได้เปรียบแต่อย่างใด

ทว่านี่เป็นเพียงสถานการณ์ปัจจุบันเท่านั้น

“ยังกล้าเอ่ยว่าไร้เทียมทาน?”

ตัวแปรผิดแผกเฒ่าที่สู้กับเจ้าก้อนหินไม่ใช่เผ่ามนุษย์ แต่เป็นเผ่าต่างตนหนึ่ง ทั้งร่างเต็มไปด้วยเกล็ดโลหะ มีหนวดโลหะ แขนทั้งสองข้างก็เป็นดาบใหญ่โลหะ น่าพรั่นพรึงเป็นอย่างยิ่ง!

เจ้าก้อนหินอยู่ในร่างมนุษย์เมื่อตอนเริ่มต่อสู้ หลังจากนั้นจึงกลับคืนสู่ร่างหิน ทว่าตัวแปรผิดแผกเฒ่าน่ากลัวเกินไป ก้อนหินในตอนนี้โดนเฉือนเสียจนเหลือขนาดเท่ามันฝรั่ง

“พี่หิน พวกเราเปลี่ยนตัวกันดีหรือไม่ ให้ข้าไปเถิด!”

ต้าเต๋อวิ่งเข้าไป ต้องการสู้กับตัวแปรผิดแผกเฒ่า เขาจัดการตัวแปรผิดแผกทรงพลังในสนามรบเล็กของตนเองเรียบร้อยแล้ว

ตัวตนที่เรียกว่าตัวแปรผิดแผกทรงพลังหมายถึงผู้ที่อยู่ขั้นสี่สิบถึงห้าสิบของขอบเขตอัคร ขณะเดียวกันตัวแปรผิดผิดส่วนใหญ่อยู่เพียงประมาณขั้นสามสิบไม่ถึงสี่สิบของขอบเขตอัคร

ตัวแปรผิดแผกเฒ่าล้วนมีพลังเหนือขั้นห้าสิบขอบเขตอัคร

สุดยอดลูกกลอนบำรุงที่หลี่จิ่วเต้าหลอมออกมา หลังจากหลอมกลั่นแล้วก็ให้ความแข็งแกร่งแตกต่างไปตามแต่ละคน มีผู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าปกติ!

ต้าเต๋ออยู่ในกลุ่มที่แข็งแกร่งกว่าปกติ หลังจากควบคุมพลังตนเองได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็ทรงพลังเป็นอย่างมากจนสยบตัวแปรผิดแผกทรงพลังได้อย่างง่ายดาย

ประเมินแล้วเขาต้องอยู่เหนือขั้นห้าสิบของขอบเขตอัครแน่

“เปลี่ยนบ้านเจ้าสิ!”

เจ้าก้อนหินกล่าว “ข้ายังไม่ได้ระเบิดพลังที่แท้จริงอันไร้เทียมทานออกมา ต่อไปนี้คือเวลาที่พลังอันไร้เทียมทานของข้าจะปรากฏ!”

“แท้จริงมารดาเจ้าเถิด!”

ตัวแปรผิดแผกเฒ่าผู้นั้นเยาะเย้ย

………………..