รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1261 คุกเข่าโขกศีรษะเรียกบิดาบุญธรรม การกระทำที่แสนคุ้นเคย!

บทที่ 1261 คุกเข่าโขกศีรษะเรียกบิดาบุญธรรม การกระทำที่แสนคุ้นเคย!

………………..

บทที่ 1261 คุกเข่าโขกศีรษะเรียกบิดาบุญธรรม การกระทำที่แสนคุ้นเคย!

ระดับเหนือขอบเขตอัครทั่วทั้งมิติมีอยู่เพียงน้อยนิด ยามออกมาย่อมเป็นตัวตนอันไร้เทียมทานอย่างแน่นอน

แต่กลับถูกนำมาทำของใช้เล็กน้อยในชีวิตประจำวัน เช่นนั้นจะให้ไม่คับข้องใจได้อย่างไร?

หมิงคิดว่าหากตนเองเป็นหนึ่งในศาสตราเหล่านั้นคงคับข้องใจจนตายแล้ว

‘น่าเบื่อนัก ทักษะการแสดงไม่ได้เรื่อง ย่ำแย่เกินไป ไม่รู้ว่าข้าคาดหวังอันใดอยู่กันแน่…’

หลี่จิ่วเต้าไร้คำจะเอ่ย

เขาหวังว่าการแสดงของหานว่านเชียนจะมอบความแปลกประหลาดน่าสนใจได้บ้าง ทว่าผลลัพธ์กลับไม่มีสิ่งใด ทักษะการแสดงย่ำแย่จนน่าเบื่อยิ่ง

แน่นอน นี่เป็นเพราะเขามองความจริงออก

ภาพลักษณ์ของหานว่านเชียนในสายตาคนอื่นแตกต่างจากนี้โดยสิ้นเชิง

ภายในวิหาร กลุ่มตัวแปรผิดแผกล้วนลงมือ อีกทั้งยังมีความช่วยเหลือลับจากบรรดาตัวแปรผิดแผกเฒ่าในความมืด หานว่านเชียนย่อมแข็งแกร่งอย่างถึงที่สุด ไม่มีผู้ใดสงสัยว่าหานว่านเชียนเป็นสมาชิกวิหารโบราณลึกลับปลอมเลย

มีจักรวาลดวงดาราอันกว้างใหญ่ด้านหน้าวิหารโบราณลึกลับที่ปกคลุมไปด้วยม่านหมอก นี่คือสนามรบที่หานว่านเชียนกำหนดให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต้องเข้าร่วม

ร่างต้นจำต้องมา เป้าหมายคือการบังคับให้ร่างต้นหลี่จิ่วเต้าปรากฏกาย รวมทั้งสิ่งมีชีวิตอื่นด้วย หลังจากนี้จะได้ง่ายแก่การกำจัดสิ้น

“หลังเสียงระฆังดังสิบครั้ง ร่างต้นทั้งหมดจำต้องมาถึงสนาม หากไม่มาเช่นนั้นถือว่าพ่ายแพ้ทันที!”

หานว่านเชียนเอ่ยด้วยเสียงเฉียบขาด “ผู้พ่ายแพ้จะสูญเสียคุณสมบัติเข้าร่วมการต่อสู้ ถูกกำจัดทิ้งทันที!”

ทันใดนั้น เสียงระฆังดังขึ้นจากภายในวิหารโบราณลึกลับไปทั่วทั้งมิติ

“นี่คือเสียงระฆังนับถอยหลังชีวิต!”

บางคนถอนหายใจ ไร้ความมั่นใจแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวในศึกตัดสินครั้งสุดท้าย คิดว่าต้องตายตกในสนามรบเป็นแน่

แต่เขายังคงรีบตรงไปทางวิหารโบราณลึกลับเพื่อเข้าสู่สนามรบ

ไม่มีทางเลือกอื่น ผู้ไม่เข้าร่วมการต่อสู้ถือว่าแพ้โดยทันที และจะถูกวิหารโบราณลึกลับสังหารทิ้ง

แม้ความหวังนั้นจะริบหรี่มากจนแทบเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

ทุกหนแห่งบนจักรวาลดวงดาราเต็มไปด้วยเส้นแสงพุ่งตรงมาไม่หยุด มิติแห่งนี้กว้างใหญ่เกินไป สิ่งมีชีวิตที่ถูกวิหารโบราณลึกลับส่งมามีจำนวนมากนัก ยังมีอีกไม่น้อยที่ไม่ถูกคนรอบกายหลี่จิ่วเต้าเกณฑ์กำลังพลไป

พวกเขาต่างมาถึงยังสมรภูมิ เตรียมพร้อมสำหรับศึกตัดสินครั้งสุดท้าย

“ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม!”

เมื่อหานว่านเชียนเห็นฉากนี้ก็พลันหัวเราะจนน้ำตาไหลในทันที

เห็นได้ชัดว่าแผนการของพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างมาก หลังจากเสียงระฆังดังขึ้น สิ่งมีชีวิตจำนวนมากก็เข้าร่วมการต่อสู้ทันที

แน่นอนว่าตอนนี้ยังเร็วเกินไปบ้างที่จะมีความสุข

หลี่จิ่วเต้ายังไม่ปรากฏตัว อีกทั้งเหล่าตัวแปรผิดแผกคนอื่นด้วย

สิ่งมีชีวิตที่มายังสนามรบนั้น ส่วนมากเป็นสิ่งมีชีวิตอ่อนแอ กระทั่งเรียกว่าตัวแปรผิดแผกก็ไม่ได้

ยามหานว่านเชียนก่อตั้ง ‘พันธมิตรสังหารตระกูลหลี่’ มีตัวแปรผิดแผกจำนวนมากเข้าร่วม แต่เขาก็เชื่อว่ายังมีตัวแปรผิดแผกบางส่วนไม่ได้โผล่ออกมา

นี่ไม่ใช่เพียงความคิดของเขา ตัวแปรผิดแผกคนอื่นเองก็คิดเช่นเดียวกัน

จุดประสงค์หลักครั้งนี้ของพวกเขาคือการกำจัดหลี่จิ่วเต้ากับตัวแปรผิดแผกที่เหลือ

เพียงหลี่จิ่วเต้ากับพวกตัวแปรผิดแผกอื่นเข้าสู่สนามรบเท่านั้นจึงจะกล่าวได้ว่าแผนการของพวกเขาสำเร็จ!

เสียงระฆังครั้งที่สองดังขึ้น สิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวเข้าสู่สนามรบ

“พวกเจ้ากลัวหรือไม่?”

หลี่จิ่วเต้าลุกขึ้นจากเก้าอี้โยก มองไปยังเหล่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ทางด้านเขา

พูดว่ากลัวแล้วจะทำสิ่งใดได้? ไม่ไปร่วมต่อสู้ได้หรือ?

จะเป็นไปได้อย่างไร!

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต่างรู้ดี การเอ่ยคำว่ากลัวนั้นไร้ประโยชน์ ไม่มีทางหลีกเลี่ยงการต่อสู้ได้

พวกเขาตะโกนขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว

“ข้า…กลัว!”

ขณะนั้นเอง ก็มีสิ่งมีชีวิตอ่อนแอตนหนึ่งเอ่ยออกมา

เขาไม่กลัวการเข้าร่วมสมรภูมิ แต่เป้าหมายของหลี่จิ่วเต้าคือการโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับ!

แม้หลี่จิ่วเต้าจะแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แต่เขาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อวิหารโบราณลึกลับปลอมของหานว่านเชียน

เขากลัว ไม่กล้าต่อกรกับวิหารโบราณลึกลับ

เห็นได้ชัดเจนมาก การต่อสู้ครั้งนี้ นอกจากต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตอื่นแล้ว ยังต้องสู้กับวิหารโบราณลึกลับอีกด้วย

“อามิ… เจ้าพูดอันใดกัน?”

ต้าเต๋อเดินไปหาสิ่งมีชีวิตตนนั้นด้วยสีหน้าดุร้าย

‘ทหาร’ คนอื่นต่างกล่าวว่าไม่กลัว แต่ ‘ทหาร’ ที่เขาเกณฑ์มากลับตะโกนว่ากลัว นี่มันหมายความว่าอย่างไร จงใจสร้างปัญหาให้เขาหรือ?

“ข้าบอกว่ากลัว!”

สิ่งมีชีวิตตนนั้นกัดฟัน ไม่กล้าไปยังสมรภูมิจริง ๆ

‘วีรบุรุษ อดทนไว้ ยืนหยัดจนถึงที่สุด!’

สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ต่างมองไปทางสิ่งมีชีวิตตนนั้นพร้อมตะโกนในใจ

พวกเขาหวังว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นจะยืนหยัดได้ เช่นนี้พวกเขาจะได้กล้าพูดคำว่า ‘กลัว’ ปฏิเสธการไปยังสนามรบ

กล่าวตามตรง พวกเขาไม่ต้องการและไม่กล้าสู้กับวิหารโบราณลึกลับ

ตุ้บ!

สิ่งมีชีวิตตนนั้นถูกต้าเต๋อเคาะด้วยไม้มู่อวี๋ลงบนหัว

“โอ้ ขออภัย ข้าได้ยินไม่ชัด เจ้ากล่าวว่าอันใดนะ?” ต้าเต๋อเอ่ย

ไม้มู่อวี๋ที่ทุบลงมาน่าสะพรึงกลัวเกินไป ส่งผลกระทบต่อส่วนลึกวิญญาณสิ่งมีชีวิตนั้นโดยตรง ทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นตื่นตกใจกลัว รีบเอ่ยออกมาอย่างรวดเร็วว่า “ข้าบอกว่าข้าไร้ความหวาดกลัว กล้าเข้าสู่สมรภูมิ!”

วิญญาณของเขาใกล้พังทลายลงด้วยการเคาะ ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าหากเคาะลงมาอีกครั้ง เขาต้องตายอย่างแน่นอน

ไม่มีผู้ใดอยากตาย เขาเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น มีชีวิตอยู่ได้นานอีกสักหน่อยก็ยังดีกว่าตายเสียตอนนี้!

“โอ้ ครั้งนี้ข้าได้ยินชัดเจนแล้ว”

ต้าเต๋อวางมู่อวี๋ลงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกข้าเห็นความสำคัญเรื่องความเต็มใจ ข้าขอถามเจ้า เจ้าเต็มใจเข้าสมรภูมิหรือไม่?”

ยังจะกล้าพูดเช่นนี้อีกหรือ?

สิ่งมีชีวิตตนนี้จะไม่กระจ่างแจ้งในลูกไม้ของต้าเต๋อได้อย่างไร ปากบอกสมัครใจ แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เลย ก่อนหน้านี้เขาก็ถูกเกณฑ์มาด้วยวิธีนี้มาก่อน

“ข้าเต็มใจ!”

เขารีบตอบกลับ ไม่กล้าทำให้ต้าเต๋อขุ่นเคือง กลัวว่าจะถูกสังหารตายเสียตั้งแต่ที่นี่

‘นี่คือยอมแล้ว?’

‘มารดามันเถิด ขี้ขลาดเสียจริง!’

คนรอบข้างทั้งหลายต่างดูแคลนสิ่งมีชีวิตตนนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาหวังว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นจะยืนหยัดด้วยความมั่นคงเพื่อ ‘เปิดทาง’ ให้พวกเขาไม่ต้องเข้าสู่สมรภูมิ

ทว่าหลังถูกต้าเต๋อใช้ไม้มู่อวี๋เคาะก็เลือกยอมจำนนในทันที

พวกเขาต่างกู่ร้องในใจ หากเปลี่ยนเป็นพวกเขาย่อมไม่มีทางยอมเช่นนี้แน่ พวกเขาต่างแข็งกร้าวกว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้น

แน่นอน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพวกเขาที่หลอกลวงตนเอง

แข็งกร้าวกว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นหรือ?

หากพวกเขาแข็งกร้าวกว่าสิ่งมีชีวิตตนนั้นจริง คงไม่ได้ไม่กล้าแม้แต่จะพูดสักคำเช่นตอนนี้

ในตอนนั้นเอง เสียงระฆังครั้งที่สามพลันดังขึ้น

มีผู้เข้าสู่สนามรบมากขึ้น

แม้ครั้งนี้จำนวนสิ่งมีชีวิตที่เข้ามาจะไม่มากเหมือนก่อนหน้า แต่ก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงภายในนั้นจะไม่มีตัวแปรผิดแผกใดก็ตาม ทว่ามีจำนวนไม่น้อยที่เข้าใกล้มาตรฐานการเป็นตัวแปรผิดแผก

“เตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะเข้าสนามรบพร้อมกัน”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยเสียงดัง

เสียงระฆังครั้งที่สี่ดังขึ้น สิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มเข้ามายังสนามรบ

ครั้งนี้มีตัวแปรผิดแผกอยู่ด้วย แต่จำนวนไม่มาก มีเพียงแค่สองตน

“ยอดเยี่ยม!”

แม้จะมีตัวแปรผิดแผกเข้าสู่สนามรบเพียงแค่สองตน แต่หานว่านเชียนก็ตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด

ตัวแปรผิดแผกทั้งสองเข้าสู่สนามรบได้ เช่นนั้นมีความเป็นไปได้อย่างสูงที่ตัวแปรผิดแผกอื่นเองก็จะเข้าสู่สนามรบด้วย

ระฆังครั้งที่ห้าดังขึ้น สิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มเข้ามา

ครั้งนี้มีตัวแปรผิดแผกอยู่ถึงหก

“บัดซบ…เหตุใดเขาถึงมาที่นี่?”

มีตัวแปรผิดแผกจำนวนมากเข้าสู่สนามรบ หานว่านเชียนตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด

แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งที่ปรากฏตัวออกมา ความตื่นเต้นทั้งหมดก็พลันสลายไปสิ้น!

นอกจากนี้เขายังต้องการวิ่งหนีทันทีเสียด้วยซ้ำ!

นี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุด ทั้งยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาหวาดกลัวมากที่สุด!

นับตั้งแต่ถูกเรียกว่า ‘บิดาบุญธรรม‘ ร่างแปลงของเขาก็ประสบเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง กินอุจจาระปัสสาวะไปเต็มที่!

ยามนี้เมื่อเขาหวนคิดถึง พลันอดใจเต้นระรัวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกไม่ได้!

คนผู้นี้ทิ้งเงามืดเอาไว้ให้เขาล้ำลึกเกินไป!

ใช่แล้ว สิ่งมีชีวิตนั้นคือเจ้าหลวง!

ยามนั้นหานว่านเชียนคิดจัดการจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง เพื่อปกป้องจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงแล้ว เจ้าหลวงได้คุกเข่าเรียกหานว่านเชียนว่า ‘บิดาบุญธรรม’ หมายให้หานว่านเชียนถูกเขาพิฆาตลง

ผลลัพธ์ที่ออกมานั้นยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง หานว่านเชียนถูกพิฆาตจนเผชิญเคราะห์ร้ายไม่หยุด ไม่มีสิ่งใดราบรื่นแม้แต่น้อย

“มารดามันเถิด เป็นเขา!”

ทางด้านหลี่จิ่วเต้า เชียนเริ่นจำเจ้าหลวงได้ทันที

เขากัดฟัน ต้องการทุบตีเจ้าหลวงให้ตาย เขาเองก็มีความทรงจำลึกล้ำกับเจ้าหลวง!

จะไม่ลึกล้ำได้อย่างไร?

ตอนนั้นเจ้าหลวงคุกเข่าคำนับเรียกเขาว่า ‘บิดาบุญธรรม’ ไม่ว่าจะสังหารกี่ครั้งก็ไม่ตาย เขาสังหารเจ้าหลวงไปไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งจนแทบอาเจียนออกมา

หลังจากนั้นเขาก็ก้าวเดินบนเส้นทางโชคร้าย ถูกเมิ่งจี ‘บีบบังคับให้ตกหลุมพราง’ ซ้ำยังถูกจักรพรรดินีผู้คลั่งไคล้การต่อสู้ทุบตีอย่างรุนแรง

ตอนนั้นเขารู้สึกว่ามีสิ่งไม่ถูกต้อง คิดว่าโชคร้ายของเขาคงเกี่ยวข้องกับเจ้าหลวง

เพราะนับตั้งแต่ได้พบกับเจ้าหลวง เขาก็โชคร้ายตลอด!

‘สงบไว้ ไม่ต้องตื่นตระหนก เขาเองก็มาถึงสนามรบแล้ว!’

อีกด้านหนึ่ง หานว่านเชียนปลอบตัวเองในใจ บอกว่าอย่าได้คิดมากไป

เห็นได้ชัดว่าบนร่างเจ้าหลวงมีความลับอันไม่ธรรมดาอยู่ ยามนั้นเขาไม่อาจสังหารเจ้าหลวง มีความเป็นไปได้อย่างมากที่เจ้าหลวงจะถูกวิหารโบราณลึกลับส่งมา

เจ้าหลวงมาในครั้งนี้ มีโอกาสอย่างมากที่จะเข้าร่วมการต่อสู้

อีกทั้งเขายังปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเอง เจ้าหลวงย่อมมองเขาไม่ออก ไม่มีเหตุผลอันใดให้ต้องมุ่งเป้ามาที่เขา

เขาไม่อาจตื่นตูมไปเองได้

“บัดซบ…!”

ทว่าพริบตาต่อมา สีหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน ต้องการวิ่งหนี ขาข้างหนึ่งยกขึ้นเรียบร้อย

นี่…มารดามันเถิด เขาเพิ่งพูดไปหยก ๆ ว่าเจ้าหลวงไม่มีเหตุผลที่จะต้องมุ่งเป้ามาที่เขา แต่เจ้าหลวงกลับจับจ้องมาทางเขาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาจดจ้องอย่างแน่วแน่พร้อมตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“บัดซบ! ใส่ใจการแสดงออกด้วย! เหตุใดจึงยกเท้าขึ้น?”

ภายในวิหาร อสูรร้ายสีเขียวอดทนไม่ไหว ส่งสารผ่านจิตสำนึกไปหาหานว่านเชียน

ตัวแปรผิดแผกจำนวนไม่น้อยเข้าสู่สนามรบเรียบร้อย ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุด หานว่านเชียนไม่อาจทำพลาดได้ในช่วงเวลานี้!

เสียงของมันส่งผ่านจิตสำนึกเปี่ยมไปด้วยพลัง กระทั่งตัวแปรผิดแผกเหล่านั้นก็ไม่อาจได้ยิน

“เช่นนั้น…ไม่เปลี่ยนคนเล่า!”

หานว่านเชียนหวาดกลัวเจ้าหลวงยิ่ง เขาไม่ต้องการถูกเจ้าหลวงพิฆาตอีกต่อไป!

หากถูกเจ้าหลวงพิฆาตอีกครั้ง เขาต้องไร้โอกาสเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุดแน่นอน

“เปลี่ยนปู่เจ้าสิ ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ไยจึงจะเปลี่ยนคนได้!”

อสูรร้ายสีเขียวด่าผ่านจิตสำนึก “มารดามันเถิด เจ้าสมควรตายจริง ๆ ก่อนหน้านี้ก็ทำตัวเป็นผู้ส่งสาร ตอนนี้กลับพูดว่าจะเปลี่ยนคน อันใดกัน เจ้าต้องการยั่วยุพวกข้าให้สังหารเจ้าหรือ?”

‘อ๊ากกก!’

หานว่านเชียนส่งเสียงกู่ร้องในใจ ใกล้เป็นบ้าแล้วจริง ๆ ความคิดหลบหนีของเขาเป็นอันต้องล้มเลิก ไม่เช่นนั้นพวกอสูรร้ายสีเขียวต้องสังหารเขาทิ้งอย่างแน่นอน!

เขาทำได้เพียงกัดฟันทนอยู่ที่นี่ต่อไป แสร้งทำเป็นทูตจากวิหารโบราณลึกลับ

‘อย่าตื่นตกใจ อย่าได้กลัว! ก่อนหน้านี้เป็นเพียงร่างแปลงย่อมมีพลังจำกัด ดังนั้นจึงถูกเขาพิฆาตได้! คราวนี้เป็นร่างต้นของข้า พลังทุกด้านอยู่ในจุดสูงสุด เช่นนั้นเขาจะพิฆาตข้าได้อย่างไร? ไม่มีทาง!’

หานว่านเชียนเอ่ยในใจ พยายามสงบสติอารมณ์ลงไม่แตกตื่น

หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนเล้ว เขาไม่สมควรเกรงกลัว อย่างไรเสียตัวเขาก็ได้รับการเสริมพลังทุกด้านจนแข็งแกร่งอย่างไม่อาจจินตนาการได้ ต่อให้เจ้าหลวงสามารถพิฆาตผู้อื่นก็ไม่มีทางพิฆาตเขาแน่นอน!

ตึง! ตึง! ตึง!

ขณะนั้นเอง เจ้าหลวงพลันมาถึง เขาไม่ได้พูดอันใดให้มากความ แต่โขกศีรษะให้หานว่านเชียนทันที

หานว่านเชียนบอกตนเองว่าไม่มีอันใด แต่เมื่อเห็นเจ้าหลวงโขกศีรษะทันทีที่มาถึงก็พลันอดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

“นี่มันสถานการณ์อันใด? มาถึงก็โขกศีรษะ!”

“หรือว่าเขาคิดโขกศีรษะเพื่อความปลอดภัย อ้อนวอนให้นายท่านจากวิหารโบราณลึกลับปล่อยเขาไป!”

ในสนามรบจักรวาลดวงดารา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกการกระทำของเจ้าหลวงดึงดูดสายตา

“เพื่อความอยู่รอดจึงยอมทำทุกอย่างเช่นนี้!”

มีตัวแปรผิดแผกค่อนแคะออกมา ทนรับท่าทางไร้จุดยืนของเจ้าหลวงไม่ได้

‘หือ? นี่ดูคุ้นเคยอยู่บ้าง เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง’

หลี่จิ่วเต้ามองไปทางร่างเจ้าหลวงแล้วคิดในใจ

เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นเจ้าหลวงที่ไหนสักแห่ง แต่จำไม่ได้ว่าที่ใด

“เจ้าหลวง ไยจึงมาที่นี่!”

ด้านข้างหลี่จิ่วเต้า จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงมีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ

หลังจากเห็นเจ้าหลวง เขาก็รู้ว่าเจ้าหลวงต้องการทำสิ่งใด นี่คือต้องการพิฆาตทูตวิหารโบราณลึกลับ!

สิ่งนี้ทำให้เขาอดกังวลขึ้นมาไม่ได้

นั่นคือทูตวิหารโบราณลึกลับ เช่นนั้นจะถูกพิฆาตได้อย่างง่ายดายเช่นไร เขากลัวว่าเจ้าหลวงจะถูกสังหารทิ้ง

“บิดาบุญธรรม บิดาบุญธรรมของข้า ข้าเป็นบุตรบุญธรรมของท่าน!”

เจ้าหลวงตะโกนระหว่างโขกศีรษะ

“นี่มันอันใดกัน?”

สิ่งมีชีวิตในวิหารมองมาด้วยความตกตะลึง

“หานว่านเชียน นี่คือบุตรบุญธรรมของเจ้าหรือ?”

จ้าวแดนฝังศพอดถามผ่านจิตสำนึกกับหานว่านเชียนไม่ได้

“บัดซบ เขาไม่ใช่บุตรบุญธรรมของข้า!”

หานว่านเชียนตอบกลับทันที

เขาจะมีบุตรบุญธรรมเช่นเจ้าหลวงได้อย่างไร หากมีจริงเขาคงถูกพิฆาตตายไปนานเรียบร้อยแล้ว

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นเขาเพียงต้องการให้เจ้าเป็นบิดาบุญธรรมเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ต้องการสร้างโอกาสในการมีชีวิตรอด”

กระเรียนขาวเอ่ย “ไม่อาจปล่อยให้เขาทำลายกฎได้ สังหารเขาเสีย หลังจากนั้นก็เตือนทุกคนว่าการตีสนิทเช่นนี้ไม่ได้รับอนุญาต ต้องถูกสังหารตายอย่างไร้ความปรานี!”

“ตกลง!”

หานว่านเชียนตอบรับ คิดสังหารเจ้าหลวงทิ้งเสีย

แผนการสำคัญของพวกเขาไม่อาจถูกเจ้าหลวงทำลายลงได้

………………..