รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1259 ทุกคนรวมพล ใบหน้าคุ้นเคยมากันครบ!

บทที่ 1259 ทุกคนรวมพล ใบหน้าคุ้นเคยมากันครบ!

………………..

บทที่ 1259 ทุกคนรวมพล ใบหน้าคุ้นเคยมากันครบ!

หลี่จิ่วเต้ามองทะลุถึงแก่นแท้ รู้ว่านั่นเป็นวิหารโบราณลึกลับของปลอม ภายในนั้นเต็มไปด้วยพวกตกปลากำลังหย่อนเบ็ด

เวลานั้นเขาได้รับการติดต่อมากมาย พวกต้นหลิวติดต่อมาถามถึงตำแหน่งของเขา เขาจึงบอกพิกัดแก่พวกต้นหลิวให้พวกต้นหลิวมารวมตัวกัน

‘ก็แค่พวกตัวตลกเท่านั้น’

หมิงเอ่ยในใจ มองวิหารโบราณลึกลับปลอมออกทันที

ลูกไม้ตื้น ๆ เช่นนี้หลอกเขาไม่ได้ เขามองปราดเดียวก็ดูออก

ทว่าเขาไม่ได้พูดอันใดออกมา

เขายังมองออก หลี่จิ่วเต้ามีหรือจะมองไม่ออก

เวลานี้หลี่จิ่วเต้าไม่ได้แถลงความจริง อย่าอวดฉลาดจะดีกว่า หลี่จิ่วเต้าอาจมีแผนอื่น

อันที่จริงหลี่จิ่วเต้าก็มีแผนอื่นจริง ๆ

เขามองออกทว่าไม่ได้บอกความจริงก็เพื่อสร้างบรรยากาศตึงเครียดก่อนศึกใหญ่

ถึงคราวศึกใหญ่ปะทุจริง ๆ ทุกคนจะมี ‘ประสบการณ์’ ไม่ต้องคร่ำเคร่งปานนั้น

‘ตำรับลูกกลอนสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงลงมือกลั่น รอให้ซ้อมรบใหญ่เสร็จสิ้นก่อนแล้วกัน จบเรื่องแล้วค่อยเริ่มกลั่นลูกกลอน ให้ทุกคนยกระดับพลังอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง’

หลี่จิ่วเต้าคิดในใจ

ผ่านไปไม่นาน พวกต้นหลิวก็ทยอยมาถึง

พวกเขาต่างพาสิ่งมีชีวิตอื่นมาด้วยไม่น้อย จำนวนมากเสียยิ่งกว่าในวิหารโบราณลึกลับ ทว่าพลังของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ย่อมไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าที่อยู่ในวิหารโบราณลึกลับ

สิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้ส่วนใหญ่แล้วเป็นปัจเจกชนทั่วไป มีกำลังรบเพียงขั้นสิบกว่ายี่สิบกว่าเท่านั้น และมีเพียงน้อยนิดที่อยู่เหนือขอบเขตอัครขั้นสามสิบ

ด้านวิหารโบราณลึกลับอย่างต่ำก็อยู่ในขอบเขตขั้นสี่สิบ ไม่ว่าผู้ใดล้วนกวาดล้างสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ได้ง่าย ๆ

“คุณชาย!”

เมิ่งจีเดินเข้ามาทักทายหลี่จิ่วเต้า

“ไม่เจอกันนาน!”

หลี่จิ่วเต้าตบบ่าเมิ่งจี รอยยิ้มปลื้มปริ่มระบายบนใบหน้า

เมิ่งจี อดีตผู้ป่วยวิกลจริต เพ้อพกว่าตนคือผู้ฝึกตนทรงพลัง ต่อมาได้พำนักในลานเล็กของเขา และรับการรักษาจากเขา

บัดนี้เมิ่งจีก้าวสู่เส้นทางฝึกตนตามที่ปรารถนา ทั้งยังปกติดีทุกอย่าง เขาปลื้มใจมากจริง ๆ

“คุณชาย!”

ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เหิงเทียนก็มาด้วย รูปโฉมคงเดิม หยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตาของบุรุษวัยกลางคน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตนเองจะอยู่ในระดับสูงเช่นนี้ และยิ่งคิดไม่ถึงว่าจะได้ต่อสู้กับวิหารโบราณลึกลับซึ่งน่าพรั่นพรึงที่สุดในโลกหล้า!

“ดี!”

หลี่จิ่วเต้าพยักหน้า หัวเราะออกมา

ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เหิงเทียนเป็นคนเก่าคนแก่แล้ว เขาเองยังจำได้แม่นว่าเคยอาศัยในลานเล็กของเขา เคยดื่มน้ำเต้าหู้ และกินปาท่องโก๋

ครานั้น ปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ที่ยังไม่หมด เขายังให้ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เหิงเทียนนำกลับไปด้วย

“คุณชาย!”

“คุณชาย!”

ท่ามกลางเสียงร้องเรียกคุณชายคณานับ เวิงอู๋โยว โจวตง ลวี่เหลียงเดินเข้ามาทักทายหลี่จิ่วเต้า

“ดี!”

หลี่จิ่วเต้าตอบยิ้ม ๆ

เวิงอู๋โยวเป็นผู้อาวุโสจากสำนักไท่หัว บรรพจารย์ของเซี่ยเหยียน โจวตงเป็นผู้อาวุโสจากสำนักเมฆาลับฟ้า ลวี่เหลียงก็เป็นคนของสำนักเมฆาลับฟ้าเช่นกัน เคยได้เขาช่วยชีวิตพากลับไปที่ลานเล็ก

เวลานั้น เขาคลุกคลีอยู่กับพวกเวิงอู๋โยวบ่อย ๆ จำได้แม่นยำ ย่อมไม่ลืมพวกเวิงอู๋โยว

เมื่อคราวเขากลั่นสุดยอดลูกกลอนบำรุงเสร็จแล้วขอให้จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงนำลูกกลอนไปส่ง ได้กำชับว่าต้องนำไปให้พวกเวิงอู๋โยวด้วย

“คุณชาย”

อันหลานเสวี่ยในอาภรณ์สีขาวก้าวเข้ามา งดงามหมดจด คำนับทักทายหลี่จิ่วเต้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“แม่นางเสวี่ยงามขึ้นอีกแล้ว!”

หลี่จิ่วเต้ากล่าวยิ้ม ๆ หนนี้ใบหน้าคุ้นเคยมากันครบจริง ๆ

อันหลานเสวี่ย ลูกศิษย์พรรคจื่อเสีย ในอดีตพวกอ้ายฉานตามอันหลานเสวี่ยผู้นี้ไปบำเพ็ญตนอยู่ในพรรคจื่อเสีย

“คุณชาย ข้างามหรือไม่”

เสียงหัวเราะใสกังวานดุจกระดิ่งเงินดังขึ้น หยวนอีก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“งามขึ้นอีกแล้ว!”

หลี่จิ่วเต้าจำหยวนอีได้แน่นอน นางเคยช่วยเขาตามหาร่องรอยของซีอยู่ตลอด

“โฮ่ง คุณชาย คิดถึงท่านแทบแย่!”

สุนัขดำพุ่งมาหาหลี่จิ่วเต้าอย่างเต็มตื้น ทว่าถูกดึงหางสุนัขไว้กลางทาง

“บังอาจนัก! เจ้าสุนัขตัวนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ริอ่านคิดพุ่งใส่ตัวคุณชายหรือ”

นักพรตอู๋เหลียงดึงหางสุนัขดำแล้วต่อว่าเสียงดัง

“ไม่เป็นไร”

หลี่จิ่วเต้ายิ้มพลางลูบหัวสุนัขดำ “ลำบากพวกเจ้าแล้ว ต้องคอยเฝ้าบ้านเรื่อยมา”

“มอ คุณชาย ข้าโตขึ้น สูงขึ้น กำยำขึ้นด้วย!”

ลูกวัวน้อยเดินเข้ามา ผึ่งผายประดุจขุนเขา ไม่เหลือความเยาว์วัยในอดีต เจริญเติบโตเต็มที่แล้ว

“อืม ดี จะได้ตุ๋นกินได้เสียที” หลี่จิ่วเต้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“หา?” ลูกวัวน้อยตระหนกในบัดดล

ชายหนุ่มหัวเราะ “ล้อเล่น”

จักรพรรดินี จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง ตงฟางเวิ่น สือเฟิง ฉินซิน และเสี่ยวหยาต่างพากันทักทายหลี่จิ่วเต้า

ผู้ที่ชิดใกล้กับเขามากันครบ

พวกเขาต่างผสานพลังสุดยอดลูกกลอนบำรุงได้สมบูรณ์ อีกทั้งบรรลุระหว่างซ่องสุมพรรคพวก จนควบคุมพลังของสุดยอดลูกกลอนบำรุงได้อย่างสิ้นเชิง

“อ้ายฉาน เจ้าดู ข้ารับสิ่งมีชีวิตมาเป็นพรรคพวกได้มากที่สุด!”

อีกด้าน จู้จื่อกล่าวกับอ้ายฉาน “เจ้าว่าเจ้าชอบบุรุษที่ขยันขันแข็งทำหน้าที่ ข้าทำได้แล้ว ในที่นี้ข้าได้พรรคพวกมามากที่สุด!”

ต้องยอมรับว่าจู้จื่อรักเดียวใจเดียวต่ออ้ายฉานอย่างแท้จริง ความรักนั้นลึกซึ้งเข้ากระดูก

อ้ายฉานเอ่ยว่าชอบบุรุษที่ขยันขันแข็งทำหน้าที่ จากนั้นเขาก็ได้ทำตาม ซ่องสุมพรรคพวกเอาเป็นเอาตาย มิเคยหยุดพักแม้สักวูบเดียว และเขาทำได้สำเร็จ รับสมัครพรรคพวกมาได้มากที่สุด

“จู้จื่อ พวกเรา…ไม่เหมาะสมกันจริง ๆ!”

อ้ายฉานบอกจู้จื่ออีกครั้ง

นางบอกจู้จื่อมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมฟัง

ชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ เรื่องเช่นนี้มิอาจฝืน นางไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับจู้จื่อจริง ๆ

“ไม่เหมาะสมตรงไหน เจ้าว่ามา ข้าจะปรับปรุงจนกว่าจะเหมาะสม!” จู้จื่อเอ่ยเสียงแน่วแน่

อ้ายฉานส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวว่าปรับปรุงตัวหรือไม่ จู้จื่อ เจ้าถอดใจเสียเถิด เจ้าคู่ควรกับสตรีที่ดีกว่านี้!”

“อ้ายฉาน เจ้าอย่าเอาแต่เกลี้ยกล่อมจู้จื่อ ควรเกลี้ยกล่อมตัวเจ้าเองบ้าง!”

ต้าเต๋อกระเถิบเข้ามาบอกอ้ายฉาน “เราสองคนก็ไม่เหมาะสม ข้าเป็นบรรพชิต ปราศจากความคิดแต่งงานมีลูก อ้ายฉาน เจ้าถอดใจเสียเถิด เจ้าคู่ควรกับบุรุษที่ดีกว่านี้!”

“ย้อนข้าด้วยวาจาข้าเองรึ”

อ้ายฉานมองค้อนต้าเต๋อ “อย่าได้พล่ามไร้สาระกับข้า ข้าคือข้า เขาคือเขา ไม่เหมือนกัน!”

“เจ้าอย่ามาสองมาตรฐานให้มันเกินไปนัก!!!” ต้าเต๋อเอ่ยเสียงแค้นเคือง

…

เหนือเวหา

วิหารโบราณลึกลับซึ่งซ่อนเร้นอยู่ท่ามกลางหมอกหนา

“ทุกท่าน ดำเนินการตามแผนกันเถิด!”

หานว่านเชียนเอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก

แผนของพวกเขาวางไว้เรียบร้อย บัดนี้ในที่สุดก็ถึงเวลาลงมืออย่างเป็นทางการแล้ว

บอกตามตรง ตัวเขาเองยังคิดไม่ถึงเลยว่าวิหารโบราณลึกลับที่สร้างออกมาจะได้ผลดีเช่นนี้ หากไม่ใช่ว่าเขาล่วงรู้ความจริง อยู่ในวิหารโบราณลึกลับ เขาเองก็คงต้องเชื่อเป็นตุเป็นตะ!

“ได้!”

‘ตัวแปรผิดแผก’ ปริปาก เตรียมเคลื่อนไหวตามแผนการของพวกเขา

หนนี้ พวกเขาไม่เพียงแต่จะล่าหลี่จิ่วเต้า ทว่ายังจะล่าสิ่งมีชีวิตตนอื่นที่วิหารโบราณลึกลับส่งมาด้วย!

………………..