ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 999 หมดวาสนาเสพสุข / ตอนที่ 1000 ทำร้ายใจคน

ตอนที่ 999 หมดวาสนาเสพสุข / ตอนที่ 1000 ทำร้ายใจคน

ตอนที่ 999 หมดวาสนาเสพสุข

ช่วงนี้เซี่ยเฉียวใช้ตัวตนศิษย์พี่ค่อนข้างมาก ดังนั้นนางจึงปฏิบัติต่อรัชทายาทที่เป็นศิษย์น้องโดยไม่ค่อยจะเกรงใจเท่าไรนัก ตอนนี้นางจึงเรียกเขาผิดโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าได้กังวลเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เลย” เซี่ยเฉียวไม่อยากจะสนใจเขา

บ่นไม่หยุด…นี่ไม่พบกันแค่ไม่นานเท่าไรเอง เขากลับเหมือนหญิงชราคนหนึ่งไปเสียแล้ว

“จะให้ไม่กังวลได้หรือ ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่าผู้หญิงที่เข้าวังไปล้วนแต่ต้องแย่งชิงความโปรดปรานกันทั้งนั้น วังหลังของฮองเฮายังร้อนเลย สนมพวกนั้นต่างก็ไม่มีใครลดราวาศอก วังหลังของรัชทายาทต่อไปก็คงจะไม่ต่างกันหรอก หากเจ้าไม่มีสมอง สู้พวกนางไม่ได้ก็จะยิ่งตายไว!” เซี่ยผิงกั่งยังถามต่ออย่างไม่ย่อท้อ

“ข้าได้ยินที่พี่ชายใหญ่พูดแล้วก็รู้สึกเหมือนกับข้าจะไปตาย” เซี่ยเฉียวเดินไปถึงห้องโถง ก่อนจะนั่งลงปรับลมหายใจและดื่มชา

นางเหนื่อยมากช่วงนี้ พลังชีวิตก็ไม่เหมือนก่อนหน้านี้!

“ประมาณนั้นล่ะ” เซี่ยผิงกั่งหน้าตาจริงจัง “หลายวันก่อนหน้านี้ก็มีคนแนะนำข้าว่า ถ้าหากร่างกายไม่ดีไม่สามารถปรนนิบัติรัชทายาทได้บ่อยๆ ก็ให้เจ้าหานางเล็กๆ หน้าตาดีมาให้รัชทายาทก่อนสักสองคน ชิงความโปรดปรานมาไว้ในมือตนเองก่อน”

เขาเองก็ไม่เข้าใจ หากมีผู้หญิงในบ้านมากๆ จะไม่ยิ่งวุ่นวายหรือ

แต่เขาไปสืบมาแล้วว่าพวกบ้านผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงน้อยมากที่จะไม่มีอนุภรรยาหรือนางข้างห้อง

อย่าว่าแต่รัชทายาทเลย

เซี่ยเฉียวแทบสำลัก

นางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เซี่ยผิงกั่งก็พูดขึ้นอีก “เรื่องที่ว่าจะเลือกใครนั้น ข้าเลือกเอาไว้ให้เจ้าแล้ว หน้าตาดีทีเดียว บอบบางร่างน้อย ข้าให้นายหน้าเก็บไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้จะพามาให้เจ้าดู?”

หากน้องสาวของเขายังไม่ถูกใจ เขาก็ยังไม่อยากจ่ายเงิน

แต่ถ้าคนอื่นซื้อตัวไปแล้วเขาก็เสียดาย ดังนั้นเขาจึงได้บอกให้นายหน้าเก็บตัวคนเอาไว้ก่อนสักสองสามวันอย่างหน้าด้านๆ…โดยให้เงินมัดจำไว้ก่อนเล็กน้อย หากเขาไม่ซื้อและต้องเสียเงินมัดจำไปก็ถือว่าเสียหายแค่เล็กน้อย

เซี่ยเฉียวปากอ้าตาค้าง “ท่านช่างเป็นพี่ชายแท้ๆ ที่คลานตามกันมาของข้าจริงๆ”

“ยังจะต้องให้เจ้าบอกอีกหรือ ท่านแม่ของพวกเราตายเร็ว หากข้าไม่ดูแลเจ้า แล้วเจ้าคิดว่าจะให้ท่านพ่อดูแลหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยถึงเซี่ยหนิวซาน แถมยังกลอกตาไปหนึ่งที แค่ยังไม่ถุยน้ำลายออกมาเท่านั้น

“อนุภรรยานางข้างห้อง…ท่านเก็บไว้ให้ตัวเองเถอะ รัชทายาทคงจะหมดวาสนาเสพสุขแล้ว”

“ในเมื่อต้องการแต่งกับข้า ไม่ว่าเขาจะเป็นฮ่องเต้หรือรัชทายาท ก็ต้องให้ความสงบในจวนแก่ข้า หากข้าไม่สามารถมีลูกได้ และเขาทนไม่ได้ ข้าจะออกไปเอง ไม่ต้องให้คนอื่นมาวุ่นวายออกความคิดแทนข้าหรอก” เซี่ยเฉียวสงบนิ่งมาก

“เจ้าพูดจาไร้เดียงสาเสียจริง นั่นคือรัชทายาทนะ เรื่องสนมใช่เรื่องที่จะเจ้าบอกไม่เอาก็ไม่เอาได้หรือ” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าน้องหญิงใหญ่ของเขาโง่ จึงรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาอีกแล้ว

“หากถูกบังคับ ก็ยังมีวิธีรับมือกับการถูกบังคับ เมื่อเขาจะดีกับข้าแล้วจะดีกับคนอื่นด้วย แบบนั้นย่อมไม่ได้แน่นอน ไม่เช่นนั้นก็ต้องให้ข้าไปบำเพ็ญเพียร หรือไม่ก็…” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ “ข้าจะไปพูดอย่างหลังให้ท่านตกใจแล้ว”

นางเป็นถึงผู้สืบทอดของวัดสุ่ยเย่ว์ หากมีคนกลั่นแกล้งนาง นางก็จะทำลายฮวงจุ้ยบ้านไปเสีย ให้เขาอยู่อย่างทุกข์ทนไปตลอดชีวิต

แน่นอนว่านางแต่งงานก็ไม่ใช่ว่าอยากจะให้เกิดเรื่องหย่าร้างหรือตายจากกันไปอยู่แล้ว

ความคิดของนางกว้างไกล

พรหมลิขิตเป็นเช่นนี้ นางไม่กล้าบังคับสรรพสิ่ง และสำหรับคำว่าแต่งงาน ขอเพียงชีวิตราบรื่น ไม่หวั่นไหว ไม่หวาดหวั่น ไม่โกรธเคือง เหมือนน้ำอุ่นที่มีควัน ไม่เย็นไม่ร้อนก็จะดีที่สุด

เซี่ยผิงกั่งเบ้ปากด้วยความรังเกียจ

“ความสามารถน้อยนิด แต่คุยโวไม่เบา เดิมทีข้าคิดว่าจะจ่ายเงินแพงซื้อคนมาให้เจ้า ไม่ต้องเอาก็ดี ข้าจะได้เหลือเงินไว้ซื้อดาบดีๆ สักสองด้าม” เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงไม่พอใจ

แต่นางก็เก็บเอาคำพูดของเขาไปคิดแล้ว

รอให้พบรัชทายาทก่อน แล้วนางจะถามว่าเขาคิดอย่างไร หากทั้งสองมีความคิดที่ห่างกันไปไกล…

ก็ค่อยอาศัยโอกาสในช่วงสามสี่เดือนนี้หาวิธีทำลายงานแต่ง

ตอนที่ 1000 ทำร้ายใจคน

สีหน้าของเซี่ยผิงกั่งยิ่งดูเคร่งขรึม ท่าทางเขาดูเหมือนเซี่ยเฉียวติดเงินเขาสักสองหมื่นตำลึงกระนั้น

วันนี้เขาต้องไปที่ศาลตัดสินคดี และด้วยใบหน้าเย็นชาเช่นนี้เพื่อนร่วมงานของเขาต่างก็กลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้

เซี่ยเฉียวกลับบ้านคราวนี้เพียงเพื่อไปพบหน้าน้องสาวน้องชายและบิดาสักหน่อยเท่านั้น แล้วก็ไปที่เรือนของตนเองเพื่อนพูดคุยกับชุนเอ๋อร์และท่านป้าฟางเพื่อให้พวกเขาสบายใจเท่านั้น

แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรอีก

เซี่ยผิงไหวเองก็รีบไปเรียนหนังสือจึงไม่ได้พูดคุยอะไรกับเซี่ยเฉียวมากนัก

แต่เขาอยากระบายความขมขื่นทั้งหมดที่มีให้พี่หญิงใหญ่เขาฟัง…

ตั้งแต่ที่อาจารย์ปู่ผู้เป็นตำนานกลับมาแล้ว เซียวอวี้หรงอาจารย์ของเขาก็ยิ่งน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ทั้งๆ ที่ช่วงนี้เขารู้ความและว่าง่ายขึ้นมากแล้ว แต่เซี่ยอวี้หรงก็ยังหาจับผิดเขาได้เรื่อยๆ วันหนึ่งๆ เขาต้องโดนดุด่าสามครั้งตรงเวลาเสียยิ่งกว่ากินข้าวเสียอีก

อาจารย์ปู่ผู้นั้น…

เฮ้อ บอกว่าอีกไม่กี่วันข้าก็จะได้พบท่านแล้ว พอถึงตอนนั้นหากเขาไม่เป็นที่ถูกใจ เขาก็จะต้องถูกขับไล่ออกจากสำนัก

นั่นยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก…

เซี่ยผิงไหวไม่ได้รู้สึกผูกพันอะไรกับสำนักนี้ สำหรับเซียวอวี้หรงเขาก็มีความกลัวและความเคารพอย่างหาได้ยากอยู่บ้าง สำหรับอาจารย์หลีผู้เฒ่า…”

เขาก็ไม่รู้สึกอะไรด้วยเลยสักนิด…

เพียงแต่รู้สึกว่าท่านเป็นชายชราที่น่ารำคาญมาก

หากจะให้เทียบกับเซี่ยผิงไหวแล้วเซี่ยซีนับว่าเป็นเด็กที่ว่าง่ายอย่างที่สุด

นอกจากบางครั้งที่นางติดตามเซี่ยผิงไหวไปเป็นแขกที่บ้านท่านป้าหลิน เวลาที่เหลือนางก็จะตั้งใจเรียนหนังสือ

เมื่อที่บ้านไม่มีหลูซื่อ ทั้งยังผ่านมานานขนาดนี้แล้ว นิสัยของเซี่ยซีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และหลังจากที่นางได้ดูแลเรื่องในบ้าน การสื่อสารของนางกับคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปมาก สมองของนางก็ไวขึ้นมาก พริบตาเดียวนางก็ได้เลื่อนจากเรือนไห่ถังไปอยู่เรือนฉยงฮวา ซึ่งถือว่ามีความก้าวหน้ามากทีเดียว

ไม่เพียงเท่านั้น เซี่ยซียังได้รับการประเมินวิชาเลขยอดเยี่ยม นางสอบได้ดีมาก

เซี่ยซีออกตัวช้า แต่เซี่ยเฉียวก็พอใจกับสถานการณ์ของนางในตอนนี้มากแล้ว

ตำแหน่งของบิดานางก็สูงพอแล้ว หากคิดจะไต่เต้าให้สูงขึ้นไปอีกก็คงยาก อย่างดีที่สุดก็น่าจะได้รับศักดินาโดยอาศัยความสัมพันธ์ของนางและรัชทายาท เท่านี้ก็มากพอแล้ว ส่วนพี่ชายใหญ่ยังมีอนาคตสดใส ต่อให้ต่อไปนางจะไม่มีบิดาแล้วก็ยังพึ่งพาอาศัยให้เขาปกป้องนางได้

เซี่ยเฉียวกังวลอย่างกับคนแก่

นางอยู่ที่บ้านตลอดเช้าแล้วก็จากไปอีกแล้ว

ชุนเอ๋อร์มาส่งนางถึงประตูใหญ่ด้วยความอาลัยอาวรณ์ คำก็คุณหนูใหญ่สองคำก็คุณหนูใหญ่ทำราวกับเซี่ยเฉียวจะแต่งออกไปแล้วกระนั้น

มันทำให้เซี่ยเฉียวรู้สึกดดันและรู้สึกว่าตนเองเป็นพวกทำร้ายจิตใจคนโดยไม่มีหัวใจ

ตกบ่ายเซี่ยเฉียวก็แปลงโฉมเป็นโม่ชูเซิงแล้วก็ไปยังโรงน้ำชาที่นัดเอาไว้

รัชทายาทนำองครักษ์มาพบนางตามเวลาและรายงานสถานการณ์

ฉินจื้อเป็นผู้นำในครั้งนี้

ตอนนี้เขาไม่มีหน้าที่ดูแลคุ้มครองรัชทายาท แต่เรื่องพวกนี้เขาสามารถทำได้

“ปรมาจารย์ พวกเราค้นทางแถบตะวันตกเฉียงใต้หมดแล้ว และพบนักพรตจำนวนไม่น้อยเลย แต่พวกเขาก็ไม่มีใครที่ดูแปลกๆ นอกจากนี้พวกเพื่อนบ้านส่วนใหญ่ก็รู้จักพวกเขากันทั้งนั้น”

“มีคนที่ได้สมญานามว่าหลิวหมิงบ้างหรือไม่” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็นึกถึงชื่อนี้ขึ้นมา

นางคิดว่าถ้าเป้าอี้สารเลวคนนั้นยกย่องนับถือนักพรตคนนี้มาก นักพรตผู้นี้ก็น่าจะไม่ใช่คนดีเท่าไรนัก และน่าจะรู้วิชามารบ้างไม่มาก็น้อยจึงได้ถูกจริตกับพวกสารเลวพวกนั้น

เซี่ยเฉียวเองก็ถามไปอย่างนั้น

เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้จักนักพรตคนไหนในเมืองหลวงนอกจากหยวนฉังจื่ออีกแล้ว

“หลิวหมิง?” ฉินจื้อครุ่นคิดเล็กน้อย ขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาพลิกหาสองสามหน้า “มีนะ นี่ไง ท่านดูสิ”

เซี่ยเฉียวมองไปยังกระดาษขาวตัวอักษรสีดำนั้นซึ่งเขียนไว้อย่างค่อนข้างครบถ้วน

นักพรตหลิวหมิงผู้นี้มาจากวัดเล็กๆ อายุประมาณสี่ห้าสิบปี และเขาเพิ่งจะมีความเคลื่อนไหวในช่วงระยะหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี่เอง ดูเหมือนว่าวัดที่เขาเคยอาศัยอยู่จะอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

“ข้าก็จำคนผู้นี้ได้ เขาดูเหมือนกับว่าจะไม่มีอะไรพิเศษ หน้าตาไม่ต่างอะไรกับนักพรตคนอื่นๆ ไว้หนวดเครา ท่าทางสูงส่งอย่างเซียนประมาณนั้น” องครักษ์คนหนึ่งเอ่ย