ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 989 ไม่กล้าอีกแล้ว / ตอนที่ 990 ของขวัญขอบคุณ

ตอนที่ 989 ไม่กล้าอีกแล้ว / ตอนที่ 990 ของขวัญขอบคุณ

ตอนที่ 989 ไม่กล้าอีกแล้ว

จ้าวจยาหลิงได้ยินที่พระชายาพูดแล้วก็หน้าซีดลงไปเล็กน้อย “ท่านแม่ พวกเขาพูดถึงข้าแบบนั้นจริงๆ หรือ”

ไข้ใจ?

ชื่อเสียงหน้าตาของนางหมดกัน!

“ก็ใช่น่ะสิ? เจ้าไปงานเลี้ยงงานแต่งของคนอื่น แต่แม้แต่เทียบเชิญสักใบเจ้าก็ไม่ได้ถือไปด้วย พอกลับมาล้มป่วยลง ใครบ้างจะไม่คิดอย่างนั้น เรื่องนี้จะไปโทษคนอื่นก็ไม่ได้ด้วย แม้ว่าแม่จะรักเจ้า แต่เรื่องในคราวนี้เจ้าทำผิดจริงๆ เจ้าดูสิ ปรมาจารย์เองก็พูดแล้วว่าหากเจ้ายังมีความเคียดแค้นอยู่ในใจ ต่อไปก็จะต้องเผชิญกับคราวเคราะห์ใหญ่…” พระชายาตักเตือนโน้มน้าวอย่างจริงจัง

จ้าวจยาหลิงตกตะลึงอึ้งไปทันที

ตั้งแต่เล็กจนโตนางยังไม่เคยได้รับความสะทือนใจถึงขนาดนี้

นางได้รับความรักความเมตตาจากฮ่องเต้และฮองเฮาจนแทบจะเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง แม้แต่องค์หญิงในวังก็ยังไม่ได้มีหน้ามีตาเท่ากับนาง ดังนั้นคนที่อยู่รอบกายนางแต่ละคนก็พากันเอาอกเอาใจ

นางไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าบัดนี้คนที่เคยเอาอกเอาใจนางเหล่านั้นจะมองนางอย่างไร

พวกเขาจะหัวเราะเยาะนางหรือไม่

จ้าวจยาหลิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว “ท่านแม่ ท่านปล่อยให้ข้าตายไปให้มันจบๆ ดีกว่า”

พระชายาตกใจทันที

เซี่ยเฉียวกลับเอ่ยอย่างไม่แยแส “ได้สิ ข้าจะเก็บวิญญาณที่มีชีวิตของเจ้ากลับมาอีกครั้งก็ได้ หลุดออกจากร่างไปนานขนาดนั้น วิญญาณที่มีชีวิตของเจ้าก็อ่อนแอมากอยู่แล้ว ในเมื่อเจ้าไม่อยากอยู่ ก็ลงไปเบื้องล่างเลยแล้วกัน”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็จะลงมือ

“ไม่ใช่นะ!” จ้าวจยาหลิงตกใจ

นักพรตผู้นี้ทำไมน่ากลัวอย่างนี้เล่า!

นาง นางแค่อยากจะให้ท่านแม่ของนางรักและเอ็นดูนางเท่านั้น ให้ท่านแม่ช่วยนางคิดหาวิธี ไม่ได้อยากจะตายจริงๆ เสียหน่อย!

“ตกลงใช่หรือไม่ใช่กันแน่ ท่านหญิง ข้าทำพิธีนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย เจ้ารีบๆ ตัดสินใจหน่อย ข้าจะได้รับเงินง่ายๆ เร็วๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ยหน้าด้านๆ

จ้าวจยาหลิงหลบอยู่ในอ้อมอกพระชายา น้ำตาร่วงลงมาไม่ขาดสาย

พระชายาเองก็ไม่ได้เอ่ยปากตำหนิเซี่ยเฉียว เพราะนางรู้ว่าคำพูดของปรมาจารย์จะทำให้บุตรสาวของนางสงบลงได้

“หลิงเอ๋อร์ ด้วยสถานะของเจ้า ใครจะกล้าหัวเราะเยาะเจ้ากันล่ะ ขอแค่ต่อไปเจ้าไม่เหยียบย่ำทำตัวเจ้าเอง ใครก็จะมาเหยียบย่ำเจ้าไม่ได้ หากเจ้ารู้สึกเสียหน้าก็หลบไปพักที่อื่นสักปี หนึ่งปีผ่านไปคนพวกนั้นก็คงจะลืมเรื่องราวไปกันหมดแล้วล่ะ พอตอนนั้นค่อยขอให้ฮ่องเต้ช่วยเจ้าหาคู่ครองดีๆ ให้ก็ได้” พระชายาเอ่ย

“เพียงแต่ เจ้ากับจอหงวนคนนั้น…”

เรื่องที่พระชายากังวลก็คือเรื่องนี้

ที่จริงแล้วในใจนางยังรู้สึกโกรธมาก บุตรสาวของนางถึงกับคิดที่จะเปลี่ยนชะตาของฮูหยินเวินผู้นั้น

“ข้าไม่ทำแล้ว” จ้าวจยาหลิงส่ายหน้าทันที

“ท่านหญิงทราบหรือไม่ว่า กงกำกงเกวียน กรรมนั้นตามสนอง“ เซี่ยเฉียวยิ้ม “ปกติท่านหญิงทำเรื่องดีๆ มากมาย จะหยิ่งผยองหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่หากทำวจีกรรมมากๆ ก็จะส่งผลต่อวาสนาคู่ครอง หากมีจิตใจที่เอาแต่คิดจะทำร้ายคนอื่น แม้ว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่จะไม่ได้รับผลกรรม แต่หลังจากที่ตายไปแล้วก็เกรงว่าจะต้องทนทุกข์ทรมานรับกรรมเช่นกัน”

เซี่ยเฉียวไม่ได้โกหกนาง

ฉวยโอกาสโน้มน้าวข่มขู่ในตอนที่หญิงสาวผู้นี้ยังพอกลับตัวกลับใจทันก็เป็นเรื่องที่ดี ไม่เช่นนั้นครั้งนี้นางทำร้ายคนไม่สำเร็จก็จริง แต่ครั้งหน้าเล่า ต่อไปหากนางเห็นว่าใครเป็นอุปสรรคขวางทางนางอีก นางจะไม่คิดที่จะเตะคนผู้นั้นออกไปให้พ้นทางอีกหรือ

เมื่อก่อนจ้าวจยาหลิงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้

แต่ตอนนี้นางเชื่อ

แม้ว่าคำพูดของนักพรตน่ากลัวผู้นี้จะไม่น่าฟัง แต่นางได้ยินแล้วกลับรู้สึกสนิทสนม และรู้สึกได้ว่านักพรตผู้นี้พูดเพื่อตัวนางเอง น่าแปลกจริงๆ…

เมื่อวิญญาณที่มีชีวิตของจ้าวจยาหลิงกำลังหลงทาง เซี่ยเฉียวก็เป็นคนนำนางไป

การอยู่ข้างๆ เซี่ยเฉียวเพียงคืนเดียวทำให้วิญญาณที่มีชีวิตรู้สึกปลอดภัยมาก ตอนนี้วิญญาณที่มีชีวิตของนางกลับคืนสู่ร่างแล้ว จ้าวจยาหลิงจึงสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจนเป็นธรรมดา

“ต่อไปข้าจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว” จ้าวจยาหลิงพยักหน้าอย่างระมัดระวังราวกับว่านางกลัวว่าเซี่ยเฉียวจะโกรธ

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “ทำใจให้สบายปล่อยวางในทุกสิ่ง แม้ว่าต่อไปเจ้าจะต้องเผชิญเคราะห์ภัยเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็จะผ่านมันไปได้อย่างปลอดภัย”

ตอนที่ 990 ของขวัญขอบคุณ

ที่เซี่ยเฉียวบอกว่าท่านหญิงผู้นี้ยังมีเคราะห์ที่ต้องเผชิญอยู่อีกครั้งนั้นเป็นเรื่องจริง

นางคำนวณแล้วว่าเป็นเคราะห์รัก ซึ่งไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่มาก ที่สำคัญที่นางต้องปล่อยวาง ไม่ดื้อดึง แล้วก็จะดีเอง

เมื่อหมกมุ่นดื้อดึงกับทุกสิ่ง นางก็จะเสียสติ สติจะเตลิด ถึงโชคชะตานี้อยากจะตามก็ตามไม่ทัน

ในชีวิตของคนเราทุกคนต่างก็มีเคราะห์ภัยใหญ่น้อยอยู่แล้ว สภาพแวดล้อมและเคราะห์ภัยที่ติดตัวมาแต่กำเนิดบางอย่างนั้นเปลี่ยนแปลงไม่ได้ง่ายๆ เช่น ชะตาของคนโสดคนเป็นหม้ายโดดเดี่ยวอย่างของพี่ชายใหญ่นาง แต่สถานการณ์ปัจจุบันของจ้าวจยาหลิงนั้นเกิดขึ้นในภายหลัง ซึ่งหลีกเลี่ยงได้ง่ายมาก

จะกลัวก็แต่จ้าวจยาหลิงผู้นี้ไม่ฟังคำเตือนของนางเหมือนกับต่งอีอวิ๋นในตอนนั้น เช่นนั้นนางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้จ้าวจยาหลิงจะหวาดกลัวมาก ซึ่งก็ถือว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง เพราะอย่างน้อยตอนนี้นางก็ดูขี้ขลาดมากขึ้น คิดว่าเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆ ของนางแล้ว ต่อไปนางก็คงจะทำอะไรด้วยความระมัดระวังมากขึ้น ไม่กล้าทำอะไรโดยไม่คิดให้ดีอีกแล้ว

จ้าวจยาหลิงรู้จักความกลัวแล้วจริงๆ

นางแทบจะไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปบ้างในช่วงเวลาที่ทำอะไรโง่ๆ ลงไปนั้น แต่กลับจดจำความรู้สึกหวาดกลัวตื่นตระหนกได้ดี

ยิ่งกว่านั้น ในใจของนางก็รู้สึกว่างเปล่าเหมือนจอกแหนที่หลุดลอยไม่มีที่ยึดเกาะ อารมณ์ความรู้สึกแบบนั้นน่ากลัวมาก

จอหงวนหรือเฝิงหยิงหยิงอะไร…

หากท่านแม่ของนางและปรมาจารย์ไม่พูดถึงพวกเขาขึ้นมา นางก็แทบจะนึกอะไรไม่ออกแล้ว…

“ในเมื่อท่านหญิงดีขึ้นแล้ว ก็หมดเรื่องของข้าแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ

พระชายาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลำบากท่านปรมาจารย์แล้ว เพียงแต่ไม่ทราบว่าช่วงนี้บุตรสาวของข้ามีเรื่องควรต้องระมัดระวังบ้างหรือไม่ อย่างเช่นพวกอาหารการกินต่างๆ…”

“ไปตามหมอมาตรวจร่างกายดูหน่อยก็พอแล้ว หมอให้กินอะไรก็กินไปตามนั้น”

“ตกลง” พระชายาพยักหน้าพลางปลอบโยนบุตรสาวอยู่สักพัก จากนั้นนางก็สั่งให้สาวใช้คนใหม่อยู่เป็นเพื่อนบุตรสาว แล้วตนเองก็ออกไปส่งปรมาจารย์

เรื่องสำคัญคือการมอบของขวัญขอบคุณ

จวนหย่งหลินอ๋องนั้นร่ำรวยจริงๆ

โสมป่าคุณภาพสูงอายุนับร้อยปีสองคู่ รังนกเลือดและของแห้งชั้นดีจำนวนหนึ่ง ตามด้วยตั๋วเงินห้าพันตำลึง

“เรื่องคราวนี้ข้าต้องขอบคุณท่านปรมาจารย์แล้ว หวังว่าท่านจะยอมรับน้ำใจเหล่านี้ไว้” พระชายาใจกว้างนัก

จะรับมาทั้งของกินทั้งเงินก็ไม่ดี เพียงแต่โสมป่าที่มีคุณภาพดีเช่นนี้หาซื้อจากที่ไหนไม่ได้ง่ายๆ ทั้งยังเป็นโสมที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วย ช่วงนี้นางต้องการยาเม็ดมากที่สุด นางจึงรับสิ่งนี้ไว้ ส่วนเรื่องเงินเซี่ยเฉียวก็คืนกลับไปสองพันตำลึง

“แค่ตามหาวิญญาณที่มีชีวิตเท่านั้น ข้ารับไว้แค่นี้ก็พอแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“ข้าได้ยินจากนังหนูหวนเอ๋อร์แล้วว่า เป็นเพราะท่านรู้แจ้งหยินหยาง จึงสามารถตามหาบุตรสาวของข้าจากสถานที่ห่างไกลเช่นนั้นได้ หากเป็นคนอื่นไหนเลยจะรวดเร็วเช่นนี้ แม้ว่าชื่อเสียงของจวนหย่งหลินอ๋องของข้าจะไม่ได้ดีเท่าไรนัก แต่เรามีทรัพย์สมบัติมากมาย ของพวกนี้จะไปเทียบกับชีวิตบุตรสาวที่รักของข้าได้อย่างไร เพียงแต่พวกเราไม่สามารถทำเกินหน้าจวนหนิงเป่ยอ๋องได้ จึงได้ให้ของรางวัลพวกนี้ มิฉะนั้นต่อให้เป็นเงินหนึ่งหมื่นสองหมื่นตำลึงข้าก็ยอมให้ได้”

“มันมากเกินไป สามพันตำลึงกับโสมป่าเหล่านี้เพียงพอแล้วจริงๆ หากพระชายารู้สึกไม่สบายใจก็สามารถใช้เงินไปทำบุญเพิ่มเติมได้ จะได้เป็นการสั่งสมบุญกุศล และเป็นประโยชน์ต่อลูกหลานด้วย”

เมื่อพระชายาเห็นว่าเซี่ยเฉียวยืนยันหนักแน่น นางก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมได้อีก

“จะต้องทำตามที่ท่านปรมาจารย์ชี้แนะ” พระชายาเคร่งขรึมจริงจังมาก

สิ่งของเหล่านั้นทั้งหมดถูกวางไว้บนรถม้าของเซี่ยเฉียวเพื่อส่งกลับไปที่หอส่องชะตา แล้วเซี่ยเฉียวก็นำหุ่นไม้ไปตามหาวิญญาณตระกูลไป๋หลี่

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เซี่ยเฉียวท่องคาถาและเสี่ยงทายหลายครั้ง นางก็รู้เพียงว่าวิญญาณอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และหลังจากรอมาตลอดบ่ายนางก็ยังไม่เห็นวิญญาณลอยมาเลย

นี่มันแปลกแล้ว

การรับรู้ตำแหน่งได้พิสูจน์ได้ว่าวิญญาณยังคงอยู่และไม่ได้สลายไป

เช่นนั้นก็หมายความว่าวิญญาณตนนี้ถูกจองจำกักขังอย่างนั้นหรือ

เซี่ยเฉียวไม่สามารถตามหาวิญญาณพบได้ในขณะนี้ นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีก พอตกเย็นนางก็เหนื่อยมากแล้ว ดังนั้นนางจึงวางแผนที่จะนอนพักก่อนสักคืน แล้วค่อยนำหุ่นไม้มาเดินหารอบๆ หากนางเข้าใกล้ นางจะต้องรู้ได้จากหุ่นไม้แน่ๆ