ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 987 ผิวหนังหลุดลอกอีกแล้ว / ตอนที่ 988 ยังมีเคราะห์อีกหนึ่งอย่าง

ตอนที่ 987 ผิวหนังหลุดลอกอีกแล้ว / ตอนที่ 988 ยังมีเคราะห์อีกหนึ่งอย่าง

ตอนที่ 987 ผิวหนังหลุดลอกอีกแล้ว

วิญญาณตระกูลไป๋หลี่พูดคุยกันอย่างคึกคัก

เกือบเที่ยงวันถัดมาเซี่ยเฉียวก็หยุดลง นางลุกขึ้นมาด้วยอาการโงนเงนเล็กน้อย ดวงตาทั้งคู่ของนางสับสน แล้วนางก็เช็ดหน้าผากตนเอง

แผ่นผิวหน้าสำหรับแปลงโฉมแผ่นใหญ่หลุดร่วงออกมาทันที

“…” ไป๋หลี่จี้และคนอื่นๆ พากันตกใจกัน

ผิวหนังหลุดแล้ว?

“ใบหน้านางเป็นของปลอม?!” วิญญาณตนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ “น่ากลัวจริงๆ นางเป็นนักพรต หรือว่านางจะเป็นพวกนักพรตชั่วร้ายที่คอยดูดกินพลังแล้วเปลี่ยนผิวพรรณให้สดใสอ่อนวัยอยู่เสมอ”

ไป๋หลี่จี้กลอกตาใส่ลูกหลานที่ไม่เอาไหน “มันก็แค่ทักษะการปลอมตัวธรรมดา จะตื่นตระหนกไปทำไม”

“ท่านบรรพชนพูดถูก…” เหล่าวิญญาณพากันพยักหน้า

พวกเขาทั้งหมดแอบไปซ่อนข้างตู้ เสียงพูดคุยของพวกเขาเบาเหมือนยุง

ผิวหนังหลุดลอกออกมามากเกินไป เซี่ยเฉียวเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน นางจึงสั่งให้ใครสักคนนำอ่างน้ำขึ้นมาและล้างมันอยู่สักพัก

เมื่อเครื่องสำอางบนใบหน้าถูกล้างออก นางก็ต้องแต่งหน้าใหม่

เซี่ยเฉียวไม่ได้สนใจวิญญาณที่อยู่ข้างๆ มากนัก อย่างไรก็ตาม มีวิญญาณบางตนที่รู้จักตัวตนของนางอยู่บ้าง วิญญาณเหล่านี้ลึกลับฉับไว หากพวกเขารู้สึกสงสัยเกี่ยวกับนางจริงๆ นางหลบซ่อนอย่างไรก็คงไม่พ้น

“เจ้า…เจ้าอายุน้อยถึงขนาดนี้?!” ใบหน้าไป๋หลี่จี้อดสั่นเล็กน้อยไม่ได้

“อืม เพราะข้าอายุยังน้อยนี่แหละ พอแต่งตัวเป็นนักพรต คนอื่นก็ไม่เชื่อความสามารถของข้า ข้าก็เลยต้องเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์เล็กน้อย” เซี่ยเฉียวเอ่ยตามความจริง

ไป๋หลี่จี้รู้สึกเศร้าใจทันที “เจ้าอายุยังน้อยแค่นี้แต่สามารถวาดภาพเช่นนี้ออกมาได้ ก็น่าจะฝึกฝนศาสตร์นี้ให้เชี่ยวชาญกว่านี้ พยายามเรียนรู้จากอาจารย์นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของเจ้า จะไปศึกษาเต๋าทำไม…”

หากเด็กในครอบครัวของเขามีความสามารถอย่างนาง เขาจะให้นางเรียนโดยไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น!

เรื่องไร้สาระอื่นๆ ก็เป็นแค่เรื่องที่ทำให้สิ้นเปลืองเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์!

ไม่เพียงแต่ไป๋หลี่จี้เท่านั้นที่ไม่พอใจ แม้แต่คนตระกูลไป๋หลี่คนอื่นๆ เวลานี้ก็มองเซี่ยเฉียวด้วยสายตาท่าทางที่บ่งบอกว่าเสียดายของ

“หน้าที่หลักของข้าคือวิญญาณ ส่วนงานอดิเรกเป็นเรื่องรองคือเรียนหนังสือ” เซี่ยเฉียวเน้นย้ำ

เรื่องรอง…เรื่องรอง!?

ทุกคนในตระกูลไป๋หลี่ล้วนแต่รู้สึกโมโหขึ้นมาแล้วในเวลานี้

ใต้หล้านี้มีนักเรียนที่ยากจนไม่มีทางออกตั้งมากมายเท่าไร หากมีโอกาสได้เรียนหนังสือ พวกเขาต่างก็ต้องพยายามสุดชีวิตเพื่อไต่เต้าขึ้นไป!

แม้ว่าแม่นางน้อยจะเป็นสตรี แต่นางก็ยังสามารถพึ่งพาความสามารถของตัวเองเพื่อก้าวสู่การเป็นหญิงอัจฉริยะแห่งยุคสมัยได้นี่? ในประวัติศาสตร์นี้ใช่ว่าจะไม่มีสตรีผู้สูงศักดิ์ที่มีชื่อเสียงตกทอดมาตามยุคสมัยเสียหน่อย!

ช่างน่าเสียดาย น่าทอดถอนใจจริงๆ!

สายตาของวิญญาณทั้งกลุ่มเกรี้ยวกราดดุดันด้วยความไม่พอใจ

เซี่ยเฉียวกลับแต่งหน้าอย่างสงบ พอเสร็จแล้วนางก็สวมชุดคลุมเต๋ามอมแมม จากนั้นก็นำวิญญาณที่ยังมีชีวิตที่เก็บมาได้เมื่อวานออกไปจากหอส่องชะตาทันที

นางไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตอนนี้ฝีเท้าของนางก็ไม่มั่นคง โชคดีที่ระยะทางไปจวนอ๋องค่อนข้างห่างออกไป หลังจากขึ้นรถม้าแล้วนางจึงสามารถงีบหลับได้สักพัก

“ท่านบรรพชน หากนางเป็นลูกของข้า…ข้าจะต้องหักขานางอย่างแน่นอน ข้ายอมปล่อยให้นางนั่งนอนอยู่บ้านไปไหนไม่ได้และบังคับให้นางเรียนหนังสือ…”

“หากไม่มีนางก็ไม่มีใครตามหาญาติให้พวกเจ้าแล้วนะ” ไป๋หลี่จี้ถอนหายในที่สุด

ทุกคนต่างก็มีโชคชะตาเป็นของตนเอง

แม่นางน้อยผู้นี้มีความคิดเป็นของตนเอง ในเมื่อนางชอบที่จะเป็นนักพรต คนอื่นๆ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะมาห้ามนางได้ เขาเองไม่ใช่พวกคนแก่หัวโบราณ เขาพยายามยอมรับความคิดของคนหนุ่มสาวได้

“พอแม่นางน้อยจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว คนที่ไม่มีความสามารถอะไรก็ให้นางส่งลงไปก่อน ส่วนคนที่มีความสามารถก็อยู่สั่งสอนชี้แนะนางก่อน” ไป๋หลี่จี้เอ่ยเสริม

ไม่ง่ายเลยที่จะได้พบเจอศิษย์ที่พึงพอใจ แต่การที่จะได้พบเจอศิษย์ที่มีพรสวรรค์สักคนนั้นยากยิ่งกว่า

ตอนที่ 988 ยังมีเคราะห์อีกหนึ่งอย่าง

ระหว่างทางไปจวนหย่งหลินอ๋องเซี่ยเฉียวงีบหลับไปครู่หนึ่ง แต่นางก็ไม่ได้ช่วยให้นางมีพลังขึ้นมามากนัก นางยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่

เมื่อวานสาวใช้หวนเอ๋อร์ถูกส่งตัวกลับไปที่จวนอ๋องแล้ว และพระชายาก็ทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้วด้วยเช่นกัน

พระชายาโกรธมาก นางสั่งให้คนลากตัวหวนเอ๋อร์ไปโบยยี่สิบไม้ทันที

หากบุตรสาวของนางรอดชีวิต นางก็อาจละเว้นชีวิตสาวใช้ที่ปิดบังความจริงผู้นี้ได้ แต่หากบุตรสาวนางต้องตาย…นางคงยอมไม่ได้แน่นอน!

เวลานี้พระชายารู้สึกกระวนกระวายใจเต้นแรงทันทีที่ได้พบปรมาจารย์หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาทั้งคืน

“ปรมาจารย์ เป็นอย่างไรบ้างหรือ” พระชายาเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง

“ไม่เป็นไร เมื่อคืนข้ายุ่งทั้งคืน จึงรู้สึกว่าพลังไม่พอเท่านั้น” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวแหบแห้งไร้พลัง

พระชายาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลำบากท่านปรมาจารย์แล้ว ในจวนของพวกเรามีโสมป่าชั้นดีใช้บำรุงพลังปราณได้ ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปให้ท่าน ท่านจะต้องรักษาสุขภาพร่างกายด้วยสิ”

เซี่ยเฉียวพยักหน้ารับอย่างไม่เกรงใจ “ขอบคุณมาก”

โสมป่าของจวนอ๋องย่อมต้องเป็นของชั้นยอดที่ได้หายากอย่างแน่นอน นางรับไว้ก็ดี จะได้นำไปทำยาเม็ดไว้กินทีหลังได้

นางค่อยรับเงินจากพวกเขาให้น้อยลง

จ้าวจยาหลิงในวันนี้ยังคงถูกมัดตัวไว้เนื่องจากนางยังคงเสียสติไม่รู้ตัว ดังนั้นตามร่างกายของนางจึงมีรอยฟกช้ำไม่น้อย ดูท่าทางน่าสงสารทีเดียว

คงจะดีหากนางเป็นแค่เด็กสาวอายุน้อยไร้เดียงสาธรรมดาๆ

แต่น่าเสียดายที่แม่นางน้อยผู้นี้เอาแต่ใจจนเสียคน

เซี่ยเฉียวปล่อยวิญญาณที่มีชีวิตออกมา

หลังจากที่เซี่ยเฉียวท่องมนต์ร่ายคาถา วิญญาณที่มีชีวิตก็คืนสู่ร่างของจ้าวจยาหลิง นางหยุดเคลื่อนไหวในทันที และมีอาการสับสนและหวาดกลัวเล็กน้อย

นางหันมาเห็นพระชายา “ท่านแม่!”

“ข้าฆ่าคน ข้าฆ่าคนตาย…ข้ากลัว!” จ้าวจยาหลิงร้องตะโกนออกมาทันที

เสียงนี้ทำให้พระชายาร้องไห้ด้วยความดีใจ และรีบพุ่งตัวเข้าหานางทันที “ไม่เป็นไรลูกรัก! คนผู้นั้นยังไม่ตาย! มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า หมอนั่นเป็นคนชั่ว คนเลว เจ้าทำได้ดีมาก เจ้าทำถูกต้องแล้ว!”

นางไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ

แม้ว่าเดิมทีจ้าวจยาหลิงจะมีความคิดชั่วร้ายอยู่ในใจ แต่เมื่อคิดดูให้ดีนางก็ยังไม่ได้ทำอะไรสำเร็จสักอย่าง

สำหรับนางแล้วเป้าอี้นั้นชั่วร้ายยิ่งกว่า

“ข้ากลัวจังท่านแม่…เขารังแกข้า ข้าเกือบจะ…” จ้าวจยาหลิงในตอนนี้ไหนเลยยังจะดูหยิ่งยโสและเอาแต่ใจอย่างที่เคยเป็นได้อีก

พระชายาสั่งให้บ่าวรับใช้คลายเชือกแล้วปลอบโยนบุตรสาวของนาง จ้าวจยาหลิงเผชิญกับความทุกข์ทรมานในใจอย่างใหญ่หลวง ข้างกายนางจึงต้องมีคนอยู่ด้วย

เซี่ยเฉียวมอบจี้หยกที่ทำจากหยกธรรมดาทั่วไปไว้ให้ชิ้นหนึ่ง “ใช้หล่อเลี้ยงบำรุงวิญญาณ ให้พกไว้สี่สิบเก้าวันแล้วจะดีเอง”

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์” พระชายารีบเอ่ยขอบคุณ

“ยังมีอีกเรื่อง…” เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวจยาหลิงเล็กน้อย “นางยังมีอีกหนึ่งเคราะห์”

“ท่านปรมาจารย์โปรดชี้แจง!” หัวใจของพระชายาเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาทันที

“ท่านวางใจได้ บุตสาวของท่านมีโหงวเฮ้งมั่งคั่งร่ำรวย ตามหลักแล้วนางจะได้แต่งงานกับสามีที่ไม่เลวเลย ตลอดชีวิตที่เหลือของนางจะปลอดภัยและไร้กังวล แต่ตอนนี้นางมีโชคร้ายที่ยังไม่ได้กำจัด นางจะต้องทำใจให้สบาย ไม่ผูกแค้น วิญญาณที่มีชีวิตของนางหลุดออกจากร่างจนเกือบจะเกิดเรื่องร้าย นางจึงเกิดความแค้นได้ง่าย หากไอแค้นนี้ผูกพันธนาการนาง ต่อให้นางมีโหงวเฮ้งดีอย่างไรก็ช่วยไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เมื่อพระชายาได้ยินเช่นนั้น นางก็มองดูบุตรสาวด้วยความกังวล “หลิงเอ๋อร์ เจ้าฟังอยู่หรือไม่ โชคดีที่ครั้งนี้ท่านปรมาจารย์ช่วยเจ้าไว้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตที่เหลือของเจ้านี้ก็จะต้องเป็นคนเสียสติไปตลอดแล้ว!”

จ้าวจยาหลิงดวงตาฝ้าฟาง

“คนข้างนอกต่างก็ลือกันว่าเจ้าเป็นไข้ใจเพราะผู้ชายคนหนึ่ง เจ้าลองคิดดูให้ดีว่า เจ้าได้ยินคำพูดเช่นนั้นแล้วสบายใจหรือไม่” พระชายาเองก็ไม่ได้ตามใจลูกแล้ว สาเหตุที่บุตรสาวของนางโตมาแบบนี้ส่วนใหญ่ก็เพราะนางถูกคนรอบข้างโอบอุ้มเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้รับความสะเทือนใจใดๆ

ตอนนี้นางไม่ถือสาที่จะต้องพูดจะให้นางสะเทือนใจสักหน่อยเพื่อที่ว่าต่อไปนางจะได้รู้ความขึ้นมาบ้าง!