ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 985 รายรับไม่พอรายจ่าย / ตอนที่ 986 ถุงเงินใบหนึ่งจะมีความหมายอะไร

ตอนที่ 985 รายรับไม่พอรายจ่าย / ตอนที่ 986 ถุงเงินใบหนึ่งจะมีความหมายอะไร

ตอนที่ 985 รายรับไม่พอรายจ่าย

บัณฑิตที่มีความสามารถล้วนใส่ใจเกี่ยวกับวิสัยทัศน์และอารมณ์ความรู้สึก และควรพิถีพิถันเกี่ยวกับของใช้ใดๆ ที่อยู่รอบกาย การพัฒนาวิสัยทัศน์ที่ดียังมีประโยชน์ต่อการวาดเขียนอีกด้วย

แต่เมื่อพิจารณารอบกายปรมาจารย์โม่ให้ดี…

จิ๊…

ไป๋หลี่จี้รู้สึกไม่อยากจะมองจริงๆ

เก้าอี้และโต๊ะที่นางใช้ก็ดูธรรมดาทั่วไป มีราคาไม่เท่าไร ภายในห้องก็ไม่มีเครื่องเรือนที่ทำจากไม้หวงฮวาหลี[2] หรือไม้จื่อถาน[2] เลยสักชิ้น นางใช้ของโดยไม่ใส่ใจเรื่องวัสดุก็ช่างเถอะ แต่รูปแบบก็ยังไม่ดี ด้านบนโล้นเลี่ยนและไม่มีลวดลายเลยแม้แต่น้อย

ถึงอย่างไรก็ควรจะแกะสลักภาพดอกเหมย กล้วยไม้ ไผ่ หรือดอกเบญจมาศเพื่อแสดงความเป็นวิญญูชนหน่อยไหม

เฮ้อ เสียดายมือดีๆ คู่หนึ่งจริงๆ

ชั้นล่างกลับมีของมากมาย แต่พวกมันถูกแกะสลักไว้เพื่อให้คนตายใช้

เมื่อเซี่ยเฉียวสัมผัสได้ถึงสายตาที่รังเกียจของไป๋หลี่จี้ นางก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้

มือของนางสั่นเล็กน้อย นางรีบวางพู่กันลง จากนั้นก็ค่อยๆ หยิบยาออกมาและกินเข้าไปเม็ดหนึ่งก่อน

“ผู้น้อย ท่านต้องการให้คัดลอกหนังสือ แต่ข้ามีแค่มือคู่นี้คู่เดียว เช่นนั้นคงต้องให้คนอื่นมาคัดลอกให้ เดิมทีตัวอักษรของข้าก็ไม่ค่อยงดงามอยู่แล้ว คัดลอกออกมาแล้วไม่น่าอ่านไม่น่ามอง ท่านก็คงมองไม่ลง ประเดี๋ยวข้าคงใช้เงินจ้างคนที่ลายมือสวยหน่อยมาคัดลอกให้ ท่านว่าดีไหม”

“ท่านดูสิ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังต้องใช้เงิน”

“ครอบครัวของท่านทั้งแก่ทั้งเด็กพักอยู่ที่ของข้า แม้ว่าที่นี่จะเล็กไปหน่อย แต่ก็ค่อนข้างสบาย ทำไมหรือ เป็นเพราะเครื่องหอมพวกนี้หล่อเลี้ยงวิญญาณไงเล่า” เซี่ยเฉียวอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา “ค่าใช้จ่ายทุกวันนี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองตำลึง…”

“ขวดที่ใช้บรรจุวิญญาณพวกท่านเหล่านั้นเป็นของธรรมดาหรือ หากไม่ใช้หยกก็ต้องเป็นเครื่องดินเผาอย่างดี หากมีตำหนิเล็กน้อยก็ต้องใช้เงิน”

“กระดาษยันต์ก็ต้องดี ชาดก็ต้องยิ่งดีขึ้นไปอีก…ในตะกร้าของข้านี้…ท่านลองดูเอาเองเถอะ…แล้วยังมาบอกว่าทำไมข้าถึงยากจนอย่างนี้อีก…” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าชีวิตของนางไม่ง่ายเลย!

ยากจน นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเลย

รายได้ไม่พอรายจ่ายจริงๆ แล้วนางจะทำอย่างไรได้เล่า

การที่นางทำเรื่องต่างๆ ให้วิญญาณเหล่านี้ใช่ว่านางจะได้เงินจากทุกคน แม้ว่านางจะได้เงินมา นางก็ไม่สามารถใช้มันทั้งหมดเพื่อตัวเองได้ นางต้องใช้เงินจำนวนมากทำบุญและสะสมบุญให้พวกเขาเพื่อที่เวลาพวกเขาลงไปเบื้องล่างแล้วจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นหน่อย

ภาพวาดของนางมีค่า แต่นางก็ไม่กล้าวาดออกมามากเกินไป หากนางขายมันทุกวัน ราคาของมันก็จะลดลงอย่างมากแน่นอน!

สีหน้าเซี่ยเฉียวขมขื่นน่าสงสารจริงๆ

เมื่อนึกถึงความโศกเศร้าของนาง นางก็ไอออกมาเล็กน้อย

ทันทีที่ไป๋หลี่จี้ได้ยินเสียงเหล่านั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสนอยู่ในใจ เขากลัวจริงๆ ว่าเด็กคนนี้จะไอจนตาย

“ไม่ต้องพูดแล้ว…ข้ารู้แล้วว่าชีวิตของเจ้าไม่ง่าย…” ไป๋หลี่จี้เห็นสิ่งของมีทองแวววาวในตะกร้าไม้ไผ่ของนาง “เจ้าเป็นแค่นักพรตคนหนึ่งจะไปใช้ของที่ทำจากทองทำไม มันจะไม่เชยไปหน่อยหรือ อีกอย่าง เวลาออกไปข้างนอกของพวกนี้ก็ถูกปล้นชิงได้ง่ายด้วย…”

“มันใช้ดี” เซี่ยเฉียวมีสีหน้าจริงจัง

นางก็แค่ชอบ นางไม่ผิด

เมื่อมี ‘อาวุธ’ ถนัดอยู่ในมือ นางก็จะมีกำลังใจในการทำงานมากขึ้น!

ไป๋หลี่จี้พูดไม่ออกเล็กน้อย เขามองไปที่ภาพกล้วยไม้ของนางและถอนหายใจ “ภาพวาดของเจ้าดีมาก แต่น่าเสียดายที่พู่กันและหมึกไม่ดี ข้ารู้ว่ามีหีบสมบัติอยู่ในที่แห่งหนึ่ง หากเจ้าว่างก็ค่อยไปขุดมันขึ้นมา ในนั้นน่าจะมีเงินไม่น้อย เจ้าใช้มันซื้ออุปกรณ์ให้หมด จากนั้นตกเย็นก็ให้มาหาข้า ข้าจะสอนให้เจ้าเห็นว่าทำอย่างไรจึงจะใช้ของแพงๆ พวกนั้นโดยไม่เสียของ”

“…” เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ทั้งตกใจและประหลาดใจ

นี่หมายความว่า…เท่ากับเขาเป็นอาจารย์ของนางแล้วครึ่งหนึ่ง!

“ตระกูลไป๋หลี่ของข้าเหลือลูกหลานที่ยังมีเหลืออยู่ไม่มากแล้ว น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถถ่ายทอดความสามารถของข้าให้พวกเขาได้ เจ้ามีทักษะที่ดี ข้าสามารถชี้แนะอะไรให้เจ้าได้บ้าง หวังว่าต่อไปเจ้าจะรับลูกศิษย์ที่หน่วยก้านไม่เลวแทนตระกูลไป๋หลี่ของข้า ข้าจะได้ลงไปปรโลกอย่างสบายใจหน่อย”

ตอนที่ 986 ถุงเงินใบหนึ่งจะมีความหมายอะไร

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ใช่พวกไม่รู้ผิดชอบชั่วดี เมื่อไป๋หลี่จี้ถึงกับพูดว่าจะชี้แนะสั่งสอนนาง นางจึงไม่จำเป็นต้องสงวนท่าทีเอาไว้เลย

เซี่ยเฉียวรีบแสดงความเคารพ “ขอบคุณผู้อาวุโสไป๋หลี่ ศิษย์จะพยายามตั้งใจเรียนรู้ให้ดีที่สุด”

ประเดี๋ยวนางยังจะต้องกลับไปบอกอาจารย์สักคำด้วย

อาจารย์รู้ว่านางสามารถรู้แจ้งหยินยางได้ หากท่านได้ยินว่านางได้พบไป๋หลี่จี้ที่มีชื่อเสียง ท่านก็คงจะตื่นเต้นมากกว่านางเสียอีก แต่ไป๋หลี่จี้น่าจะอยู่บนโลกนี้ไม่นานแล้ว นางจะต้องขุดพลังขึ้นมาเรียนรู้จากเขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เช่นนั้นแล้วก็จะทำให้ตนและคนอื่นที่มีความตั้งใจดีไม่ผิดหวังด้วย

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่านางคงต้องใช้ยาเม็ดทั้งหมดที่มีแล้ว

ไป๋หลี่จี้มีท่าทางปลอบโยน และพยักหน้าให้เซี่ยเฉียวด้วยความพึงพอใจ “นึกไม่ถึงเลยว่าข้าตายไปนานขนาดนี้แล้วจะยังสามารถสอนคนเป็นได้อีก ดูเหมือนว่าเราสองคนจะมีวาสนาต่อกันจริงๆ

การรู้แจ้งเรื่องหยินยางนั้นยอดเยี่ยมมาก

ไป๋หลี่จี้ยังรู้ว่าปรมาจารย์โม่ผู้นี้ได้ประโยชน์จากความสามารถนี้ แต่ในทางเดียวกันสิ่งที่นางต้องแลกก็จะต้องมีมากกว่าแน่นอน วิญญาณทุกตนในโลกนี้ไม่ได้มีเหตุผลและสง่างามอย่างเขาหมดนี่

ดูอย่างวันนี้เขาอยู่ที่หอส่องชะตาก็เห็นว่าข้างนอกมีวิญญาณสองตนน่าตาน่าเกลียดน่ากลัวและสกปรกสองตนลอยเข้ามา…

ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นของแบบนี้ทุกวันแล้วไม่บ้าไปเสียก่อน นี่ก็นับว่าเด็กคนนี้ใจกล้ามากแล้ว

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก นางวางภาพลงด้านข้างก่อนในเวลานี้

จากนั้นนางก็หยิบพู่กันกระดูกออกมา

เมื่อไป๋หลี่จี้มองไปที่กระดูกชิ้นเล็กๆ สีหน้าของเขาก็ยังคงเป็นปกติ “หากไม่พูดถึงเรื่องอื่น พู่กันด้ามนี้เป็นพู่กันที่ดีด้ามหนึ่งเลย ปรมาจารย์โม่ ตอนนี้เราต้องทำอย่างไรต่อไป”

“ข้าจะเอากระดูกออกมาก่อน และยังต้องตระเตรียมอย่างอื่นเพิ่มเติมด้วย ซึ่งคงจะต้องใช้เวลาอยู่พอสมควร คงจะไม่เสร็จเรียบร้อยในเวลาอันสั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“ไม่เป็นไร หากว่าทายาทของข้าเหล่านั้นไม่อยู่แล้วจริงๆ ข้าเองก็คงโทษใครไม่ได้ ข้าอยู่มานานพอที่จะเข้าใจเรื่องแบบนี้แล้ว” ไป๋หลี่จี้ดูสง่างามมาก

เขาเพียงพูดให้ดูน่าฟังเท่านั้น

เซี่ยเฉียวเข้าใจดีว่าทายาทของตระกูลไป๋หลี่ล้วนแต่ตายไปหมดแล้ว หากกลายเป็นวิญญาณแล้วยังถูกกำจัดไปหมดอีก ในใจก็คงจะคั่งแค้นและอาจกลายเป็นวิญญาณแค้นได้

เซี่ยเฉียวถอดเอากระดูชิ้นเล็กๆ นั้นออกมาจากด้ามพู่กัน

จากนั้นนานก็ถามวันดือนปีเกิดแปดอักษรของลูกหลานคนนั้นจากไป๋หลี่จี้

เซี่ยเฉียวบดกระดูกให้เป็นขี้เถ้าและโปรยลงในชามน้ำยันต์ จรดนิ้วท่องมนต์ มีหุ่นไม้รูปคนตัวหนึ่งวางอยู่ข้างๆ

ไอบริสุทธิ์จางๆ สายหนึ่งลอยออกมาจากชามและตกลงบนหุ่นไม้ตัวเล็กๆ ที่มีวันเดือนปีเกิดแปดอักษรเขียนไว้ อย่างไรก็ตาม ไอนี้อ่อนแอเกินไป เซี่ยเฉียวกลัวว่าจะไม่เสถียร ดังนั้นนางจึงนั่งขัดสมาธิและท่องมนต์ต่อไป

ริมฝีปากของนางเริ่มซีดลงเล็กน้อย

ไป๋หลี่จี้ยังอยู่ข้างๆ นางตลอดเวลา กลางดึกวิญญาณตระกูลไป๋หลี่และวิญญาณอีกหลายตนออกมาสูดอากาศข้างนอก พวกเขาต่างก็เห็นฉากนี้

ความรู้สึกของพวกเขาค่อนข้างซับซ้อน

“ปรมาจารย์ท่านนี้สุขภาพไม่ค่อยดี สวดมนต์แบบนี้จะดีหรือ อย่าได้ถึงกับต้องสละชีวิตเพราะปัญหาเล็กๆ ของพวกเราไปเชียวนะ?”

“แต่จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ล่ะที่สามารถรู้แจ้งหยินหยางได้ แม้แต่ผู้ที่มีดวงตาสามารถมองเห็นหยินและหยางก็ยังไม่มีความสามารถแบบนาง เราก็ได้แต่ต้องรบกวนนางแล้ว”

ที่วัดอวี้ซวีเองก็มีนักพรตที่เก่งกาจ

แต่พวกเขาเหล่านั้นได้ดวงตาวิเศษมาภายหลัง ซึ่งแตกต่างจากปรมาจารย์โม่ผู้นี้ที่สามารถสื่อสารได้ทุกที่ทุกเวลา

“จะต้องขอบคุณนางอย่างดี จริงสิ เมื่อก่อนตอนที่ข้าล่องลอยอยู่ข้างนอก ข้าเคยเห็นถุงเงินของใครบางคนถูกทิ้งไว้ในป่ายังไม่มีใครเห็น ดังนั้นถุงเงินน่าจะยังอยู่ที่เดิม ประเดี๋ยวต้องบอกนางเสียหน่อยเพื่อแสดงความขอบคุณดีหรือไม่”

“บรรพชนของเราได้บอกตำแหน่งที่ตั้งของหีบสมบัติแก่นางไปแล้ว ถุงเงินของเจ้าจะมีความหมายอะไร”

[1] ไม้หวงฮวาหลี คนไทยรู้จักในชื่อไม้พะยูงหอม

[2] ไม้จื่อถาน คนไทยรู้จักในชื่อไม้จันทน์แดง