ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 977 ทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง / ตอนที่ 978 ไปอยู่ที่ไหนกันแน่

ตอนที่ 977 ทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง / ตอนที่ 978 ไปอยู่ที่ไหนกันแน่

ตอนที่ 977 ทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง

เซี่ยเฉียวเอ่ยปากถามแล้ว เฝิงหยิงหยิงก็พยักหน้าตอบทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

“เคยเห็นสิ ตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานกับสามีก็เคยพบนางมาก่อนแล้ว ท่านหญิงท่านนั้นหน้าตาดีและร่ำรวยมากด้วย ในวันงานเลี้ยงแต่งงาน ข้าคลุมผ้าปิดหน้าไว้ แต่ก็ได้ยินเสียงนางแว่วๆ ข้าเพียงแต่เห็นเสื้อผ้าที่นางสวมใส่เท่านั้น และต่อมาข้าก็ได้ยินพ่อบ้านพูดว่าท่านหญิงไม่ได้อยู่ในชื่อแขกที่ได้รับเชิญมางานเลี้ยง ไม่รู้ว่านางมาได้อย่างไร แต่เพราะนางมีสถานะสูงส่ง พวกเราจึงไม่อาจปฏิบัติไม่ดีด้วยได้” เฝิงหยิงหยิงเอ่ยถึงรายละเอียด

“แล้วท่านหญิงผู้นั้นพูดอะไรบ้าง” เซี่ยเฉียวถามอีก

“ปรมาจารย์ถามอย่างนี้…ท่านหญิงผู้นี้คงไม่ได้เป็นไข้ใจ โดนของเข้าแล้วหรอกนะ? ช่วงนี้ข้าได้ยินอยู่ตลอดว่าท่านหญิงผู้นั้นสุขภาพร่างกายไม่ดี ข้ายังรู้สึกผิดอยู่ในใจ…แต่หากนางแค่ป่วยกายก็คงไม่ต้องไปเชิญท่านปรมาจารย์มาอย่างนี้” เฝิงหยิงหยิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางไม่ชอบท่านหญิงคนนั้นเลย

คนผู้นั้นชอบสามีของนางและต้องการให้นางสละตำแหน่งให้ ไม่ว่านางจะหน้าตาดีแค่ไหนก็รังแต่จะทำให้นางรู้สึกรังเกียจ

เพียงแต่นางรู้สึกว่าหญิงสาวอายุยังน้อยและยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของความรัก หากนางเสียสติไปเพราะเหตุนี้คงน่าเสียดาย

“ก็ไม่นับว่าโดนของหรอก แค่สูญเสียวิญญาณเท่านั้น ข้าก็เลยมาลองตามหา หาเจอแล้วก็จะกลับเป็นไปเหมือนเดิมได้” เซี่ยเฉียวอธิบาย

“เช่นนั้นก็ต้องตามหาให้ดีๆ คนภายนอกต่างก็พูดกันว่าเรื่องนี้สามีของข้าเป็นสาเหตุ ซึ่งไม่เป็นการดีเลย” เฝิงหยิงหยิงถอนหายใจ

อวี๋เซียนเห็นท่าทางของนางเช่นนั้นก็เอ่ย “ปรมาจารย์ แม้ว่าพวกเราจะไม่ถูกชะตากับท่านหญิงนั่นสักเท่าไร แต่ก็ยังอยากให้นางดีขึ้น หยิงเหนียงจะอยู่อย่างสุขสบายใจขึ้นหน่อย”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เซี่ยเฉียวไม่เข้าใจ

“ก็คนช่างพูดข้างนอกนั่นที่พูดอะไรออกไปก็ไม่รู้น่ะสิ พูดไปเรื่อย” อวี๋เซียนฮึดฮัด กำหมัดขึ้นมาทันที

เฝิงหยิงหยิงก็ไม่ได้ปิดบัง “มีคนพูดว่าหลันเฉิงกับท่านหญิงเป็นคู่สร้างคู่สม แต่กลับแต่งกับข้าซึ่งเป็นผู้หญิงจากตระกูลเล็กๆ ไม่สามารถให้การสนับสนุนสามีได้ และเพราะท่านหญิงป่วยหนัก ก็มีคนพูดว่าเป็นเพราะข้าวางยาพิษนาง…ข้าไม่รู้จะไปฟ้องร้องหาความยุติธรรมจากที่ไหนจริงๆ ข้อแรกคือท่านหญิงผู้นี้ไม่เคยดื่มชาที่ข้ารินให้เลยสักครั้ง ข้อสองคือนางไม่เคยแตะต้องขนมที่ข้าทำเลยสักหน หรือว่าข้าจะสามารถใช้น้ำลายที่ลอยออกไปวางยานางได้อย่างนั้นหรือ“

“พวกเขาแค่พูดสนุกปาก ไหนเลยจะสนใจว่าคนอื่นจะเป็นอย่างไร” เฝิงหยิงหยิงเองก็รู้สึกหดหู่เช่นกัน

สามีของนางเป็นคนดีมาก

แต่นางก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเขา!

“ใช่ นางเกิดในครอบครัวเล็กๆ แต่นางก็เป็นคนขยันขันแข็ง ฉลาดหลักแหลม และสามารถจัดการบัญชีได้ นางเป็นคนมีเหตุผลและมีคุณธรรม และยังนับว่าหน้าตาดีทีเดียว หากสามีแต่งงานกับนาง ครอบครัวของเขาจะเจริญรุ่งเรือง จะโทษนางได้หรือ!”

“หลังจากแต่งงานแล้ว เดิมทีเพื่อนร่วมงานของหลันเฉิงก็อยากจะไปมาหาสู่กันบ้าง แต่หลังจากที่ข้างนอกพูดกันแบบนั้น พวกผู้หญิงในครอบครัวเพื่อนฝูงเขาจึงไม่กล้าเชิญข้า เพราะกลัวว่าจะผิดใจกับจวนอ๋อง” เฝิงหยิงหยิงอธิบายเพิ่มเติม

เซี่ยเฉียวเข้าใจแล้ว

การล่วงเกินตระกูลใหญ่สูงศักดิ์เช่นนั้นก็เป็นการไม่ควร ต่อให้เวินหลันเฉิงจะเป็นจอหงวนอันดับหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีรากฐานไม่มั่นคง เมื่อมีข่าวลือพวกนั้นออกมาในเวลาเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้พวกเขาลำบากมากขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่า วันนั้นท่านหญิงได้พูดอะไรกับเวินหลันเฉิงบ้างหรือไม่ หรือว่านางอยู่ในงานนานแค่ไหน” เซี่ยเฉียวถามอีก

“นางเคยพูด” เฝิงหยิงหยิงอักอ่วนเล็กน้อย นางเหลือบมองเซี่ยเฉียวแล้วบอกตามตรง “วันนั้นหลังจากทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จแล้ว ข้าก็ถูกส่งกลับไปที่ห้องนอน เดิมทีสามีของข้าก็จะไปกับข้าด้วย หลังจากที่ดื่มเหล้ามงคลแล้ว สามีข้ายังต้องต้อนรับแขกที่อยู่ด้านหน้า เขาจึงออกไป แต่เมื่อเขาไปถึงประตูนางก็ขวางเขาไว้”

“ข้าอยู่ข้างใน เดิมทีก็อยากนั่งสงวนท่าที แต่ข้าก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจนไม่สามารถเพิกเฉยได้ ข้าจึงแอบไปฟังอยู่ที่ประตู”

เฝิงหยิงหยิงไม่รู้สึกว่านางทำอะไรผิด

หลังจากกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว เขาก็นับเป็นสามีของนาง สามีของนางกำลังพูดคุยกับหญิงสาวที่ชมชอบเขา นางเองก็ไม่อาจวางใจได้ นางจะต้องรับรู้เรื่องราวทั้งหมด มิฉะนั้นต่อไปก็อาจไม่เป็นผลดีต่อความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกเขา

ตอนที่ 978 ไปอยู่ที่ไหนกันแน่

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ใบหน้าอวบๆ ของเฝิงหยิงหยิงก็แดงราวกับกุ้งสุก

“ท่านหญิงถามหลันเฉิงว่า หยิงเหนียงเป็นเพียงผู้หญิงบ้านๆ นางจะคู่ควรมาเป็นภรรยาของท่านได้อย่างไร เพียงแต่ข้าคนนี้ก็ยังคงห่วงเรื่องหน้าตา ตอนที่กราบไหว้ฟ้าดินจึงไม่ได้ขัดขวาง ตอนนี้ไม่มีคนอื่นก็เลยมารอฟังคำของท่าน หากไม่ใช่เพราะผู้ใหญ่ในตระกูลจัดการเรื่องหยิงเหนียงให้ ท่านจะมีใจให้ข้าหรือไม่…” เฝิงหยิงหยิงยังเลียนแบบน้ำเสียงของท่านหญิงและเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง

อวี๋เซียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขยะแขยง

“ข้าไม่เห็นสีหน้าของนาง แต่ได้ยินเสียงร้องไห้จริงๆ”

“การอบรมสั่งสอนในครอบครัวของนางนับว่าค่อนข้างเข้มงวด มิฉะนั้นนางคงสร้างความวุ่นวายตอนที่กราบไหวฟ้าดินในวันนั้นน่าดู” เฝิงหยิงหยิงมีสีหน้ายินดี “ท่าทีของหลันเฉิงยังเหมือนเดิม เขามั่นคงมาก เขาพูดว่าแม้ว่าจะไม่มีข้า เขาก็ไม่สนใจภูมิหลังของครอบครัว แต่สนใจว่าภรรยาของเขาจะมีคุณธรรมหรือไม่มากกว่า”

“นึกไม่ถึงว่าใต้เท้าเวินจะพูดอะไรเช่นนั้นออกมาได้?” เซี่ยเฉียวรู้สึกประหลาดใจมาก

นั่นไม่ใช่เท่ากับเป็นการบอกว่าท่านหญิงผู้นั้นไม่มีคุณธรรมหรอกหรือ

เวินหลานเฉิงคนนี้มักมีภาพลักษณ์เหมือนซาลาเปาอุ่นๆ เขาดูเหมือนบัณฑิตอ่อนแอที่เต็มไปด้วยคำพูดยากๆ ฟังไม่เข้าใจ

“อันที่จริงๆ แล้วเขาแค่แสดงออกว่าอ่อนโยนเท่านั้น แต่เขาไม่ใช่คนที่คนอื่นจะมารังแกได้ ในวันแต่งงานของเรา ท่านหญิงยังมาอยู่ที่หน้าห้องของเรา แล้วสั่งให้บ่างหญิงชราไล่คนนอกออกไป การกระทำเช่นนั้นทำให้หลันเฉิงโกรธมาก” เฝิงหยิงหยิงรีบเล่าต่อไป

“จากที่เจ้าพูด มีความเป็นไปได้มากทีเดียวที่วิญญาณของคนคนนี้จะอยู่ในบ้านหลังนี้” เซี่ยเฉียวดูจริงจัง

เฝิงหยิงหยิงทำหน้าแปลกๆ

คงจะไม่อยู่ในบ้านนางจริงๆ หรอกนะ?

นางอยากให้ปรมาจารย์ตามหานางให้โดยเร็ว แต่หากวิญญาณของท่านหญิงยังคงวนเวียนอยู่ข้างกายหลันเฉิง…

แค่คิดจินตนาการเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฝิงหยิงหยิงก็รู้สึกอึดอัดและห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที

นางทั้งโกรธและรู้สึกหมดแรง

“ปรมาจารย์…” เฝิงหยิงหยิงร้องขอความช่วยเหลือทันที

น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนโยน แต่โชคดีที่นางไม่ใช่ผู้ชาย มิฉะนั้นต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟนางก็ต้องช่วยอย่างแน่นอน

“ช่วยพาข้าไปดูที่ห้องนอนและห้องทำงานของพวกเจ้าหน่อยได้ไหม ขอแค่เป็นที่ที่ใต้เท้าเวินมักจะเหยียบย่างไปเป็นประจำก็ต้องพาข้าไปดูให้หมด” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างกังวล

บ้านของเวินหลันเฉิงค่อนข้างสะอาด นอกจากวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่มีสติบางตนแล้ว วิญญาณที่ทำตัววุ่นวายพวกนั้นไม่มีปรากฏให้เห็นเลยสักตน

ถึงอย่างไรเวินหลันเฉิงก็เป็นจอหงวน ร่างกายของเขามีพลังของบัณฑิตนักวิชาการ ประกอบกับความมีคุณธรรมสูงส่งของเขา เขาจึงมีพลังยับยั้งวิญญาณอยู่บ้าง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้มากมายอะไร และเทียบไม่ได้กับปราณมังกรอยู่แล้ว

จิตวิญญาณที่มีชีวิตนั้นแตกต่างจากวิญญาณ จึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องการยับยั้งอะไร

“แน่นอน” เฝิงหยิงหยิงตอบทันที

นางนำเซี่ยเฉียวเดินไปที่เรือนหลังโดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย

ภายในเรือนนั้นประณีตงดงามมากโดยไม่ได้ฉูดฉาดบาดตามากเกินไป ภายในห้องนอนก็งดงามขึ้นไปอีก เนื่องจากพวกเขาเพิ่งจะแต่งงานไปได้ไม่นาน จึงยังพอจะเห็นสีแดงสดประดับตกแต่งอยู่บ้าง แต่นอกเหนือจากเทียนสีแดงและผ้าม่านสีแดงแล้ว ส่วนที่เหลือทั้งหมดต่างก็เป็นสีพื้นๆ ที่ดูดี

เซี่ยเฉียวกวาดตามองก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มี”

“ดีจัง” เฝิงหยิงหยิงโล่งใจ “อย่างนั้นก็ไปดูที่ห้องหนังสือเถอะ หากนางอยู่ที่ห้องหนังสือ ข้ายังพอรับได้หน่อย”

นางมักจะช่วยสามีฝนหมึก ในห้องหนังสือพวกเขาไม่เคยทำสิ่งที่ไม่เหมาะสม แต่พวกเขาก็มักจะทำตัวรักใคร่สนิทสนมกันเป็นปกติยามอยู่ด้วยกัน หากท่านหญิงเห็นอย่างนั้นแล้ว แม่นางอาจจะยอมตัดใจแล้วก็ได้

อย่างไรก็ตาม นอกจากหนังสือที่เรียงเป็นแถวพวกนั้นแล้ว ในห้องหนังสือก็ยังไม่มีกลิ่นอายของจิตวิญญาณอื่นเลยนอกจาก

หลังจากนั้นเฝิงหยิงหยิงก็นำนางเดินไปเกือบทั่วบ้านตระกูลเวิน

บ้านของตระกูลเวินไม่ได้ใหญ่โต ดังนั้นพวกนางจึงใช้เวลาไม่นานเพื่อเดินจนทั่ว แต่สุดท้ายกลับไม่พบอะไรเลย

ท่านหญิงไปอยู่ที่ไหนกันแน่