ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 975 คนเดียวกัน / ตอนที่ 976 อายุสั้นลง

ตอนที่ 975 คนเดียวกัน / ตอนที่ 976 อายุสั้นลง

ตอนที่ 975 คนเดียวกัน

เซี่ยเฉียวเดินตามเส้นทางการแต่งงานในวันนั้น เลี้ยวไปเลี้ยวมาจนถึงหน้าบ้านเวินหลันเฉิง

เวลานี้เวินหลันเฉิงยังทำงานอยู่ที่สำนักฮั่นหลิน ดังนั้นเขาจึงไม่อยู่บ้าน แต่เฝิงหยิงหยิงอยู่ เซี่ยเฉียวมาเยือนโดยไม่ได้ส่งจดหมายมาก่อน นางจึงรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

เฝิงหยิงหยิงเองก็เคยพบรัชทายาทมาก่อน นางไม่กล้าปฏิเสธไม่ให้พวกเขาเข้าบ้าน

นางถึงขนาดเชิญพวกเขาเข้าบ้านอย่างประหม่า

เฝิงหยิงหยิงไม่เคยพบปรมาจารย์โม่มาก่อน แต่ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินชื่อปรมาจารย์โม่มาแล้ว ตอนที่นางติดอยู่ในป่ากับเซี่ยเฉียวก่อนหน้านี้ วันถัดมาพวกเขาก็เชิญตัวปรมาจารย์โม่ให้ไปกำจัดวิญญาณชั่วร้าย ดังนั้นเมื่อนางเห็นปรมาจารย์โม่ในเวลานี้ สีหน้าท่าทางของนางจึงให้ความเคารพนับถือสูงสุด

“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทกับท่านปรมาจารย์มาที่นี่ด้วยเรื่องใด ตอนนี้สามีของข้าไม่ได้อยู่บ้าน แต่พวกท่านต้องการพบเขา ข้าจะให้คนไปส่งจดหมายแจ้ง…” ใบหน้าของเฝิงหยิงหยิงอวบอิ่ม ดวงตาทั้งคู่มีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

แม้ว่านางจะประหม่า แต่ก็ไม่ได้แสดงความขี้ขลาด

ตั้งแต่วินาทีที่พวกนางเข้าประตูมา เซี่ยเฉียวก็มองซ้ายมองขวาดูสภาพของจวนตระกูลเวิน แล้วก็รู้สึกว่านางเป็นนายหญิงที่ดูแลบ้านได้ดี”

“มาตามหาจิตวิญญาณที่มีชีวิต ไม่จำเป็นต้องแจ้งใต้เท้าเวินหรอก” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวสอดคล้อง

“วิญญาณที่มีชีวิต?” ดวงตาของเฝิงหยิงหยิงเป็นประกาย “เชิญปรมาจารย์ตามสบาย ไม่ทราบว่าข้าจะอยู่ดูด้วยได้หรือไม่”

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

เฝิงหยิงหยิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย จากนั้นนางก็เหลือบมองไปที่รัชทายาท ถึงอย่างนั้นนางก็ยังค่อนข้างวิตกเล็กน้อยและลังเลที่จะพูด

เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ฮูหยินเวินอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ วันนี้เป็นความผิดของข้าต่างหากที่มารบกวนเจ้า…”

“ปรมาจารย์โม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ข้าเคยได้ยินมาก่อนว่า ท่านมีความสามารถเก่งกาจ วันนี้ได้พบท่านด้วยตัวเองจึงอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ อีกอย่าง…วันนี้เพื่อนสนิทของข้าก็อยู่ด้วย เวลานี้นางอยู่ที่เรือนหลังตามลำพังคนเดียว นางเองก็รู้สึกชื่นชมคนอย่างท่านมานานแล้ว ดังนั้น…ข้าจึงคิดว่าจะสามารถเชิญเพื่อนข้าออกมาดูด้วยกันได้หรือไม่” เฝิงหยิงหยิงเอ่ยอย่างระมัดระวังในความตื่นเต้น

“เพื่อนสนิท?” เซี่ยเฉียวชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นความคิดก็ผุดขึ้นมา

คงจะไม่ใช่…อาจารย์อวี๋หรอกนะ?

แต่นางไม่อาจปฏิเสธคำขอนี้ของเฝิงหยิงหยิงได้ เซี่ยเฉียวจึงพยักหน้า “ย่อมได้อยู่แล้ว”

“ข้าจะรอท่านข้างนอก” รัชทายาทกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อนที่จะออกไปที่รถม้า

เวินหลันเฉิงไม่อยู่บ้าน แม้ว่าเขาจะเป็นรัชทายาท แต่เขาก็ยังเป็นคนนอกที่เป็นผู้ชายอยู่ดี หากต้องพบเฝิงหยิงหยิงแล้วต้องพบกับเพื่อนสนิทของนางอีก มันก็จะดูไม่ค่อยดีเท่าไร เขารออยู่ข้างนอกอย่างสงบดีกว่า

เซี่ยเฉียวเองก็เข้าใจและไม่ได้ห้ามอะไรเขา

พอเขาจากไป เฝิงหยิงหยิงก็โล่งใจทันที และรีบให้คนไปเชิญเพื่อนสนิทของนางมา

ไม่นานนักนางก็มาถึง

เป็นอาจารย์อวี๋อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด!

เดิมทีอวี๋เซียนก็ยังงุนงงไม่เข้าใจว่าเฝิงหยิงหยิงจะให้นางออกมาพบแขกด้วยทำไม แต่ตอนนี้เมื่อนางเห็นคนที่อาบไปด้วยกลิ่นอายเซียนอย่างนี้แล้ว ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีก่อนที่ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปตรงหน้าเซี่ยเฉียวอย่างรวดเร็วและดุดัน!

เซี่ยเฉียวกำลังจะยิ้มให้นาง แต่แล้วอวี๋เซียนก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที “ท่านอาจารย์เซียน!”

“ก่อนหน้านี้ผู้น้อยไม่รู้ความ กลับสงสัยในความสามารถของท่าน หลายวันที่ผ่านมานี้ผู้น้อยรู้สึกเสียใจยิ่งนัก น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้พบร่องรอยท่านอาจารย์เซียนอีก ข้ายังนึกว่าท่านเป็นเซียนไปแล้วเสียอีก! ตอนนี้ได้พบท่านอีกครั้ง ผู้น้อยก็ตายตาหลับแล้ว!”

“…” เซี่ยเฉียวตกใจยิ่ง นางรีบเบี่ยงตัวไปด้านข้าง ไม่กล้ารับการคารวะของนาง!

เฝิงหยิงหยิงอดอุทานออกมาไม่ได้ “สวรรค์ พี่หญิงอวี๋ นึกไม่ถึงเลยว่าผู้วิเศษที่ท่านพูดถึงคือปรมาจารย์โม่เองหรือนี่?! ท่านมีวาสนาจริงๆ!”

“ก็ใช่น่ะสิ!” อวี๋เซียนยังไม่ยอมลุกขึ้น ฝ่ามือเรียวยาวทั้งสองข้างของนางตบเข้าหากัน “ข้าโง่เอง! ในเมืองหลวงมีคนมากมายที่พูดว่าปรมาจารย์โม่เก่งกาจ ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึงว่าปรมาจารย์โม่จะเป็นคนคนเดียวกับอาจารย์เซียนของข้ากันนะ!”

ตอนที่ 976 อายุสั้นลง

แววตาที่อวี๋เซียนมองปรมาจารย์โม่เต็มไปด้วยความร้อนแรง น้ำเสียงตรงไปตรงมานั้นทำให้เซี่ยเฉียวอดหน้าแดงไม่ได้

“รีบลุกขึ้นมาเร็ว…” เซี่ยเฉียวเองก็อยากจะคุกเข่าลงไปด้วยแล้ว

นางและอาจารย์อวี๋ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ตอนนั้นนางกลับปล่อยให้อาจารย์อวี๋ต้องถ่อมตัวเช่นนี้ นางรู้สึกไม่ดีจริงๆ

“อาจารย์เซียน นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ” อวี๋เซียนยังไม่ลุกขึ้น “ท่านไปมาไร้ร่องรอย ข้ากลัวว่าพริบตาเดียวท่านจะหายไปอีกแล้ว หลายวันมานี้ข้ามักจะนึกถึงท่านอาจารย์เซียนและรอคอยอยู่เสมอ หากข้าสามารถกราบท่านเป็นอาจารย์ได้…แม้จะเป็นศิษย์แค่ในนามก็ไม่เป็นไร ผู้น้อยจะต้องพยายามกตัญญูต่ออาจารย์เซียนให้ดีที่สุดเป็นแน่!”

“อย่านะ!” เซี่ยเฉียวตกใจ “ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น…”

“ต้องถึงขนาดนั้นสิ โชคดีที่ได้อาจารย์เซียนช่วย ข้าถึงได้งานที่ดี ทั้งยังได้พบกับแม่นางเซี่ยและคุณชายเซี่ยอีก พวกเขาล้วนแต่เป็นคนที่สุดยอดทั้งนั้น พวกเขาช่วยข้าตามหาลูกพี่ลูกน้องของข้าด้วยนะ! จริงสิ อาจารย์เซียนหรือว่าท่านจำข้าไม่ได้ ตอนนั้นข้าแต่งตัวเป็นผู้ชายเดินอยู่ตามถนน…” อวี๋เซียนรีบทำท่าทางอย่างผู้ชายดุดัน พยายามแสดงลักษณะที่องอาจของตนเองออกมาให้นางเห็น

“ข้าไม่รับศิษย์หรอก เจ้ารีบลุกขึ้นมาเถอะ” เซี่ยเฉียวร้อนใจแล้วจริงๆ

“เป็นผู้น้อยที่ไม่ดี ทำให้ปรมาจารย์โม่โกรธ” อวี๋เซียนรีบลุกขึ้นทันที

นางไม่ได้ต้องการติดตามปรมาจารย์จริงๆ หรอก เพียงแต่นางเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่เสมอ ในเมื่อนางชอบและชื่นชมปรมาจารย์ นางจึงอยากแสดงออก ไม่อยากจะลังเลและพลาดโอกาสไป

แต่ในเมื่อปรมาจารย์ไม่เต็มใจรับศิษย์ นางเองก็จะไม่บังคับและจะยังกตัญญูต่อนางต่อไปเหมือนเดิม!

หากจะพูดขึ้นมา หลังจากที่ได้นางพบกับปรมาจารย์แล้ว นางก็โชคดีขึ้นเรื่อยๆ

ปรมาจารย์เป็นดาวนำโชคของนางจริงๆ

เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจ้าไม่ควรคุกเข่าให้ข้า”

“ทำไมหรือ” อวี๋เซี่ยนตกตะลึงไป “ผู้น้อยเคารพนับถืออาจารย์…”

คุกเข่าแค่นี้ไม่ได้เสียเลือดเสียเนื้ออะไรเสียหน่อย

“มันไม่เหมาะสม” เซี่ยเฉียวดื้อดึง ส่วนเหตุผลก็คือ ข้อแรกเพราะทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน นางปิดบังตัวตนก็ไม่จริงใจพออยู่แล้ว หากนางยังหลอกให้อวี๋เซียนคุกเข่าให้อีก นางก็เป็นพวกต่ำช้าแล้ว อีกอย่าง…

ตอนที่นางคุกเข่าลง เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองแน่นหน้าอก บรรยากาศมันผิดปกติ บางที…นางอาจจะอายุสั้นลง?

“เช่นนั้นข้าจะไม่คุกเข่าแล้ว” อวี๋เซียนเองก็ไม่ชักช้าอืดอาด “ปรมาจารย์ วันนี้ท่านจะทำอะไรหรือ หากมีอะไรที่ข้าทำให้ท่านได้ก็ขอให้บอกได้ทันที”

นางตบหน้าอกตัวเอง

เซี่ยเฉียวเห็นนางทำอย่างนั้นก็รู้สึกไม่อยากมอง

อวี๋เซียนดู…หน้าตาดีและองอาจ แต่ท่าทางที่หยาบกระด้างของนางทำให้นางนึกถึงใบหน้าที่อัปลักษณ์ของพี่ชายใหญ่ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถมองอวี๋เซียนตรงๆ ได้

แน่นอนว่าหากนางสวมเสื้อผ้าผู้ชาย มันจะดูสบายตามากกว่า แต่วันนี้นางสวมเสื้อผ้าสีชมพูที่ดูบอบบางและน่ารักอย่างนั้น เมื่อประกอบกับการเคลื่อนไหวที่กล้าหาญและเปิดเผยเป็นอิสระ มันจึงดูเหมือนกับว่านางถูกเสือร้ายสิงร่างกระนั้น

เซี่ยเฉียวถอนหายใจ จากนั้นนางก็มองเฝิงหยิงหยิงก่อนจะเอ่ย “ใช่แล้ว ฮูหยินเวิน ข้าอยากจะถามเจ้าสักหน่อย วันที่เจ้าแต่งงานมีอะไรเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติเกิดขึ้นบ้างหรือไม่”

เฝิงหยิงหยิงหน้าแดง ดูเขินอายเล็กน้อย

“ไม่ทราบว่า…ที่ปรมาจารย์ถามถึงคือหมายถึง…สามีของข้าหรือ เขา เขาไม่มีอะไรผิดปกติ เพียงแต่เงอะงะซุ่มซ่ามไปหน่อย จึง จึงตกเตียงไปโดยไม่ระวัง” นางพูดจบก็หน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก

“!!!” เซี่ยเฉียวแทบสำลัก

“ไม่ได้หมายถึงเรื่องพวกนั้น…” เซี่ยเฉียวอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก นางรู้สึกว่าเวลานี้เฝิงหยิงหยิงน่าจะเห็นนางเป็นท่านหมอคนหนึ่งไปแล้ว ดังนั้นไม่ว่านางจะถามอะไร แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องส่วนตัว นางก็จะพูดออกมาอย่างว่าง่าย

เฝิงหยิงหยิงกระบิดกระบวน “เช่นนั้นพวกท่านก็รีบๆ ลืมมันไปเถอะ…”

“…” ลืมไม่ลง

เซี่ยเฉียวหัวเราะแห้งๆ ออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ในวันแต่งงานของเจ้า เจ้าได้เห็นแม่นางสูงศักดิ์ที่สวมเครื่องประดับล้ำค่าเต็มตัวที่คนอื่นเรียกว่าท่านหญิงบ้างหรือไม่”