ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 973 คนใช้การไม่ได้ / ตอนที่ 974 ตามหาวิญญาณ

ตอนที่ 973 คนใช้การไม่ได้ / ตอนที่ 974 ตามหาวิญญาณ

ตอนที่ 973 คนใช้การไม่ได้

จากปากของคนภายนอกก็คงสรุปได้ไม่ยากว่าฮ่องเต้รักรัชทายาทยิ่งชีวิต…

ก่อนหน้านี้ก็องค์ชายสององค์ชายสาม คนหนึ่งก็ถูกกักบริเวณเพราะวิพากษ์วิจารณ์พระชายารัชทายาท ส่วนอีกคนที่พูดไม่ดีเกี่ยวกับรัชทายาทก็ถูกลดบทบาท ความสามารถในการสร้างศัตรูให้กับรัชทายาทของฮ่องเต้นั้นไม่มีใครเทียบได้เลยจริงๆ

“เสด็จพ่อช่าง…รักข้าเกินไปหน่อยจริงๆ” จ้าวเสวียนจิ่งเผยรอยยิ้มช่วยไม่ได้ออกมา “ไม่ขอปิดบังศิษย์พี่ ตอนยังเด็กข้าเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเสด็จพ่อต้องการทำร้ายข้า”

“ตอนนั้นข้าอายุแค่ห้าหรือหกขวบและก็พอเข้าใจเหตุผลบางอย่างได้บ้าง หากข้าไม่ฉลาดตั้งแต่เนิ่นๆ ตอนนี้ข้าก็คงเป็นคนใช้การไม่ได้คนหนึ่งไปแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งยังรู้สึกว่าเขาน่าทึ่งมาก

เสด็จพ่อของเขายังสอนอะไรบางอย่างในหนังสือประวัติศาสตร์ให้กับเขา แต่ที่มากกว่าหนังสือก็ยังมีรางวัลและผลประโยชน์อีกมากมายนับไม่ถ้วน

“เจ้าเองก็ลำบากเหมือนกันนะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

บิดาในยุคนี้รับมือยากจริงๆ

“ไม่ลำบาก ข้าเองแค่รู้สึกสับสนกับมันอยู่ประมาณหนึ่งปีเท่านั้น จากนั้นข้าก็ยอมรับความรักของเสด็จพ่ออย่างใจเย็น แล้วชีวิตของข้าก็นับว่าค่อนข้างสบาย” มุมปากของจ้าวเสวียนจิ่งยกขึ้นดูบ้าคลั่งอยู่เล็กน้อย

เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาเสียงดัง

นางนี่มัน…

ถึงกับคิดว่าเขาลำบาก? น้ำเข้าสมองไปแล้วหรือ

ในฐานะรัชทายาท เขาไม่ต้องแย่งชิงความรักความโปรดปรานกับน้องชายคนอื่นๆ ทั้งยังไม่ต้องกังวลว่าฮ่องเต้จะเย็นชาไร้หัวใจกับเขาอย่างกะทันหัน กระทั่งยังได้รับคำชมเชยยกยอจากบิดาของตนเองอยู่บ่อยครั้ง ชีวิตของเขาช่างน่าอิจฉาอย่างเห็นได้ชัด!

หากท่านพ่อของนางได้สักครึ่งหนึ่งของฮ่องเต้ นางคงไม่ต้องเก็บสะสมเงินทองอย่างยากลำบากขนาดนี้หรอก

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองมีความกดดันค่อนข้างมาก

ฮ่องเต้รักรัชทายาทมากขนาดนี้ หากต่อไปนางทำให้รัชทายาทผิดใจล่ะก็….นางจะยังรักษาชีวิตของของคนทั้งครอบครัวเอาไว้ได้หรือ

“เสด็จพ่อเคยพูดกับข้าว่า รอให้แม่นางเซี่ยแต่งเข้ามาก่อน ค่อยดูว่าในพระคลังส่วนตัวมีของดีอะไรบ้างหรือไม่ จะให้นางขนกลับไปใช้ ให้ทำเช่นเดียวกับคนทั่วไป ไม่ต้องมีกฎเกณฑ์มากเกินไป” จ้าวเสวียนจิ่งดูเหมือนจะเข้าใจว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ และให้ความมั่นใจกับนางโดยตรง

นอกจากนี้พอถึงเวลาที่จะแต่งงาน…

ทุกคนต่างก็รู้ว่าตระกูลเซี่ยไม่มีเงิน

เพื่อไม่ให้สินสอดทองหมั้นของพระชายารัชทายาทน้อยเกินไป ฝ่ายพิธีการจะซื้อหาให้เพิ่มเติมตามความเหมาะสม ตระกูลเซี่ยมอบแผนที่โลกให้แก่เสด็จพ่อ ย่อมต้องปฏิบัติต่อตระกูลเซี่ยอย่างดีอยู่แล้ว

เมื่อเซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นอารมณ์ของนางค่อนข้างซับซ้อน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง หลังจากที่นางแต่งงานกับรัชทายาท…

นางก็น่าจะเป็นจุดสนใจเช่นเดียวกับเขา?

เช่นนั้นแล้วความเป็นไปได้ที่จะถูกเปิดโปง…ก็ยิ่งมากขึ้น?

เซี่ยเฉียวสูดดมกลิ่น ลูบสัมผัสกล่องที่อยู่ในมือ และก้มหน้าลงเปิดดู

“มัน…เป็นพู่กันที่ดีจริงๆ” เซี่ยเฉียวหยิบมันขึ้นมาดูอย่างง่ายๆ

ด้ามพู่กันเป็นไม้จริงๆ แต่ที่ปลายด้านหนึ่งกลับเป็นกระดูกชิ้นเล็กๆ มันไม่ยาวมาก และดูไม่เหมือนกระดูกด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนหยกขาวที่มันวาว

“เจ้าพบของสิ่งนี้ที่ไหน” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามหลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว

“เสด็จพ่อเคยชอบพู่กันด้ามนี้ที่สุด แล้วก็พระราชทานให้ข้าเป็นรางวัล ข้าใช้อยู่สองสามครั้ง แต่ก็รู้สึกจับไม่ค่อยถนัดก็เลยเก็บมันไว้ ตอนวันเกิดน้องสี่ก็ให้เขาไปเป็นของขวัญ เพิ่งจะไปขอกลับมานี่แหละ” จ้าวเสวียนจิ่งอธิบายค่อนข้างชัดเจนทีเดียว

จ้าวเสวียนจิ่งตัวสูง เวลานี้เขาก้มศีรษะเล็กน้อย เดินไปพลางก็ตอบคำถามของเซี่ยเฉียวไปพลาง

“แย่งมาจากองค์ชายสี่ ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรหรือเปล่า” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

องค์ชายสี่เองก็เป็นน้องชายที่ดีที่หาไม่ได้ง่ายๆ เขาไม่เคยคิดที่จะแย่งบัลลังก์ของจ้าวเสวียนจิ่ง แต่ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหนก็มีอามณ์กันได้ หากไปจี้จุดเขาเข้า แล้วเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาเพราะเรื่องนี้จะทำอย่างไร

“ท่านวางใจได้ ข้าพูดกับน้องสี่ชัดเจนแล้ว นอกจากนี้ข้าก็ยังเลือกเครื่องเขียนล้ำค่าชุดหนึ่งส่งไปให้เขาด้วย อีกอย่างพู่กันด้ามนี้เขาก็ไม่ค่อยได้ใช้อะไรมากมาย เก็บอยู่ในคลังจนฝุ่นเกาะแล้ว”

ตอนที่ 974 ตามหาวิญญาณ

จ้าวเสวียนจิ่งพูดอย่างนั้น เซี่ยเฉียวก็วางใจ

ทั้งสองเดินออกมาจากจวนอ๋อง เบื้องหลังยังมีสาวใช้ที่ชื่อว่าหวนเอ๋อร์ติดตามมาด้วย

“ตอนนี้ศิษย์พี่จะไปไหนหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งยังไม่คิดจะจากไป

“จะไปตามหาจิตวิญญาณของท่านหญิง” เซี่ยเฉียวพูดจบแล้วก็สั่งให้สาวใช้ชื่อหวนเอ๋อร์ไปนั่งหน้ารถม้า “เจ้านำคนขับไปตามทาง ก่อนที่ท่านหญิงจะเกิดเรื่องสองสามวันนางไปที่ไหนมาบ้าง พบใครบ้างก็ค่อยๆ ไปตามนั้น ไม่ต้องลำบากใจ”

เวลานี้หวนเอ๋อร์ระมันระวังตัวราวกับจะหายตัวไปกระนั้น นางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

เมื่อก่อนนางก็เคยเจอรัชทายาท!

ถึงอย่างไรท่านหญิงของนางก็เป็นที่รักใคร่โปรดปรานของฮองเฮา กับองค์รัชทายาทเองนางก็ได้พบเจอบ่อยครั้ง ยามที่รัชทายาทเผชิญหน้ากับท่านหญิงของนาง…พระองค์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

ตอนที่ท่านหญิงยังเด็ก รัชทายาทก็ยังให้ความสนิทสนมอยู่บ้าง แต่พอโตขึ้นรัชทายาทก็ไม่ค่อยยิ้มแย้มอีกเลย

ดูเหมือนว่า…พระองค์รำคาญที่ท่านหญิงของนางพูดมาก ทั้งเสียงดังและเอาแต่ใจ…

แต่ตอนนี้ รัชทายาทกลับพูดจาน่าฟังกับปรมาจารย์โม่ผู้นี้ได้แล้ว!

หวนเอ๋อร์เองก็ไม่กล้าแสดงความเห็นอะไร

หลังจากออกจากจวนอ๋อง นางก็ไปที่หอจอหงวนก่อน ซึ่งที่นั่นเป็นสถานที่ที่ดี ซึ่งในตอนนั้นที่มีขบวนแห่จอหงวน พวกเขาก็เริ่มต้นจากที่นี่ หากอยู่บนชั้นสองก็สามารถมองลงมาเห็นภาพบรรยากาศได้เป็นอย่างดี

“วันที่ใต้เท้าเวินแต่งงานก็ผ่านตรงนี้ คุณหนูของพวกเราก็รอขบวนรับเจ้าสาวที่ตรงนี้ จากนั้นก็ติดตามขบวนไปที่จวนตระกูลเวินด้วย” หวนเอ๋อร์เอ่ยอย่างระมัดระวัง

เซี่ยเฉียวพยักหน้าแล้วลงจากรถไปสำรวจดูรอบๆ

มีวิญญาณทุกประเภทอยู่มากมายรอบตัว

เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นวิญญาณที่น่าเกลียด นางก็จะพยายามหลีกเลี่ยงและไม่มองอีกเป็นครั้งที่สอง แต่หลังจากมองหาเป็นเวลานาน นางก็ยังไม่พบจิตวิญญาณของจ้าวจยาหลิง ซึ่งน่าจะไม่ได้อยู่ที่นี่

เซี่ยเฉียวเคยเห็นวิญญาณดินที่แยกออกจากร่างมาก่อน แม้ว่าวิญญาณจะไม่สมบูรณ์ แต่ผิวพรรณดีมากไม่เหมือนกับวิญญาณของคนตาย จึงทำให้แยกแยะได้ง่ายมาก

“ไปที่อื่นอีก” หลังจากนั้นไม่นานเซี่ยเฉียวก็บอก

รถม้าเดินทางต่อไป

แต่หลังจากออกเดินทางได้ไม่นาน รถม้าก็หยุดอีกครั้งเมื่อถึงถนนถัดไป “คุณหนูของข้าชอบอาหารและเครื่องประดับบนถนนเส้นนี้ที่สุด เมื่อใดก็ตามที่นางออกมาจากบ้านก็จะต้องมาแวะดูแทบทุกร้าน นอกจากนี้ยังมีโรงละครที่นางชอบมาก ยังเคยให้รางวัลพวกเขาด้วย”

ต้องบอกเลยว่าชีวิตของท่านหญิงมีสีสันมาก

เมื่อมีเงินมาก พอเห็นอะไรก็ชอบที่จะซื้อไปหมดทุกอย่าง

ของที่ขายบนถนนเส้นนี้มีราคาแพงมาก หนึ่งในนั้นคือร้านขายเครื่องประดับที่เซี่ยเฉียวเคยได้ยินชื่อมาก่อน ซึ่งเครื่องประดับศีรษะหนึ่งชุดอาจมีราคาหลายร้อยตำลึง หากเป็นของที่หายากขึ้นมาหน่อยก็จะยิ่งมีราคาแพงมากขึ้นไปอีก

แต่มันก็ดูดีจริงๆ

เซี่ยเฉียวเองก็เคยพบเห็นสตรีสูงศักดิ์หลายคน พวกนางสวมเครื่องประดับเหล่านั้น ซึ่งมันทำให้คนที่บอบบางและหน้าตาดีอยู่แล้วสามารถสวยน่ารักขึ้นได้อีก

หากของพวกนั้นมีราคาถูกสักหน่อย นางก็จะซื้อด้วยเหมือนกัน

ไล่ดูทีละร้าน

จากถนนสู่ตรอกซอกซอยก็ไม่พบเลย

แม้ว่าจะมีรถม้า เซี่ยเฉียวก็ยังรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย แต่ตราบใดที่นางรับงานมาแล้ว เซี่ยเฉียวก็จะไม่ทำแบบขอไปทีให้เสร็จๆ ไป นางจะต้องใส่ใจ แค่เหนื่อยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นอุปสรรคใดๆ

“ในเมื่อวิญญาณของนางไปที่จวนตระกูลเวินด้วย ทำไมเราไม่ลองไปดูที่บ้านเวินหลันเฉิงกันก่อนเผื่อว่าจะมีเบาะแสอะไรอีกไหม” จ้าวเสวียนจิ่งหยุดไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยเสริม “จยาหลิง มีนิสัยดื้อรั้น หากนางหมกมุ่นอยู่กับหลันเฉิงจริงๆ ตอนที่หลันเฉิงแต่งงาน นางจะต้องพยายามพูดอะไรกับเขาบ้างเป็นแน่ สะใภ้เฝิงอาจจะมีเบาะแสอะไรบ้างก็ได้”

“ตกลง หากอย่างนั้นเราไปหาทางนี้กัน” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

วันแต่งงานถือเป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุด

นอกจากนี้เวินหลันเฉิงยังเป็นสาเหตุหลักของ ‘ไข้ใจ’ ของจ้าวจยาหลิง พวกเขาจึงต้องให้ความสนใจกับเขามากหน่อย