ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 971 รุ่งเรืองเพื่องฟู / ตอนที่ 972 เลี้ยงให้เสียคน

ตอนที่ 971 รุ่งเรืองเพื่องฟู / ตอนที่ 972 เลี้ยงให้เสียคน

ตอนที่ 971 รุ่งเรืองเพื่องฟู

ในจวนมีเรือนมากมาย แต่ตำแหน่งตรงนั้นเป็นตำแหน่งสำคัญ

เป็นเรือนที่ค่อนข้างดีเลยทีเดียว แต่เนื่องจากท่านอ๋องผู้ชราตายไปอย่างน่าเวทนาเพราะต้องชดใช้ชีวิตให้กับบัณฑิตซิ่วไฉคนหนึ่ง จึงทำให้คนในครอบครัวรู้สึกว่าไม่เป็นมงคล และไม่ค่อยได้ไปเหยียบที่นั่น

จวนอ๋องใหญ่โตขนาดนี้ ขาดไปแค่เรือนเดียวก็ไม่มีผลอะไร

“ไม่ควรปล่อยให้ที่ตรงนั้นว่างเปล่า” ถึงอย่างไรเซี่ยเฉียวก็รับเงินมาแล้ว นางจึงไม่ถือสาที่จะพูดอะไรสักสองสามคำ “หากเปรียบบ้านหลังนี้เป็นคนคนหนึ่ง ผืนดินทางตะวันออกตรงนั้นก็คือหัวใจของมัน และหัวใจจะต้องมีเลือดไปหล่อเลี้ยงจึงจะดี หากปล่อยให้ว่างอยู่ทั้งวันโดยไม่มีคนเข้าไปอยู่บ้างเลย แต่เมื่อเป็นระยะเวลาสั้นก็ไม่เป็นไร แต่ว่าหากนานไป บุตรหลานก็จะต้องจากบ้าน จะรักษาคนไว้ไม่ได้”

พระชายาตกใจมาก

ลูกชายของนางล้วนแต่ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง

พวกเขารู้ว่าจวนหย่งหลินอ๋องมักจะเป็นที่ตลกขบขันของผู้อื่น ดังนั้นบรรดาลูกชายของนางที่มีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เช่นกันต่างก็ออกไปสร้างความสำเร็จทางการทหารตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปดปี

“แต่คฤหาสน์หลังนี้…ท่านอ๋องชราไม่ได้สิ้นไปเพราะอายุขัย แต่เป็นการพระราชทานความตาย” พระชายาลังเลเล็กน้อย

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอก หากพระชายารู้สึกไม่สบายใจก็สามารถเชิญนักพรตจากวัดอวี้ซวีมาทำพิธีขับไล่ความโชคร้ายได้ เท่านี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างปลอบประโลม จากนั้นก็เอ่ยช้าๆ “คฤหาสน์เกือบทั้งหมดในเมืองหลวงนั้นเก่าแก่ และก็น่าจะมีคนที่ล่วงลับไปแล้วไม่น้อย ทั้งป่วยตาย เหนื่อยตาย ตายเพราะอุบัติเหตุถมเถไป ท่านไม่จำเป็นจะต้องระมัดระวังขนาดนั้น แค่ไม่ทำอะไรที่เป็นข้อต้องห้ามสำคัญๆ ก็พอแล้ว”

“ข้อห้ามสำคัญมีอะไรบ้าง” พระชายาเอ่ยถาม

“ตัวอย่างเช่น…ไม่สมควรว่าร้ายคนตาย” เซี่ยเฉียวยกตัวอย่างขึ้นมาง่ายๆ “สิ่งสำคัญคือการมีจิตใจที่เคารพ แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกเคารพก็อย่าได้เแสดงออกมาทางสีหน้า แข็งแกร่งเกินไปหรืออ่อนแอเกินไปก็ไม่ดี มีเพียงจิตใจปกติเท่านั้นที่สามารถกันวิญญาณออกไปได้”

พระชายาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ขอบคุณท่านปรมาจารย์สำหรับคำชี้แนะ วันหน้าข้าจะให้คนมาทำความสะอาด และเชิญปรมาจารย์จากวัดอวี้ซวีมาทำพิธี แล้วค่อยย้ายเข้าไป”

เซี่ยเฉียวเองก็สามารถทำพิธีขับไล่ความโชคร้ายได้ แต่เนื่องจากวัดอวี้ซวีเป็นคนแนะนำงานนี้มาให้นาง นางเองก็ต้องตอบแทนบ้างเช่นกัน

เซี่ยเฉียวมักจะมีความอดทนกับลูกค้าเสมอ

ตอนที่นางมาก็มัวแต่กังวลเรื่องจ้าวจยาหลิงจึงได้เดินค่อนข้างเร็ว และไม่ค่อยไม่มองอะไรมาก แต่ตอนนี้นางเดินไปพลางก็สามารถมองไปพลางว่ามีอะไรตรงไหนที่ไม่เหมาะสมบ้าง

จวนอ๋องนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต แม้แต่ฮวงจุ้ยเองก็ไม่เลวเลย

“เมื่อก่อนก็เคยมีผู้วิเศษมาดูคฤหาสน์ของเราให้แล้ว และก็บอกว่าถูกต้องเหมาะสมไปหมดทุกอย่าง ท่านอ๋องบอกข้าว่า ผู้ชายที่อาศัยอยู่ที่นี่จะมีอนาคต” พระชายายิ้มขื่นเล็กน้อย “หากมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ท่านอ๋องผู้ชราก็คงจะไม่ทำเรื่องเหลวไหลอย่างนั้นหรอก”

เซี่ยเฉียวเองก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง

ท่านอ๋องชราที่ตายไปแล้วเป็นชายชราเสเพลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง

“ฮวงจุ้ยนั้นดีจริงโดยไม่มีข้อสงสัย เพียงแต่ใช่ว่าฮวงจุ้ยดีแล้ว คนเราจะทำตัวกำเริบเสิบสานตามอำเภอใจได้ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งเสริม หากอยากรุ่งเรืองไปนานๆ จะต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจ มีทั้งสองอย่างนี้ประกอบเท่านั้นที่จะสามารถรุ่งเรืองเฟื่องฟูได้ หากคนไม่ดีพอ ต่อให้ฮวงจุ้ยดีแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์” เซี่ยเฉียวพูดตามความจริง

เช่นเดียวกับยันต์ศิลปะวิชาการ ซึ่งเป็นของดี มันสามารถทำให้คนรู้สึกสงบและคิดอะไรได้ง่ายขึ้น

แต่ถ้าเป็นคนงี่เง่า แม้จะมียันต์ศิลปะวิชาการ เขาก็ไม่สามารถสร้างประโยคที่ดีอะไรออกมาได้

เช่นเดียวกับยันต์เรียกทรัพย์ มันจะได้ผลก็ต่อเมื่อคนผู้นั้นมีโชคลาภอยู่แล้ว ยันต์จึงสามารถเรียกโชคลาภนั้นมาได้

พลังแห่งฮวงจุ้ยนี้ใช่ว่าจะบันดาลได้ทุกอย่าง

พระชายาได้ฟังคำของเซี่ยเฉียวแล้วก็ยิ้มอย่างโล่งใจ “ท่านปรมาจารย์พูดถูกแล้ว ก็เหมือนกับว่า ก่อนหน้านี้ครอบครัวของข้าได้ปลาทะเลที่ดีที่สุดมาแล้ว แต่คนทำอาหารไม่รู้วิธีทำ ดังนั้นวัตถุดิบที่ดีจึงถูกทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์”

ทันทีที่นางพูดจบ พ่อบ้านก็เข้ามาโค้งคำนับและเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “พระชายา รัชทายาทเสด็จและแจ้งว่าต้องการพบปรมาจารย์โม่”

ตอนที่ 972 เลี้ยงให้เสียคน

พระชายาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองเซี่ยเฉียว

“ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่า…ปรมาจารย์โม่เป็นศิษย์คนโตของท่านอาจารย์หลีซื่อเหยี่ยน ไม่ทราบว่า…เรื่องที่ลือกันนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่” พระชายาอดถามไม่ได้

นางเองก็ไม่รู้ว่าข่าวลือนี้มาจากไหน

มักจะมีคนพูดว่าตอนที่รัชยาทพบกับปรมาจารย์โม่ รัชทายาทก็จะเรียกนางว่าศิษย์พี่ แต่อาจารย์ของรัชทายาทก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น ถึงอย่างไรปรมาจารย์โม่ก็เป็นผู้ศึกษาทางเต๋า อาจารย์หลีผู้เฒ่าจะรับศิษย์ทั้งทีก็เข้มงวดยิ่งนัก ดังนั้นหลายคนจึงสงสัยในความจริงของข่าวลือนี้

“หลายปีก่อนอาจารย์เคยไปพำนักอยู่ที่วัดเต๋าระยะหนึ่ง ข้าโชคดีที่ได้อาจารย์สั่งสอนชี้แนะอยู่ช่วงหนึ่ง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างถ่อมตน

“เป็นเรื่องจริงหรือนี่!” พระชายารู้สึกอิจฉาปรมาจารย์ท่านนี้จริงๆ เมื่อได้ยินเองกับหู

ปรมาจารย์อายุน้อยกว่านางไม่กี่ปี แต่ดูลักษณะท่าทางของนางสิกลับเหมือนนางเซียนไม่ธรรมดาเลย แถมยังเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์หลีผู้เฒ่า ต้องไม่ใช่แค่นางโชคดีอย่างแน่นอน

พระชายาได้สั่งให้คนเชิญรัชทายาทเข้ามา

ไม่นานนักรัชทายาทก็มาถึง

ในมือของเขายังถือกล่องเรียวยาวใบหนึ่งเข้ามาด้วย

พระชายารู้สึกประหลาดใจ รัชทายาทยังนำของขวัญมาด้วย? ถือว่าพิถีพิถันทีเดียว เพียงแต่นางไม่รู้ว่ารัชทายาทจะมอบของขวัญอะไร…

“เรื่องที่ศิษย์พี่ไหว้วานให้ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วนะ” จ้าวเสวียนจิ่งก้าวเข้าไปแล้วยัดกล่องใส่มือของเซี่ยเฉียว

“…” สายตาของพระชายาเขวไปเล็กน้อย

นาง…คิดมากไปแล้ว

นางยังนึกว่ารัชทายาทสุภาพมากเสียอีก แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังทรงเป็นเช่นเดิม คือไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

ไม่ใช่สิ รัชทายาทเคารพปรมาจารย์โม่คนนี้จริงๆ ซึ่งสามารถเห็นจากสายตานั้นว่าเขามองนางไม่เหมือนคนอื่น ไม่น่าแปลกใจเลยที่มีบางคนพูดว่าปรมาจารย์โม่ผู้นี้เป็นนังปีศาจที่เกือบจะเอาวิญญาณของรัชทายาทไปเสียแล้ว

อย่างไรก็ตาม นางรู้สึกว่าคนข้างนอกกำลังพูดจาไร้สาระ พวกเขาอายุต่างกันขนาดนี้จะเป็นไปได้อย่างไร

“ในเมื่อฝ่าบาทมีธุระกับปรมาจารย์โม่ เช่นนั้นข้าก็จะไม่รบกวนท่านปรมาจารย์แล้ว เชิญท่านทั้งสองตามสบาย” พระชายายิ้มเล็กน้อย แล้วสั่งให้สาวใช้สองคนคอยอยู่ปรนนิบัติ ส่วนตนเองก็นำคนอื่นจากไป

หากเป็นชาวบ้านธรรมดา รัชทายาทก็ควรเรียกนางว่าท่านป้าแล้ว แต่ถึงอย่างไรเขาก็คือครอบครัวของฮ่องเต้ นางจึงไม่กล้าแสดงบทบาทของผู้อาวุโส

เช่นเดียวกับบิดาของสามีนาง

นั่นคือท่านลุงของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่ในท้ายที่สุดเมื่อสมควรตายก็ต้องตายไม่ใช่หรือ

พระชายาเดินไปอย่างไว กระทั่งดูเหมือนนางกำลังหนีอะไรบางอย่าง มันทำให้เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย “พระชายาดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากเจอเจ้าเท่าไรนะ หรือว่ามีความขัดแย้งอะไรกันมาก่อน”

“ความขัดแย้งน่ะไม่มีหรอก เพียงแต่ว่าไม่ว่าใครก็ตามในราชวงศ์นี้ก็ไม่ค่อยอยากจะข้องเกี่ยวกับข้าสักเท่าไรหรอก” จ้าวเสวียนจิ่งไม่มีท่าทีที่จะพิจารณาตัวเองเลยสักนิด

“ทำไม” เซี่ยเฉียวไม่เข้าใจจริงๆ

จ้าวเสวียนจิ่ง…ก็ดีนี่?

เขาก็ถ่อมตัวดี และไม่เคยแสดงอำนาจของรัชทายาทเลย

จ้าวเสวียนจิ่งคิดว่าการที่เขาซ่อนตัวตนของเขาเอาไว้ลึกเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน จึงได้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่ยอมแต่งงานสักทีจนทำให้เชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ ต้องลำบากไปด้วย ไม่มีพวกเขาคนไหนกล้าแต่งงานมีลูกเร็วๆ นี่เป็นข้อแรก และข้อสอง เพราะเสด็จพ่อเองก็เข้มงวดกับลูกหลานเชื้อพระวงศ์มาก และโปรดลูกหลานที่มีความสามารถ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเรียนหนักและใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตั้งแต่ยังเด็ก”

มันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ

พวกเขาทั้งหมดเกิดในราชวงศ์ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงสมาชิกของตระกูล แต่ความสูงส่งนี้ยากที่จะมีใครเทียบได้ ครอบครัวคนธรรมดาทั่วไปก็ยังมีพวกเกเรเสเพลได้เลย…

“ฮ่องเต้รักเจ้ามากขนาดนี้ หากข้าไม่รู้… ก็คงคิดว่าเขาอยากจะเลี้ยงให้เจ้าเสียคนเสียอีก”

เซี่ยเฉียวคิดอย่างนั้นจริงๆ

ฮ่องเต้ส่วนใหญ่ที่นางรู้จักสร้างความสมดุล ต่อให้เป็นลูกๆ ของตนเองก็ต้องวางแผน ไม่ได้มีใจรักใคร่โปรดปรานจริงๆ

แต่เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันนั้นแตกต่างออกไป