ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 957 นางอยู่ที่ไหน / ตอนที่ 958 วาสนาสิ้นสุด

ตอนที่ 957 นางอยู่ที่ไหน / ตอนที่ 958 วาสนาสิ้นสุด

ตอนที่ 957 นางอยู่ที่ไหน

ฮูหยินผู้นั้นเองก็ไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือเท็จ นางไม่กล้ายั่วยุปรมาจารย์คนนี้ พอมองเงินนั้นแล้ว นางเองก็ไม่รู้ว่าตนเองควรจะรับไว้หรือไม่

“ข้าเองก็ไม่มีวาสนากับครอบครัวของเจ้า ข้าช่วยคนมาตั้งมากมาย แต่กลับช่วยสามีของเจ้าไม่ได้ ข้าเองก็เสียใจ และรู้สึกว่าข้ารับเงินนี้ไว้ก็ไม่สบายใจ วันนี้จึงได้เอามันมาคืนเจ้า” ปรมาจารย์หม่าทอดถอนใจอีกครั้ง “หากข้าคิดจะหลอกลวงเจ้าจริง วันนี้ข้าจะเอาเงินมาคืนเจ้าทำไม เจ้าว่าไหม”

ฮูหยินไม่รู้เรื่อง พอนางได้ยินเช่นนั้นก็โต้แย้งอะไรเขาไม่ออก

แล้วเวลานั้นเองเซี่ยเฉียวก็มาถึง

“ปรมาจารย์หม่า ใช่ว่าแค่คืนเงินก็จะชดใช้หนี้กรรมได้นะ” เสียงเซี่ยเฉียวดังมาจากด้านหลัง

ปรมาจารย์หม่าตกใจทันที เขาหันไปเห็นนางแล้ว ใจก็ยิ่งเต้นแรงราวกับรัวกลอง “ผู้ ผู้วิเศษโม่ ท่านมาที่นี่…”

“เดิมทีข้าคิดว่าปรมาจารย์หม่าจะคืนเงินในวันนี้ แล้ววิญญาณแค้นที่อยู่ข้างกายท่านจะคลายความแค้นลงได้บ้าง ข้าจึงอยากจะมาดูหน่อยว่าจะสวดส่งวิญญาณนางได้แล้วหรือยัง แต่นึกไม่ถึงว่าพอมาถึงที่นี่ข้าจะได้ยินคำพูดเช่นนั้นของปรมาจารย์หม่า และเมื่อมองเห็นวิญญาณที่ติดตามท่าน…” เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ “ดูเหมือนว่าไอแค้นจะยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าเกรงว่านางคงต้องการเอาชีวิตเจ้าทันที เจ้าลองดูสิว่าเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงหน้าอกอยู่หรือไม่”

พอได้ยินที่เซี่ยเฉียวพูดปรมาจารย์หม่าผู้นี้ก็เอามือมาลูบหน้าอกโดยสัญชาตญาณทันที

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ….

ไม่เจ็บไม่ปวดแต่รู้สึกจุกเหมือนหายใจไม่ออก

ในขณะนี้มือของวิญญาณกำลังเจาะทะลุเข้าที่หน้าอกของเขา ไอแค้นนั้นก็เลยมาเกาะติดเขาด้วย แม้ว่ามันจะไม่สามารถทำร้ายเขาได้ แต่ก็ต้องมีผลบ้างอย่างแน่นอน

หลังจากที่ปรมาจารย์หม่ารู้สึกไม่สบายอย่างเห็นได้ชัด เขาก็คุกเข่าลงทันที “ล้วนเป็นความผิดของข้า! อาซ้อ ข้าทำให้ลูกสาวของท่านต้องตาย ท่านรับเงินนี่ไปเถอะ! ข้าผิดเอง ขอร้องล่ะ ช่วยบอกให้ลูกสาวของท่านไปจากข้าสักทีเถอะ! ข้าเองก็อายุมากขนาดนี้แล้ว มันไม่ง่ายเลยจริงๆ…”

ฮูหยินอึ้งงันไป “เจ้า…เจ้าว่าอะไรนะ…”

“ข้าหลอกลวงพวกเจ้า ข้า…ข้าไม่ได้มีความสามารถวิเศษอะไรเลยทั้งนั้น ข้าหลอกลวงเพื่อหาเลี้ยงชีพ…แต่ข้านึกไม่ถึงว่าลูกสาวของท่านจะ จะตายหลังจากที่ถูกขายออกไปแล้ว…”

ชายชรากลัวว่าหญิงผู้นี้จะโกรธขึ้นมาอีก เขาก็เลยรีบเอ่ยทันที

เซี่ยเฉียวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

นึกไม่ถึงสิแปลก

ผู้หญิงที่ถูกขายเข้าซ่องจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น แม่นางน้อยผู้นั้นยังมีอายุแค่สิบสองสิบสามปีเท่านั้น พอนางไปถึงที่นั่น ไม่ว่านางจะเชื่อฟังพวกเขาหรือไม่ นางก็คงได้รับความทุกข์ทรมานไม่น้อยอยู่ดี

“เจ้า…เจ้ามันคนไร้จิตสำนึก!” ฮูหยินร้องไห้โหยหวนออกมาทันที “เจ้าทำร้ายพวกเราทั้งครอบครัว!”

สามีตายแล้ว แม่สามีก็ตายแล้ว ท้ายที่สุดลูกสาวของนางก็มาตายไปอีก!

“เจ้าหลอกหลวงคนอื่นทำไม!” ฮูหยินพุ่งเข้าไปและลงไม้ลงมือทันที

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้ห้าม

นางมองฮูหยินผู้นั้นคลุ้มคลั่งโวยวาย ในที่สุดหลังจากนั้นประมาณหนึ่งเค่อนางก็หยุด ก่อนจะนั่งลงบนพื้นและร้องไห้เสียงดังออกมาไม่หยุด

เซี่ยเฉียวเดินเข้าไปหานาง “ความปรารถนาสุดท้ายของลูกสาวเจ้าคือให้เขาคืนเงินให้พวกเจ้า ดังนั้นเจ้าควรจะรับเงินก้อนนี้ไว้”

ฮูหยินปาดน้ำตา “ความปรารถนาสุดท้ายอะไร…นางตายไปแล้ว…”

พอนางพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ นางก็นึกถึงคำพูดของปรมาจารย์แปลกหน้าคนนี้ได้ แล้วนางก็ได้สติขึ้นมา “เจ้า เจ้าหมายความว่าเจ้ามองเห็นลูกสาวข้า?!”

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

“นาง นางอยู่ที่ไหน! นางอยู่ที่ไหน!” ฮูหยินเอ่ยอย่างบ้าคลั่ง

เซี่ยเฉียวหันไปมองวิญญาณตนนั้น หลังจากที่วิญญาณเด็กสาวได้เห็นปรมาจารย์หม่าคุกเข่าสารถาพแล้ว นางก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีก “รบกวนท่านปรมาจารย์บอกนางหน่อย…”

“ตอนที่ข้ายังมีชีวิต ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้ใส่ใจอะไรข้าขนาดนั้น ต่างก็พากันรุมรักน้องชาย พวกเขาไม่ได้พูดออกมาอย่างชัดเจน แต่ข้าสามารถสัมผัสได้ โดยเฉพาะท่านแม่ที่มักจะรู้สึกว่าข้าเป็นตัวถ่วง”

ตอนที่ 958 วาสนาสิ้นสุด

วิญญาณสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ นางเอ่ยต่อ “ตอนที่ท่านแม่เห็นด้วยกับท่านย่าให้ส่งข้าไปขาย ไม่แน่ท่านก็คงจะมีความคิดที่จะกำจัดตัวถ่วงอย่างข้าอยู่แล้วสินะ?”

“ไม่ว่าจะสามารถช่วยท่านพ่อได้หรือไม่ แต่ที่บ้านก็จะได้มีคนแบ่งข่าวสารน้อยไปอีกหนึ่งคน”

“ตอนนี้ข้าจากไปแล้ว ท่านแม่เองก็ไม่ต้องเสียใจ ถึงอย่างไรสิ่งที่ข้าติดค้างท่านพ่อท่านแม้ ข้าก็ใช้คืนให้หมดแล้ว…”

วิญญาณพูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เซี่ยเฉียวเอาคำพูดของนางไปถ่ายทอดต่อทุกคำทุกประโยค

ฮูหยินผู้นั้นได้ยินแล้วก็อึ้งไป

ร่างของนางสั่นเทา

“ตอนนี้ลูกสาวของเจ้าทวงเงินจำนวนนั้นมาคืนให้เจ้าแล้ว ก็นับได้ว่านางได้ชดใช้บุญคุณที่พวกเจ้าเลี้ยงดูมา ท่านเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเสียใจไป แล้วใช้เงินนี้ดำเนินชีวิตต่อไปให้ดี” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างไร้น้ำใจ

นางเองก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดของฮูหยินผู้นี้ได้

คนหลอกลวงคือปรมาจารย์หม่าผู้นี้ แต่จะเชื่อหรือไม่ก็ต้องขึ้นอยู่กับพวกนางเองไม่ใช่หรือ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม การขายลูกสาวออกไปในที่แบบนั้น…ก็เป็นการกระทำที่ไร้หัวใจที่สุดที่คนในครอบครัวจะทำต่อกันได้แล้วกระมัง

วิญญาณเด็กสาวตนนี้ใจดีมากแล้ว หากนางคิดไม่ได้ เกรงว่าจะกลายเป็นวิญญาณแค้น และทำร้ายคนในครอบครัวให้ตายตามกันไปในทันทีเพื่อแก้แค้น

“นาง นางก็ลูกสาวของข้าเหมือนกัน ข้าไม่…” ฮูหยินผู้นั้นร้องไห้พลางและพูดครึ่งๆ กลางๆ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของปรมาจารย์ นางก็หยุดนิ่งไปทันที

อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด หรืออาจจะเพราะกลัวเวรกรรมตามสนอง

นางจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อไปอีก

นางมีลูกมาก ตอนที่เกิดเรื่องครอบครัวของนางก็มีทั้งเด็กทั้งคนแก่ ครอบครัวเองก็ไม่ได้มีกิจการอะไรมากมาย และต้องใช้เงินไปมากเพื่อรักษาสามีของนาง แม้แต่เงินดูดวงก็ยังต้องไปหยิบยืมคนอื่นมา

ตอนนั้นนางมีหรือจะไม่คิดว่าการที่คนน้อยลงไปคนหนึ่ง ความกดดันก็จะน้อยลงไปด้วย

ต่อมาสามีของนางตายไป แม่สามีก็เอาแต่ฝันร้ายและฆ่าตัวตายตามไปด้วย ลูกสาวคนโตก็ต้องแต่งงานออกไปอยู่ที่อื่นเพื่อใช้หนี้…บ้านของนางก็ว่างเปล่าในเวลาไม่นาน

ดังนั้นทุกๆ วันคืนที่ผ่านไป นางจึงรู้สึกเสียใจภายหลังมากขึ้นเรื่อยๆ

ฮูหยินนิ่งเงียบไปพร้อมกับดวงตาที่ยังแดงอยู่ มือของนางกำห่อผ้าที่บรรจุเงินสามสิบตำลึงไว้แน่น

ปรมาจารย์หม่ารู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง

หลังจากที่เซี่ยเฉียวถ่ายทอดคำพูดของวิญญาณเรียบร้อยแล้ว นางก็หันหลังกลับทันที ปรมาจารย์หม่ารีบตามนางไปทีละก้าวๆ อย่างตุปัดตุเป๋ พอเซี่ยเฉียวหยุดลงแล้ว เขาก็เอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ผู้วิเศษโม่ ตอนนี้เคราะห์ของข้า…แก้ได้แล้วหรือไม่…”

เขารู้สึกประหม่าตื่นเต้นยิ่งนัก

“เรื่องนั้นหรือ…” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาเล็กน้อย “ปรมาจารย์หม่าอยู่ในยุทธภพมาตั้งนานขนาดนี้ ก็น่าจะรู้นี่ว่าหากจะให้ผู้วิเศษเอ่ยปากก็จะต้องมีค่าตอบแทน?”

ปรมาจารย์หม่าได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไป

ผู้วิเศษหมายความว่า…นางต้องการเงิน?

ทำไมอยู่ๆ ถึงได้….

“เท่า เท่าไร” ปรมาจารย์หม่าถามอย่างระมัดระวัง

“กันเอง หนึ่งตำลึงเท่านั้น” เซี่ยเฉียวเอ่ยนิ่งๆ

ปรมาจารย์หม่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก ค่อยยังชั่วที่แค่ตำลึงเดียว ก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้จากผู้วิเศษโม่มาหนึ่งตำลึง ตอนนี้เขาก็ควรจะคืนกลับไปให้นางจริงๆ นั่นแหละ!

เขาหยิบเงินออกมาวางไว้ในมือเซี่ยเฉียวอย่างตรงไปตรงมา

เซี่ยเฉียวรับเงินมาแล้ว จากนั้นก็เอ่ยกับเขาตรงๆ “เคราะห์ภัยของเจ้าคราวนี้ผ่านไปแล้วครึ่งหนึ่ง ดวงตาทั้งคู่ของเจ้าจะไม่เป็นอะไรแล้ว และสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่ก็ยังต้องทนลำบากตอนแก่อยู่ดี”

“…” ปรมาจารย์หม่าตื่นตระหนกทันที

ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนอยู่ดีมิใช่หรือ

แค่ช่วยเรื่องดวงตาของเขาไว้ได้?

“แล้วข้าควรทำอย่างไร ปรมาจารย์ท่านพูดมาได้เลยว่าต้องการเงินเท่าไร…”

“ก่อนหน้านี้ข้ามีวาสนากับเจ้า แต่ตอนนี้วาสนาสิ้นสุดแล้ว จะเงินเท่าไรก็ไม่เหมาะ” เซี่ยเฉียวขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ข้างทางอย่างสง่างาม แล้วจากไปทันที

ปรมาจารย์หม่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยความตกตะลึง

ทันทีที่ผู้วิเศษโม่จากไปก็มีตำรวจมารวบตัวเขา

หลอกลวงเอาทรัพย์สิน ทำร้ายชีวิตคน ย่อมต้องพบเจ้าหน้าที่ทางการ แม้ว่าความผิดของเขาจะไม่ถึงกับต้องโทษถึงชีวิต แต่อย่างน้อยก็ต้องโดนโบยและคุมขังสักสองสามปี