ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 955 ปรมาจารย์ไม่ต้องการเงิน / ตอนที่ 956 ทำไมต้องหลอกลวง

ตอนที่ 955 ปรมาจารย์ไม่ต้องการเงิน / ตอนที่ 956 ทำไมต้องหลอกลวง

ตอนที่ 955 ปรมาจารย์ไม่ต้องการเงิน

เซี่ยเฉียวนิ่งสงบเสมอต้นเสมอปลาย นางกวาดสายตาขึ้นลงมองเขา

“เคราะห์ภัยของเจ้าแก้ยากนะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยเบาๆ “เจ้าเองก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ตนเองทำบาปทำกรรมไปมากแค่ไหนใช่หรือไม่”

ใจของหมอดูสั่นสะท้าน “ปรามาจารย์ ข้า…ไม่ได้ทำร้ายใคร เพียงแต่เมื่อคนพวกนั้นมาหาข้าก็หวังว่าข้าจะหาสาเหตุแห่งความโชคร้ายให้พวกเขาได้ หากข้าไม่พูดคำพูดพวกนั้นออกมา พวกเขาก็จะไม่ให้เงินข้าเหมือนกัน…”

“ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาตัดสินใจกันเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับข้านี่…”

แววตาของเซี่ยเฉียวดำมืดลงเล็กน้อย

ใช่แล้ว ชายชราผู้นี้ก็แค่พูดอะไรธรรมดาๆ กับคนที่ไม่มีทางไปเหล่านั้นเท่านั้น

ตัวอย่างเช่นครอบครัวของแม่นางน้อยคนนั้นที่เสาหลักของครอบครัวกำลังจะตาย เมื่อมีคนบอกว่าแม่นางน้อยผู้นั้นเป็นตัวกาลกิณี พวกเขาควรจะเชื่อหรือไม่

หากพวกเขาเชื่อ แม่นางน้อยผู้นั้นก็คงจะไม่มีจุดจบที่ดี แต่หากไม่เชื่อ…

เมื่อเสาหลักของบ้านตายไป คนในครอบครัวก็คงอดที่จะสงสัยไม่ได้ ชีวิตของเด็กสาวผู้นั้นจะดีไปได้อย่างไร

และยังมีอีกหลายคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเด็กสาวคนนั้น

เขาไม่ได้ฆ่าคนด้วยมือของตนเอง แต่มีคนตายเพราะเขา

ตอนนี้เขามาหาถึงที่แล้ว

แต่แม่นางน้อยคนนี้ต้องการแค่เงิน ดังนั้นนางจะไม่ทำอะไรเกินเลยกับเขา

“โหงวเฮ้งของเจ้าไม่เลว แต่ปากของเจ้าทำเงินทองรั่วไหล ตอนนี้เคราของเจ้ายังเป็นสีดำ ยังพอปกปิดได้บ้าง แต่ในอนาคต เมื่อเจ้ากลายเป็นชายแก่เคราขาว เจ้าจะแบกรับทรัพย์สมบัติไว้ไม่ไหว ในบั้นปลาย ไม่เพียงแต่จะรักษาเงินไว้ไม่ได้ แต่สุขภาพร่างกายของเจ้าก็จะไม่ดีด้วย”

“เจ้ามักจะรู้สึกไม่สบายตาใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

“ใช้แล้ว…ข้ามักจะรู้สึกคันจนอดที่จะถูไม่ได้…” ชายชรารีบตอบ

“นั่นแหละ พอเจ้าแก่ตัวไป ตาเจ้าอาจบอดสนิท ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเคยทำให้คนตาย ดังนั้นจึงเป็นการไปยั่วยุวิญญาณเข้า” เซี่ยเฉียวยังพูดต่อไป

“แล้ว…แล้วข้าควรทำอย่างไรดี” หมอดูก็มึนงงไปหมด

ท่านปรมาจารย์ทำนายแม่นยำมาก

เรื่องที่เขามีลูกชายไม่มีใครรู้เลย คนที่รู้เรื่องนั้นหากไม่ตายไปแล้วก็ลืมไปหมดแล้ว

แล้วยังเรื่องตาของเขานี่เอง เขารู้สึกไม่สบายจริงๆ แต่พอไปหาหมอ หมอกลับบอกเขาว่า ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต เขายังนึกว่าเป็นเพราะเขาอายุมากแล้ว จึงได้มีปัญหาอะไรเล็กๆ น้อย ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเสียอีก

“เรื่องนี้ง่ายมาก แต่เจ้าอาจจะไม่ยินยอม” เซี่ยเฉียวยิ้ม

หัวใจของหมอดูโลดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

มาแล้ว

เมื่อก่อนเขาเองก็เคยพูดกับคนอื่นแบบนี้ จะแก้เคราะห์ภัยก็จะต้องใช้เงินแน่นอน

หมอดูปวดใจนัก เขาเองก็มีเงินไม่มากมายอะไร หลายปีมานี้เขาหาเงินมาได้ไม่น้อย แต่มักต้องสูญเสียออกไปเพราะเรื่องต่างๆ อยู่เสมอ กว่าจะเก็บไว้ได้แปดสิบตำลึงเป็นทรัพย์สมบัติไม่ใช่ง่ายๆ เลย และเพื่อป้องกันความผิดพลาด เขาจึงนำมันไปฝากไว้ที่ร้านรับฝากเงินแล้ว

“จะต้อง ใช้เท่าไรจึงสามารถ…พ้นเคราะห์ได้…” เขากัดฟันเอ่ยถาม

เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าเขาที่เป็นหมอดูคนหนึ่งจะต้องพูดคำนี้กับคนอื่น

“ข้าไม่ได้อยากได้เงินไม่เท่าไรของเจ้าหรอก หากอยากจะแก้เคราะห์ครั้งนี้ เจ้าจะต้องนำเงินกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงๆ เจ้าได้เงินมาได้อย่างไรก็เอาไปคืนอย่างนั้น และยังต้องชดใช้ให้เขาด้วยเล็กน้อย เช่นนี้แล้วก็พอจะลบล้างบรรเทาบาปกรรมได้บ้าง เจ้าลองกลับไปคิดดูเอาเองว่าอยากได้ชีวิตหรือเงินกันแน่ ข้าคงไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแล้วกระมัง” เซี่ยเฉียวเอ่ย

หมอดูตกใจและสับสนเล็กน้อย

ปรมาจารย์ไม่ต้องการเงิน

แต่…มันโหดร้ายยิ่งกว่าการจะเอาเงินเสียอีก!

เงินทั้งหมดของเขาได้มาจากการหลอกลวงคนแบบนี้ เหรือว่าเขาจะไม่สามารถเก็บมันไว้ได้เลย จะต้องคืนไปทั้งหมด?!

เขาหลอกเอาเงินคนมาตั้งมากมาย เขาจะไปหาที่ไหนเล่า!

สีหน้าของเขาเป็นกังวล ในขณะที่เซี่ยเฉียวเพิ่งจะเอ่ยต่อ “เคราะห์ภัยของเจ้าในยามนี้หลักๆ ก็มาจากวิญญาณที่อยู่รอบกายเจ้า การปลอบประโลมพวกเขาจะสามารถกดพลังชั่วร้ายได้บ้างสักครึ่งหนึ่ง วิญญาณเด็กสาวคนนั้น…ถูกคนในครอบครัวขายออกไปเพราะคำพูดของเจ้า ภายหลังนางตายอย่างน่าอนาถ ไอแค้นล้อมรอบตัวเจ้าไม่ยอมสลายไปไหน นานๆ เข้า เจ้าก็จะยิ่งโชคร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ”

ตอนที่ 956 ทำไมต้องหลอกลวง

เซี่ยเฉียวบอกที่มาของวิญญาณตนนี้กับเขา และหมอดูชราก็จำเหตุการณ์ในอดีตได้ทันที

เขาไม่ชอบเด็กสาว

ตอนนั้นลูกชายของเขาเสียชีวิตเพราะอากาศหนาวเย็นหลังจากถูกเด็กสาวเพื่อนบ้านพาออกไปเล่น ดังนั้นเมื่อเขาเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงหลายคนในบ้านนั้น และหนึ่งในนั้นก็ยังน่ารักรู้ความ เขาจึงรู้สึกรังเกียจมาก และพูดออกไปว่าเด็กสาวคนนั้นเป็นกาลกิณีของคนในครอบครัว

ต่อมาพอเขาได้รู้ว่าเด็กสาวถูกขายให้กับซ่อง เขาก็รู้สึกสะใจเพียงเท่านั้น

แต่ตอนนี้เขาได้ยินว่าไอชั่วร้ายรอบตัวเขาเกิดขึ้นเพราะเด็กสาวคนนั้น…

ชายชราก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาอีกครั้ง

พวกผีอายุสั้น ตายแล้วยังตามมารังควานอีก!

“ผู้วิเศษจะเก็บวิญญาณร้ายตนนี้ไปได้หรือไม่ ปล่อยให้วิญญาณร้ายแบบนี้อยู่บนโลกนี้มันน่ารังเกียจจริงๆ หากท่านปรมาจารย์ช่วยได้ ข้าน้อยจะขอบคุณมาก” ชายชรารีบเอ่ยทันที

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทันที “ฝันไปเถอะ”

หมอดูตกตะลึงไปทันที

“ข้าบอกวิธีการแก้ไขกับเจ้าไปแล้ว จะทำหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า” เซี่ยเฉียวกลับมีท่าทีไม่ค่อยสนใจเท่าไรนัก

ปรมาจารย์เซี่ยเฉียวผู้นี้ยิ่งอยู่ก็ยิ่งไม่สนใจเขามากขึ้นเรื่อยๆ หมอดูชราก็เลยรู้สึกปวดใจ กระวนกระวายหวาดกลัวยิ่งนัก

เซี่ยเฉียวไม่ได้ให้เขาอยู่นาน พอพูดจากันพอสมควรแล้วก็ให้คนเชิญเขาออกไป

เงินสักอีแปะก็ไม่ได้เอาจากเขา

หลังจากที่เดินออกจากคฤหาสน์ไปแล้ว หมอดูก็ยังรู้สึกว่ามันดูเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

แต่คำพูดของปรมาจารย์เข้าหูเขาแล้ว

เมื่อเทียบกับเงินและชีวิต อย่างหลังนั้นย่อมสำคัญกว่าอยู่แล้ว ปรมาจารย์บอกแล้วว่าพลังชั่วร้ายของเขาส่วนมากมาจากนังหนูอายุสั้นคนนั้น ขอแค่ครอบครัวของนังหนูนั่นคนนั้นได้รับการเอาใจเป็นอย่างดี เขาจะรอดจากเคราะห์ภัยนี้อย่างแน่นอน แม้จะไม่รอด แต่ยามแก่ตัวไปกว่านี้ก็จะไม่อ้างว้างถึงขนาดนั้นแน่!

เซี่ยเฉียวปล่อยวิญญาณตนนั้นออกมา แล้วให้เขาติดตามชายชรากลับไปดูที่บ้าน

“ศิษย์พี่ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้เพื่อรีดไถเขา…ฉวยโอกาสให้เขาจ่ายเงินมาสักหน่อย ก่อนหน้านี้เรายังให้เงินเขาไปเลย” เจียงจิ้นลู่รีบถามทันทีหลังจากที่ชายชราจากไป

“ต้มตุ๋นหลอกลวงย่อมต้องรับกรรมนี่?” เซี่ยเฉียวจงใจชี้แนะสั่งสอนเขา

เจียงจิ้นลู่มีสีหน้ากลัดกลุ้ม

ศิษย์พี่เห็นแก่หน้าเขาก็เลยไม่เก็บเงินอย่างนั้นหรือ

แต่…

หมอดูคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไรเสียหน่อย เก็บเงินเขามาก็สมควรแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้กำไร แต่ก็ไม่ควรขาดทุนนี่?

เซี่ยเฉียวไม่ได้เข้าใจเจียงจิ้นลู่มากนัก

วันถัดมา หมอดูชราก็ออกไปที่หมู่บ้านนอกป้อมเหมิงจยาเพื่อไปหาคนในครอบครัวของด็กสาว

เรื่องนี้ไปผ่านนานแล้วก็จริง แต่สำหรับมารดาของเด็กสาวแล้ว ทุกๆ วันที่ผ่านไปล้วนแต่เป็นความทุกข์ทรมาน เมื่อหมอดูชราปรากฏตัว ฮูหยินก็ตาแดงขึ้นมาทันที และบอกไม่ถูกว่าอยู่ในอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร

ตอนนั้นปรมาจารย์หม่าพูดอย่างชัดเจนว่า หากนางขายลูกออกไป สามีของนางก็จะรอด

ปรมาจารย์หม่าโดยเข้าไปหาฮูหยินอย่างหน้าด้านๆ แล้วหยิบเงินออกมาสามสิบตำลึง “ข้าได้ยินว่าสถานการณ์ของพวกเจ้าน่าเวทนา คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าข้าคืนเงินจำนวนนี้ให้พวกเจ้าจะดีกว่า ตอนนั้นข้าเก็บเงินจากเจ้าไปยี่สิบตำลึง ตอนนี้ให้เจ้าเพิ่มอีกสิบตำลึงไว้ใช้จ่าย”

ฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไป

ทำไมต้องเอาเงินมาให้นางด้วย

“ทำ…ทำไมตอนนั้นเจ้าต้องหลอกลวงพวกเราด้วย สามีของข้าไม่รอด…” ฮูหยินตัวสั่นเทาเล็กน้อย

“ใครบอกว่าข้าหลอกเจ้า มันเป็นเพราะบรรพบุรุษของเจ้าไม่ได้มีบุญมากพอต่างหาก ดังนั้นต่อให้เจ้าขายลูกออกไป สามีของเจ้าก็ยังไม่รอด ตอนนั้นข้าก็พยายามอย่างสุดความสามารถแล้วเหมือนกัน ข้าเองก็เสียบุญกุศลไปมากเพราะเรื่องของพวกเจ้า ลูกของเจ้าถูกขายออกไปแล้วก็ไปตายอยู่ข้างนอก ไอแค้นของนางก็ยังมาล้อมรอบตัวข้า ข้าคิดผิดจริงๆ ที่ช่วยพวกเจ้า!” ปรมาจารย์หม่าถอนใจ

เขาลืมไปหมดแล้วว่าเมื่อวานตนเองอ้อนวอนคนอื่นอย่างไร

การเสแร้งของเขากลายเป็นนิสัยเสียแล้ว มันเปลี่ยนไม่ได้

และเมื่อวิญญาณที่อยู่ข้างๆ เขาได้ยินคำพูดพวกนั้นเข้าในเวลานี้ ดวงตาของนางก็แดงก่ำขึ้นมาทันที