ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 953 แย่งชิงบัลลังก์ / ตอนที่ 954 คิดหาทาง

ตอนที่ 953 แย่งชิงบัลลังก์ / ตอนที่ 954 คิดหาทาง

ตอนที่ 953 แย่งชิงบัลลังก์

เจียงจิ้นลู่รู้ได้ยินเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่กำลังชี้แนะเขา!

พอเขามาคิดดูให้ดี คำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ก็ถูกต้องแล้ว เขาเป็นคนพูดไม่เป็น เขามักจะทำให้คนอื่นขุ่นเคืองโดยไม่รู้ตัวอยู่เป็นประจำ หากต่อไปเขายังเป็นเช่นนี้อีก เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำให้ใครกี่คนโกรธโดยไม่รู้ตัว พอถึงเวลานั้นอาชีพการงานของเขาก็คงจะลำบาก

“ศิษย์น้องทราบแล้ว เพียงแต่…ศิษย์พี่ใหญ่ ข้า…ไม่รู้จะชมคนอื่นอย่างไร ข้าควรทำอย่างไรดี” เจียงจิ้นลู่ถาม

ทันทีที่เขาพูดจบ จ้าวเสวียนจิ่งก็เข้ามาและมองเจียงจิ้นลู่ด้วยสายตาลึกล้ำ จากนั้นเขาก็เดินยืนอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน “ข้าขอให้ห้องครัวทำขนมให้ รสชาติไม่เลวเลย อยากชิมไหม”

“ตกลง แต่ข้าจะต้องจัดการบางอย่างก่อน” เซี่ยเฉียวพยักหน้า

“ไปด้วยกันสิ” จ้าวเสวียนจิ่งตอบกลับอย่างสบายๆ “เมื่อครู่นี้พวกเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่หรือ”

“ข้ารู้สึกว่าปากของข้าไม่ดี ข้าไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรให้คนฟังสบายใจ” เมื่อเผชิญหน้ากับรัชทายาท น้ำเสียงของเจียงจิ้นลู่ก็อ่อนลงและมีท่าทีเคารพมากขึ้น

พอเขาคิดว่าต่อไปรัชทายาทจะขึ้นครองราชย์ เขาก็รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ศิษย์พี่ แต่เป็นคนที่จะบอกได้ว่าหัวของเขาจะอยู่ที่ไหน ไม่ใช่คนที่เขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้

การทำให้ศิษย์พี่ใหญ่ขุ่นเคืองยังพอสามารถแก้ไขอะไรได้ หากทำให้รัชทายาทขุ่นเคือง เรื่องนั้น…

แม้แต่เทพเซียนก็ไม่สามารถช่วยเขาได้

“เจ้าลองวิจารณ์ข้ากับศิษย์พี่ใหญ่ให้ฟังหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย

เจียงจิ้นลู่รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ หัวใจของเขาโลดขึ้นมาอยู่ที่ลำคอทันที

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกราวกับว่าตัวเขากำลังสอบเข้ารับราชการในวังล่วงหน้ากระนั้น ซึ่งจะต้องกล่าวยกย่องความปรีชาสามารถของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและราชวงศ์

รัชทายาทเป็นศิษย์พี่ของเขาก็จริง แต่จริงๆ แล้วทั้งสองเคยได้พบหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น เพราะถึงอย่างไรรัชทายาทก็ทรงยุ่งมาก และมีพระราชกรณียกิจมากมายที่ต้องจัดการ

“ฝ่าบาท…รอบรู้บุ๋นบู๊ ห่วงใยประชาชน ผ่อนปรนเข้มงวด จิตใจแข็งแกร่ง ความสามารถยอดเยี่ยม…” แม้ว่าจะไม่ใช่บทความ แต่เจียงจิ้นลู่ก็ยังสามารถฝืนชมออกมาได้

“หึ…” จ้าวเสวียนจิ่งอดหัวเราะไม่ได้

เช่นเดียวกับเซี่ยเฉียว

“เจ้าว่าฐานะอย่างข้า มีใจที่รักชาวประชาและมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม…หรือเจ้าคิดว่าข้ากำลังวางแผนอย่างลับๆ เพื่อแย่งชิงบัลลังก์และขับไล่เสด็จพ่อของข้าอย่างนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งถามพร้อมกับรอยยิ้ม

แข้งขาของเจียงจิ้นลู่อ่อนแรง เขาคุกเข่าลงทันที “ข้ามิกล้า!”

“ออกมาข้างนอกด้วยกัน ทั้งยังอาศัยอยู่ด้วยกันเช่นนี้ เจ้าก็เป็นศิษย์น้องเล็ก ในเมื่อข้าให้เจ้าพูด เจ้าก็ควรพูดออกมาด้วยความจริงใจ คำพูดเหล่านั้นของเจ้ากลับฟังแล้วรู้สึกเหนื่อย” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่ได้โกรธ เขาเหลือบมองเจียงจิ้นลู่ “ลุกขึ้นเถิด ข้าให้เจ้าพูดแค่นี้ เจ้าก็ตื่นตระหนกเสียจนเป็นอย่างนี้แล้ว ต่อไปยังต้องเรียนรู้อีกมากจึงจะได้”

เจียงจิ้นลู่เหงื่อผุดเต็มหน้า

เขาก็ไม่อยากคุกเข่า แต่คำว่า ‘แย่งชิงบัลลังก์’ เมื่อครู่นี้ทำให้เขากลัวจริงๆ

หลังจากเจียงจิ้นลู่ยืนขึ้น เขาก็เช็ดเหงื่อและคิดอย่างรอบคอบ

และมองจากมุมมองของศิษย์น้อง…

“ข้าได้ยินมาจากอาจารย์ว่า…ศิษย์พี่เฉลียวฉลาดตั้งแต่เด็ก ตอนที่เข้าสำนักก็มีความรู้ความสามารถเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว แต่พรสวรรค์นี้ใช่ว่าจะหล่นลงมาจากฟ้า แต่เป็นเพราะความพยายามของศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่มีชาติกำเนิดสูงส่ง แต่จิตใจใฝ่เรียนนั้นยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าศิษย์ที่มาจากครอบครัวยากจนอย่างข้าเสียอีก ศิษย์พี่เข้มงวดกับตัวเองมาก ไม่ว่าจะเป็นการเล่าเรียนเพราะความชอบหรือเรียนเพื่อประชาชน ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยหย่อนยานมาเป็นเวลาหลายปี นี่คือสิ่งที่ศิษย์น้องนับถือเลื่อมใสมากที่สุดมาตลอด” เจียงจิ้นลู่พยายามพูดออกมาจากใจจริง

“บางทีก็อาจเป็นเช่นนั้น ช่วยไม่ได้ที่เกิดมาเฉลียวฉลาด แค่ใช้ความคิดสักนิด คนอื่นก็ตามไม่ทันแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งถอนหายใจเบาๆ

“…” มุมปากของเจียงจิ้นลู่กระตุกเล็กน้อย

คนอื่นๆ รวมทั้งเขาด้วยสินะ?

อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ถือว่ามีพรสวรรค์ในการเรียนมากอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นอาจารย์คงไม่รับเขาเป็นศิษย์ แต่…ศิษย์พี่รัชทายาทนั้นยิ่งไม่มีใครเทียบได้จริงๆ

ตอนที่ 954 คิดหาทาง

หนังหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งก็หนาอยู่พอสมควร เขาชมตัวเองก่อนจะเอ่ย “ถึงเวลาชมศิษย์พี่ใหญ่แล้ว”

เจียงจิ้นลู่นิ่งงันไปจริงๆ แล้ว

เพราะตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่รู้ว่าพูดยกยอศิษย์พี่ใหญ่ไปตั้งเท่าไรแล้ว ตอนนั้นเขาพูดให้อาจารย์ฟัง คำพูดพวกนั้นล้วนแต่เรียบง่าย ไม่มีอะไรมากไปกว่าสามเรื่องนี้ คือ รูปลักษณ์ ท่าทาง และพรสวรรค์

ยกยอจนแทบจะลอยขึ้นสวรรค์ อย่างเช่นงามล้ำค่าควรเมือง สง่างามราวมังกร เมื่อก่อนเขาสามารถพูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ ได้ทั้งนั้น แถมยังเชื่อสุดใจไม่มีข้อสงสัยอะไรอีกด้วย!

แต่ตอนนี้…

คนที่เขาเชิญหน้าอยู่ตอนนี้คือศิษย์พี่ใหญ่ตัวจริง ไม่ใช่คนที่อยู่ในจินตนาการคนนั้น

คำว่างามล้ำค่าควรเมืองอย่างนั้นเขาพูดไม่ออกจริงๆ

“ศิษย์พี่ใหญ่…” เจียงจิ้นลู่อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากและกำลังอึกอักลังเล เมื่อเห็นศิษย์พี่ใหญ่มองมาที่เขาอย่างไม่พอใจ เขาก็โพล่งออกมาว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ดุร้ายผิดปกติ…”

“ไม่ใช่สิ…ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…” เจียงจิ้นลู่ร้อนใจแล้ว “ข้าหมายความว่า ศิษย์พี่ใหญ่ใจกล้า สามารถสื่อสารกับเทพและวิญญาณได้ นอกจากนี้ศิษย์พี่ใหญ่ก็ยังใจดีมาก ทั้งยังช่วยให้วิญญาณสมความปรารถนา แม้ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะเย็นชาแต่ก็เป็นห่วงเป็นใยศิษย์น้อง ข้ารู้ซึ้งถึงจิตใจอันเมตตาของท่าน…”

หลังจากที่เจียงจิ้นลู่พูดจบเขาก็กลืนน้ำลายด้วยความกลัวว่าตนเองจะถูกทุบตี

เขาหักห้ามใจไม่ให้พูดคำว่าดุร้ายไม่ได้จริงๆ

“ทำให้เจ้าลำบากใจแล้ว” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย

“ศิษย์พี่เป็นคนพิเศษที่สุดที่ข้าเคยพบมาจริงๆ” เจียงจิ้นลู่พูดด้วยความจริงใจ

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าคำว่า ‘พิเศษ’ ของเขาไม่ได้เป็นตัวแทนของคำที่ดี แต่สำหรับเด็กคนนี้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ

“เจ้าเชื่อว่ามีวิญญาณในโลกนี้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างช้าๆ

“เชื่อ…กระมัง” เจียงจิ้นลู่เองก็รู้สึกขมขื่น “แต่…หากมีโอกาส ข้าก็อยากจะเห็นด้วยตัวเองสักครั้ง”

“ได้สิ เจ้าไปหาน้ำตาวัวมาด้วยตัวเอง แล้วข้าจะเปิดดวงตาให้เจ้าเห็นสักครั้ง” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที

“น้ำตาวัว?” เจียงจิ้นลู่สงสัยเล็กน้อย

“จะต้องเป็นวัวแก่ที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต และน้ำตาไหลออกมาก่อนตาย” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม “วัวแก่ที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต ข้าได้ยินมาว่ามันจะคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเองก่อนที่มันจะตาย ดังนั้นน้ำตานั้นจึงไหลออกมาจากความเสียใจอย่างที่สุด หลังจากที่ข้าได้น้ำตาวัวมา ประกอบกับตัวยาอีกหลายชนิด แล้วนำมาทาบนเปลือกตา เจ้าก็จะได้เห็น…โลกอีกใบที่ต่างออกไป”

จิตใจของเจียงจิ้นลู่ค่อนข้างซับซ้อนหลังจากที่เขาได้ยินอย่างนั้น

วัวแก่ที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต… ได้ยินแล้วเขาก็รู้สึกสงสารมัน

“ข้าจะพยายามหามาให้ได้” เจียงจิ้นลู่พยักหน้าอย่างจริงจัง

แค่เพราะลมและแสงเทียนพวกนั้นทำให้เขาเชื่อไม่ได้!

เขาจะต้องเห็นด้วยตาตัวเอง!

เมื่อเห็นว่าเขาดื้อแค่ไหน เซี่ยเฉียวก็ลังเลที่จะให้น้ำตาวัวเขาสักหยดหรือไม่…แต่…นางทนไม่ได้จริงๆ…มันเหลืออยู่แค่ไม่กี่หยด และตอนนี้นางก็ยากจนขนาดนี้ นางประหยัดเอาไว้ดีกว่า แล้วให้เขาไปหามาเอง!

พวกเขาคุยไปคุยมาก็เดินไปถึงโถงรับแขก

จากนั้นก็เชิญหมอดูผู้นั้นเข้ามา

หมอดูเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ยิ่งเขาเดินเข้าไป เขาก็ยิ่งเชื่อในความสามารถของปรมาจารย์โม่อย่างไม่มีข้อสงสัย

หากนางไม่ใช่ปรมาจารย์ก็คงไม่สามารถอยู่บ้านแบบนี้ได้หรอกกระมัง!

เมื่อเขาเห็นปรมาจารย์ตัวจริง หมอดูผู้นั้นก็มีท่าทีสงบลง จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงทันที “เป็นข้าน้อยที่ตามืดบอด และล่วงเกินท่าน หวังว่าปรมาจารย์จะไม่ถือสาข้าน้อย!”

“ไม่เป็นไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างไม่แยแส “เจ้ามาหาข้าเพราะอยากให้ข้าช่วยขจัดเคราะห์ภัยให้?”

“ขอรับ!” หลังจากชายชราลุกขึ้น เขาก็พูดด้วยตัวอันสั่นเทา “วันนี้ข้าโชคร้ายถูกคนทุบตีจนมือบาดเจ็บ และเสียเงินไปจำนวนหนึ่ง เงินนี้…ไม่สำคัญหรอก แต่ข้านึกถึงที่ปรมาจารย์บอกว่า ลูกชายของข้า…ลูกชายของข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ข้าไม่อยากให้เขาที่อยู่ในปรโลกต้องลำบาก จึงขอให้ท่านปรมาจารย์ช่วยคิดหาทาง”