ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 951 มีเงินก็ยากจะพบได้ / ตอนที่ 952 ไม่รู้จักขอบคุณหรือ

ตอนที่ 951 มีเงินก็ยากจะพบได้ / ตอนที่ 952 ไม่รู้จักขอบคุณหรือ
ตอนที่ 951 มีเงินก็ยากจะพบได้

จิตใจของหมอดูชราก็ลนลานแล้ว วันนี้เขาซวยเป็นพิเศษ

มันเป็นอย่างที่นักพรตหญิงคนนั้นพูดไว้จริงๆ เขาจะมีจุดจบที่ไม่ดี!

เขาอยู่มานานขนาดนี้ แต่ก็ยังกลัวตาย โดยเฉพาะหลายปีนี้ กว่าเขาจะหาเงินพวกนี้มาได้ยังไม่ได้เสพสุขกับมันเลย เขายังคิดว่ารอให้อายุมากกว่านี้สักนิด แล้วค่อยซื้อบ้านสักหลังพร้อมบ่าวรับใช้ไว้คอยดูแลปรนนิบัติ!

แต่ตอนนี้…

ใจของหมอดูเต้นรัว เขาเอ่ยถามคนเฝ้าประตูอย่างระมัดระวัง “ขอถามหน่อยว่าที่บ้านนี้มีนักพรตคนหนึ่ง…”

“นักพรต? เจ้าหมายถึงศิษย์คนโตของนายท่านผู้เฒ่าหรือ ผู้วิเศษโม่?” บ่าวรับใช้มองหมอดูลงมาจากที่สูง “เจ้าเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของผู้วิเศษของเราจึงต้องการให้นางดูดวงดูฮวงจุ้ยให้? คงจะไม่ได้หรอก ผู้วิเศษของพวกเราจะดูให้ก็แต่คนที่มีวาสนาเท่านั้น

ในเมื่อเซี่ยเฉียวให้ที่อยู่เขาไปแล้ว นางย่อมเตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างดี

เมื่อหมอดูได้ยินเช่นนั้นเขาก็ยิ่งเชื่อมากขึ้นไปอีก

“ผู้วิเศษโม่ของพวกเจ้า เก่งมากเลยหรือ” หมอดูครุ่นคิดเล็กน้อย “ข้าไม่ขอปิดบัง เจ้าแค่ดูก็รู้แล้วว่าข้า…กับผู้วิเศษโม่เป็นคนอาชีพเดียวกัน แต่คนทำอาชีพเดียวกับพวกเรา มีแค่ไม่กี่คนที่เป็นจริงๆ…”

ผู้วิเศษที่แท้จริงย่อมมีอยู่ แต่คนที่วิเศษเช่นนั้นพบได้ยากนัก

เขาอยู่มานานขนาดนี้ ได้พบเห็นคนอาชีพเดียวกันมาไม่น้อย มีนักพรตจริงๆ มากมาย บางคนสามารถนับนิ้วคำนวณได้ แต่ส่วนมากแล้วก็จะธรรมดาทั่วไปที่สามารถทำพิธีทั่วไปได้ และท่องคัมภีร์มามากเท่านั้น

แต่ผู้วิเศษโม่นี้แตกต่างออกไป

“ผู้วิเศษโม่ของพวกเราจะเหมือนกันได้อย่างไร นางเป็นถึงผู้สืบทอดของวัดสุ่ยเย่ว์! รู้แจ้งหยินหยาง!”

ถูกต้อง!

หมอดูชราตกตะลึง นางสามารถเห็นวิญญาณได้ วันนั้นนางคุยกับวิญญาณตนหนึ่งชัดๆ!

เวลานี้หมอดูจึงระมัดระวังมากขึ้น “เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ก่อนหน้านี้ผู้วิเศษโม่บอกว่าข้าเป็นคนมีวาสนา หากข้าคิดได้แล้วก็ให้มาหานางที่นี่…ไม่ทราบว่าพอจะไปแจ้งนางให้ได้หรือไม่”

“ผู้วิเศษของเราบอกว่าเจ้าเป็นผู้มีวาสนากับนาง? จะเป็นไปได้อย่างไร” บ่าวรับใช้ขมวดคิ้วด้วยสีหน้ารังเกียจ “เจ้าเป็นพวกโกหกหลอกลวงมาจากไหน ตอนที่ผู้วิเศษของพวกเราอยู่ในเมืองหลวง ถึงจะมีเงินมากมายก็ยังเชิญนางไปได้ยาก แม้ว่าบางครั้งนางจะพบคนมีวาสนาข้างถนน แต่ก็น้อยมากที่จะออกหน้า…”

“จริงๆ นะ! ผู้วิเศษของเจ้ายังให้เงินข้ามาด้วยหนึ่งตำลึง!” หมอดูได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนใจทันที

ทำไมยังไม่เชื่อเขาอีก!

“เฮอะ…” บ่าวรับใช้ถึงกับหัวเราะออกมา” ผู้วิเศษของเราไม่เพียงแต่ดูดวงให้เจ้าเท่านั้น แต่ยังให้เงินเจ้าด้วย? เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เฮ้อ ช่างน่าสงสารจริงๆ ช่างเถอะๆ ข้าจะไปแจ้งนางให้ก็แล้วกัน แต่อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้านะ แม้ว่าผู้วิเศษของเราจะใจดี แต่หากไม่มีวาสนาต่อกันจริงๆ ก็จะไม่มาพบเจ้าหรอก”

บ่าวรับใช้พูดจบก็เหลือบมองหมอดูด้วยความเห็นใจ จากนั้นก็เข้าไปแจ้งข่าวข้างใน

บ่าวรับใช้พวกนี้ก็เพิ่งถูกซื้อเข้ามา

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่นาน แต่คนในจวนก็มีมากมาย ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้ ไม่สามารถให้องครักษ์พวกนั้นทำงานเล็กน้อยอย่างปัดกวาดทำความสะอาดเฝ้าประตูได้

พอพวกเขาจากไป จะทิ้งบ้านหลังนี้ไว้หรือขายก็ได้ทั้งนั้น ส่วนคนรับใช้พวกนี้ก็สามารถพาไปด้วยได้

บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูพวกนี้จึงพยายามแสดงบทบาทอย่างเต็มที่เพื่อให้เจ้านายเกิดความประทับใจที่ดี

หมอดูชราที่รออยู่ด้านนอกยิ่งรอก็ยิ่งร้อนใจ

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความเคารพที่มีต่อผู้วิเศษโม่ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

หากเขาสามารถพบนางได้ง่ายๆ ก็เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้เก่งกาจลึกลับมากพอ

หลังจากผ่านไปสักพักบ่าวรับใช้ผู้นั้นก็กลับมา เขามองหมอดูด้วยแววตาซับซ้อน “ไม่รู้ว่าเจ้าโชคดีอะไรถึงได้คำชี้แนะจากผู้วิเศษโม่ของเราได้ ผู้วิเศษบอกว่า ปัญหาของเจ้าไม่ได้ใหญ่โตอะไร ให้เจ้ากลับไปคิดไตร่ตรองด้วยตัวเอง ว่าตนเองทำอะไรผิดไป ให้เจ้ากลับไปชดใช้ก็พอแล้ว”

“แค่นี้หรือ” ชายชราอึ้งงันไป

เขาไม่ใช่คนที่มีวาสนาหรือ ทำไมถึงพูดกับเขาแค่ประโยคเดียวนี้เล่า!

ตอนที่ 952 ไม่รู้จักขอบคุณหรือ

พอชายชรามานึกถึงว่าในวันนั้นเขาไม่ได้สนใจแยแสผู้วิเศษโม่เลย เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

“ขอร้องน้องชายทั้งสองช่วยไปแจ้งอีกที ข้ามีเคราะห์จริงๆ…” ชายชรายิ้มขื่นเล็กน้อย “เจ้าดูมือของข้านี่สิ วันนี้ข้าต้องเลือดตกยางออก หากปรมาจารย์ไม่ช่วยข้าแก้ไขหายนะนี้ ข้าคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ…”

“ผู้วิเศษโม่ของพวกเราบอกแล้วว่า ให้เจ้าได้รับบทเรียนบ้างจะได้เข้าใจอะไรขึ้นมาหน่อย จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร ยังไม่เข้าใจอีกหรือ” บ่าวรับใช้ท่าทางจริงจัง

เจียงจิ้นลู่ที่อยู่ไม่ไกลมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด

ยิ่งมองเขาก็ยิ่งสับสน

วันนั้นศิษย์พี่ใหญ่ยังต้องให้เงินเขาเพื่อจะทำนายดวงชะตาให้เขา พอมาวันนี้เขามาหานางถึงที่ แต่นางกลับไม่อยากพบ?

เขาลองคิดให้ดี

เขาก็คิดว่ากระบวนท่านี้ของศิษย์พี่ใหญ่น่าจะเป็นการถอยเพื่อรุก ชายชราผู้นี้เจ็บตัวแล้วยังเสียเงิน คงกำลังตื่นตระหนกลนลาน จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรพวกนี้

เขาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกไป “มีอะไรกันหรือ”

“คุณชายเจียง” บ่าวรับใช้รีบทำความเคารพเขาทันที

แววตาของชายชราเป็นประกายทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “ข้าจำเจ้าได้ วันนั้นเจ้ากับผู้วิเศษโม่มาทำนายดวงให้ข้าด้วยกัน ตอนนั้นเจ้ายังอุ้มไก่แจ้ตัวหนึ่งอยู่ด้วย!”

“…” สีหน้าของเจียงจิ้นลู่แสดงออกว่าเขาไม่อยากนึกถึงภาพฉากนั้น

“คุณชาย ท่านช่วยพาข้าไปพบปรมาจารย์หน่อยได้หรือไม่! เคราะห์ของข้ามาแล้ว! ยังมีลูกชายของข้า…ข้ายอมรับว่า ข้ามีลูกชายคนหนึ่งจริงๆ ตอนสามขวบเขาก็เสียชีวิตไป ต่อมาข้าก็ไม่มีลูกอีก หลายปีมานี้ข้าอยู่ตัวคนเดียว อันที่จริงแล้วต่อไปข้าจะตายหรือไม่ตายก็ไม่เป็นไรหรอก แต่…ลูกชายของข้า ลูกชายของข้าที่อยู่เบื้องล่างจะมาเดือดร้อนเพราะข้าด้วยไม่ได้!”

“เห็นเจ้าอย่างนี้ก็น่าเห็นใจจริงๆ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้าจะไปขอร้องศิษย์พี่ใหญ่ดูเผื่อนางจะยอมพบเจ้า เจ้ารอหน่อย” เจียงจิ้นลู่พูดจบก็เดินเข้าไป

อันที่จริงเขาสามารถพาชายชราเข้าไปด้วยได้เลยทันที

แต่เมื่อเขาคิดว่านี่เป็นแผนการของศิษย์พี่ใหญ่ เขาก็รู้สึกว่าปล่อยให้ชายชราลนลานไปสักพักก็ดีเหมือนกัน ต่อไปจะได้ควบคุมง่ายหน่อย

เพียงแต่พอเขาคิดมาถึงตรงนี้

เจียงจิ้นลู่ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

เขาคุ้นเคยกับวิธีการแบบนี้ แม่หมอในหมู่บ้านบ้านเกิดเขาก็หลอกคนแบบนี้ หลอกให้อารมณ์ของคนป่วยหรือสมาชิกในครอบครัวขึ้นๆ ลงๆ สุดท้ายก็เหมือนปูขนที่ถูกถอดก้ามออกปล่อยให้คนอื่นทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

“ศิษย์พี่ใหญ่” เจียงจิ้นลู่เข้าไปในเรือนของศิษย์พี่ใหญ่ก็เห็นนางกำลังป้อนอาหารไก่อยู่พอดี เขาจึงรีบเดินเข้าไปทันที

เซี่ยเฉียวเองก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอกได้ไม่นาน

“หมอดูนั่นยังรออยู่ข้างนอกไม่ไปไหนนะ” เจียงจิ้นลู่อักอ่วนเล็กน้อย “ข้าบอกเขาว่าจะมาข้อร้องท่านให้ ท่านว่า…เมื่อไรถึงจะจัดการเขาได้?”

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าแขกของศิษย์พี่ใหญ่น่าจะเป็นวิญญาณตนหนึ่งมากกว่า

และหมอดูนี้ไม่เพียงแต่ไม่ใช่คนที่มีวาสนาเท่านั้น แต่ยังเป็น…ลูกแกะที่รอวันถูกเชือดด้วย

อย่างไรก็ตาม วันนั้นเขาได้ยินเพียงคำพูดของศิษย์พี่ใหญ่ของเขาเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าวิญญาณตนนั้นต้องทนทุกข์อะไรบ้าง

“ในเมื่อศิษย์น้องเอ่ยปาก เราก็ไปหาเขากัน” เซี่ยเฉียวปัดไม้ปัดมือ เช็ดมันอยู่สักครู่ แล้วเตรียมจะออกไป

“…” ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ จริงๆ แล้วให้ชายชรารอข้างนอกก็ไม่เป็นไรหรอก…

เจียงจิ้นลู่เดินตามนางออกไปอย่างงงๆ

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวหยุดชั่วคราวและหันมามองเขา “ในเมื่อข้าเห็นแก่หน้าเจ้า ศิษย์น้องจะไม่รู้จักขอบคุณหน่อยหรือ”

“…”เจียงจิ้นลู่ใจสั่น “ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่!”

“ต้องอย่างนี้สิ เวลาขอความช่วยเหลือใครก็ต้องมีท่าทีที่ถูกต้อง ถึงจะเป็นศิษย์ของอาจารย์ แต่ถึงอย่างไรต่อไปเจ้าก็ต้องอยู่ในราชสำนักเพื่อฝึกฝนฝีมือ พอถึงตอนนั้นเมื่อพบเจอคนอื่น พูดจาให้ไพเราะไว้จะดีกว่า” เซี่ยเฉียวเอ่ย

เมื่อใดก็ตามที่มีโอกาส เซี่ยเฉียวก็จะพุ่งเป้าเล่นงานเขาอย่างจงใจ