ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 947 เจ้ากำลังแบกอยู่น่ะ! / ตอนที่ 948 ศิษย์พี่หวังดี

ตอนที่ 947 เจ้ากำลังแบกอยู่น่ะ! / ตอนที่ 948 ศิษย์พี่หวังดี
ตอนที่ 947 เจ้ากำลังแบกอยู่น่ะ!

เจียงจิ้นลู่มองมองใบไม้พวกนั้นอีกครั้ง และพบว่าไม่ว่าเขาจะมองอย่างไรก็รู้สึกแปลกๆ จริงๆ

เขาจึงตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว

แต่มันก็ยังไม่จบแค่นั้น

พวกเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นอีก “บนกำแพงมีเด็กน้อยนั่งอยู่คนหนึ่ง บินขึ้นไปสินะ? เฮ้อ น่าสงสารจริงๆ บนร่างเขามีรอยฟันอยู่ไม่น้อย น่าจะถูกสัตว์ป่ากัดกิน บางทีอาจจะลอยมาจากนอกเมืองเพราะที่นี่มีคนอยู่เยอะ”

พอเดินไปถึงตรอก “ตรงนั้นมีเจ้าหน้าตรวจตราคนหนึ่งยืนอยู่ เป็นคนซื่อสัตย์ยุติธรรมที่หาได้ยากนัก ตอนที่เขายังมีชีวิตได้ไล่จับโจรจนล้มลงและเสียชีวิต หลังจากเขาตายไปแล้วก็เดินเตร่เดินไปมาบนถนนสายนี้ หากพบเจอวิญญาณที่ไม่รู้จักกฎกติกามารยาท เขาก็จะออกมาดุด่า จึงมีประโยชน์อยู่บ้าง”

“ที่เท้าของเจ้ามีขอทานมาขอเงินอยู่นะ…” ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เจียงจิ้นลู่ขนลุกทั้งตัว และเมื่อเขามองลงไปก็ไม่เห็นว่ามีอะไรทั้งนั้น

“ไม่มีนี่…ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านหยุดขู่ข้าได้แล้ว…” เสียงของเจียงจิ้นลู่เริ่มสั่นเล็กน้อย

“ลืมไปว่าเจ้ามองไม่เห็น” เซี่ยเฉียวยกยิ้มมุมปาก

“เช่น…เช่นนั้นแล้วข้าควรทำอย่างไร” เจียงจิ้นลู่ตัวเกร็งไปหมด คนตายไปแล้วมาขอเงิน ถึงเขาให้ไปก็ใช้ไม่ได้นี่?!

“เจ้าทำเป็นไม่รู้ก็ได้ หรือเจ้าจะไปที่วัดร้างประจำเมือง แล้วเผาข้าวฟ่างหรือกระดาษเงินไปให้ก็ได้เพื่อแสดงน้ำใจ” เซี่ยเฉียวพูดไปแล้วก็นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ “แต่ว่า ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าได้ทำบุญสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่า”

“เพราะอะไรหรือ” เจียงจิ้นลู่ไม่เข้าใจ

ก็แค่กระดาษเงิน เขาไม่ได้ต้องลงแรงหรือใช้เงินมากอะไรนี่

“หากเจ้าเอาเงินออกมากำมือหนึ่งแล้วโปรยลงที่ถนน มันจะเป็นอย่างไร” เซี่ยเฉียวถามเบาๆ

เจียงจิ้นลู่เข้าใจในทันที

ตอนที่เขาพเนจรไปเรื่อยก็เคยได้ยินไร้สาระเกี่ยวกับคุณชายผู้ร่ำรวยคนหนึ่งที่โปรยเงินบนถนน แล้วผู้คนก็ต่อสู้กันเพื่อแย่งเงินจนคุณชายผู้นั้นโดนเหยียบตาย

คนเป็นเป็นแบบนี้ คนตายก็คงไม่เว้น

หากจู่ๆ เขาไปเผากระดาษ วิญญาณที่ขาดเงินพวกนั้นก็น่าจะมาหาเขากันหมด…

เจียงจิ้นลู่คิดได้เช่นนั้นก็รู้สึกเย็นเยียบไปหมด

“ศิษย์น้อง เจ้าเองก็เดินมานานแล้ว ลองคิดดูให้ดี เจ้ารู้สึกว่าไหล่ของเจ้าเมื่อยล้ามากกว่าขาของเจ้าหรือไม่” เซี่ยเฉียวถามเขา

เจียงจิ้นลู่ลูบไหล่ของเขาโดยไม่รู้ตัว “ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น วันนี้ข้ารู้สึกว่าไหล่ของข้าหนักและปวดเมื่อยเล็กน้อย เมื่อคืนข้าอาจจะนอนหลับไม่ค่อยดีนัก…”

“ไร้เดียงสา เจ้ากำลังแบกชายชราที่อาศัยอยู่ในถังน้ำเมื่อครู่นี้ ก็ต้องเมื่อยแน่นอนอยู่แล้ว…” เซี่ยเฉียวส่ายหัวและมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ

“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าไหล่ของเขาเริ่มหนักขึ้น

ที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดไม่จริงใช่ไหม!

จะต้องไม่จริง ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ๆ!

หลังจากนั้นเซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไรอีกระหว่างทาง นางเพียงแต่มองก็มองไปรอบๆ และพึมพำกับตัวเองบางครั้ง แต่มันทำให้เขาไม่สบายใจมากกว่าตอนที่นางเอ่ยปากอธิบายเสียอีก

โชคดีที่ในที่สุดเขาก็ทนมาจนถึงบ้าน

เจียงจิ้นลู่แทบจะวิ่งไปที่เรือนของตนเอง

“วันนี้ท่านออกไปข้างนอก สนุกมากไหม” จ้าวเสวียนจิ่งออกมาต้อนรับและเอ่ยถามเซี่ยเฉียวพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่เลย ศิษย์น้องคนนี้โง่และงี่เง่ามาก เขาเกือบจะทำให้ข้าโกรธตาย” เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นจ้าวเสวียนจิ่ง นางรู้สึกเหมือนเส้นลมปราณของนางระเบิดออกในทันที ไม่มีอะไรกีดขวาง

พวกเขาก็เป็นศิษย์น้องเหมือนกัน ทำไมมันถึงแตกต่างกันมากขนาดนี้

ดูจ้าวเสวียนจิ่งสิ ทั้งที่เขาเป็นถึงรัชทายาทด้วย แต่กลับไม่เคยวางอำนาจ นางพูดอะไรก็เชื่อทุกอย่าง ทั้งยังไม่เคยไม่ดูถูกว่านางขี้เหร่หรือคิดว่าเธอไร้ความสามารถ นี่สิคุณสมบัติที่ศิษย์น้องควรจะมี!

“ศิษย์พี่เป็นผู้วิเศษที่เกิดมาพร้อมสติปัญญาฉลาดเฉลียว เจียงจิ้นลู่เป็นเพียงคนธรรมดาที่ฉลาดกว่าคนทั่วไปเล็กน้อยแล้วยังเป็นความฉลาดที่เอาไปใช้ในการเรียนเสียหมด จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะงุ่มง่ามและบกพร่องในการใช้ชีวิตไปบ้าง ศิษย์พี่ใหญ่อย่าได้ถือสาเขาเลย โกรธไปก็ทำร้ายร่างกายเปล่าๆ”

ตอนที่ 948 ศิษย์พี่หวังดี

น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งอบอุ่นอ่อนโยน ช่างกล่อมคนได้ดีนัก

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง “ข้าเพียงแค่คิดว่าเขาโง่เขลาและไม่รู้ความขนาดนี้ ต่อไปหากเขาเป็นขุนนาง แล้วจะดีได้อย่างไร ถึงอย่างไรเราก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว ต่อไปท่านต้องมานั่งกังวลใจเพราะเขา ก็คงจะทำให้ข้ารู้สึกปวดใจไปด้วย”

คำพูดของเซี่ยเฉียวแสดงความกตัญญญูอย่างยิ่ง

อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว แต่มีลูกศิษย์มาก ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับลูกสาวลูกชายของท่านที่ท่านจะต้องคอยเป็นห่วงจัดการเรื่องสร้างครอบครัวหรือการงานอาชีพให้

“อย่าเพิ่งกังวลร้อนใจไปเลย เขายังไม่เข้ารับราชการในปีสองปีนี้หรอก แค่สั่งสอนเขาเพิ่มเติมให้มากหน่อยก็พอแล้ว ถึงตอนนั้นเขายังทำอะไรบุ่มบ่ามและเอาแต่ใจ ก็ค่อยย้ายเขาไปขัดเกลาที่เมืองไกลๆ สักสองสามปี ให้เขาได้ไปลองลำบากและมีประสบการณ์ขึ้นหน่อย ขุนนางในราชสำนักหลายคนกว่าจะฉลาดมีความสามารถขึ้นมาได้ก็อายุสี่ห้าสิบปีแล้ว ตอนนี้เขาอายุยังน้อยอยู่เลย” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้เข้มงวดเกินไป

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็ไม่จำเป็นต้องเข้มงวด

เขาไม่ใช่แค่พี่ชาย แต่เป็นองค์ชาย

เขาไม่ได้มีสถานะเป็นแค่ศิษย์พี่เท่านั้น แต่เขายังเป็นรัชทายาทด้วย

เมื่อคนผู้นี้มีประโยชน์ก็ใช้ประโยชน์ไป แต่หากสามารถฝึกอบรมได้ก็ส่งไปอบรมบ่มนิสัย ถึงอย่างไรเจียงจิ้นลู่ก็เรียนหนังสือมาหลายปี ต่อให้เขาจะมีข้อบกพร่องบ้าง แต่ท้ายที่สุดเขาก็จะยังมีประโยชน์อยู่บ้าง หากเขาไม่มีประโยชน์เลย ตอนนั้นก็คงจะกราบอาจารย์ไม่สำเร็จ

“หากไม่ไหวจริงๆ ท่านก็บอกอาจารย์สักคำให้ขับไล่เขาออกจากสำนัก ไปสงบสติอารมณ์เสียหน่อยก็ได้” จ้าวเสวียนจิ่งค่อนข้างไร้น้ำใจทีเดียว

“จะได้อย่างไรเล่า เขาเป็นศิษย์ของอาจารย์นะ ข้าทำได้แค่เป็นศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้น จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร อีกอย่าง ก็ไม่จำเป็นจะต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก” เซี่ยเฉียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ข้าแค่รู้สึกว่าเขาหัวดื้อในเรื่องนี้อย่างมากจนน่ากลัวก็เท่านั้น แต่ก็พอเข้าใจได้ เพียงแต่วันนี้…”

เซี่ยเฉียวหันไปมองไก่ที่อยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ “พอเขาเอ่ยปากอยากจะกินไก่ที่ข้า…ข้าและแม่นางเซี่ยเลี้ยงไว้ แล้วยังบอกอีกว่าข้าเป็นพวกเดียวกับหมอดูข้างถนนพวกนั้น! ข้าแทบจะข่มความคิดที่จะให้เขาเห็นยมบาลสักครั้งไม่ได้เลยจริงๆ”

เรื่องแสแสร้งนางยังต้องทำต่อไป

แต่ที่เซี่ยเฉียวพูดเรื่องเหล่านั้นออกมาก็เพื่อที่จะหยั่งท่าทีของจ้าวเสวียนจิ่ง

จ้าวเสวียนจิ่งดูเหมือนจะไม่สงสัยเลยสักนิด “ถึงอย่างนั้นเขาก็สมควรโดนสั่งสอนสักที หรือว่าเย็นนี้จะให้ห้องครัวทำอาหารจานเลือดสักสองสามจาน”

เลือดไก่ เป็ด หมู และกวาง เอามาทำอาหารได้มากมายอยู่

“ไม่ต้องหรอก ข้าว่าวันนี้เขาคงจะกินอะไรไม่ลงแล้ว” เซี่ยเฉียวชอบใจ “ข้าบอกเขาว่ามีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนไหล่ของเขา และยังบอกอีกว่าชายชราผู้นั้นจะไปนอนห้องเดียวกับเขา”

“มีจริงหรือ”

“ใช่แล้ว มีจริงๆ! ข้าเชิญมาเองแหละ หากไม่เห็นแก่หน้าข้า ชายชราก็คงจะไม่ยินดีมาหรอก” เซี่ยเฉียวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

แต่นางไม่ได้พูดอะไรผิดนี่

เพราะชายชราผู้นั้นตายในถังน้ำ ดังนั้นกลางวันเขาก็อยู่แต่ในถังไม่ออกมา แต่กลางคืน…

เขาแวะไปทุกบ้าน จะมีหมอนนุ่มๆ ใบไหนในบ้านคนรวยในป้อมเหมิงจยาที่เขายังไม่เคยหนุนนอนบ้าง

นอกจากบ้านที่มีอาวุธวิเศษร้ายกาจแล้ว บ้านอื่นๆ นั้น…ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย

สีหน้าเซี่ยเฉียวยังมีความคาดหวังและความตื่นเต้น แต่นางก็ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนเกินไป แล้วนางก็แสร้งทำเป็นสงบ “ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแกล้งเขา เพราะถึงอย่างไรเขาก็มองไม่เห็นอยู่ดี แค่ก”

“ข้าเข้าใจ ศิษย์พี่ใหญ่หวังดีฝึกความกล้าหาญให้เขา” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม น้ำเสียงประนีประนอม

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นล่ะ ศิษย์น้องรัชทายาทเข้าใจข้าจริงๆ”

…

พอตกเย็นเจียงจิ้นลู่ก็ไม่ได้กินข้าวจริงๆ

เขากินไม่ลง

เขารู้สึกไม่สบายไหล่มาตลอดทาง พอกลับถึงบ้านจึงได้รู้สึกดีขึ้นมาก จนมันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไรลงจากไหล่ของเขาแล้ว จากนั้นเขาก็เขาไปอยู่ในห้อง

แต่เขาจะย้ายห้องนอนไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ศิษย์พี่ใหญ่ก็จะต้องหัวเราะเยาะเขาแน่นอน