ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 945 คนขี้เกียจ / ตอนที่ 946 โลกของวิญญาณอันงดงาม

ตอนที่ 945 คนขี้เกียจ / ตอนที่ 946 โลกของวิญญาณอันงดงาม
ตอนที่ 945 คนขี้เกียจ

เจียงจิ้นลู่เองก็หมดคำพูด ใต้หล้านี้ยังมีคนเกียจคร้านขนาดนี้ด้วย

เขาอยู่ในเรือนเดียวกับศพ ในใจไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ

แต่คนขี้เกียจเช่นนี้…ต่อให้เขาฝังศพก็คงไม่ฝังไว้ลึกมากหรอก ดังนั้นหลังจากที่คนทั้งสองขุดลงไปได้สักพัก พวกเขาก็มองเห็นศพที่เน่าเปื่อยแล้ว บนศพยังมี…หนอนที่ไม่สามารถบรรยายได้

เจียงจิ้นลู่มือสั่นเล็กน้อย เขาแทบจะอาเจียนออกมา

ชายผู้นี้เกียจคร้านมากจริงๆ ตอนที่ขุดดินเขาก็แทบไม่ออกแรงอะไรเลย ส่วนมากเป็นเจียงจิ้นลู่ที่ออกแรง ไม่เช่นนั้นเกรงว่าเขาคงต้องขุดไปอีกชั่วยามกว่าจะได้เห็นคนที่อยู่ข้างใน!

เจียงจิ้นลู่หันกลับไปมองศิษย์พี่ใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มาตลอด

เขากลับเห็นว่าสีหน้าของศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย นางดูราวกับเห็นของธรรมดาๆ ทั่วไปอย่างหนึ่ง ไม่มีความหวาดกลัวเลย!

“ศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนี้จะให้ข้าไปหาเสื่อมาห่อนางไหม” เจียงจิ้นลู่เอ่ยถาม

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “เอาศพนางขึ้นมา ทำความสะอาด ประเดี๋ยวจะมีคนหามโลงศพมา เมื่อวานข้าจัดการไว้เรียบร้อยแล้วตอนที่ออกไปข้างนอก”

เจียงจิ้นลู่ตอบรับ

ชายผู้นี้ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ตอนที่ภรรยาเขามีชีวิตอยู่นางรักความสะอาดมาก แต่ตอนนี้…นางถูกฝังอยู่ใต้ดินตั้งนานขนาดนั้น จะว่าไปแล้วก็ไม่น่ามองจริงๆ กลิ่นเน่ารุนแรงเตะจมูก เนื้อบนร่างหายไปเป็นส่วนมากแล้ว อวัยวะภายในก็ไม่เหลือ เหลือแต่เสื้อผ้ากับเส้นผม เนื้อ…เหลือไม่มาก ดูน่าขยะแขยงน่ากลัวยิ่งนัก

“ตอนนี้ร่างของนางก็ถูกขุดขึ้นมาแล้ว หากเจ้าไม่ยอมทำต่อ ไม่เพียงแต่ภรรยาของเจ้าจะหาวิญญาณโดดเดี่ยวมาเป็นคู่เท่านั้น ความแค้นของนางก็คงจะท่วมฟ้าด้วย และทำให้เจ้าต้องลำบากยากใจไปตลอดชีวิต” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก

ชายผู้นั้นก็สะกิดใจทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

เขาต้องเชื่อในสิ่งที่ปรมาจารย์พูด

คนอื่นต่างก็คิดว่าเขาลากภรรยาไปฝังนอกเมืองแล้ว และเขาเองก็ไม่เคยปฏิเสธ นอกจากนี้ ผู้คนที่นี่ก็ค่อนข้างยุ่ง และความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก เขาไม่ค่อยคุยกับเพื่อนบ้าน ก็เลยไม่ได้บอกใครว่าตนเองฝังศพภรรยาไว้ที่ลานบ้านแห่งนี้

แต่ปรมาจารย์ผู้นี้กลับรู้

แล้วเขาจะไม่เชื่อได้อย่างไร

ชายคนนั้นชักช้าอืดอาด ทำความสะอาดไปอาเจียนไป ขณะที่เซี่ยเฉียวก็ไปหาเก้าอี้มานั่งอย่างไม่อนาทรร้อนใจและรอไปเรื่อยๆ

เมื่อพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา โลงศพและวงดนตรีประกอบก็มาถึงพร้อมกัน

ในเวลานี้ศพก็สะอาดพอสมควรแล้ว

ศพมีกลิ่นเหม็นเกินกว่าจะวางไว้ได้นาน จึงต้องรีบบรรจุลงในโลงศพและหามออกไปทันที

“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเขาจะฝังนางไว้ที่ไหน พวกเราไม่ไปด้วยหรือ” เจียงจิ้นลู่เอ่ยถาม

“เมื่อวานข้าไปออกไปข้างนอกป้อมเหมิงจยามาแล้ว พบสถานที่ที่มีฮวงจุ้ยค่อนข้างดีแห่งหนึ่ง ข้าจึงเจรจากับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว พอพวกเขาได้รับศพแล้วก็จะช่วยฝังให้ ตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว พวกเราได้รับเงินก็กลับไปได้แล้ว” เซี่ยเฉียวตอบ

เมื่อวานนางพูดคุยเรื่องขั้นตอนต่างๆ กับร้านขายโลงศพไปแล้ว

ดังนั้นนางไม่จำเป็นต้องทำเอง

วิญญาณตนนี้ยังมีมีข้อเรียกร้องไม่มาก ขอแค่นางออกไปจากใต้ต้นทับทิมนี้ได้ อะไรก็ได้ทั้งนั้น

“เขายากจนขนาดนี้..เขาจะจ่ายได้หรือ… “ เจียงจิ้นลู่รู้สึกสงสัยเล็กน้อยและเกือบจะโน้มน้าวศิษย์พี่ใหญ่ไม่รับเงินเสียแล้ว โชคดีที่เมื่อคำพูดมาถึงคอ เขาก็จำท่าทางโกรธของศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมาได้ เขาจึงรั้งไว้ได้ทัน

พูดตามตรงเวลาศิษย์พี่ใหญ่โกรธ…มันน่ากลัว

“เรื่องเงินนี้ไม่ใช่เขาบอกว่าจะไม่จ่ายก็จะไม่จ่ายได้” เซี่ยเฉียวยกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไป

ชายผู้นั้นไม่ได้ออกไปพร้อมกับคนหามโลงศพ เขาแค่ถามที่อยู่ จากนั้นเขาก็ทรุดตัวลงในลานบ้านและไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป

“ราคากันเองสามร้อยห้าสิบอีแปะ” เซี่ยเฉียวไปหยุดยืนตรงนั้นและเอ่ยขึ้นทันที

“……” หัวใจของชายคนนั้นเต้นกระตุกทันที “ข้าไม่มีเงิน…”

“ไม่มีหรือ ภรรยาเจ้าบอกว่าในรูหนูตรงมุมบ้านมีทรัพย์สมบัติของเจ้าทั้งหมดรวมเป็นเงินห้าร้อยอีแปะ เหลือไว้เป็นค่าข้าวให้เจ้าหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ หากใช้เงินหมดแล้วเจ้ายังหาเลี้ยงชีพไม่ได้ เจ้าก็อดตายไปเถอะ”

ใบหน้าของชายผู้นั้นหมองคล้ำ เหตุใดนางผู้นั้นจึงบอกคนอื่นแม้แต่ว่าทรัพย์สินของเขาอยู่ที่ไหน!

และเจียงจิ้นลู่เองก็ตกตะลึงไปแล้ว

เรื่องนี้นางก็รู้ด้วย!? จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองเขามาจากในห้องของตนเอง…

ตอนที่ 946 โลกของวิญญาณอันงดงาม

เจียงจิ้นลู่สับสนมึนงง ในขณะที่เซี่ยเฉียวจ้องมองชายผู้น่าอนาถนิ่งๆ ราวกับต้นสนที่ตั้งตระหง่าน

หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนชายคนนั้นจะยอมจำนนต่อโชคชะตาของตนเองแล้ว เขาไม่กล้ายั่วโมโหคนทั้งสอง จึงโค้งคำนับด้วยจิตใจเหงาหงอย แล้วเดินไปที่ห้องเพื่อหยิบกระปุกเงินออกมา หลังจากที่เขาหยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะออกมาจากในกระปุกแล้ว เขาก็มอบมันให้ปรมาจารย์อย่างไม่เต็มใจ

จากนั้นเซี่ยเฉียวก็พยักหน้าก่อนจะวางเหรียญทองแดงลงในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความพึงพอใจ และจากไปอย่างสง่างาม

ย่างก้าวของเจียงจิ้นลู่เกือบจะแข็งเกร็งเล็กน้อย เขารีบตามนางไปโดยไม่ทันจะได้จะล้างฝุ่นดินออกจากมือด้วยซ้ำ

เจียงจิ้นลู่อยู่เบื้องหลังเซี่ยเฉียว เมื่อเขามองไปที่แผ่นหลังที่บอบบางและเย็นชาของศิษย์พี่ใหญ่ เขาก็รู้สึกถึงความลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ

“ศิษย์พี่ใหญ่ วิญญาณเป็นอย่างไรหรือ” สักพักเขาก็ตามไปทันข้างๆ เซี่ยเฉียว แล้วเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่ง

ฝีเท้าของเซี่ยเฉียวชะงักลงเล็กน้อย นางชี้ไปที่ถังน้ำเก่าชำรุดข้างทาง “ที่ตรงนั้นก็มีอยู่ตนหนึ่ง เป็นวิญญาณชายชราที่ตอนมีชีวิตอยู่ลำบากยากจน แม้แต่ที่อยู่ก็ไม่มี และมาตายในถังเก็บน้ำผุผังนี้ เขาดูไม่ได้แตกต่างจากคนเป็นเท่าไรนัก แต่แค่ซีดขาวกว่า และ…ไม่น่ามองนัก แต่ว่าก็มีวิญญาณที่ดูดีนะ เพียงแต่มีค่อนข้างน้อยเท่านั้น”

ถังน้ำถูกวางคว่ำและมีรูแตกขนาดใหญ่ หากเป็นคนที่ตัวไม่ใหญ่มาก ก็สามารถขดตัวอยู่ในนั้นได้ทั้งร่าง

“ที่นี่มีหรือ” หัวใจของเจียงจิ้นลู่เต้นไม่เป็นจังหวะ และรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถมองถังใบนั้นได้ตรงๆ “หากอย่างนั้น…ท่านเก็บเขาได้ไหม”

“ได้สิ แต่เขาไม่ยินดีที่จะไป” เซี่ยเฉียวเอ่ย

บนถนนสายนี้มีวิญญาณมากมาย เมื่อวานนางก็เห็นพวกเขาหมดแล้ว

“เพราะอะไรหรือ” เจียงจิ้นลู่ไม่เข้าใจ

“เพราะ…” เซี่ยเฉียวยิ้มกว้างให้เขาทันที “เตียงของเจ้านอนสบายกว่า หากเขาจะนอนเมื่อไรก็ได้ที่ต้องการ แต่เมื่อเขาลงไปเบื้องล่าง มันก็ไม่แน่แล้ว?”

“…” สีหน้าของเจียงจิ้นลู่เริ่มแข็งกระด้าง เขารู้สึกว่าเลือดพุ่งไปที่ศีรษะของตนเอง และทันใดนั้นก็มีเสียง วิ้ง แล้วเขาก็รู้สึกไม่สบายเนื้อตัวเอาเสียเลย

“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านโกหกข้า…” เจียงจิ้นลู่ขนลุกขนพอง

“หากเจ้าคิดว่าข้าโกหกเจ้า ก็ตามนั้น” เซียวเฉียวยกยิ้ม แล้วเดินไปที่ถังน้ำ มองไปที่วิญญาณตนนั้นก่อนจะยิ้ม “คืนนี้ น้องชายที่อยู่ข้างๆ ข้าอยากชวนเจ้าไปค้างที่บ้านสักหนึ่งคืน หมอนนุ่มๆ ของว่างและอาหารอร่อยๆ อยากไปไหม”

เจียงจิ้นลู่ตกตะลึงไปทันที

อย่าเล่นแบบนี้!

วิญญาณตนนั้นย่อมยินดีปรีดาอยู่แล้ว

เขาเห็นปรมาจารย์คนนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาชอบนางมากเลย!

วิญญาณจ้องมองเจียงจิ้นลู่ไม่วางตา แล้วเขาก็ลอยออกจากถังน้ำ และห้อยโหนอยู่บนศีรษะของเจียงจิ้นลู่โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เพราะกลัวว่าตนเองจะหลงทาง

“ศิษย์พี่ใหญ่…” เจียงจิ้นลู่อยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

“เจ้าจะกลัวอะไร ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่เชื่ออยู่แล้ว ก็ให้คิดเสียว่ามันไม่มีอะไรทั้งนั้นก็ได้แล้วนี่” ดวงตาเซี่ยเฉียวราวกับมีดวงดาวอยู่ในนั้น ตอนนี้นางอารมณ์ดีอย่างยิ่ง

เด็กคนนี้ล่วงเกินนางแล้ว

เจียงจิ้นลู่อยากจะบอกว่าหลังจากที่เขาขุดศพขึ้นมาในวันนี้ เขาก็เริ่มเชื่อว่าในโลกนี้มีวิญญาณจริงๆ แล้ว…

แต่ตอนนี้…ศิษย์พี่ใหญ่ใจร้ายเกินไป!

เจียงจิ้นลู่รู้สึกโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เมื่อสายลมพัดมา ใบไม้บนต้นไม้ก็ร่วงหล่น ปลิดปลิวไปตามสายลมราวกับผีเสื้อเต้นระบำ

เป็นทิวทัศน์ที่ค่อนข้างงดงาม

“ตรงนี้คือวิญญาณผู้หญิงที่หน้าตาดีตนหนึ่ง นางเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยก่อนที่จะได้แต่งงาน บิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ นางจึงไม่อยากจากไป การเป็นวิญญาณมันค่อนข้างน่าเบื่อ นางก็เลยเต้นระบำขึ้นมา งดงามใช่ไหม” น้ำเสียงของ เซี่ยเฉียวเหมือนเสียงเรียกจากยมบาล ช่างฟังดูน่ากลัวมาก

เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยสบาย…

เดิมทีฉากที่ประกอบไปด้วยใบไม้ร่วง บ้านเก่า ฝูงชน และความพลุกพล่านวุ่นวายนั้นเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและความยากลำบากตรากตรำ อย่างไรก็ดีมันกลับมีรสชาติแบบทางโลกที่อธิบายไม่ได้ แต่เมื่อศิษย์พี่ใหญ่พูดอย่างนั้นออกมา…