ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 933 อุ้มไก่ตัวนี้ไว้ / ตอนที่ 934 ผิดมหันต์

ตอนที่ 933 อุ้มไก่ตัวนี้ไว้ / ตอนที่ 934 ผิดมหันต์
ตอนที่ 933 อุ้มไก่ตัวนี้ไว้

ศิษย์พี่ศิษย์น้องคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจจึงเลิกคิดไปเสียอย่างนั้น

อาการป่วยของซังโหยวไม่สามารถหายดีได้ในสองสามวัน เซี่ยเฉียวจึงยังต้องอยู่ที่ป้อมเหมิงจยานี้ไปอีกระยะหนึ่ง แต่จะให้นางเฝ้าอยู่แต่ในเรือนและไม่ออกไปไหนเลยย่อมเป็นไปไม่ได้ หลายวันก่อนนางวาดยันต์ไว้ไม่น้อย หลังจากเก็บของพวกนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก็ลากตะกร้าไม้ไผ่ของตนเองออกไปทันที

“ศิษย์พี่ใหญ่ออกไปทำนายดวงชะตาให้คนอื่นหรือ” เจียงจิ้นลู่เห็นเซี่ยเฉียวลากตะกร้าไม้ไผ่ในมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งก็ถือแผ่นป้าย ‘ผู้วิเศษโม่ ไม่เกิดไม่ตาย’ แล้วเขาก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ แบบที่อธิบายไม่ได้

หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่ขาดเงิน

เขาเป็นคนที่ยากจนที่สุดในบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหมด แต่เขาก็เป็นถึงบัณฑิตจวี่เหรินแล้วจึงมีทรัพย์สินไม่น้อย ขอเพียงแต่ศิษย์พี่ใหญ่เอ่ยปาก แล้วพวกเขาแต่ละคนจะเอาเงินให้นางคนละเล็กละน้อย มันจะต้องพอใช้อย่างแน่นอน!

“หากเจ้าสงสัย ก็ลองออกตามไปดูไหมล่ะ” เซียวอวี้หรงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย “อาจารย์ให้เจ้าชดใช้ความผิด เมื่อเจ้าเอาแต่หดหัวไม่กล้าเผชิญหน้ากับศิษย์พี่ใหญ่ ก็คงจะชดเชยความผิดครั้งนี้ไม่ได้ไปตลอด”

ถึงอย่างไรเซียวอวี้หรงก็จบการศึกษาไปแล้ว เขาจึงมองเรื่องต่างๆ ออกได้อย่างชัดเจน

อาจารย์คงจะต้องการให้เขาไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถในการจับวิญญาณของศิษย์พี่ใหญ่

เชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นเพียงการคาดเดาและสิ่งที่รู้สึกภายในเท่านั้น หากจะตัดสินว่าถูกหรือผิดก็ต้องไปทำความเข้าใจและพิสูจน์ด้วยตนเอง

“ตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่น่าจะรู้สึกรำคาญข้ามาก” เจียงจิ้นลู่รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

“นั่นเป็นเพราะคนที่ทำตามใจตัวเองอย่างเจ้า มันน่ารำคาญสำหรับศิษย์พี่ใหญ่น่ะสิ” เซียวอวี้หรงพูดความจริง “เจ้าทำตัวให้มันดีๆ หน่อย พยายามเปลี่ยนความคิดของศิษย์พี่ใหญ่ที่มีต่อเจ้าให้ได้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”

“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่ามันยากมาก!

แต่หากเขาไม่ทำอะไรเลย เขาก็คงได้แต่รอวันที่ถูกขับไล่ออกจากสำนักแล้ว

เจียงจิ้นลู่คิดได้เช่นนั้นก็ยอมกัดฟันสู้ดูสักตั้ง

เซี่ยเฉียวยังไปได้ไม่ไกล เขารีบวิ่งตามไปทันที และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เดินอยู่ข้างเซี่ยเฉียวแล้ว

เซี่ยเฉียวออกไปทำงาน นางกำลังมองหาคนหรือวิญญาณที่มีวาสนาต่อกัน จึงไม่เหมาะที่จะนำองครักษ์ติดตามมาด้วย อย่างไรเสียก็ยังไม่เคยมีหมอดูคนไหนที่มีบารมีมากขนาดนั้นมาก่อน

นางอยู่คนเดียว ในมือถือสิ่งของที่ดูไม่เบานัก ท่าทางลำบากลำบนอยู่บ้าง

ลักษณะท่าทางเช่นนี้กลับดูค่อนข้างกลับดูติดดินกลับสู่เป็นธรรมชาติมากกว่า

“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าจะช่วยยกกระเป๋าให้ท่าน” เจียงจิ้นลู่ก้าวเข้าไปและเตรียมที่จะรับตะกร้าไม้ไผ่ของเซี่ยเฉียวมาทันที

แต่เซี่ยเฉียวกลับคว้ามันกลับไปทันที

“ของของข้าในนี้ล้วนเป็นเครื่องช่วยชีวิต บางอย่างก็แพงมาก และเจ้าก็ไม่เชื่อข้า หากมีอะไรด่วนเกิดขึ้น ไม่แน่เจ้าอาจทำของของข้าหายอีก คิดจะแตะต้องชีวิตจิตใจของข้า? ไม่มีทางเสียล่ะ” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย

“…” เจียงจินลู่ฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาเอ่ยด้วยใบหน้าที่ขมขื่น “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ…”

“แค่พูด ใครๆ ก็ทำได้” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจออกมาอีก

ผู้วิเศษแล้วทำไม ผู้วิเศษก็แค้นเป็นนะ?

แต่เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นสายตาปริบๆ ของเขาก็รู้สึกสงสาร นางเปิดตะกร้าไม้ไผ่นำต้าสยงออกมา แล้วยัดไว้ในอ้อมแขนของเขา “หากอย่างนั้นเจ้าช่วยข้าอุ้มไก่ตัวนี้หน่อย ให้มันอยู่แต่ในตะกร้า มันจะรู้สึกอึดอัด”

“…” ไก่?!

เจียงจิ้นลู่ตัวแข็งไปหมด เขารู้สึกถึงสัมผัสที่ขนนุ่มๆ และก้านขนแหลมๆ ในอ้อมแขนของเขา รวมถึงหงอนไก่สีแดงสดแล้วหัวใจของเขาก็เหมือนจะหลุดออกมา

เขาเติบโตมาอย่างยากลำบากและเคยเลี้ยงไก่มาก่อน

แต่!

เขาไม่เคยอุ้มมันมาก่อน…

“ศิษย์พี่ใหญ่ ทำไมท่านเอาไก่ออกมาด้วยล่ะ แต่ไก่ตัวนี้แข็งแรงดีจริงๆ…คนทั่วไปคงไม่สามารถเลี้ยงไก่ให้ทรงพลังเช่นนี้ได้ มันมีพลังมากขนาดนี้ จะต้องขายได้ราคาดีอย่างแน่นอน แต่มีแค่ตัวนี้ตัวเดียว อันที่จริงไม่ต้องเอาออกไปขายหรอก ส่งไปที่ห้องครัวเล็ก พวกเราก็กินหมดแล้ว” เจียงจิ้นลู่ยิ้มอย่างประจบสอพลอและพยายามยกยอศิษย์พี่ใหญ่ของเขาที่เลี้ยงไก่ได้ดีขนาดนี้

ตอนที่ 934 ผิดมหันต์

เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าเขากำลังทุ่มสุดตัวเพื่อที่จะทำให้ศิษย์พี่ใหญ่พอใจให้ได้ แม้แต่ไก่ตัวหนึ่งเขาก็ไม่เว้น

แต่เซี่ยเฉียวกลับมองเขาอย่างเหลือเชื่อเมื่อได้ยินอย่างนั้น!

นางจ้องมองเขาด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวทันที ดวงตาของนางเป็นสีแดงเล็กน้อย นางกัดฟันเอ่ย “ศิษย์น้องเจียง สมองของเจ้าถูกหนูขโมยไปหมดแล้วหรือ มันเป็นหัวขโมยคนไหนกัน ข้าจะไปฆ่าล้างตระกูลมันให้หมด!”

“…” หัวใจของเจียงจิ้นลู่เต้นไม่เป็นจังหวะ “ศิษย์พี่ใหญ่…ทำไม…”

ก่อนที่เจียงจิ้นลู่จะพูดจบ เขาก็ก้มลงมองไปที่ไก่ และก็นึกขึ้นได้ทันใด “ศิษย์พี่ใหญ่ ไก่ตัวนี้… ไม่ได้ ไม่ได้มีไว้ขายใช่หรือไม่ ข้าขอโทษจริงๆ ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธ ข้าไม่รู้จริงๆ…”

“ศิษย์พี่ใหญ่ข้าผิดไปแล้ว…”

เจียงจิ้นลู่ใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ภายใน

เขาไร้สมองขนาดนั้นได้อย่างไร ห้องครัวยังต้องซื้อเป็ด ซื้อไก่ และปลาจากข้างนอกทุกวัน หากศิษย์พี่ใหญ่ต้องการขายไก่ นางคงขายให้กับครัวเล็กไปแล้วสิ…

เซี่ยเฉียวขึงตาใส่เจียงจิ้นลู่ “ศิษย์น้องรู้อะไรบ้าง หากไม่รู้ ทำไมเจ้าไม่ถามก่อนล่ะ แต่ก็จริง ต่อให้เจ้าจะถามอย่างไรศิษย์น้องก็จะไม่เชื่ออยู่ดี!”

“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกละอายใจ

“หากข้าเป็นหัวหน้าของเจ้า ข้าจะต้องคิดหาวิธีย้ายออกไปก่อนที่คำว่าไม่รู้ของศิษย์น้องจะทำให้คนรอบข้างต้องเดือดร้อนถึงแก่ชีวิตไปด้วยแน่”

“และเมื่อศิษย์น้องไม่รู้ไม่เข้าใจ ก็หุบปากไปไม่ต้องพูดดีกว่า ก่อนหน้านี้ก็เกือบจะฆ่าศิษย์น้องสามตายไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังอยากจะเอาชีวิตต้าสยงของข้าไปอีก ปากของศิษย์น้องนี้ร้ายกาจเสียยิ่งกว่าปากของรัชทายาทเสียอีก!”

ร้ายกาจขนาดนี้ เจ้าไปแย่งชิงบัลลังก์เลยสิ!

เซี่ยเฉียวฮึดฮัดไม่พอใจมาก

เจียงจิ้นลู่ถูกดุจนเกือบจะร้องไห้แล้ว เขาดูห่อเหี่ยวไปหมด ไม่มีสง่าราศีเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าอยากกลับไปไหม หากเจ้าจะกลับไป ก็คืนไก่ให้ข้าด้วย” เซี่ยเฉียวยื่นมือออกไปเพื่อจะเอาไก่อันล้ำค่าของนางคืน

นางต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากในการเลี้ยงไก่ตัวนี้ และหนอนแมลงที่มันกินก็มีราคาแพงมาก หากขนมันร่วงสักเส้น นางก็ยังปวดใจเหลือแสน แต่นี่เจียงจิ้นลู่กลับคิดที่จะกินของล้ำค่าของนางแล้ว!

โทสะของเซี่ยเฉียวพุ่งปรี๊ด

“ไม่ไป ไม่ไป” เจียงจิ้นลู่กอดไก่เอาไว้แน่น “ข้าจะไม่พูดอะไรแล้ว”

ล้อเล่นน่ะ หากเขาจากไปตอนนี้ นั่นจะไม่ยิ่งทำให้ศิษย์พี่ใหญ่ขุ่นเคืองมากขึ้นไปอีกหรือ

เขาผิดมหันต์ เขาผิดไปแล้วจริงๆ…

“หากอย่างนั้นเจ้าจำไว้นะ เมื่อเกิดอันตรายจริงๆ เจ้าปล่อยให้ไก่ของข้าบินหนีไปได้เลย ปล่อยมันไปไม่เป็นไร มันจำเจ้าของได้ ข้าจะไปตามมันกลับมาได้เอง” เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาและสงบสติอารมณ์ลง

แต่พอนางคิดว่าเจียงจิ้นลู่จะติดตามนางไปด้วยแล้ว ประเดี๋ยวนางก็คงต้องโกรธเขาอีก เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน เซี่ยเฉียวจึงได้นำยาออกมากินเข้าไปก่อนเม็ดหนึ่งเพื่อปกป้องชีพจรของนางไว้ นางจะได้ไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถ!

เจียงจิ้นลู่อยากจะถามจริงๆ ว่าศิษย์พี่ใหญ่กินอะไรเข้าไป…

มันน่าจะเป็นยาเม็ด ว่าแต่ศิษย์พี่ใหญ่ป่วยเป็นอะไรหรือ…

หากมีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้ เขาจะไม่ปฏิเสธแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะบอกว่าจะหุบปาก เวลานี้เขาจึงไม่กล้าพูดออะไรออกมาอีก

เซี่ยเฉียวยังคงลากของของนางเดินไปข้างหน้า

อันที่จริงนางสามารถใช้ให้เจียงจิ้นลู่ถือธงหมอดูให้นางได้ แต่เมื่อนางคิดว่าศิษย์น้องผู้นี้มีอคติกับคนประเภทหมอดูนักพรตมากขนาดนั้น นางก็พยายามเข้าใจและไม่ใช้วิธีนี้มาแก้แค้นเขา

“ทำไมเจ้าถึงเป็นลมเมื่อเห็นเลือด” หลังจากเดินไปสักพักเซี่ยเฉียวก็หาที่นั่งลงและเอ่ยถาม

เจียงจิ้นลู่นิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาคิดว่าวันนี้จะไม่สามารถพูดอะไรได้แล้ว เวลานี้เมื่อเขาได้ยินคำถามของศิษย์พี่ใหญ่ก็รีบตอบทันที “แค่ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น…”

“ที่เจ้าตามข้ามาวันนี้เพราะอยากจะเข้าใจว่าข้าทำอะไรใช่หรือไม่ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ในฐานะศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ข้าเองก็ควรที่จะทำความเข้าใจเรื่องของเจ้าด้วยจึงจะถูก ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นด้วยเหตุผล ไม่ว่าจะเป็นมาแต่กำเนิด ไม่ว่าจะเป็นเพราะประสบพบเจอเรื่องอะไรมา หากเป็นอย่างหลัง เมื่อข้ารู้แล้ว คราวหน้าจะหลีกเลี่ยงให้มากขึ้น เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนใจเจ้า แน่นอน หากเจ้ารู้สึกว่าไม่อยากจะพูดเรื่องส่วนตัว ก็ให้ถือเสียว่าข้าไม่ได้ถามก็แล้วกัน”