ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 925 เรื่องที่ผ่านไปแล้ว / ตอนที่ 926 เขาไม่เชื่อข้า

ตอนที่ 925 เรื่องที่ผ่านไปแล้ว / ตอนที่ 926 เขาไม่เชื่อข้า
ตอนที่ 925 เรื่องที่ผ่านไปแล้ว

ใจของเจียงจิ้นลู่สั่นสะท้าน เขาหมอบลงกับพื้นโดยไม่กล้าพูด

ความหมายทุกคำพูดของอาจารย์…ต้องการจะขับไล่ไสส่งเขาหรือไม่…ตอนนี้เขาไม่เข้าใจ และไม่กล้าจะเข้าใจด้วย

“ศิษย์สำนึกผิดแล้ว…และต่อไปจะแก้ไขข้อผิดพลาด” เจียงจิ้นลู่เอ่ยอย่างระมัดระวัง ดูท่าทางจะตกใจกลัวไม่น้อย

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เจ้าก็ไปทำให้ข้าดูเถอะว่าเจ้าปรับปรุงตัวเองอย่างไร” หลีซื่อเหยี่ยนไม่โกรธและดูมีเหตุผลมาก

เจียงจิ้นลู่ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

ใช่ เขาผิดไปแล้ว…เขาต้องเปลี่ยน

ต่อไปเขาจะระมัดระวังคำพูดและการกระทำของเขาอย่างแน่นอน และจะไม่ทำเรื่องที่ไม่จงรักภักดี ไม่มีคุณธรรม และอกตัญญูอีกต่อไป แต่การจะพิสูจน์เรื่องนี้จะต้องใช้เวลาอีกนาน…

ที่อาจารย์บอกคือให้เขาทำอะไรเพื่อแสดงออกมาก่อน…

แต่เขาจะทำอะไรได้เล่า…

“เจ้าทำความผิดใหญ่โตขนาดนี้จนศิษย์พี่ของเจ้าเกือบจะต้องตาย เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ไม่ได้ ข้าลงโทษให้เจ้าส่งบทความทุกสามวันไปตลอดหนึ่งปี นอกจากนี้ เจ้าจะต้องชดเชยความผิดพลาดของตนเอง ให้ศิษย์พี่ของเจ้ายกโทษให้เจ้าด้วย ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะช่วยเหลือดูแลกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ” หลี่ซื่อเหยี่ยนดูเคร่งขรึมจริงจังมากขึ้น

เจียงจิ้นลู่เข้าใจในทันที

อาจารย์หมายความว่า หากเขา…ไม่ได้รับการยอมรับจากศิษย์พี่ทั้งหลาย ถึงอย่างนั้น…เขาก็จะถูกกีดกัน กล่าวคือ เขาจะถูกไล่ออกจากสำนัก!

เจียงจิ้นลู่รวบรวมกำลังใจขึ้นมาทันที เขาโขกศีรษะคำนับอย่างรวดเร็ว “ศิษย์เข้าใจแล้ว! ศิษย์จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ศิษย์พี่ทั้งหลายต้องโกรธข้าอีก!”

“อืม” หลีซื่อเหยี่ยนรับคำ “พวกเราจะอยู่บ้านตระกูลเหมิงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เราทั้งหมดย้ายออกไปพร้อมกัน เมื่อซังโหยวดีขึ้นค่อยเดินทางเข้าเมืองหลวง”

“จริงสิ ลูกชายบุญธรรมของเหมิงเซี่ยนเต๋อคนนี้…” จู่ๆ หลีซื่อเหยี่ยนก็หันไปมองจ้าวเสวียนจิ่ง “รบกวนฝ่าบาทให้ใครไปสืบเสียหน่อย ในเมื่อรู้เห็นแล้ว ก็คงไม่สามารถเพิกเฉยได้ เขายังเด็ก ขอให้ถามบิดามารดาให้ละเอียด หากมีอะไรที่ไม่เป็นธรรมแต่พูดไม่ได้ ก็ขอให้จัดการให้ความยุติธรรมด้วย”

“แน่นอน” จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้า

“ยังมีอีกเรื่อง ที่ข้าจะต้องพูดกับอาจารย์” จ้าวเสวียนจิ่งหยุดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย “เมื่อคืนโจวเว่ยจงตรวจสอบตระกูล เหมิงไปได้มากพอสมควรแล้ว บุตรชายของเหมิงเซี่ยนเต๋อคนนี้…ถูกเหมิงเซี่ยเต๋อทำให้พิการ”

“เป็นไปได้อย่างไร” หลีซื่อเหยี่ยนตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“เหมิงเซี่ยนเต๋อผู้นี้มีบุตรชายเพียงคนเดียว แต่เมื่อบุตรชายคนนี้ออกเดินทางไปทำการค้า เขาซื้อหญิงสาวชั้นต่ำกลับมาด้วยผู้หนึ่ง และต้องการแต่งนางเป็นภรรยา เมิ่งเซียนเต๋อย่อมไม่ยินยอม และรู้สึกว่าบุตรชายกำลังทำลายเกียรติของครอบครัว อย่างมากที่สุดก็ให้รับเป็นอนุภรรยาเท่านั้น แต่บุตรชายกลับเป็นพวกหลงใหลในความรัก และพาผู้หญิงหนีไปด้วยกัน เพียงแต่พวกเขาหนีไปได้ไม่ไกลก็ถูกจับตัวกลับมาได้ หญิงผู้นั้นเกือบจะถูกทุบตีจนตาย ส่วนบุตรชายนั้นก็ทั้งด่าว่าลบหลู่เพื่อบีบคั้นบิดา เขาจึงถูกทุบตีจนขาหัก ท้ายที่สุดก็ละเว้นชีวิตหญิงสาวผู้นั้น”

จากนั้นเหมิงเซี่ยนเต๋อก็บอกกับโลกภายนอกว่าบุตรชายของเขาถูกกลุ่มโจรภูเขาทำให้พิการตอนอยู่ข้างนอก

เพื่อรักษาชื่อเสียงหน้าตาเอาไว้

เหมิงเซี่ยนเต๋อเอาชีวิตของหญิงผู้นั้นมาข่มขู่บุตรชายของตนเองให้แต่งงานกับภรรยาของเขาและให้กำเนิดบุตรชาย เนื่องจากบุตรชายของเขาจิตใจไม่เป็นสุข สะใภ้ที่เขาแต่งงานด้วยไม่ได้มีภูมิหลังสูงส่งและหดหู่ไม่มีความสุข นางจึงเสียชีวิตหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรได้ไม่นาน

ต่อมาได้มอบอนุที่หน้าตางดงามมากมายให้แก่บุตรชายจนเขาได้บุตรสาวมาจำนวนหนึ่ง

จ้าวเสวียนจิ่งอธิบายสถานการณ์ให้หลีซื่อเหยี่ยนฟัง

ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็อายุมากขึ้นแล้ว นางถูกคุมขังมาหลายปีจึงสติไม่ค่อยดี

นางได้รับการปล่อยตัวเมื่อคืนนี้และถูกส่งไปยังห้องของบุตรชายของเหมิงเซี่ยนเต๋อตอนฟ้ายังไม่สาง ต่อไป…เกรงว่าบุตรชายคนนี้อาจตัดขาดกับเหมิงซี่ยนเต๋อโดยสิ้นเชิง

หลังจากได้ยินเช่นนั้นทั้งห้องก็เงียบไปชั่วขณะ

หลีซื่อเหยี่ยนรู้สึกเหลือเชื่อ

“นึกไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะมีนิสัยเช่นนี้…ช่างเหมือนที่เขาว่ารู้หน้าแต่ไม่ใจจริงๆ” หลี่ซื่อเหยี่นนคิดถึงฉากต่างๆ ตั้งแต่เขาได้พบกับเหมิงเซี่ยนเต๋อ เขาเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตอนที่ 926 เขาไม่เชื่อข้า

เซี่ยเฉียวดูโหวงเฮ้งเป็น แต่โหงวเฮ้งของบางคนก็ซ่อนอยู่ลึกมาก จึงพอจะมองเห็นได้แค่ในระยะสั้นๆ เท่านั้น ที่มากไปกว่านั้นจะมองไม่ค่อยชัด

เด็กและคนแก่เป็นพวกที่ดูยากที่สุด เด็กนั้นยังไม่แน่นอน ส่วนคนแก่นั้นมากประสบการณ์ โหงวเฮ้งจึงค่อนข้างซับซ้อน จะต้องดูอย่างละเอียด

เหมิงเซี่ยนเต๋อยังเป็นพ่อค้าที่ซ่อนบุคลิกที่แท้จริงของเขาได้ดี จึงมองออกได้ยาก

วันนั้นที่โต๊ะเหล้านางเพียงแค่เหลือบมองไปแวบเดียว ภายใต้แสงไฟสลัวๆ นางจึงมองไม่ชัดเจน แต่นางสามารถเห็นได้ว่าคนผู้นี้มีโชคลาภและลูกหลานของเขาไม่สู้ดีนักเท่านั้น

ดังนั้นนางจึงรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินเรื่องนี้

คนที่ประหลาดใจยิ่งกว่าคือเจียงจิ้นลู่

เขาเชื่อนายท่านผู้เฒ่าเหมิงจริงๆ ดังนั้นเขาจึงได้ไม่สนใจตะเกียงดวงดาวของศิษย์พี่ใหญ่ และยืนกรานที่จะไปหาหมอเทวดาให้ได้ ตอนนี้เมื่อความจริงมาปรากฏตรงหน้า ใบหน้าของเขาจึงร้อนผ่าวราวกับถูกตบอย่างแรงจน

เขาก้มหน้าลงไม่กล้าส่งเสียง

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนย้ายสิ่งของ

จ้าวเสวียนจิ่งให้คนไปซื้อคฤหาสน์ไว้หลังหนึ่งในป้อมเหมิงจยา ที่นั่นเงียบสงบมากและเหมาะสำหรับการพักฟื้นร่างกาย

ก่อนที่จะย้ายออกจากบ้านตระกูลเหมิงนี้ จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าเจียงจิ้นลู่

เจียงจิ้นลู่หน้าแดงและอ้ำอึ้ง “ศิษย์พี่ใหญ่…ข้าสำนึกผิดแล้ว…”

“โอ้” เซี่ยเฉียวตอบรับง่ายๆ จากนั้นก็ชี้ไปรอยสกปรกบนพื้น “เจ้าไม่เป็นลมเวลาเห็นเลือดแล้วหรือ”

“เป็นสิ…” เจียงจิ้นลู่งุนงง

“ดูรอยเลือดนั้นสิ ข้าอุตส่าห์เหลือไว้เจ้าเป็นพิเศษ นึกว่าเจ้าจะชอบมันเสียอีก แต่นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่มองมันเลย ข้าผิดหวังมากจริงๆ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวนั้นราบเรียบและไพเราะ แต่ฟังดูเย็นชา แล้วนางก็หัวเราะเบาๆ ออกมาอีก “เจ้าคงไม่คิดว่าคราบเลือดเป็นของปลอมใช่ไหม คิดว่าข้าแกล้งเจ้าอีกแล้วหรือ ศิษย์น้องคนดี เหตุเจ้าถึงไม่เชื่อถือข้าเลยแม้แต่น้อย…”

เจียงจิ้นลู่หน้าแดงหูแดง “ไม่ใช่นะ ศิษย์พี่ใหญ่…”

“ดูสิ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเป็นเลือด แต่เจ้าก็ยังไม่เป็นลมอีก” เซี่ยเฉียวหัวเราะ

เห็นได้ว่าเขายังไม่เชื่อนาง

จากนั้นเซี่ยเฉียวลากจ้าวเสวียนจิ่งเข้ามา “ฝ่าบาทท่านบอกหน่อยว่านั่นอะไร”

ร่างเพรียวบางของจ้าวเสวียนจิ่งยืนอยู่ข้างกายเซี่ยเฉียว

ชั่วขณะนั้นเจียงจิ้นลู่อยู่ในอาการงุนงง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ารัชทายาทและศิษย์พี่เข้ากันได้ดีทีเดียว…มันเกิดอะไรขึ้น

ฝ่าบาทมีพระชายาแล้วนะ…

“เมื่อวานนี้ข้าสั่งให้คนตัดขาของพ่อบ้านตระกูลเหมิง นั่นก็แค่เลือดที่พุ่งออกมาเท่านั้น ทำไมหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งมีสีหน้าอ่อนโยน และเสียงของเขาเหมือนเสียงในหุบเขายามเช้าที่ฟังดูสดชื่น

“แล้วขาล่ะ” เซี่ยเฉียวถามอย่างใจเย็น

“ขา?” จ้าวเสวียนจิงหัวเราะเบาๆ “ใครจะไปรู้ อาจจะมีพวกที่ไม่มีเนื้อกิน เอาไปตุ๋นโดยไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วกระมัง”

“น่าเสียดายจริงๆ ศิษย์น้องห้าไม่เชื่อว่าจะมีคราบเลือดอยู่ตรงนั้น หากข้าเอาขานั้นมาได้ ก็ได้จะยื่นมันให้ศิษย์น้องดูเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ ท่าทางเสียดายจริงๆ

เจียงจิ้นลู่กลืนน้ำลาย จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่รอยเลือดสีดำๆ แดงๆ อย่างตกตะลึง

เมื่อวานเขาคุกเข่าอยู่ที่นั่นทั้งคืน…

อ้วก…

เขายังไม่ทันได้พ่นมันออกมา แข้งขาของเขาก็อ่อนแรงและหมดสติไปเสียก่อน

“ข้าบอกว่าเขาแค่เชื่อพวกเจ้า ไม่เชื่อข้า สมควรแล้ว” สีหน้าเซี่ยเฉียวมีชีวิตชีวาอย่างหาดูได้ยาก นางเบ้ปากและมองไปศิษย์น้องหมดสติอยู่บนพื้นอย่างรังเกียจรังงอน

“…” เซียวอวี้หรงมองเซี่ยเฉียวอย่างระแวดระวัง “ศิษย์พี่ใหญ่ วางแผนจะลงโทษศิษย์น้องอย่างไรหรือ…”

ถึงอย่างไรเซียวอวี้หรงก็โตกว่าหน่อย และเขาก็รู้ว่าตอนนี้เจียงจิ้นลู่มีความผิด จะต้องให้ศิษย์พี่ใหญ่ระบายโทสะเสียหน่อย ดังนั้นเขาจึงไม่มีความคิดที่จะขอความเมตตาแทนเจียงจิ้นลู่

ศิษย์น้องห้าก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เขาควรที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองตัดสินใจทำลงไป