ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 909 เดิมพันสักครั้ง / ตอนที่ 910 วิชามาร

ตอนที่ 909 เดิมพันสักครั้ง / ตอนที่ 910 วิชามาร
ตอนที่ 909 เดิมพันสักครั้ง

นักพรตหูโมโหขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องอดีต!

ยี่สิบปีที่แล้วเขาไปเข้าร่วมงานเสวนาเต๋าด้วยความคาดหวังอย่างมาก แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะต้องพบกับศัตรูตัวฉกาจในชาตินี้!

จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูก โม่หลิงจื่อสมควรตายนั่นเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลายคนต่างหาก คนผู้นั้นดูไม่เหมือนคนที่บำเพ็ญเพียรเลยสักนิด ปากก็ร้ายน่ารังเกียจ แต่กลับมีความสามารถจริงๆ!

ในเวลานั้นเขาและโม่หลิงจื่อมีความขัดแย้งกัน และทั้งสองก็ต่อสู้กัน

ตอนที่ต่อสู้กันเขาแอบใช้เล่ห์กลเล็กน้อยเพื่อชัยชนะ บนเส้นทางสายธรรมะมันถือว่าเป็นวิชามารชนิดหนึ่ง ในที่สุดเขาก็ถูกเปิดโปงและถูกขับไล่ออกไป

และยังถูกหักขาเพื่อแก้แค้น

เพราะเรื่องที่เขาทำร้ายคนอื่นอาจจะส่งผลกรรมไปที่ญาติๆ ของเขาได้ ดังนั้นญาติของเขาจึงตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาทันที!

หลายปีที่ผ่านมาเขาเดินเร่ร่อนไปมา เงินที่เขาลำบากลำบนหามาได้จากการทำนายนั้นก็ไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้

กินหมดไปมื้อหนึ่งแล้วก็ไม่มีมื้อต่อไปอีก เขาต้องกลายเป็นขอทานจนมาถึงป้อมเหมิงจยานี้

เมื่อเขาได้พบกับนายท่านผู้เฒ่าเหมิงที่หน้าตาอมทุกข์ เขาก็รีบเข้าไปหาทันทีเพื่อทำนายดวงชะตา ในเวลานั้นนายท่านผู้เฒ่าเหมิงไม่มีทางอื่นแล้วจึงได้เชิญเขากลับบ้าน เขาจึงได้ยื้อเวลาชีวิตของคนที่จะต้องตายอยู่แล้วออกไปได้อีกเก้าปี!

เก้าปีเชียวนะ มันนานจนเส้นผมของเขากลายเป็นสีขาวแล้ว!

นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาพบคนที่เหมาะสมลงตัวที่สุด ไม่ว่าจะเป็นวันเดือนปีเกิดนิสัยใจคอรูปร่างหน้าตาเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์!

นายท่านผู้เฒ่าบอกไว้ว่า ขอเพียงแต่เขาทำเรื่องคราวนี้สำเร็จแล้ว ต่อไปเขาก็จะสามารถอยู่ที่นี่ไปได้จนตายโดยไม่ต้องทำอะไร เขาจะดูแลชีวิตที่เหลือของตนเองเอง!

ตอนนี้…

เขาก็แค่เดิมพันครั้งหนึ่งเท่านั้น หากเขาชนะ ต่อไปเขาก็ไม่ทำเรื่องพวกนี้อีก แต่หากเขาแพ้…ก็คงรักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ไม่ได้

ตอนนี้…ผลมันก็ออกมาชัดเจน เขาแพ้แล้ว

เซี่ยเฉียวได้ยินคำว่า ‘โม่หลิงจื่อ’ ก็รู้สึกร้อนตัวเล็กน้อย

ตอนนั้นตาเฒ่าของนางไม่รู้ว่าไปทำเรื่องอะไรไว้ถึงได้ทำให้คนโกรธแค้นขนาดนี้…

ก่อนที่นางจะมาเมืองหลวง นางถามชายชราด้วยความสงสัยว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร ชายชราก็อึกอักลังเล แค่มองก็รู้ว่าจะต้องมีเรื่องอะไรไม่ชอบมาพากล ตอนนั้นนางก็สงสัยแต่แรกแล้วว่า เขาจะต้องสร้างศัตรูไว้ข้างนอกมากมาย!

ไม่ผิดจริงๆ!

แต่นางรู้จักตาเฒ่าของนางดี เขาเป็นคนโลภเงิน ขี้เมา และปากเสียนิดหน่อย แต่เขาไม่ทำชั่ว แม้ว่าจะมีผลกรรมติดตัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

“การจะยื้อชีวิตคนที่จะต้องตายมาได้นานหลายปีขนาดนี้ หากไม่ใช้ของล้ำค่ามากมายก็ต้องใช้ตัวตายตัวแทนไม่น้อย” เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างเย็นชา

ปราณในร่างกายของเขาไม่กลับมาแล้ว ความสามารถในการดำเนินชีวิตได้ตามปกติเขาก็ทำไม่ได้แล้ว

“จะฆ่าจะแกงก็ตามใจ” นักพรตหูไม่มีเจตจำนงที่จะอยู่ต่อแล้ว

ในบรรดาผู้มาเยือนนี้ ชายที่ยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาผู้นั้นมีโหงวเฮ้งที่สูงส่งมาก คนแบบนี้แม้แต่ตระกูลเหมิงก็ล่วงเกินไม่ได้ แล้วเขาจะหลบซ่อนไปเพื่ออะไร

“รู้ตัวว่ากำลังจะตายก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องฟังคำขอร้องให้ไว้ชีวิตของเจ้า” เซี่ยเฉียวเอ่ยเรียบๆ จากนั้นองครักษ์ก็จับเขามัดเอามือไพล่หลังไว้

“จะทำอย่างไรดี…กับเขา” เซียวอวี้หรงมองเหมิงหยินที่นอนอยู่ หากจะให้พูดความจริง ด้วยใบหน้าอย่างนั้น จะให้เขามีความคิดอันไม่เป็นมงคลนั้นยากจริงๆ

คนผู้นี้หน้าตาดี ตอนที่นอนหลับลึกแล้วยิ่งดูเหมือนไม่มีอยู่จริงเข้าไปอีก

“หากยังไม่ตายก็นำออกไปด้วย แม้ว่าวิชาตัวตายตัวแทนจะไม่ได้สะท้อนกลับไปที่ร่างของเขา แต่สถานการณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีนัก ข้าดูแล้ว หากไม่มีชายชราผู้นี้ เขาเองก็คงจะอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย

นางเองก็ไม่ควรที่จะช่วย อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนที่ได้รับการช่วยชีวิตด้วยวิชามารมาก่อน

ดังคำกล่าวที่ว่าธรรมะและอธรรมอยู่ร่วมกันไม่ได้

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเขากินยาประเภทหนึ่งเข้าไปมากๆ แล้วเปลี่ยนเป็นยาอีกประเภทหนึ่ง ความขัดแย้งระหว่างยาทั้งสองประเภทก็จะทำให้เขาตายเร็วขึ้นไปอีก

วิธียืดชีวิตที่จริงจังอย่างนั้น ประการแรกคือใช้ไม่ได้ ประการที่สองคืออาการของเขาร้ายแรง ถึงจะใช้ได้ก็ไม่มีประโยชน์

เขาตายแน่

ตอนที่ 910 วิชามาร

เวลานี้เหล่าสาวใช้ที่อยู่ในเรือนด้านข้างนี้ต่างก็สับสนอลหม่านไปหมด โดยเฉพาะเมื่อพวกนางเห็นว่านักพรตหูถูกจับมัดไว้ แต่ละคนก็พากันตกอกตกใจไม่น้อย

พวกเขามากันอย่างรวดเร็ว ยามจากไปก็รวดเร็วเช่นกัน

พบพวกเขาลากตัวคนออกไปจากเรือนด้านข้างนี้ แล้วนั่งเรือกลับออกไป

เรื่องนักพรตคลี่คลายไปแล้ว ที่เหลือก็แต่ต้องรอ

พวกเขาเคลื่อนไหวใหญ่โตเอะอะขนาดนี้ หลีซื่อเหยี่ยนจะไม่รู้ก็คงเป็นไปได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อในเรือนยังเห็นเลือดชัดเจนอยู่อย่างนั้น เขาออกมาข้างนอกก็เห็นแล้ว องครักษ์ที่ยังคงอยู่ที่นั่นก็อธิบายให้เขาฟังอย่างชัดเจนจนชายชราอย่างเขาแทบจะทนรับไม่ไหว

ศิษย์คนโตของเขาที่อายุเพียงเท่านั้นเคยเห็นฉากนองเลือดแบบนี้เสียที่ไหน

รัชทายาทเจ้าเด็กบ้านี่ลงมือโหดเหี้ยมต่อหน้าเด็กผู้หญิงอย่างนี้ได้อย่างไร ต่อให้คนผู้นั้นจะมีปัญหาก็ลากออกไปตัดคอเสียก็ได้นี่…

หลีซื่อเหยี่ยนรู้สึกไม่สบายใจนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อองครักษ์บอกว่าอาการป่วยของซังโหยวน่าจะเกี่ยวข้องกับตระกูลเหมิง เขาก็หมดเรี่ยวหมดแรงแรงทันที

หลังจากอยู่ในบ้านตระกูลเหมิงมานานขนาดนี้ เขาไม่เคยนึกสงสัยนายท่านผู้เฒ่าตระกูลเหมิงเลยสักนิดจริงๆ เขาเพียงแต่คิดว่าชายผู้นี้ต้องการให้เขาชี้แนะสั่งสอนลูกหลานในบ้านเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาว่าจะมีแรงจูงใจซ่อนเร้น

ข้างนอกมีเสียงดังวุ่นวายเกิดขึ้น หลีซื่อเหยี่ยนชายชรารีบลุกออกไปดูทันที

แต่เขากลับเห็นองครักษ์หามคนผู้หนึ่งเข้ามา เดิมทีเขาคิดว่าคนผู้นั้นคือซังโหยว แต่เมื่อมองดูให้ดีกลับพบว่า…เขาไม่เคยพบเห็นคนผู้นั้นมาก่อน

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลีซื่อเหยี่ยนงุนงงจริงๆ

“อาจารย์ คนผู้นี้คือเหมิงหยินเป็นหลานชายคนเดียวของนายท่านผู้เฒ่าเหมิง ส่วนคนที่ใกล้ตายคนนี้ก็คือนักพรตที่ นายท่านผู้เฒ่าตระกูลเหมิงเชิญมาเพื่อยื้อชีวิตของเมืองหยิน นักพรตหูผู้นี้ก็เลยคิดวิธีหาตัวตายตัวแทนขึ้นมา ให้ศิษย์น้องสามของเราตายแทนหลานชายของเขา เพราะพวกเขาทั้งสองมีวันเดือนปีเกิดเหมือนกันพอดี” เซี่ยเฉียวอธิบาย

หลีซื่อเหยียนได้ยินดังนั้นก็ตกใจอย่างมาก “มีวิชามารอย่างนี้ด้วยหรือ!”

“จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอก แต่คนที่ใช้วิชามารประเภทนี้ล้วนแต่มีจุดจบไม่ค่อยดีทั้งนั้น”

หลีซื่อเหยียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “พอมาคิดดูให้ดี ตอนที่ข้าพบนายท่านผู้เฒ่าสิบสามตระกูลเหมิงข้างนอกตอนนั้น เขาก็ดูไม่ได้สนใจอะไรข้านัก แต่กลับ…พูดคุยกับศิษย์น้องสามของเจ้าโดยมีเจตนาแอบแฝงอยู่ครู่หนึ่ง และยังบอกด้วยว่าที่บ้านเขาก็มีหลานชายเหมือนกัน จึงได้ถามถึงวันเดือนปีเกิดของเขาไปตามเรื่องตามราว…”

ตอนนั้นเขาเพียงแต่ถามเดือนเกิดซังโหยวเท่านั้น แต่บังเอิญว่ามันเป็นเดือนนั้นพอดี นายท่านผู้เฒ่าตระกูลเหมิงจึงได้ถามต่อว่าเป็นวันไหน เมื่อถึงวันเกิดของเขาจะได้ดูแลเขาเป็นพิเศษ แม้แต่วันเกิดของเขาเองก็ถูกถามไปด้วย

“ก็ช่างบังเอิญจริงๆ ใต้หล้านี้มีคนตั้งมากมาย ดันกลายเป็นศิษย์น้องสามของเจ้าที่มีวันเดือนปีเกิดเดียวกันกับหลานชายของเขา” หลีซื่อเหยียนอดถอนใจออกมาไม่ได้

“ก็นั่นน่ะสิ วันเวลา นิสัยใจคอแต่ละด้านล้วนเข้ากันไปหมด ราวกับว่าสวรรค์ส่งศิษย์น้องสามมาให้พวกเขาต่อชีวิตหลานชายตัวเองกระนั้น ใครจะทนต่อสิ่งตาล่อใจเช่นนี้ได้”

“แล้วศิษย์น้องสามของพวกเจ้าล่ะ” หลีซื่อเหยียนเอ่ยถาม

เขาอายุมากแล้ว เมื่อวานตอนค่ำดื่มเหล้าเยอะไปหน่อยจึงได้หลับลึก ที่เขาอยู่ก็อยู่ด้านหลังของเรือนหลังนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ

“ข้าต้องพูดเรื่องนี้กับอาจารย์พอดี” เซี่ยเฉียวเริ่มเอ่ย จากนั้นนางก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง

หลีซื่อเหยียนขมวดคิ้วมุ่น

ศิษย์คนเล็กของเขา…

ทำอะไรไม่ค่อยเหมาะสม…

เขาเองก็รู้ว่าเด็กคนนั้นขาดมารดาตั้งแต่ยังเด็ก มารดาของเขาก็ถูกแม่หมอทำให้ตาย ในใจของเขาจึงอดรู้สึกเครียดแค้นไม่ได้ เขาจึงไม่มีความเคารพและเชื่อใจในตัวเซี่ยเฉียวศิษย์พี่ใหญ่คนนี้

เมื่อเปรียบเทียบศิษย์พี่ใหญ่อย่างเซี่ยเฉียวกับหมอเทวดาข้างนอก เขาย่อมรู้สึกว่าหมอเทวดามีความสามารถมากกว่า

แต่เขาก็ไม่ควรตัดสินใจเรื่องนี้แค่คนเดียว