ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 883 ยืดไปได้หนึ่งวันก็หนึ่งวัน / ตอนที่ 884 ไล่ออกจากสำนัก

ตอนที่ 883 ยืดไปได้หนึ่งวันก็หนึ่งวัน / ตอนที่ 884 ไล่ออกจากสำนัก
ตอนที่ 883 ยืดไปได้หนึ่งวันก็หนึ่งวัน

ในห้องมีอ่างถ่านวางอยู่หลายใบ กลิ่นควันก็รุนแรงไปนิด แต่ก็ยังดีที่เปิดหน้าต่างไว้ให้ระบายอากาศบ้าง ไม่เช่นนั้น ต่อให้ศิษย์น้องของนางไม่ตายด้วยโรคไข้หวัดก็คงจะตายเพราะพิษควันนี่แหละ

ภายในห้องมืดมากและนับว่ามีขนาดไม่ใหญ่ แต่เพราะขนาดที่ไม่ใหญ่นี่ล่ะที่ทำให้ไอร้อนรุนแรงขึ้นไปอีก

ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง อากาศค่อนข้างเย็น แต่กลางวันก็ยังร้อนอยู่นิดหน่อย ในสภาพอากาศแบบนี้กลับจำเป็นต้องก่อไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น มันแสดงให้เห็นว่าโรคไข้หวัดของศิษย์น้องนั้นรุนแรงเพียงใด

พวกเขาเดินไปที่ข้างเตียงและเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงได้อย่างชัดเจน

ผ้าห่มนั้นหนามากจนเกือบแทบจะกลบศีรษะเขามิด

แต่ถึงอย่างนั้นศิษย์น้องก็ยังตัวสั่นเล็กน้อย ใบหน้าของเขาขาวราวกับหิมะ จ้าวเสวียนจิ่งลองเอามือไปอังหน้าผากของเขา และพบว่าซังโหยวเหมือนอยู่ในถ้ำน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น เขาตัวเย็นมากจริงๆ!

“ศิษย์พี่พอจะเห็นอะไรผิดปกติไหม” จ้าวเสวียนจิ่งหันไปถามนาง

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “เดิมทีข้าก็คิดว่าอาจมีสิ่งสกปรกอยู่บ้าง แต่มันไม่มีอะไรเลย สะอาดมาก”

แค่รู้สึกแปลกนิดหน่อย

ศิษย์น้องของนางคนนี้หน้าตาดี คิ้วตายาวคม จมูกโด่ง ตอนนี้นางมองไม่เห็นจริงๆ ประกายตรงจุดนั้นเลย แต่เขามีกระหม่อมสูง จุดอิ้นถังเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยม โครงกระดูกก็มีลักษณะที่ยอดเยี่ยม คนเช่นนี้ไม่ควรอายุสั้น

โรคนี้แปลกมากจริงๆ

หมอหลวงก้าวเข้าไปตรวจดู

เขาจับชีพจร ประเดี๋ยวก็ตรวจดูนัยน์ตา ประเดี๋ยวก็ตรวจลิ้น ใช้เวลาตรวจอยู่สักพัก

ท้ายที่สุดเขาก็ต้องมึนงง “เป็นอาการไอเย็นเข้าร่างจริงๆ และรุนแรงมากด้วย มัน…แปลกนิดหน่อย”

“แปลกอย่างไร” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

“ฝ่าบาท คนทั่วไปที่ถูกไอเย็นเข้าร่าง แม้ว่าจะรู้สึกไม่สบายตัวสั่นเทา แต่พวกเขากลับไม่เหมือนคุณชายซัง ซึ่งร่างกายของเขาดูราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้วอย่างนั้น…”

คนที่หนาวเย็นก็จะมีมือเท้าเย็นเป็นปกติ แต่สำหรับซังโหยว…ตอนที่เขาสัมผัสดูนั้น เขาไม่เพียงแต่รู้สึกเย็น แต่มันเหมือนกับก้อนน้ำแข็ง!

“มีทางรักษาไหม” อาจารย์หลีผู้เฒ่าถามขึ้นมาทันที

ศิษย์ของเขาทุกคนยกเว้นศิษย์คนแรกแต่ละคนต่างก็มีนิสัยเสียมีข้อบกพร่องและถูกเขาดุด่ามานานหลายปีแล้ว

แต่ต่อให้เขาจะดุด่าตำหนิพวกเขาอย่างไร พวกเขาก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจของเขาด้วย แล้วตอนนี้จะให้คนผมหงอกอย่างเขาต้องมาส่งคนผมดำอย่างนั้นหรือ!

“เรื่องนั้น…” หมอหลวงถอนหายใจ “ฝ่าบาท ได้โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมไร้ความสามารถ กระหม่อมสามารถเขียนใบสั่งยารักษาโรคไข้หวัดทั่วไปให้ได้เท่านั้น สำหรับคนป่วยไข้หวัดทั่วไปมันใช้การได้ แต่สำหรับคุณชายซัง กระหม่อมเกรงว่ามันจะไม่ได้ผล แต่…บนโลกใบนี้มีโรคแปลกๆ มากมาย หากการแพทย์รักษาไม่ได้ ลองใช้เวทมนตร์คาถาดูหน่อยไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงพูดจบแล้วก็เหลือบมองเซี่ยเฉียวอย่างระมัดระวัง

เขาไม่ได้คิดจะหาเรื่อง แต่เขากำลังพยายามจะช่วยคนอย่างจริงใจต่างหากจึงได้พูดออกมาอย่างนั้น

ก่อนที่เขาจะเป็นหมอหลวง เขาก็ได้สั่งสมประสบการณ์ท่ามกลางชาวบ้านมาก่อน เขาได้เห็นเด็กที่ป่วยเจียนตายจนเขาหมดปัญญาจะรักษาค่อยๆ ดีขึ้นหลังจากที่แม่หมอสวดมนต์อธิษฐานมาแล้ว

เรื่องแบบนี้ไม่เชื่อก็อย่าได้ลบหลู่ ลองดูก็ไม่เสียหายอะไร

ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็หมดหนทางแล้ว และคาดว่าหมอคนอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน

อาจารย์หลีผู้เฒ่ารู้จักตัวตนที่แท้จริงของลูกศิษย์คนแรกของเขา ทั้งยังรู้ด้วยว่านางมีสุขภาพร่างกายไม่ดีและจำเป็นต้องสะสมบุญ

เมื่อเขาได้ยินที่หมอหลวงพูด เขาก็มองไปที่เซี่ยเฉียว “เจ้าพอจะมีวิธีอะไรบ้างหรือไม่”

“อาจารย์ ตอนนี้ข้ายังไม่เห็นวิญญาณหรือสิ่งสกปรกอะไรบนร่างของศิษย์น้องสาม จับวิญญาณไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร อย่างมาก…ข้าก็แค่สามารถหาวิธีคุ้มครองชีวิตเขา แค่ยืดเวลาไปได้หน่อยเท่านั้น” เซี่ยเฉียวเองก็จนปัญญาเช่นกัน

หากยมบาลจะเอาชีวิตเขา แล้วนางจะห้ามไว้ได้อย่างไร

“ยืดไปได้หนึ่งวันก็หนึ่งวัน พวกเราค่อยตรวจสอบดูให้ละเอียดอีกที” จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้าสนับสนุนให้นางทำไปก่อน

ตอนที่ 884 ไล่ออกจากสำนัก

ถึงอย่างไรคนที่นอนอยู่บนเตียงก็เป็นศิษย์น้องของเซี่ยเฉียว ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องสนใจ

เซี่ยเฉียวเอาตะกร้าไม้ไผ่ของนางเข้ามา

ในตะกร้าไม้ไผ่สองใบมีของอยู่ไม่น้อยเลย

เซี่ยเฉียวหยิบตะเกียงเจ็ดกิ่งออกมา ตะเกียงเจ็ดกิ่งดวงนี้ค่อนข้างเล็กและแตกต่างจากที่นางเคยใช้ก่อนหน้านี้

นอกจากนี้เซี่ยเฉียวยังทยอยหยิบกรรไกร กระจก ตาชั่ง และไม้บรรทัดวิเศษออกมาทีละชิ้น จากนั้นก็พูดว่า “ให้ใครไปหาถังข้าวมาให้ที เอาข้าวมาด้วย ต้องการเยอะหน่อย”

จ้าวเสวียนจิ่งรับสั่งให้โจวเว่ยจงไปจัดการทันที “ออกไปซื้อมา พวกเราเพิ่งจะมาถึง จะไปรบกวนคนตระกูลเหมิงก็คงไม่ดี”

โจวเว่ยจงรับคำทันที

“ตระกูลเหมิงนี้มีเด็กที่มีคุณสมบัติดีอยู่คนหนึ่ง ดูเหมือนพวกเขาจะอยากให้ข้ารับเป็นศิษย์ แถมยังบอกอีกว่าหากข้าไม่ชอบใจก็ให้ลองพิจารณาลูกคนอื่นๆ ก็ได้ ข้าพักอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ ทั้งยังได้รับการดูแลจากพวกเขา จึงไม่ควรที่จะปฏิเสธ รอให้ศิษย์น้องของพวกเจ้าดีขึ้นแล้วก็จะไปดูหน่อยว่าเด็กคนนั้นมีพรสวรรค์อย่างไรบ้าง” หลีซื่อเหยียนเอ่ย

เขามีหลักการในการรับศิษย์

พรสวรรค์ หน้าตา และอุปนิสัยล้วนต้องเป็นที่น่าพอใจ

อันที่จริงเขามีศิษย์มากพอแล้ว ตอนนี้มีถึงหกคน เดิมทีเขาก็ไม่คิดที่จะรับศิษย์อีกต่อไป

แต่เมื่อซังโหยวล้มป่วยลงในช่วงหลายวันมานี้ คนตระกูลเหมิงก็คอยดูแลเอาใจใส่มาก หากแม้แต่ความตั้งใจที่จะชี้แนะเด็กคนนั้นของบ้านนี้เขาก็ยังไม่มีให้ ก็คงจะเป็นการไร้น้ำใจเกินไป

“อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว หากท่านคิดว่าเด็กคนนั้นมีพรสวรรค์ที่ดี ก็ให้ศิษย์พี่รองรับไว้เป็นศิษย์ก็ได้” จ้าวเสวียนจิ่งเห็นท่าทางชายชราดูเหนื่อยล้าจึงได้ตัดสินใจพูดออกมา

“ใช่แล้ว บัดนี้ศิษย์เองก็เริ่มรับลูกศิษย์แล้ว ตอนนี้…ก็มีสองคนแล้ว พรสวรรค์…” เซียวอวี้หรงนึกถึงเจ้าเด็กบ้าเซี่ยผิงไหวแล้วก็ไม่สามารถพูดอะไรเกี่ยวกับพรสวรรค์ของเขาได้จริงๆ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันพูด “คนหนึ่งค่อนข้างฉลาด ส่วนอีกคน…ก็ค่อนข้างพิเศษ รอให้พวกเขาได้คารวะอาจารย์ปู่อย่างท่าน พวกเขาก็นับได้ว่าเป็นศิษย์สำนักอย่างเป็นทางการแล้ว”

“ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ” หลีซื่อเหยี่ยนค่อนข้างพิถีพิถัน

ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์หรือศิษย์หลานดีหรือไม่อย่างไรก็จะต้องผ่านตาเขาก่อนจึงจะได้

การรับศิษย์หลานมาง่ายๆ เขาอาจจะไม่ยอมรับก็ได้

บัณฑิตมีเรื่องที่สามารถตัดสินใจได้มากมายเกินไป หากรับคนที่อยู่ไม่นิ่งมีความทะเยอทะยานป่าเถื่อนเข้ามา นั่นจะไม่เป็นการทำให้ชื่อเสียงของลูกศิษย์และศิษย์หลานทั้งหมดต้องแปดเปื้อนหรือ เขาจะต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้

เซียวอวี้หรงตอนนี้ทำตัวว่าง่ายราวกับกระต่ายตัวหนึ่ง และดูขี้ขลาดหวาดกลัวมาก

ตอนที่เขาพูดจบแล้วเห็นหน้าอาจารย์ไม่ค่อยจะเมตตาเท่าไรนัก เขาก็ยิ่งกลัวเข้าไปอีก

เขาคงจะไม่ถูก…ไล่ออกจากสำนักเพราะเซี่ยผิงไหวหรอกนะ?

“ชูเซิง…” อาจารย์ผู้เฒ่าเรียก

เซี่ยเฉียวรู้สึกแปลกๆ ในใจ เมื่อก่อนอาจารย์มักเรียกนางว่า นังหนู นังหนูเสี่ยวเฉียว…

ดูเหมือนชื่อโม่ชูเซิงที่นางตั้งนี้จะไม่ค่อยดีนัก!

หากน้ำเสียงของอาจารย์เย็นชากว่านี้จะฟังเหมือนคำด่า ’สัตว์เดรัจฉาน’[1] เลยทีเดียว

หลีซื่อเหยี่ยนเองก็รู้สึกได้เช่นกัน หลังจากที่เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็กลืนชื่อเรียกไปเมื่อครู่นี้กลับลงไป “นังหนู ตอนนี้หัวหน้านักพรตโม่เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

“ท่านอาจารย์…ศิษย์พี่เองก็สบายดี เงินทำบุญที่วัดสุ่ยเย่ว์ก็นับว่าไม่เลว ใช้ชีวิตได้ผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที

“เช่นนั้นก็ดี ปากของเขาไม่ยอมคนก็จริง แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนดี ข้าเองก็ไม่ได้พบเขานานแล้ว อยากจะไปแลกเปลี่ยนขอคำชี้แนะกับเขาอีกครั้งจริงๆ” หลีซื่อเหยี่ยนคิดถึงช่วงเวลาที่เขาอาศัยอยู่ในวัดสุ่ยเย่ว์เป็นอย่างมาก

ตอนนั้นนังหนูนี่…ยังเล็กมาก ตัวกะเปี๊ยกเดียว

บางครั้งขณะที่นางกำลังอ่านหนังสือกับเขา จู่ๆ เสียงของนางก็หายไป พอเขาหันไปมองดูอีกที นางก็เป็นลมไปแล้ว ใบหน้าไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย

หลายครั้งที่ลมหายใจของนางอ่อนแรงราวกับกำลังจะตาย โม่หลิงจื่อรู้สึกสงสารนางอย่างมาก และยังถึงกับโวยวายว่าจะไม่อนุญาตให้เขาสอนนางอ่านหลังสืออีก มันเหนื่อยเกินไปสำหรับนาง!

แต่หลังจากที่นังหนูฟื้นขึ้นมา นางยังคงกลับมาอ่านหนังสืออย่างจริงจังต่อไปโดยที่ไม่มีใครหยุดนางได้ทั้งนั้น

[1] สัตว์เดรัจฉาน ในที่นี้ชูเซิง ออกเสียงคล้ายกับคำว่า ซู่เซิง ซึ่งแปลว่าสัตว์เดรัจฉาน