ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 879 ชีวิตที่น่าเบื่อ / ตอนที่ 880 ป้อมเหมิงจยา

ตอนที่ 879 ชีวิตที่น่าเบื่อ / ตอนที่ 880 ป้อมเหมิงจยา
ตอนที่ 879 ชีวิตที่น่าเบื่อ

ก่อนหน้านี้จ้าวเสวียนจิ่งไปจับหุ่นเชิดกับนางที่สุสาน เขาก็ต้องได้ส่วนแบ่งในผลบุญที่จับวิญญาณครั้งนั้นด้วย!

แม้ว่าปราณมังกรนี้จะยังรั่วไหลอยู่ แต่มันจะต้องแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมากๆ แน่ หากมีเขาอยู่ข้างๆ แล้วนางถูกวิญญาณเข้าสิงอีก เลือดของเขาจะมีประโยชน์มาก

จ้าวเสวียนจิ่งคว้าตัวเซี่ยเฉียวขึ้นมา

เซียวอวี้หรงยังคงสับสนอยู่

ลมนี้…ทำไมหยุดไปแล้ว

ทว่า ภาพที่ศิษย์พี่…ร่ายรำกลางสายลมเมื่อครู่นี้…

ถือได้ว่าเป็นกวีบทหนึ่งเลยทีเดียว!

เขาได้รับแรงบันดาลใจบางอย่าง จากนั้นก็ปิดประตูและหน้าต่างทันทีโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะบดหมึกและคลี่กระดาษแล้วเริ่มลงมือเขียน

ส่วนเซี่ยเฉียวก็กำลังเดินหมากอยู่กับจ้าวเสวียนจิ่ง

เพื่อที่จะเรียกสติไม่ให้ถูกสิงร่าง นางจึงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรวบรวมพลังและตั้งสมาธิบุกทะลวงกำจัดตัวหมาก แต่จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่ได้เกียจคร้าน ทั้งสองเล่นกันได้อย่างสูสี ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะตลอด

อันที่จริงจ้าวเสวียนจิ่งตกตะลึงอย่างยิ่ง ทักษะการเดินหมากของเขาดีมาก แต่เซี่ยเฉียว…

นางศึกษาเต๋า สุขภาพร่างกายของนางก็ไม่ดี เดิมทีเขาคิดว่าทักษะการเดินหมากของนางก็แค่พอถูไถไปได้เท่านั้น แต่เขากลับนึกไม่ถึงเลยว่า การคิดไตร่ตรองของนางนั้นดีกว่าเซียวอวี้หรงเสียอีก!

เมื่อก่อนตอนที่เขาเล่นกับเซียวอวี้หรงก็จะต้องออมมือให้เขาบ้าง ไม่เช่นนั้นหากฆ่าเร็วเกินไปก็จะไม่สนุก แต่การเผชิญหน้ากับเซี่ยเฉียว เขาจะต้องตั้งใจมาก หากประมาทเพียงเล็กน้อยก็จะเดินผิดพลาดและแพ้ไปทั้งกระดานได้เลย

“ศิษย์น้องเดินหมากเก่งกว่ามือซ้ายของข้าอีก” เซี่ยเฉียวยังชมเขาอย่างจริงจัง

“…” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ศิษย์พี่เคยเดินหมากกับตัวเองมาก่อน?”

“ใช่สิ วัดเต๋านั้นน่าเบื่อมาก นอกจากดอกไม้ต้นไม้ ก็มีไก่เป็ดนกและแมลง อาจารย์เคยอยู่เป็นเพื่อนข้าสองปี แต่หลังจากที่อาจารย์จากไปแล้ว ข้าก็ไม่มีคู่มืออีกเลย” เซี่ยเฉียวเคยชินแล้ว

ชีวิตในวัดเต๋าของนางช่างน่าเบื่อถึงขีดสุด

อ่านหนังสือ เป็นลม เดินหมาก เป็นลม แกะสลักไม้ เป็นลม วาดภาพก็เป็นลม…

มันเป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และไม่เคยมีอะไรเหนือความคาดหมายเลยแม้แต่น้อย

ต่อมาร่างกายนางดีขึ้นจึงพอจะลงเขาไปเดินเล่นได้ แต่ช่วงแรกสถานการณ์เช่นนั้นก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก เพราะพอนางลงเขาไปก็ยังเป็นลมเหมือนเดิม โชคดีที่นางเป็นลมแล้วก็ฟื้นเร็ว จึงไม่ต้องถึงกับนอนอยู่บนเตียงทุกวัน

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะบอกว่า จากประสบการณ์ที่นางเป็นลมมาหลายปี นางถึงขนาดเรียนรู้วิธีทำให้ตัวเองดูดีและไม่น่าเกลียดในช่วงเวลาก่อนที่จะเป็นลม…

ฝึกฝนบ่อยๆ ทำให้เก่งขึ้นได้ไม่ใช่หรือ

เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งได้ยินนางพูดอย่างนั้นก็อดรู้สึกเศร้าใจแทนนางไม่ได้

“ต่อไปหากต้องการเดินหมากก็มาหาข้าได้” จ้าวเสวียนจิ่งค่อนข้างควบคุมอารมณ์ตัวเอง

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ดีเลย เพียงแต่ข้าฉลาดมาตั้งแต่เกิด ไม่ว่าจะเรียนรู้อะไรก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เจ้าเดินหมากเก่งพอๆ กับข้า แต่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าก็อาจจะไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว ดังนั้นหากเจ้ามีเวลาก็ควรอ่านหนังสือให้มากขึ้นเพื่อพัฒนาตัวเอง ต่อไปจะได้ยืนหยัดสู้กับข้าได้นานขึ้นหน่อย”

“ข้าขอคืนคำพูดเมื่อครู่นี้ไปให้ศิษย์พี่ด้วยเหมือนกัน” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ยอมลงให้นาง

เซี่ยเฉียวหัวเราะเสียงดัง

คอยดูเถอะไม่ช้าก็เร็ววันใดวันหนึ่งข้าจะจัดการเขาให้พ่ายแพ้ยับเยิน เห็นหมากแต่ก็ไม่สามารถหยิบมันขึ้นมาได้ ต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตจากจอมยุทธ์อย่างข้าทันที

อย่ามองชีวิตของนางสั้น นางมีความกระตือรือร้นสูง และจะไม่ยอมแพ้อย่างเด็ดขาดยามต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้

พอตกเย็นก็เป็นเวลาที่เซี่ยเฉียวควรจะจากไปแล้วด้วยเหตุผลเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิง แต่…นางกลับคว้าตัวจ้าวเสวียนจิ่งไว้อย่างไร้ยางอายเพื่อเดินหมากกับนางทั้งคืน!

หลังจากวันสารทผ่านพ้นไปแล้ว อารมณ์ของเซี่ยเฉียวก็ผ่อนคลายขึ้นมาก

แม้ว่าในช่วงครึ่งหลังของเดือนจะยังคงมีวิญญาณอยู่มากกว่าปกติ แต่ความเข้มข้นของพลังหยินนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้นางกังวลว่าจิตของนางจะไม่มั่นคงจนถูกวิญญาณเข้าครอบงำได้

เนื่องจากล่าช้าไปหนึ่งวัน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเพิ่มความเร็วในการเดินทางขึ้นอีก แล้วพวกเขาก็เดินทางมาถึงป้อมเหมิงจยาในอีกหลายวันถัดมา

ตอนที่ 880 ป้อมเหมิงจยา

ป้อมเหมิงจยาเป็นสถานที่ที่ดี มีภูเขาและแม่น้ำที่สวยงาม และกำแพงเมืองเก่าที่มีความหมายเป็นเอกลักษณ์

ภายในเมืองนี้ไม่ได้แตกต่างจากเมืองอื่นๆ มากนัก แต่เหตุผลที่สถานที่นี้มีชื่อว่าป้อมเหมิงจยา เป็นเพราะตระกูลใหญ่ทั้งหมดของที่นี่นำโดยตระกูลเหมิง

ตระกูลเหมิงนี้เป็นตระกูลใหญ่ที่ยืนหยัดมาตั้งแต่ราชวงศ์ก่อน ตระกูลของพวกเขาไม่ได้มีเจ้าหน้าที่ทางการหรือขุนนางมีอำนาจ แต่เป็นพ่อค้าที่ร่ำรวย

ขบวนพ่อค้าของตระกูลเหมิงมีอยู่ทุกหนทุกแห่งทั่วหล้า

นอกจากนี้ ตระกูลเหมิงยังเป็นตระกูลใหญ่ ที่นี่ถือเป็นบ้านเกิดของพ่อค้าตระกูลเหมิง เมื่อคนตระกูลเหมิงคนไหนทำการค้าได้กำไรมากขึ้นเมื่อไร พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะดูแลคนในตระกูลและบ้านเกิดของตนเอง

ดังนั้นอย่ามองว่ากำแพงเมืองเก่าโบราณ แต่ภายในเมืองนี้ก็ยังรุ่งเรืองอยู่มาก

ป้อมเหมิงจยามีชื่อเสียงมากที่สุดจากการรวบรวมสินค้าหายากจากทั่วทุกมุมโลก

ดังนั้นผู้คนจากเมืองรอบๆ หรือพ่อค้าเล็กๆ ก็จะมาที่ป้อมเหมิงจยาเพื่อซื้อของในราคาถูกแล้วนำไปขายต่อ

สินค้าแปลกๆ เหล่านี้ไม่ได้มีต้นกำเนิดที่ป้อมเหมิงจยาอยู่แล้ว ส่วนใหญ่พวกมันจะถูกพ่อค้าตระกูลเหมิงที่กลัวว่าจะมีพ่อค้าอื่นซื้อแล้วนำไปขายต่อในราคาสูงขึ้นส่งกลับมาที่ป้อมเหมิงจยาจากที่ต่างๆ แล้วป้อมเหมิงจยาค่อยทำของเลียนแบบออกมา

เซี่ยเฉียวไม่เคยได้เดินทางที่ไกลๆ เท่าไรนัก พ่อค้าที่นางเคยเห็นที่วัดสุ่ยเย่ว์ก็ไม่ได้น้อยเลย แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่นางได้เห็นเมืองที่สวยงามเช่นนี้

ถนนทั้งหมดปูด้วยอิฐ พ่อค้าและร้านค้าสองข้างทางเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่สกปรก

ตามท้องถนนมีของขายหลากหลายไปหมดจนทำให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ

และยังมีบ้านเรือนในป้อมเหมิงจยาแห่งนี้…

ต่างก็ถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีดอกไม้และต้นไม้ริมถนนซึ่งเป็นเอกลักษณ์มาก

เมืองนี้ไม่เล็กเลย คนทั้งสามต่างก็เดินทางตามที่อยู่ที่ได้มา พอเข้าเมืองพวกเขาก็ยังต้องนั่งส่ายโอนอยู่บนรถม้าเป็นเวลานานกว่าจะหาที่แห่งนั้นพบ

มันเป็นบ้านหลังใหญ่ในเมืองชั้นใน

“ในจดหมายอาจารย์ไม่ได้เล่าอะไรมากมาย…บ้านหลังนี้อยู่ในเมืองชั้นในของป้อมเหมิงจยาซึ่งไม่ใช่จะซื้อหาหรือเช่ากันได้ง่ายๆ ดังนั้นบ้านหลังนี้จะต้องเป็นของผู้อื่น พวกเราไม่ได้เตรียมหนังสือขอเข้าพบมาด้วย หากไปเยือนอย่างกะทันหันอย่างนี้คงจะดูไม่ค่อยดีนัก“ เซียวอวี้หรงลงจากรถม้าก่อนแล้วยืนอยู่ตรงหน้ารถของเซี่ยเฉียวด้วยท่าทางลังเล

อาจารย์ให้ความสำคัญกับมารยาท เซียวอวี้หรงก็เช่นกัน

ขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจว่าควรทำอย่างไรดี บ่าวรับใช้ที่ดูแลอยู่ที่หน้าประตูก็วิ่งเข้ามาและคำนับให้เซียวอวี้หรง “พวกท่านมาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่”

“ถูกต้อง” เซียวอวี้หรงตอบอย่างรวดเร็ว “พวกเราสามคนมาที่นี่เพื่อรับอาจารย์ ไม่ทราบว่าที่จวนของท่านมีแขกแซ่หลีท่านหนึ่งอยู่หรือไม่”

“ใช่แล้วขอรับ ท่านอาจารย์หลีผู้เฒ่าได้สั่งเอาไว้แล้ว พวกเรากำลังรออยู่เลยขอรับ เชิญพวกท่านเข้าไปข้างใน!” ชายผู้นั้นรีบเอ่ยทันทีก่อนจะเรียกคนมาจูงม้าแทนพวกเขา

พอเซียวอวี้หรงได้ยินเช่นนั้น เขาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไปและเชิญเซี่ยเฉียวลงจากรถ

เซี่ยเฉียวก้าวเท้าเดินลงไปก่อนจะมองไปที่บ้านของครอบครัวที่มั่งคั่งร่ำรวยนี้และรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ป้อมเหมิงจยาร่ำรวยจริงๆ บ้านของพ่อค้าคนหนึ่งนี้เกือบจะเทียบได้กับจวนของท่านอ๋องในเมืองหลวงแล้ว

สถานการณ์ของป้อมเหมิงจยานั้นพิเศษออกไป จึงไม่มีใครพูดถึงบ้านหลังนี้ให้เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา

“พอจะบอกได้หรือไม่ว่าเจ้าของจวนหลังนี้คือใคร” เซียวอวี้หรงถาม

บ่าวรับใช้เอ่ยด้วยท่าทางคารพ “นายท่านของบ้านหลังนี้แซ่เหมิง และเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเหมิงขอรับ นายท่านได้พบกับท่านอาจารย์หลีผู้เฒ่าตอนที่ท่านออกไปทำการค้าข้างนอก จึงได้เชิญท่านอาจารย์มาพำนักอยู่ที่นี่ด้วยกันสักระยะ เดิมทีพวกเขาก็กำลังออกจะเดินทางไปเมืองหลวงตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าศิษย์ของอาจารย์ผู้เฒ่าจะล้มป่วยลง ไม่สะดวกที่จะเดินทาง แต่ก็กลัวว่าพวกท่านจะเป็นกังวลจึงได้ส่งจดหมายไปแจ้ง”

สีหน้าของเซี่ยเฉียวและคนอื่นๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้จะบอกว่าเขียนจดหมายมาแจ้งเพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเป็นกังวล แต่ป้อมเหมิงจยาก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ใช้เวลาเดินทางเพียงสิบวันก็ถึงแล้ว หรือว่าการล้มป่วยครั้งนี้…อันตรายมาก?

บอกว่าให้พวกเขามารับอาจารย์กลับไป แต่ในความเป็นจริง…หรือว่าจะให้จ้าวเสวียนจิ่งพาท่านหมอมาด้วย หรือไม่ก็ให้พวกเขาทั้งสามมาลาศิษย์น้องที่ล้มป่วยเป็นครั้งสุดท้าย?