ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 857 เรียกพวกที่ชอบตามก้นมาหน่อยก็ได้ / ตอนที่ 858 ทั้งหยินและหยาง
ตอนที่ 857 เรียกพวกที่ชอบตามก้นมาหน่อยก็ได้ / ตอนที่ 858 ทั้งหยินและหยาง
ตอนที่ 857 เรียกพวกที่ชอบตามก้นมาหน่อยก็ได้
เซี่ยเฉียวรีบหยิบกระบี่ไม้อีกเล่มหนึ่งออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่ทันที ซึ่งมันทำจากวัสดุไม้อื่นที่ไม่ใช่ไม้ท้อ
ทันทีที่กระบี่ไม้เล่มนี้ปรากฏแก่สายตา สีหน้าของวิญญาณตนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที “เจ้า…เป็นใครกันแน่!”
หากเขามองไม่ผิด ในตะกร้าไม้ไผ่วางอยู่ข้างเท้าของหญิงผู้นี้ล้วนแต่เป็น…ของที่ใช้ปราบเขาได้ทั้งหมด?!
และกระบี่ไม้เล่มนี้ก็…ทำมาจากไม้ที่ถูกฟ้าผ่า?!
“เป็นคนที่จะมาพาเจ้าไปลงนรกไง” เซี่ยเฉียวฉีกยิ้ม นางแปะยันต์ลงบนกระบี่ไม้ด้ามนั้นหลายแผ่น
“อสนีหิมะพายุวน ขออำนาจจากสวรรค์ ซ้ายมังกรแดง ขวาเต่าดำ แดนนรกยมโลก บัญชาอสูรเหนือใต้…ตอบรับคำเชิญบัดเดี๋ยวนี้!” หลังจากที่ร่ายคาถาแล้วดาบวิเศษของเซี่ยเฉียวก็ดูเหมือนจะวาบแสงขึ้นอีกครั้ง
ส่วนภายนอกก็มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นกลางวันแสกๆ จนทำให้ทุกคนตกใจ เสียงฟ้าร้องนั้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคล้ายกับว่าพวกเขาหูแว่วไปเอง
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวสามารถมองเห็นสายฟ้านั้นได้ พลังนั้นเกาะติดอยู่กับดาบวิเศษของนางก่อนที่นางจะฟันไปที่วิญญาณ!
วิญญาณตกใจทันที จากนั้นเขาก็โกรธเกรี้ยว
ร่างวิญญาณประหลาดนั้นคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะลอยไปเบื้องหน้า มีอาวุธเพิ่มขึ้นมาในมือของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลับกลายเป็นว่ามันคือกระดิ่งเรียกวิญญาณ
กระดิ่งเรียกวิญญาณของเขาไม่เหมือนกับของที่เซี่ยเฉียวใช้อยู่เป็นประจำ
บนกระดิ่งนั้นมีไอสีดำห้อมล้อม ไอสังหารเข้มข้นรุนแรง ลมร้ายก็พัดวนโดยรอบ
เซี่ยเฉียวได้ยินเสียงเสียงกรอบแกรบ และหลังจากนั้นครู่หนึ่งก็มีแมลงสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนคลานออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของสุสาน แมลงที่แปลกประหลาดและน่าขยะแขยงพวกนั้นพากันเข้ามาหาพวกของเซี่ยเฉียวอย่างเนืองแน่นฃ
“แม่เจ้าโว้ย นี่มันอะไรกันนี่!” เซี่ยผิงกั่งอดขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้
จ้าวเสวียนจิ่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว มือซ้ายของเขายกกระบี่ขึ้นมาฟันพวกแมลงที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้พวกนั้นท่ามกลางแสงสลัวของอาทิตย์อัสดง
ตอนนี้ยังไม่มีแมลงตัวไหนกล้าเข้าใกล้เซี่ยเฉียวเลย
คล้ายกับว่าพวกมันรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งจากร่างของเซี่ยเฉียว
“ดูเหมือนจะมีกลิ่นอะไรสักอย่าง…ยิ่งแรงขึ้นทุกที” จ้าวเสวียนจิ่งฟันไปฟันมาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายตนเองไม่สบายที่ตรงไหน
“พวกเจ้าได้เอายันต์ที่ข้าให้ไว้มาด้วยใช่ไหม” เซี่ยเฉียวหาจังหวะถามขึ้นมา
ทั้งสองพยักหน้า
“อย่างนั้นก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรหรอก” เซี่ยเฉียวตอบทันที
เดิมทีกลิ่นของสถานที่นี้คละคลุ้งพลุ่งพล่านอยู่แล้ว เมื่อวิญญาณเข้ามา นี่ก็เป็นหนึ่งในวิธีโจมตีของเขาด้วย
ช่องระบายอากาศด้านนอกมีขนาดใหญ่พอ อีกทั้งพวกเขายังพกยันต์มาด้วย ผลกระทบจึงมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เซี่ยเฉียวเองก็ลำบากอยู่บ้างในขณะนี้
ไม่รู้ว่านักพรตปีศาจตัวไหนเป็นคนเผากระดิ่งเรียกวิญญาณไปให้วิญญาณตัวนี้ มันร้ายกาจมาก เมื่อกระดิ่งสั่นขึ้นมา เซี่ยเฉียวก็รู้สึกราวกับว่าวิญญาณของนางกำลังจะหลุดลอยไป อึดอัดไปทั่วร่าง!
บนหน้าผากของเซี่ยเฉียวมีเหงื่อออกมามาก เครื่องสำอางบนหน้าผากของนางก็เลอะเลือนเล็กน้อย
นางตั้งสมาธิ แล้วฟาดสายฟ้าลงไปสองสามที!
ดูเหมือนว่าวิญญาณตนนี้จะนึกไม่ถึงว่านักพรตผู้นี้จะเก่งกาจขนาดนี้ กระดิ่งเรียกวิญญาณที่อยู่ในมือเขาแทบจะหลุดมือไปทีเดียว
“ฝ่าบาท ทำไมวิญญาณรอบกายเจ้าถึงได้หายไปหมดแล้ว?” เซี่ยเฉียวหันไปมองจ้าวเสวียนจิ่ง
นางเองก็ไม่เห็นพวกวิญญาณที่คอยตามติดก้นเขาพวกนั้นอีกแล้ว หายไปไหนหมดนะ?
“จำเป็นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม
“เรียกมาหน่อยก็ได้” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
ทันทีที่สิ้นเสียงของเซี่ยเฉียว จ้าวเสวียนจิ่งก็หยิบนกหวีดขึ้นมาแล้วเป่าเบาๆ หลังจากนั้นไม่นานวิญญาณเหล่านั้นก็ลอยมา…หนึ่ง สอง สาม… สิบตน!
วิญญาณทั้งสิบตนนี้สวมชุดทหารองครักษ์ ดูสง่างามและมีพลังแข็งแกร่งท่ามกลางบรรดาวิญญาณทั้งหลาย!
“?” เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย “องครักษ์ของเจ้าตายไปมากขนาดนี้เลยหรือ”
“เสื้อผ้าทั้งหมดนี้ข้าเผาไปให้เอง พวกเขาต่างก็ทำงานให้ข้า จะเลือกปฏิบัติไม่ได้” จ้าวเสวียนจิ่งจริงจังมาก
นอกจากเสื้อผ้าแล้ว เขายังเผาสิ่งของอื่นๆ ไปอีกมากมาย รวมทั้งม้า อาวุธ และกระดาษเงิน
ตอนที่ 858 ทั้งหยินและหยาง
เซี่ยเฉียวมองเขาและอึ้งไปพักหนึ่ง
ทำไมคนของนางถึงได้เก่งขนาดนี้ ถึงกับสามารถสั่งสอนวิญญาณเจ้าเล่ห์กลุ่มหนึ่งได้อย่างนี้
ในช่วงเวลาที่นางใจลอยอยู่นั้น นางก็ถูกกระดิ่งเรียกวิญญาณในมือของวิญญาณร้ายสั่นสะเทือนจนพลังของนางไม่มั่นคง แทบจะลาจากโลกนี้ไปเสียแล้ว
โชคดีที่นางพกของดีมามากพอ
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่กล้าที่จะเหม่อลอยแล้ว นางรีบจัดการธุระต่อไป
วิญญาณที่ติดตามรัชทายาทเหล่านี้ไม่มีกลิ่นอายชั่วร้ายเลย อีกทั้งพวกเขายังถูกหล่อเลี้ยงด้วยปราณมังกรของรัชทายาท พลังวิญญาณของพวกเขาจึงแข็งแกร่งและใช้งานได้อย่างสมบูรณ์ ไม่เหมือนวิญญาณที่กระจัดกระจายอยู่บนเนินเขาลูกนี้ที่มีกลิ่นอายไม่สะอาด
“ดาวทั้งเจ็ดและแปดวิญญาณ เบื้องบนดุร้าย หัวกะโหลกยาว…วิญญาณทั้งหมดกลับมา ฟังคำสั่งของฉัน! ไปซะ!” เซี่ยเฉียวขว้างฟู่สีเหลือง และคาถาก็ออกมาอย่างราบรื่น
“ดวงดาวทั้งเจ็ด เทพทั้งแปดทิศ เบื้องบนเกรี้ยวกราด อสูรกะโหลกยาว วิญญาณทั้งหลายกลับมา ฟังคำสั่งของข้า! ไป!” เซี่ยเฉียวสะบัดยันต์สีเหลืองออกไปพร้อมกับร่ายคาถา
พลังของทหารวิญญาณทั้งสิบคนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาเดียวหมอกสีดำก็ปกคลุมท้องฟ้าด้านนอก ฝุ่นก็ฟุ้งตลบ
เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่ง ทันใดนั้นแววตาของนางก็ฉายแววตระหนักรู้ “ราชันย์และมังกรทั้งห้า เทพอัคคีที่แท้…เบื้องบนมีรับสั่ง นักรบเขี้ยวเงิน ผดุงความเป็นธรรม ชำระล้างสิ่งชั่วร้าย!”
คาถาของเซี่ยเฉียวประกอบกับยันต์ที่วาดด้วยเลือดสดๆ ของจ้าวเสวียนจิ่ง เมื่อนางเงยหน้ามองขึ้นไปอีกครั้ง เหนือศีรษะของจ้าวเสวียนจิ่งก็เหมือนจะมีมังกรเพลิงบินออกมา และพุ่งไปเผาหุ่นไม้ตัวเล็กนั้นทันที
เซี่ยเฉียวหดศีรษะอย่างเงียบๆ
ปราณของฮ่องเต้ช่างแตกต่างจริงๆ นี่ยังเป็นแค่รัชทายาทนะ…
ต้องใช้อย่างประหยัด ประหยัดหน่อย
ก่อนหน้านี้นางก็เคยใช้ไปแล้วแผ่นหนึ่งระหว่างทางไปอำเภอสวิน และตอนนี้ก็ใช้ไปอีกหนึ่งแผ่น ที่เหลือ…
เซี่ยเฉียวลูบความหนาของกระดาษยันต์ด้วยความรู้สึกเสียดายของและปวดใจยิ่งนัก ขณะที่นางมองไปยังวิญญาณที่อยู่ข้างหน้า นางก็เย็นชาลงไปอีก
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกได้ว่าตนเองมีอะไรบางอย่างแตกต่างออกไป มันเหมือนกับว่า…มีเพลิงโทสะปรากฏขึ้นกลางอากาศ และแมลงพวกนั้นที่อยู่ใกล้เท้าเขาต่างพากับหลบเลี่ยงเขาทันที ไม่กล้าเข้าใกล้อีก
เขาหลับตาลงอย่างแผ่วเบา และรู้สึกรางๆ ราวกับว่าตนเองมองเห็น…
หุ่นไม้ติดไฟ?
แต่ก็เหมือนเป็นภาพจินตนาการของเขาเอง ไม่ได้ดูเหมือนจริงเท่าไรนัก
ทั้งสายฟ้า ทหารวิญญาณ และมังกรเพลิงแผดเผาประดังประเดเข้ามาไม่หยุด หุ่นไม้นั้นจึงแยกตัวออกจากวิญญาณทันทีและถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
และหุ่นไม้ตัวเล็กๆ ที่อยู่แขวนอยู่ด้านบนของสุสานก็ตกลงไปกระแทกน้ำสกปรกสีดำในทันที ไร้ประโยชน์ไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ส่วนวิญญาณตนนั้นในเวลานี้ก็กำลังสั่นสะท้านเพราะถูกสายฟ้าฟาดจนกรอบนอกนุ่มใน
วิญญาณที่ถูกเซี่ยเฉียวสั่งการยังจับวิญญาณร้ายตนนั้นมัดไว้ แล้วนำตัวไปตรงหน้าเซี่ยเฉียว
ทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกันทันที “ผู้ร้ายถูกปราบแล้ว เชิญท่านปรมาจารย์สั่งการได้เลย!!”
“…” เซี่ยเฉียวกลืนน้ำลายด้วยความอึ้ง
นางรู้สึกว่าองครักษ์วิญญาณเหล่านี้มีความกระตือรือร้น มีความยุติธรรม และดูมีอนาคตกว่าพวกองครักษ์มนุษย์ของจ้าวเสวียนจิ่งเสียอีก…
“อืม…ทำได้ดีมาก ลุก ลุกขึ้นเถอะ…” เซี่ยเฉียวไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน ช่างหาได้ยากจริงๆ
จ้าวเสวียนจิ่งยกยิ้มมุมปากอย่างเนียนๆ
ดูท่าทางนางจะพอใจมาก
เขาทำได้ไม่เลวเลยใช่ไหม
“หากปรมาจารย์ไม่มีคำสั่งอื่น พวกเราจะไปยืนคุ้มกัน!” เหล่าองครักษ์วิญญาณเอ่ยขึ้นอีก
เซี่ยเฉียวพยักหน้ารัวๆ “ได้สิๆ รีบไปเถอะ…”
เข้าใจอะไรดีจริงๆ ยิ่งกว่านั้น วิญญาณเหล่านี้ก็ไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัว พวกเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ไม่ต่างไปจากมนุษย์ ซึ่งดูสง่างามน่าเกรงขาม ช่างน่าทึ่งจริงๆ
หลังจากที่พวกเขาได้รับอนุญาตจากเซี่ยเฉียวแล้ว เหล่าองครักษ์ก็ทูลลารัชทายาทออกไปด้วยความเคารพ
แน่นอนว่าจ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้ยินอะไรเลยแม้แต่น้อย พวกเขาทำตามมารยาทด้วยตัวเอง แล้วก็ลอยออกไป…
เซี่ยเฉียวมองจ้าวเสวียนจิ่งด้วยสายตาที่ซับซ้อน
“ข้าเป็นโอรสแห่งสวรรค์ ทั้งหยินและหยางต่างก็ต้องเชื่อฟัง” จ้าวเสวียนจิ่งยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางสง่างามและเสื้อผ้าสีขาวของเขาไม่ได้เปื้อนฝุ่น ยิ่งเซี่ยเฉียวมองดูเขามากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกว่าเขา…น้ำนิ่งไหลลึกยิ่งนัก
YOU MAY ALSO LIKE
tom110
ฉากนี้เหมือนในหนังเรื่องมัมมี่
มี scrub แมลงกินศพ ออกมา